Ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Α. Παπανδρέου , η δραχμή και η κοινωνική πολιτική!

androulakisΤην Παρασκευή το βράδυ, στη Λάρισα, έμαθα κάτι πολύ σημαντικό και ομολογώ και εξόχως … πολιτικό!

Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ , Ν. Ανδρουλάκης, ούτε λίγο ούτε πολύ μας ενημέρωσε ότι ο Α. Παπανδρέου έκανε κοινωνική πολιτική επειδή στη χώρα είχαμε δραχμή! Και συνέχισε, λέγοντας πως αν τότε είχαμε ευρώ, δεν θα μπορούσε να γίνει κοινωνική πολιτική!

Πέρα από το καινοφανές της άποψης, που μπορεί να αντιστοιχηθεί με κάτι σαν το : «αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι» ή το «αν δεν βρέξει, δεν χιονίσει , τότε μπορεί να κάνει καλό καιρό», πέρα από την παντελώς λανθασμένη πολιτική προσέγγιση η οποία δύσκολα αντέχει σε σοβαρή κριτική, αναρωτιέμαι:

Για πιο λόγο άραγε ο Ν. Ανδρουλάκης επανέλαβε αυτό το επιχείρημα;

Το άκουσα άλλη μια φορά σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο Mega.

Τι προσπαθεί να δικαιολογήσει;

Και γιατί αυτός ο φτηνός συνδικαλισμός που δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά ΠΟΥΘΕΝΑ;

Θα μου πει κάποιος ότι η προσαρμογή από το συνδικαλισμό του  αμφιθέατρου στην ουσιαστική πολιτικό λόγο είναι δύσκολη. Μερικές φορές και ακατόρθωτη. Σωστό και κατανοητό.

Αυτό όμως δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν άλλο παρά τον ίδιο!

Επί της ουσίας:

Υπάρχει πρώτα απ’ όλα το θέμα της πολιτικής επιλογής και κατεύθυνσης.

Ήταν απόφαση και επιλογή του Ανδρέα να προχωρήσει σε αυτή την πολιτική, γνωρίζοντας ότι το μικρό και «νοικοκυρεμένο κράτος» των δεκαετιών του ’50 και του ’60 ήταν ένα κράτος που ήταν μόνο χωροφύλακας, χωρίς δαπάνες στην παιδεία, στην υγεία και γενικά χωρίς ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Η Ελλάδα άλλαξε μέσα σε τέσσερα χρόνια, η φτώχεια εξαλείφθηκε και ολόκληρες περιθωριοποιημένες ομάδες του πληθυσμού ενσωματώθηκαν σε μια κοινωνία αποκτώντας ελπίδα και όραμα.

Η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία.

Σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αυτό το σήμερα και την πολιτική συμπαράταξη με πολιτικές που διαλύουν την κοινωνία και κάνουν την οικονομία κυρίαρχη της πολιτικής, προσπάθησε να δικαιολογήσει με αυτόν τον τρόπο ο νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.

Θυμίζω –για την ιστορία – ότι και τότε υπήρχαν φωνές που έλεγαν ότι πρώτα έπρεπε να γίνει η ανάπτυξη και μετά να μοιρασθεί το προϊόν της, αλλά τελικά ο Ανδρέας τα κατάφερε ενώνοντας τον λαό και στο τέλος της πολιτικής του πέτυχε και τα δύο ­ και την ανάπτυξη και την κοινωνική δικαιοσύνη στο μέτρο του δυνατού.

Δεν είναι θέμα νομίσματος αλλά θέμα πολιτικών προτεραιοτήτων.

Και βεβαίως θέμα πολιτικών δυνατοτήτων.

Σημείωση 1

Η επανάληψη αυτού του επιχειρήματος κινδυνεύει να τον οδηγήσει στους οπαδούς της «δραχμής». Πιστεύω ότι δεν του ταιριάζει.

Σημείωση 2

Αυτό το επιχείρημα δημιούργησε αρκετή ένταση, φωνές και διαμαρτυρίες στη διαδικασία. Την επόμενη φορά ας το σκεφτεί καλύτερα.

Σημείωση 3

Θυμίζω ότι : Σύμφωνα με τα εθνικολογιστικά στοιχεία, οι συνολικές αμοιβές των 3,5 περίπου εκατομμυρίων που απασχολούνταν στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα το 1981 ήταν 831,4 δισ. δρχ., το 1982 ανέβηκαν απότομα σε 1.069,3 δισ. και με διαδοχικές αυξήσεις έφθασαν τις 2.204,3 δισ. το 1986, προτού αρχίσει η λιτότητα του σταθεροποιητικού προγράμματος. Το κατώτατο ημερομίσθιο από 589 δρχ. έφθασε στις 1.660 δρχ.

Σήμερα δυστυχώς η αντιμεταρρύθμιση των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του ΠΑΣΟΚ με την σύμπλευση και του σημερινού ΠΑΣΟΚ, οδηγεί σε κατώτατο ημερομίσθιο μονίμως υπό διαπραγμάτευση και μονίμως πιο κοντά στην Βαλκανική του προσαρμογή.

Σημείωση 4

Μια αναφορά του Αδ. Πεπελάση για την οικονομική πολιτική του Ανδρέα:

 «Δεν θεωρώ χαμένη την οκταετία. Το αντίθετο! Δεν πρέπει να κρίνουμε την οικονομική πολιτική σαν στενόκαρδοι λογιστές. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη τετραετία κυριάρχησε το κοινωνικό στοιχείο και η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία. Αν δεν γινόταν όμως αυτό, πώς θα μπορούσαμε να μπούμε στην Ευρώπη με μια κοινωνία διχασμένη, με αντίρροπες δυνάμεις και ολόκληρα στρώματα του λαού αποκλεισμένα; Τη δεύτερη τετραετία πρυτάνευσε ο ρεαλισμός και η οικονομία βάδισε στον δρόμο της σταθεροποίησης».

Σημείωση 5

Η ιστορία λέει απλά:

«Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ο χαρισματικός Έλληνας πολιτικός ηγέτης που με την καταλυτική κοινωνική και πολιτική του παρέμβαση, ανασυντάχτηκαν οι κατακερματισμένες, μετά την συντριβή το 1935 του Βενιζελισμού, προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και πραγματοποιήθηκε το κοινωνικό αναγεννητικό άλμα που προώθησε, την καθηλωμένη στα βαλκανικά όρια Δημοκρατική Ελλάδα, σε σύγχρονο ευρωπαϊκό Κράτος.»

Τι θα λέει άραγε η ιστορία για όσους βρέθηκαν σήμερα στην ηγετική ομάδα του κόμματος του;

Advertisements

Καημένη Κεντροαριστερά!

Τι είναι τελικά η Κεντροαριστερά που όλοι οραματίζονται;

Αυτή που όλοι επικαλούνται;

Αυτή που όλοι ερωτεύονται;

Μην είναι η χώρα, τα ψηλά βουνά ,οι θάλασσες κι οι κάμποι;

Τι είναι αυτό για το οποίο όλοι θέλουν να αγωνιστούν, να συμβάλουν, να προσφέρουν;

Δεν είναι βόας , δεν είναι κροταλίας.

Είναι το απλοϊκό δημιούργημα μιας φαντασίωσης που θέλει να κρύψει:

Την έλλειψη δυνατότητας ανάλυσης της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Την αδυναμία προβολής με το φακό της νεοσυντήρησης δοξασιών που ονοματίζονται αριστερές.

Η κολυμβήθρα εξαγνισμού όσων υποστήριξαν, ανέχτηκαν , υπηρέτησαν και υλοποίησαν μνημόνια, λιτότητα, διάλυση εργασιακών δικαιωμάτων.

Όσων θέλουν να κρύψουν την ιδεολογική τους γύμνια, τις μεταλλαγμένες πολιτικές αρχές τους, το στρατηγικό τους αδιέξοδο.

Τι είναι η Κεντροαριστερά που βολεύει τους πάντες;

Τι υπηρετεί; Τι πρεσβεύει; Που οδηγεί και που στοχεύει;

Βαρέθηκα να ακούω τόσους και τόσους να την επικαλούνται.

Αν είναι η σύγχρονη μορφή του «Κέντρου» να τη χαίρεστε! Ποιο Κέντρο; Του Σαμαρά, του Κουβέλη ή του Λοβέρδου;

Αν είναι Αριστερά ποια είναι η ιδεολογική της αφετηρία, ποια η στρατηγική της κατάληξη. Ποιο το όραμα της δηλαδή;

Τελειώστε τα παιχνίδια και το ψάρεμα στα θολά νερά. Από πότε οι ταξικές αντιθέσεις «βολεύονται» στην προσωπική ανάλυση του καθένα σας;

Και ειδικά για όσους βρεθήκανε στο ΠΑΣΟΚ απλά μια υπενθύμιση: Για Σοσιαλισμό μιλήσαμε. Για Σοσιαλισμό αγωνιστήκαμε! Ούτε για Κέντρο, ούτε για μαϊμού – Αριστερά.

Για αυτό που έλεγε ο Ανδρέας το 1987, στην 22η Σύνοδο της Κ.Ε.:

« Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση, χωρίς αλλοτρίωση. Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια νέα κλίμακα προτεραιοτήτων , επιλογών και αξιών. Ταυτόχρονα ένα νέο πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης.

Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει το πραγματικό περιεχόμενο ιδεών και πανανθρώπινων αξιών για να μην είναι ακρωτηριασμένες, φθαρμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

Η λέξη Σοσιαλισμός σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας της δικαιοσύνης και της ισότητας»

Αυτά τα ξεχάσατε;

Αλλά συγγνώμη, τι σχέση είχατε τότε με το ΠΑΣΟΚ;

Η επανάσταση του Μίμη;

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης δήλωσε ότι δεν θα ψηφίσει αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. «Υπάρχει κι ένα όριο κι εγώ εδώ σταματώ», δήλωσε στο ρ/σ ΒΗΜΑ.

«Κάποτε», πρόσθεσε, «βλέπαμε κόσμο να συνταξιοδοτείται στα 45 και στα 50. Τώρα, πώς θα πούμε στον κόσμο ότι πρέπει από τα 65 να πάει στα 67;».

«Αν δεν ανοίξει η συζήτηση κι αν δεν δημιουργηθεί αποθεματικό για το ασφαλιστικό, δεν μπορώ να υπογράψω τίποτε από αυτά που μου έφερε τώρα το ΠΑΣΟΚ», συνέχισε.

Δηλαδή θέμα συζήτησης είναι μωρέ Μίμη;

Δηλαδή να υποθέσω ότι θα ψηφίσεις όχι στα νέα μέτρα;

Αναρωτιέμαι γιατί πολλές φορές ακούσαμε για ΟΧΙ αλλά βρεθήκαμε μπροστά σε ΝΑΙ!

Για να δούμε αυτή τη φορά…