Για ποια πλατεία της Λάρισας μιλάμε;

κεντρικη-πλατεια-λαρισαςΚάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει το παραμύθι των πολιτικών με την πλατεία της Λάρισας!

Πάει καιρός τώρα που ακούω την ίδια και την ίδια ατάκα και συγχύζομαι!

«Όποιος γεμίσει την πλατεία της Λάρισας θα γίνει Πρωθυπουργός»!

Ήταν εκείνη ο αναφορά σε ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου που έμεινε στην ιστορία και δυστυχώς συνέχισε να αντιγράφεται στη διάρκεια και των επόμενων χρόνων!

Φθάσαμε λοιπόν στο σήμερα. Ποια πλατεία και ποιος κόσμος;

Χθες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξαναείπε το ίδιο μιλώντας μάλιστα σε μια συγκέντρωση με ελάχιστους συγκεντρωμένους για τα δεδομένα (δημοσκοπικά) του κόμματος του.

Η πλατεία της Λάρισας τότε ναι, θα μπορούσε να είναι κριτήριο για την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Μια πλατεία μεγάλη, αδιαμόρφωτη που έπρεπε να συγκεντρώσει 40 – 50 χιλιάδες κόσμο για να γεμίσει. Κόσμος από την πόλη και τα περίχωρα καθώς οι μετακινήσεις από άλλους νομούς ήταν περίπου αδύνατες!

Η σημερινή πλατεία διαμορφωμένη είναι σε χωρητικότητα τουλάχιστον 40% μικρότερη από τότε! Ο χώρος που στήνονται συνήθως οι εξέδρες κόβει άλλο ένα 15% από τον κόσμο! Δεν μιλάω για τους υποχρεωτικά μεταφερόμενους οπαδούς από ολόκληρη τη Θεσσαλία (τουλάχιστον)!

Για τι ακριβώς μιλάμε σήμερα;

Και όμως παλαιάς και νεώτερης κοπής πολιτικοί και πολιτικάντες βαυκαλίζονται με τον Γέρο της Δημοκρατίας!

Στην ιστορία των προεκλογικών συγκεντρώσεων σαν μεγαλύτερη στη Λάρισα έχει καταγραφεί εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Μαΐου του 1985. Από εκεί και έπειτα όλες οι άλλες ήταν και είναι απλές … συναθροίσεις!

Και για του λόγου το αληθές μια ματιά στο videoθα σας πείσει!

https://www.youtube.com/watch?v=dBELkRWZYZc

Advertisements

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες;;;

3 septembriΘα γραφούν πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα.

Προφανώς και όλοι θα ήθελαν να πούνε κάποια πράγματα για την περίφημη 3η του Σεπτέμβρη.

Τουλάχιστον όσοι θεωρούν πως σηματοδοτεί κάτι.

‘Η τουλάχιστον όσοι αντιλαμβάνονται τι σηματοδότησε.

Επειδή δεν μπόρεσα να βρω «τσικουδιά στους καφενέδες», που κλείσανε λόγω κρίσης, επειδή δεν φτάνουν τα χρήματα να «κεράσω τα παλικάρια» και επειδή νοιώθω κυριολεκτικά έξω από τα νερά μου, θα ήθελα να γράψω τούτο:

Είναι πολλοί οι «τιμητές» της.

Είναι πολλοί που με το βλέμμα στο παρελθόν προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους κοιτώντας μόνο στο χθες. Εκεί που έγιναν πολλά αλλά δεν έγιναν και άλλα τόσα.

Είναι πολλοί που δεν γνώρισαν το χθες και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα πάντα με τα δεδομένα του σήμερα. Ξεχνώντας ότι κάθε πορεία έχει αρχή, μέση και τέλος. Ξεχνώντας πως υπάρχει μια ιστορική διαδρομή που δεν μπορεί να απαξιωθεί, ούτε να  προσαρμοστεί στη μετριότητα του σήμερα.

Είναι πολλοί που προσαρμόζονται ανάλογα με τις συνθήκες και το προσωπικό συμφέρον! Αυτό δεν έλλειψε ποτέ και ούτε θα λείψει. Είναι οι οπαδοί του «όσα παίρνει ο άνεμος», που αλλάζουν απόψεις, πιστεύω και χρώμα σαν τους χαμαιλέοντες.

Είναι ακόμα περισσότεροι που σιωπούν, που αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα όσα γίνονται, που δεν μπορούν να πιστέψουν πως αυτά που συμβαίνουν είναι αληθινά. Θα ήθελαν να είναι ένας εφιάλτης που κάποια στιγμή θα τελειώσει…

Φοβάμαι πως το πρόβλημα για όλους είναι πως είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάμε είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν. Όχι στο μέλλον!

Γιατί αυτό πια είναι το ζητούμενο: Το χθες τελείωσε και ανέλαβε το ρόλο της η ιστορία. Το σήμερα το ζούμε και δεν το ανεχόμαστε. Το αύριο όμως;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει  για μια χώρα πλήρως εξαρτώμενη, αδύναμη να αποφασίσει μόνη της για τα στοιχειώδη, υπό κηδεμονία ;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει για μια κοινωνία στα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης, που αντικρίζει ήδη με τρόμο τον ερχόμενο χειμώνα, που αδυνατεί να δώσει ακόμη και αυτόν τον αγώνα της επιβίωσης, που δεν μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια, που βυθίζεται στο φόβο και την απογοήτευση;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει για τη γενιά που δεν πρόκειται να ποτέ της να δουλέψει, για τους ανθρώπους που αποτελούν απλά νούμερα στους υπολογισμούς στενοκέφαλων γραφειοκρατών και «φελλών» που διορίστηκαν με αρμοδιότητα να ορίσουν την τύχη τους, για αυτούς που είτε στα 20 τους, είτε στα 30 τους είτε και στα 50 τους αποφασίζουν να αναζητήσουν την τύχη τους εκτός των συνόρων;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει ;

Τότε, στις 3 Σεπτέμβρη του 1974, μίλησε ο Ανδρέας στην καρδιά και την ψυχή χιλιάδων ανθρώπων και σηματοδότησε με τη διακήρυξη του το δρόμο της ελπίδας, το δρόμο μιας διαφορετικής Ελλάδας και μιας διαφορετικής κοινωνίας.

Σήμερα μπορεί να μιλούν πολλοί, μπορεί να λένε ακόμα περισσότερα αλλά δεν ακούγονται στην κοινωνία, στο λαό, στους ανθρώπους που βιώνουν τα αποτελέσματα μιας κρίσης, που οι ίδιοι (οι ομιλούντες), απέτυχαν να  διαχειριστούν!

Ελπίδα και όραμα, λόγο να πιστέψουμε σε κάτι αληθινό θέλουμε.

Λόγους για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε σαν άνθρωποι θέλουμε.

Προοπτική και σχέδιο για τη χώρα που αγαπάμε θέλουμε.

Μια νέα 3η του Σεπτέμβρη χρειαζόμαστε και ένα νέο Ανδρέα…

Μόνο που δεν υπάρχει δυστυχώς ούτε το ένα ούτε το άλλο…

 

 

Και τότε κ. Αυγερινέ, εσύ τι έκανες;

augerinosΒρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την αναφορά του Παρασκευά Αυγερινού, στο πρόσφατο βιβλίο του, που προκαλεί ήδη πολλές αντιδράσεις, ότι « Η αλλαγή τελείωσε το 1981».

Στο γνωστό κλίμα, της απαξίωσης οποιουδήποτε έργου του ΠΑΣΟΚ, στη γνωστή λογική της ατελείωτης πίκρας αλλά και μίσους για τον ιδρυτή του κόμματος, που υπηρέτησε, ο κ. Αυγερινός παραμένει συνεπής στην εχθρότητα που τον οδήγησε από παλιά στην αντιπαλότητα με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Σύμφωνα με τον Παρασκευά Αυγερινό « Η αλλαγή τελείωσε το 1981». Τρία πράγματα υποσχέθηκε το ΠΑΣΟΚ και  σε αυτά στηρίχτηκε η άνοδος του. Πρώτον ήταν ο πατριωτισμός. Το ζητούσε η εποχή, αλλά, τόνισε, ανεχτήκαμε στοιχεία υπερβολής και εθνικολαικίστικες συμπεριφορές. Δεύτερον ήταν η επαγγελία της ισοπολιτείας. Αίτημα ιστορικό , το οποίο όμως κατέληξε να σημαίνει «όλοι κάνουν για όλα». Τρίτον η εγγύηση της κρατικής προστασίας, το οποίο όμως είχε ως αποτέλεσμα να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ άτομα με το κίνητρο της προοπτικής της εξουσίας. Είναι όλοι αυτοί που έφυγαν όταν το ΠΑΣΟΚ έχασε την εξουσία και πήγαν σε άλλα κόμματα που υπόσχονται εξουσία. «Στην ουσία , είπε ο κ. Αυγερινός, δεν είχαμε συγκεκριμένο  όραμα αλλαγής. Ήμασταν ένα πολυσυλλεχτικό κόμμα , με πολλές αντιθέσεις που όμως μας ένωνε ο Ανδρέας και η εξουσία».

Θα μπορούσα να το δεχτώ, αν υπήρχαν κάποιες λογικές απαντήσεις:

Αν για παράδειγμα η αλλαγή τελείωσε το 1981 τότε γιατί ο ίδιος επέμεινε να «παίρνει», από το κόμμα αυτό;

Αν η «αλλαγή» τελείωσε το 1981, τότε γιατί ο ίδιος έγινε Υπουργός με και χωρίς χαρτοφυλάκιο, μετά το 1981;

Αν η «αλλαγή» τελείωσε το 1981 γιατί ο γαμπρός του ( ο γνωστός Ιωακείμ), διορίστηκε Γ.Γ. του Υπ. Υγείας, μετά το 1981; ( η περίπτωση του είναι γνωστή, όπως και οι λόγοι της αποπομπής του).

Αν η «αλλαγή» τελείωσε το 1981 τότε γιατί ο ίδιος αποδέχτηκε τη θέση του Ευρωβουλευτή το 1984, το 1989 και το 1994;

Πως ένας άνθρωπος που πίστευε στο τέλος του εγχειρήματος του ΠΑΣΟΚ αποδέχθηκε να ευεργετηθεί με εκκωφαντικό τρόπο από το κόμμα αυτό;

Πως αποδέχθηκε στο όνομα του να αναδειχθεί αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;

Τέλος αφού η «αλλαγή» τελείωσε το 1981, γιατί ο ίδιος αποδέχθηκε τη θέση του επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 2000;

Πως δικαιολογούνται όλα αυτά και πως ερμηνεύονται οι πράξεις, οι αποφάσεις και η απολαβές από θέσεις στις οποίες διορίστηκε, από ένα τελειωμένο κόμμα, κατά τα λεγόμενα του;

Ίσως, ναι! Να ήταν γλυκό το ποτό της εξουσίας! Να ήταν πολλά τα χρήματα, κ. Αυγερινέ που σου εξασφάλιζε ένα τελειωμένο κόμμα! Ίσως τελικά όσο οι απολαβές ικανοποιούσαν το κενό της πολιτικής διαφοροποίησης, όλα να πήγαιναν καλά! Μικρό το κακό!

Σήμερα όμως, όταν εκ των υστέρων, οι μεγαλοστομίες και οι προκλητικά ανιστόρητες περιγραφές, απευθύνονται στο κουφάρι εκείνου του κόμματος, η απορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη:

Γιατί υπηρετούσες –  με το αζημίωτο – ένα κόμμα σαν και αυτό που περιγράφεις και έναν ηγέτη σαν και αυτόν που πολλά χρόνια προσπαθείς να απαξιώσεις;

Όσο δεν απαντώνται τα ερωτηματικά, λυπάμαι αλλά μόνο οργή μπορούν να προκαλούν οι  εκ του ασφαλούς προκλητικές αναφορές, που ποντάρουν στην απώλεια της ιστορικής μνήμης. Δυστυχώς όμως θυμόμαστε!

Ο κ. Αυγερινός εντάσσεται και αυτός, στη μεγάλη ομάδα αυτών, που ευεργετήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, στον απόλυτο βαθμό και σήμερα, θυμούνται να καταγγείλουν τις περιόδους της προσωπικής τους ευεργεσίας!

Ο Ανδρέας που γνώρισα

andreas«Πολλές φορές σκέφθηκα να γράψω τη βιογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου. Ποτέ δεν το τόλμησα. Ευτυχώς.

Όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να σηκωθώ λίγο παραπάνω για να δω ολόκληρο τον όγκο ενός πολιτικού που προκάλεσε τα πιο αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα σε θαυμαστές και αντιπάλους…».

Η «εξομολόγηση» ανήκει στον ακατάβλητο δημοσιογράφο και πολιτικό Γιάννη Καψή, o οποίος ταράζει πάλι λιμνάζοντα νερά της πρόσφατης ιστορίας μας με το νέο βιβλίο του «Κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα. Ρητά και… απόρρητα» (εκδόσεις Λιβάνη). Όπως διευκρινίζει ο ίδιος, δεν πρόκειται για βιογραφία. Θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Ο Ανδρέας που γνώρισα» σε καλές και δύσκολες στιγμές, σε απλές ανθρώπινες συζητήσεις.

«Ο Ανδρέας που νιώθω -όπως και τόσοι πολλοί- να λείπει περισσότερο και από εκείνο το σκοτεινό ξημέρωμα όταν μου τηλεφώνησαν «τρέχα… ο πρόεδρος…». Ήταν 23 Ιουνίου 1996, όταν έφευγε από τη ζωή.

Η… δολοφονία του

Με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Μόντι Στερνς.

Δεν είναι λοιπόν βιογραφία του πιο «σημαντικού ηγέτη της μεταπολίτευσης», αφού «από τους πρόποδες όλα τα βουνά μοιάζουν με λόφους. Πρέπει να απομακρυνθείς πολύ για να δεις την κορυφή του», όπως σημειώνει.

Είναι, όμως, «μια μικρή προσφορά στον ιστορικό του μέλλοντος, που θα μπορέσει να γράψει ποια θα ήταν σήμερα η Ελλάδα αν δεν τον είχαν… «δολοφονήσει» – μια λέξη που θα μπορούσε να γραφτεί και χωρίς εισαγωγικά αν θυμηθεί κανείς τα γεμάτα έκπληξη λόγια του Γιακούμπ στον Δ. Κρεμαστινό: «… ούτε η υγεία ενός χοιροβοσκού της Σκωτίας δεν είναι σε αυτή την κατάσταση, όχι ενός πρωθυπουργού… ».

Το πολιτικό βάρος της μαρτυρίας και των «καταθέσεων» του Γ. Καψή δεν βρίσκεται τόσο στον κύριο τίτλο, όσο στον υπότιτλο του βιβλίου.

Στα ρητά και απόρρητα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όσα μπορούσαν να λεχθούν κατά το παρελθόν, αλλά και πολλά απόρρητα τότε, που σήμερα μπορούν να γραφτούν. Αν και υπάρχουν αρκετά απόρρητα ακόμη «ώστε ο ιστορικός του μέλλοντος να μπορεί να φτάσει κοντά στην αλήθεια».

Θα μπορούσε να προστεθεί στην επισήμανση αυτή του συγγραφέα ότι υπάρχουν κι ορισμένα στο βιβλίο, που κινούνται μεταξύ ρητών και… απορρήτων. Όπως, για παράδειγμα, δύο εισαγωγικά ερωτηματικά:

«Διαφέρει άραγε πολύ η τύχη του από την τύχη δύο άλλων κορυφαίων προσωπικοτήτων του κινήματος των αδεσμεύτων, που είχε πρωτοστατήσει: του Ούλαφ Πάλμε και της Ιντιρα Γκάντι; Και οι δύο δολοφονήθηκαν κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Έχουμε μάθει πώς και γιατί κατέρρευσε η υγεία του Ανδρέα;».

Το «Έθνος της Κυριακής» παραθέτει ορισμένες «από τις ματιές» του Γ. Καψή στα παρασκήνια μιας περιόδου, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του τόπου μας. Εκτείνονται από την περίοδο της επίσκεψής του στις ΗΠΑ το 1963, όταν ο συγγραφέας παρακολουθεί τον Ανδρέα ως αρχισυντάκτης του «Έθνους», καλύπτουν γεγονότα κατά τις θητείες του στο υπουργείο Εξωτερικών (υφυπουργός και αναπληρωτής υπουργός) και φτάνουν ως τις τελευταίες μέρες του Α. Παπανδρέου.

Καραμανλής προς Ετσεβίτ για «Αττίλα 2»

Τέλος πάντων… ας τα ξεχάσουμε αυτά

Ο Γιάννης Καψής μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές αναλαμβάνει το 1982 «να φτιάξει τον φάκελο της Κύπρου», όπως ήταν η δέσμευση του Α. Παπανδρέου. Στην εξιστόρηση αυτή αποκαλύπτει μια απόρρητη, ως τώρα, πτυχή.

– Γιάννη… την Τρίτη πρέπει να καταθέσουνε τον Φάκελο της Κύπρου. Έχω δεσμευθεί ενώπιον της Βουλής.

– Τον έχει αναλάβει η Άμυνα.

– Δεν έχουν κάνει τίποτα… Το ξέχασαν…

– …

– Πρέπει να τον φτιάξεις εσύ, με βάση το αρχείο του ΥΠΕΞ.

Δεν άργησα πολύ να συνέλθω… πέντε – δέκα λεπτά, δυο καφέδες και τσιγάρα – δεν τα μετρούσα. Ο υπουργός ήταν αδύνατον να τα βγάλει πέρα… Ο δημοσιογράφος…;

Μόλις συνήλθα άρχισε η κινητοποίηση. Όλοι οι φάκελοι του τμήματος Κύπρου μεταφέρθηκαν με τη βοήθεια κλητήρων, ανθρώπων του γραφείου μου, νεαρών διπλωματών και παντός δυναμένου να φέρει… φακέλους, στο γραφείο μου.

Στοιβάχθηκαν γύρω γύρω στους τοίχους του γραφείου μου φθάνοντας μέχρι το ταβάνι. Η θέα τους προκαλούσε δέος. Η… περιοχή εκηρύχθη απηγορευμένη ζώνη. Και με τη βοήθεια δύο νεαρών -τότε- διπλωματικών, άρχισε το ξεφύλλισμα. Κάθε έγγραφο που είχε κάποια σημασία έβγαινε φωτοτυπία και φακελωνότανε.

Δουλεύαμε πυρετωδώς.

Η δημοσιογραφική προπαίδεια, η ικανότητα να διαβάζω διαγωνίως, απεδείχθη πολύτιμη. Τα έγγραφα περνούσαν με την ταχύτητα φαξ. Σ’ ένα μόνον στάθηκα και το διάβασα με απόλαυση: το memo του αρχηγού της ελληνικής αντιπροσωπείας Τζούνη για τη συνάντηση Καραμανλή – Ετσεβίτ που κατέληξε στη Συμφωνία της Βέρνης.

Διάβασα: Καραμανλής προς Ετσεβίτ (εισερχόμενος στην αίθουσα): Κύριε Πρωθυπουργέ… πρέπει να ξέρετε ότι με λυπήσατε βαθύτατα με τον «Αττίλα 2»…

Ετσεβίτ: Μα δεν ήταν δυνατόν από στρατιωτική άποψη…

Καραμανλής: Τέλος πάντων… ας τα ξεχάσουμε αυτά…

Θα μπορούσε να θαυμάσει κανείς τη λεπτότητα της έκφρασης που θα τη ζήλευε και κυρία της αθηναϊκής αριστοκρατίας δικαιολογουμένη για την καθυστέρησή της σε απογευματινόν τέιον – κομπλέ! Και αυτά για τον «Αττίλα 2» που στοίχισε εκατοντάδες νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και απερίγραπτη καταστροφή παγιώνοντας την κατοχή της Β. Κύπρου…

«Ας τα ξεχάσουμε αυτά…».

Έβαλα το memo στον φάκελο του κυπριακού και ελπίζω να βρίσκεται ακόμη εκεί. Αν και… δεν έχει σημασία.

Την προκαθορισμένη ημερομηνία 6 ογκώδη ντοσιέ -ο Φάκελος της Κύπρου- κατετέθησαν στο προεδρείο της Βουλής. Θα πρέπει να έχουν πνιγεί στη σκόνη. Κανείς δεν τους έριξε, ποτέ, ούτε μια ματιά… Αλλά υπάρχουν.

andreas 2Αντιμέτωπος με το ΝΑΤΟ

«Βρυξέλλες, Δεκέμβριος 1982. Συμβούλιο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει ξεσηκώσει θύελλα με την περίφημη δήλωσή του ότι η Ελλάδα διαφωνεί με την πυρηνική πολιτική του ΝΑΤΟ και δεν θα δεχθεί την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στο έδαφός της. Χαμός. Πανικός. Πανζουρλισμός. Στην αίθουσα όπου θα έδινε την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου επικρατούσε το αδιαχώρητο. Ίδρωνε ο Μαρούδας για να επιβάλει κάποια τάξη.

Ερώτηση 1η (BBC): Κύριε πρωθυπουργέ, πώς και γιατί οδηγηθήκατε στην απόφασή σας να διαφωνήσετε με την πυρηνική πολιτική του ΝΑΤΟ κ.λπ.

Παπανδρέου: Πήρα την απόφασή μου αυτή όταν διάβασα τη συνέντευξη του Μπρέζνιεφ στον φίλο μου, τότε διευθυντή των ΝΕΩΝ και νυν υφυπουργό των Εξωτερικών, που βλέπετε δίπλα μου, τον κ. Καψή. Ο Μπρέζνιεφ δήλωσε ότι η χώρα του δεν θα προχωρήσει σε πυρηνικά αντίποινα εναντίον χωρών που δεν έχουν πυρηνικά στο έδαφός τους… κ.λπ. Καινούρια φλας, καινούρια οχλαγωγή. Λαχτάρισα. Όταν είδα τρεις κοντοκουρεμένους να βγαίνουν βιαστικά τρόμαξα. Θυμήθηκα τον Μένιο.

– Γιάννη…

– Ναι Μένιο μου…

– Πήρα ένα σημείωμα από την ΚΥΠ (ήταν υπουργός Προεδρίας) που αναφέρει ότι έχεις σχέσεις με τον ανταποκριτή του Νόβοστυ που είναι και πράκτορας της NKVD.

– Και τη σημαίνει ότι είμαι… κατάσκοπος;

– Τους απάντησα ότι είχες σχέσεις σαν δημοσιογράφος. Αλλά τώρα πρόσεχε…».

«Έβλεπε το τέλος να πλησιάζει και στη σκέψη του ήταν μόνο η Ελλάδα»

ΙΟΥΝΙΟΣ 1963 – ΗΠΑ

«Χτυπήσατε λάθος πόρτα»

«Σε θέλω… Αλλά να μην το μάθει ο Πρόεδρος. Παραξενεύτηκα. Και από τον τόνο και από τη… μυστικοπάθεια… Είχε συνοδεύσει τον πατέρα του στην περίφημη επίσκεψή του στην Αμερική. Ήταν μια μεγάλη επιτυχία του Γέρου, ο οποίος επέστρεψε πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας. Απελάμβανε τον Ρωμαϊκό θρίαμβό του.

Ήταν 24 Ιουνίου 1963. Υπήρχε όμως και μια… μικρή λεπτομέρεια. Το ταξίδι της επιστροφής περνούσε αναγκαστικά από τη Νέα Υόρκη και η ΑΧΕΠΑ, η μεγάλη, τότε, οργάνωση των Ελληνο-αμερικανών, έδωσε ένα μεγάλο γεύμα προς τιμήν του Έλληνα πρωθυπουργού. Προσκεκλημένοι περισσότερα από 1.000 άτομα, μεταξύ των οποίων και πολλοί Αμερικανοί κόγκρεσμεν που διεκδικούσαν την οικονομική και πολιτική στήριξη της ΑΧΕΠΑ.

Σ’ εκείνο το γεύμα, και πριν ακόμη καθίσουν στο τραπέζι, τρεις εξέχοντες ομογενείς ξεμονάχιασαν τον Ανδρέα και του μίλησαν με ανατριχιαστική κυνικότητα. Ήταν ο μόνος που μπορούσε να πείσει τον πατέρα του να διαπραγματευθεί με τον Ινονού. Απλώς να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.

Μέχρις εδώ θα ήταν μια θεμιτή πολιτική ενέργεια. Η συνέχεια ήταν εξοργιστική:

«Θα είναι προς το συμφέρον όλων μας, του είπαν, και ιδιαίτερα το δικό σας. Είσθε νέος πολιτικός και θα σας άξιζε κάθε βοήθεια για να εκπληρώσετε τις φιλοδοξίες σας… Αυτή τη βοήθεια θα την έχετε αν…».

Με λίγα λόγια: του ζητούσαν, κυνικότατα, να αλλάξει την πολιτική του πατέρα του με αντίτιμο την αμερικανική υποστήριξη στην πολιτική του καριέρα.

– Χτυπήσατε λάθος πόρτα κύριοι…, τους διέκοψε ο Ανδρέας και σηκώθηκε.

– Θα μας χρειασθείτε… μπορούμε να σας φανούμε πολύ χρήσιμοι…

– Ένας πολιτικός πρέπει να χρειάζεται μόνον την εμπιστοσύνη του Λαού του. Διαφορετικά…».

ΜΑΡΤΙΟΣ 1987

Δραματικές στιγμές

«Καστρί. Ωρα 8.30 (27 Μαρτίου 1987): Από τις πρωινές εφημερίδες είχαμε πληροφορηθεί τα σχέδια του Πίρι Ρέις για τη διεξαγωγή ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το μικρό ΚΥΣΕΑ, όπως το αποκαλούσαμε, συνεκλήθη εσπευσμένα: Ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, ο Α/ΓΕΕΘΑ πτέραρχος Ν. Κουρής και ο γράφων. Ο Κ. Παπούλιας έλειπε στη Γερμανία και θα επέστρεφε σε λίγες ώρες.

Α.Π.: Γιάννη, ποια είναι η γνώμη σου;

Γ. Κ.: Αν οι Τούρκοι αγγίξουν την υφαλοκρηπίδα μας θα πρέπει η κυβέρνηση να παραιτηθεί αμέσως…

Α.Π.: Εσύ Γιάννη;

Γ. Κ.: Συμφωνώ με τον Γιάννη.

Α.Π.: Τι κάνουμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αρχηγέ;

Α/ΓΕΕΘΑ: Εφαρμόζουμε τους κανόνες εμπλοκής. Τρεις προειδοποιητικές βολές και μετά κατάληψη του σκάφους.

Α.Π.: Σύμφωνοι. Προχωρήστε.

Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να προκαλέσει τίποτα λιγότερο από θαυμασμό. Ο ισχυρός ηγέτης που ήταν έτοιμος ν’ αντιμετωπίσει την επερχόμενη θύελλα.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1988

Η άγνωστη υποχώρηση της Άγκυρας

Ο Γ. Καψής παραθέτει ένα άκρως απόρρητο (20/12/1988) έγγραφο προς τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου.

Τον πληροφορεί για την επίσκεψή του με την ιδιότητα του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών στην Κωνσταντινούπολη:

…. Αμέσως μετά το περιβόητο γεύμα προς τιμήν της αντιπροσωπείας μας (5-9-88) είχα τον εξής διάλογο με τον Γιλμάζ:

Κ. Ήσουν απαράδεκτος… Θα προκαλέσεις προβλήματα… δεν είναι σωστό να μας φέρνεις σε δύσκολη θέση στη διάρκεια ενός γεύματος.

Γ. Το ξέρω… αλλά, αν νομίζετε ότι θα πάρετε όλη την Κύπρο και θα κάνετε Ένωση, ξεχάστε το…

Κ. Το μόνο που θέλουμε είναι μια τίμια και βιώσιμη λύση… Αν θέλουμε βελτίωση των σχέσεων πρέπει να συζητήσουμε το ενδεχόμενο συνυποσχετικού για την υφαλοκρηπίδα.

Γ. Να μιλήσουμε για όλα τα θέματα του Αιγαίου και ιδιαίτερα το θέμα των χωρικών υδάτων.

Κ. Μα μιλάς σοβαρά; Να διαπραγματευθούμε ένα κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας μας;… Κι αν το αποτολμούσαμε η κυβέρνηση θα έπεφτε την επόμενη ημέρα.

Γ. Και τι θέλετε να κάνετε; Να τα επεκτείνετε στα 10 μίλια; Και να κλείσετε το Αιγαίο;

K. Δεν ξέρεις τι λες… Το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει «διεθνείς διαδρόμους» για να μην κλείνονται οι παράκτιες χώρες.

Στο σημείο αυτό ο Γιλμάζ αναπήδησε, κυριολεκτικά, στο κάθισμά του. Αγνοούσε αυτήν την ουσιώδη λεπτομέρεια. Κι όταν συνήλθε…

Γ. Δηλαδή… θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε πάνω σ’ αυτή τη βάση;

Κ. Ξέχασε τη λέξη «διαπραγμάτευση». Δεν είναι δυνατόν να διαπραγματευθούμε κυριαρχικά δικαιώματα μας… Κάποια φόρμουλα θα ήταν να δηλώσουμε ότι «όταν η Ελλάδα ασκήσει το κυριαρχικό δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, τότε θα έλθει σε διαπραγματεύσεις με τους χρήστες του Αιγαίου για τον καθορισμό, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, «διεθνών διαδρόμων».

Τρεις μέρες αργότερα

Γ. Συζήτησα επί μιάμιση ώρα με τον Οζάλ και συμφωνεί απόλυτα μαζί σου. Η πρότασή σου θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα «dramatic breakthrough» για τους πρωθυπουργούς μας όταν συναντηθούν…

Κ. Δεν πρόκειται για πρόταση… Μια απλή σκέψη της στιγμής, προσωπική, δική μου. Την εξωτερική πολιτική την καθορίζει ο πρωθυπουργός. Γι’ αυτό λησμόνησε το μέχρι να επιστρέψει από το Λονδίνο και συναντηθώ μαζί του.

Εδώ Χέρφιλντ

– Καλημέρα πρόεδρε. Πώς είσαι;

– Πολύ καλά Γιάννη μου…, ελπίζω να γυρίσω σύντομα.

– Σου έχω μια ευχάριστη έκπληξη. Μια πρόταση του Γιλμάζ που ο ίδιος τη χαρακτήρισε «major breakthrough» στις σχέσεις μας. Είναι έτοιμοι να κάνουνε πίσω.

– Γιατί δεν έρχεσαι εδώ να τα πούμε;

Έριξα μια ματιά στις εφημερίδες. Οι ημέρες του Χέρφιλντ είχαν προκαλέσει ένα αέναο πήγαινε – έλα υπουργών και «ιστορικών στελεχών». Δεν πήγαιναν να δουν τον Ανδρέα, αλλά να τους δουν, οι δημοσιογράφοι και τα τηλεοπτικά συνεργεία, ότι… τους δέχθηκε ο Ανδρέας. Εκείνη την ημέρα, μάλιστα, οι εφημερίδες δημοσίευαν τη δήλωση συμπαθέστατου υπουργού, γιατρού κατά το επάγγελμα, ο οποίος είπε: όψις καλή, θρέψις καλή, διούρηση καλή…

Πλάκααα οι εφημερίδες.

– Πρόεδρε… να μη σε ενοχλώ. Όταν γυρίσεις με το καλό τα λέμε.

Δεν ήθελα να αναμειχθώ με τους γλειψιματίες. Ψωροπερηφάνια. Λάθος μου… Όταν γύρισε όλα είχαν αλλάξει.

ΑΘΗΝΑ 1996

Μια φωνή σαν κραυγή

Σκηνοθέτης θα μπορούσε να είναι ο Κάφκα. Εικόνα παρανοϊκή. Η Μιμή, συγνώμη, η Δήμητρα έπρεπε να πω, περιτριγυρισμένη από την αυλή της, χασκογελούσε. Μια άσπρη μπλούζα, κι άλλη άσπρη μπλούζα, δυο – τρεις άγνωστοι, ίσως ο προσωπικός «μάγος» της, ο μασέρ της πιθανώς, όλοι άγνωστοί μου.

Μοναδική «ανορθογραφία» ο Ανδρέας. Καθισμένος στην άκρη του τραπεζιού, έδειχνε απόμακρος με τη σκέψη δοσμένη αλλού. Δεν καταλάβαινε; Δεν ήθελε να παρακολουθεί τι γίνεται δίπλα του; Κοντά του μόνον ο Τηλ. Χυτήρης.

Πρώτη μου σκέψη να τραπώ εις φυγήν. Το βλέμμα του Ανδρέα με συγκράτησε. Εσκυψα κοντά του, τον φίλησα. Μου χαμογέλασε. Κάθισα όσο πιο κοντά του μπορούσα. Μισοξαπλωμένος στα μαξιλάρια του. Ανέπνεε με δυσκολία. Το βλέμμα καρφωμένο στο άπειρον. Τι να έβλεπε; Είχα ακουμπήσει άθελα το χέρι μου στα σκεπάσματα. Σε κάποια στιγμή μου το έσφιξε με το δικό του χέρι. Ανατρίχιασα. Έκαιγε από τον πυρετό. Ένιωθα τα κόκαλα του χεριού που τα είχε εγκαταλείψει η σάρκα.

– Πες μου πώς πάνε τα εθνικά μας προβλήματα;

Αναστατώθηκα. Η φωνή του έφερε στη σκέψη την κραυγή «η Ελλάδα στους Έλληνες». Πού βρήκε τη δύναμη; Το βλέμμα του αγριεμένο. Έβλεπε τον Χάροντα κι αντιστέκουτάν του.

– Πρόεδρε… άφησε τα αυτά. Να σου περάσει ο πυρετός και θα τα ξαναπούμε…

– Πες μου… τώρα… Θέλω να μάθω…

Είχα ζαρώσει δίπλα του. Στα λόγια του στυλώθηκα. Το μεγαλείο ενός ανθρώπου, που βλέποντας το τέλος να πλησιάζει σκέψη άλλη δεν είχε παρά την Ελλάδα, με είχε συνεπάρει.

– Εσένα… εσένα έπρεπε να βάλω… Αλλά δεν με άφησαν…

– Τρέχα… ο πρόεδρος…

Είχα φθάσει στην Εκάλη με λαχτάρα. Και τώρα καθόμουν αμίλητος, αμήχανος, σοκαρισμένος.

– Ο πρόεδρος θα αποσυρθεί… αισθάνεται κουρασμένος, ανακοίνωσε σε κάποια στιγμή ο Χυτήρης. Καμιά συγκίνηση. Ο «μάγος» της Μιμής έκανε τις καινούργιες προβλέψεις του. Έκανα να σηκωθώ.

– Εσύ μη φύγεις ακόμη… μου είπε ο Ανδρέας και προχώρησε αργά με τη βοήθεια του Χυτήρη προς την κρεβατοκάμαρά του.

Οι «λευκές μπλούζες» εξακολουθούσαν να είναι κρεμασμένες από τα χείλια του «μάγου».

– Σε θέλει ν’ ανέβεις για λίγο επάνω…, μου είπε ο Τηλέμαχος.

Κι ο αδηφάγος δημοσιογράφος:

– Πες τε μας δύο λόγια. Τι αισθάνεστε που έφυγε ο πρόεδρος;

Ένας λυγμός. Ένας βαθύς λυγμός. Δεν έχει ακόμη κοπάσει.

Από την εισαγωγή

«Πολλές φορές κάθισα κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα κοντά στο τζάκι του παλιού σπιτιού στην οδό Γκύζη του Ψυχικού. Ακόμη περισσότερες κάθισα κουβεντιάζοντας δίπλα σε ένα άλλο »τζάκι» – το »τζάκι» που λεγότανε Ανδρέας Παπανδρέου. Αναπολώντας σήμερα τις περιπέτειες μιας ολόκληρης τριακονταετίας, έρχονται συχνά στη σκέψη τα λόγια του Γ. Κατσιφάρα. »Ο Ανδρέας», συνήθιζε να λέει, »είναι σαν το τζάκι. Αν καθίσεις πολύ μακριά, κρυώνεις. Αν καθίσεις πολύ κοντά, τσουρουφλίζεσαι…»».

ΠΗΓΗ : «ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

 

Διαβάστε το άρθρο ΕΔΩ!

 

 

Ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Α. Παπανδρέου , η δραχμή και η κοινωνική πολιτική!

androulakisΤην Παρασκευή το βράδυ, στη Λάρισα, έμαθα κάτι πολύ σημαντικό και ομολογώ και εξόχως … πολιτικό!

Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ , Ν. Ανδρουλάκης, ούτε λίγο ούτε πολύ μας ενημέρωσε ότι ο Α. Παπανδρέου έκανε κοινωνική πολιτική επειδή στη χώρα είχαμε δραχμή! Και συνέχισε, λέγοντας πως αν τότε είχαμε ευρώ, δεν θα μπορούσε να γίνει κοινωνική πολιτική!

Πέρα από το καινοφανές της άποψης, που μπορεί να αντιστοιχηθεί με κάτι σαν το : «αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι» ή το «αν δεν βρέξει, δεν χιονίσει , τότε μπορεί να κάνει καλό καιρό», πέρα από την παντελώς λανθασμένη πολιτική προσέγγιση η οποία δύσκολα αντέχει σε σοβαρή κριτική, αναρωτιέμαι:

Για πιο λόγο άραγε ο Ν. Ανδρουλάκης επανέλαβε αυτό το επιχείρημα;

Το άκουσα άλλη μια φορά σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο Mega.

Τι προσπαθεί να δικαιολογήσει;

Και γιατί αυτός ο φτηνός συνδικαλισμός που δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά ΠΟΥΘΕΝΑ;

Θα μου πει κάποιος ότι η προσαρμογή από το συνδικαλισμό του  αμφιθέατρου στην ουσιαστική πολιτικό λόγο είναι δύσκολη. Μερικές φορές και ακατόρθωτη. Σωστό και κατανοητό.

Αυτό όμως δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν άλλο παρά τον ίδιο!

Επί της ουσίας:

Υπάρχει πρώτα απ’ όλα το θέμα της πολιτικής επιλογής και κατεύθυνσης.

Ήταν απόφαση και επιλογή του Ανδρέα να προχωρήσει σε αυτή την πολιτική, γνωρίζοντας ότι το μικρό και «νοικοκυρεμένο κράτος» των δεκαετιών του ’50 και του ’60 ήταν ένα κράτος που ήταν μόνο χωροφύλακας, χωρίς δαπάνες στην παιδεία, στην υγεία και γενικά χωρίς ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Η Ελλάδα άλλαξε μέσα σε τέσσερα χρόνια, η φτώχεια εξαλείφθηκε και ολόκληρες περιθωριοποιημένες ομάδες του πληθυσμού ενσωματώθηκαν σε μια κοινωνία αποκτώντας ελπίδα και όραμα.

Η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία.

Σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αυτό το σήμερα και την πολιτική συμπαράταξη με πολιτικές που διαλύουν την κοινωνία και κάνουν την οικονομία κυρίαρχη της πολιτικής, προσπάθησε να δικαιολογήσει με αυτόν τον τρόπο ο νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.

Θυμίζω –για την ιστορία – ότι και τότε υπήρχαν φωνές που έλεγαν ότι πρώτα έπρεπε να γίνει η ανάπτυξη και μετά να μοιρασθεί το προϊόν της, αλλά τελικά ο Ανδρέας τα κατάφερε ενώνοντας τον λαό και στο τέλος της πολιτικής του πέτυχε και τα δύο ­ και την ανάπτυξη και την κοινωνική δικαιοσύνη στο μέτρο του δυνατού.

Δεν είναι θέμα νομίσματος αλλά θέμα πολιτικών προτεραιοτήτων.

Και βεβαίως θέμα πολιτικών δυνατοτήτων.

Σημείωση 1

Η επανάληψη αυτού του επιχειρήματος κινδυνεύει να τον οδηγήσει στους οπαδούς της «δραχμής». Πιστεύω ότι δεν του ταιριάζει.

Σημείωση 2

Αυτό το επιχείρημα δημιούργησε αρκετή ένταση, φωνές και διαμαρτυρίες στη διαδικασία. Την επόμενη φορά ας το σκεφτεί καλύτερα.

Σημείωση 3

Θυμίζω ότι : Σύμφωνα με τα εθνικολογιστικά στοιχεία, οι συνολικές αμοιβές των 3,5 περίπου εκατομμυρίων που απασχολούνταν στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα το 1981 ήταν 831,4 δισ. δρχ., το 1982 ανέβηκαν απότομα σε 1.069,3 δισ. και με διαδοχικές αυξήσεις έφθασαν τις 2.204,3 δισ. το 1986, προτού αρχίσει η λιτότητα του σταθεροποιητικού προγράμματος. Το κατώτατο ημερομίσθιο από 589 δρχ. έφθασε στις 1.660 δρχ.

Σήμερα δυστυχώς η αντιμεταρρύθμιση των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του ΠΑΣΟΚ με την σύμπλευση και του σημερινού ΠΑΣΟΚ, οδηγεί σε κατώτατο ημερομίσθιο μονίμως υπό διαπραγμάτευση και μονίμως πιο κοντά στην Βαλκανική του προσαρμογή.

Σημείωση 4

Μια αναφορά του Αδ. Πεπελάση για την οικονομική πολιτική του Ανδρέα:

 «Δεν θεωρώ χαμένη την οκταετία. Το αντίθετο! Δεν πρέπει να κρίνουμε την οικονομική πολιτική σαν στενόκαρδοι λογιστές. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη τετραετία κυριάρχησε το κοινωνικό στοιχείο και η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία. Αν δεν γινόταν όμως αυτό, πώς θα μπορούσαμε να μπούμε στην Ευρώπη με μια κοινωνία διχασμένη, με αντίρροπες δυνάμεις και ολόκληρα στρώματα του λαού αποκλεισμένα; Τη δεύτερη τετραετία πρυτάνευσε ο ρεαλισμός και η οικονομία βάδισε στον δρόμο της σταθεροποίησης».

Σημείωση 5

Η ιστορία λέει απλά:

«Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ο χαρισματικός Έλληνας πολιτικός ηγέτης που με την καταλυτική κοινωνική και πολιτική του παρέμβαση, ανασυντάχτηκαν οι κατακερματισμένες, μετά την συντριβή το 1935 του Βενιζελισμού, προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και πραγματοποιήθηκε το κοινωνικό αναγεννητικό άλμα που προώθησε, την καθηλωμένη στα βαλκανικά όρια Δημοκρατική Ελλάδα, σε σύγχρονο ευρωπαϊκό Κράτος.»

Τι θα λέει άραγε η ιστορία για όσους βρέθηκαν σήμερα στην ηγετική ομάδα του κόμματος του;

Ο Βορίδης, ο Ανδρέας και η Αριστερά

voridis3-300x225Αποκαλυπτική του περιεχόμενου της πολιτικής ατζέντας της Ν.Δ. η χθεσινή ομιλία στη Λάρισα,  του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του κόμματος, Μάκη Βορίδη.

Ενδεικτική επίσης της προσπάθειας πολιτικού αποπροσανατολισμού και παραχάραξης της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.

Επιλέγω δύο στοιχεία:

Το πρώτο αναφορικά με τις ευθύνες του Ανδρέα Παπανδρέου για την κατάσταση της χώρας.

Είπε μεταξύ άλλων: «Η μήτρα του κακού για την οικονομική κατάσταση που οδήγησε η κρίση δανεισμού, εντοπίζεται στην καταστροφική πολιτική διακυβέρνησης του τόπου από το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν γνώριζε ότι εκτοξεύεται το χρέος, τι ακριβώς συνεπάγονται τα ελλείμματα; Ασφαλώς και τα γνώριζε αλλά αυτό ήταν το σχέδιο του. Το σχέδιο του ήταν η πλήρης καθυπόταξη και ηγεμόνευση όλων των δημοσίων και κρατικών μηχανισμών από το μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ. Τότε μπήκαν οι «πρασινοφρουροί», τότε εγκρίθηκαν οι ανορθόλογες προσλήψεις, τότε κομματικοποιήθηκε το κράτος, τότε κτίστηκαν όλες οι παθογένειες που σήμερα αντιμετωπίζουμε»

Η προσπάθεια της ΝΔ να ξεφύγει από το πρόσφατο παρελθόν της Κυβέρνησης Καραμανλή και να μετατοπίσει τις ευθύνες αλλού, έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Είναι μια προσπάθεια συσκοτισμού των πραγματικών υπευθύνων του  δημοσιονομικού εκτροχιασμού της χώρας, καθώς επιλέγουν συγκεκριμένα να μετατοπίσουν ευθύνες αλλά και να παραχαράξουν την πραγματικότητα.  Για αυτό το λόγο δε γίνεται καμία κουβέντα για την εξέλιξη των οικονομικών πραγμάτων επί Καραμανλή, καμία κουβέντα για το τι σήμαινε αυτή η κυβέρνηση σχετικά με την εκτόξευση του χρέους, τη μεγέθυνση του Δημόσιου Τομέα, τον παραλογισμό των κρατικών δαπανών κ.ο.κ. Λες και δεν υπήρξε ποτέ! Λες και δεν κυβέρνησαν!

Ο Ανδρέας Παπανδρέου στοχοποιείται για μία ακόμη φορά, μέσα από μία λογική που ξεχνά επιμελώς να αναδείξει (και πως θα ήταν δυνατό άραγε), τα όσα έγιναν στη δεκαετία του 80 στην Ελλάδα, εξαφανίζει τα οικονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μηδενίζει τους ρυθμούς ανάπτυξης της Κυβέρνησης Σημίτη και διαγράφει από τα ιστορικά δεδομένα τους κουμπάρους και τη διαπλοκή, τους χιλιάδες παράνομους διορισμούς στο Δημόσιο, τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, την ακρίβεια και την αποθέωση των καρτέλ, την κατασπατάληση των πόρων, τα πλασματικά στατιστικά, την εξαπάτηση και του ελληνικού λαού και των εταίρων μας, της κυβέρνησης Καραμανλή!

Ο Βορίδης απευθύνεται έτσι στο εσωκομματικό του ακροατήριο, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την πολιτική κωλοτούμπα του νέου του κόμματος, την εξαφάνιση των δεσμεύσεων των «Ζαππείων» και των ισοδυνάμων αλλά και των όσων κατά καιρούς το κόμμα του είχε παρουσιάσει ειδικά πριν τη γνωστή στροφή του «ουδείς αναμάρτητος»!

Εκμεταλλεύεται βεβαίως τη μόνιμη σιγή του επίσημου ΠΑΣΟΚ, το οποίο προσπερνά σιωπηλά τα πάντα, σε μια λογική υποτελούς και εξαρτώμενου , στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης συγκυβέρνησης και υπό το φόβο των δημοσκοπικών καταγραφών. Ένα ΠΑΣΟΚ που αδυνατεί να υπερασπιστεί την ίδια του την ιστορία.

Ποιος θα πει στον κάθε Βορίδη, ότι η Ελλάδα του Ανδρέα δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του Μητσοτάκη και του Καραμανλή του νεώτερου;

Αποτελεί ύβρη στη λογική όλων να τολμά να συγκρίνει τη Ελλάδα των Μ.Ο.Π και των Κ.Π.Σ., την Ελλάδα του ΕΣΥ, των φιλεργατικών νόμων, της κοινωνικής ευαισθησίας, των ανθρώπινων μισθών και συντάξεων, της απασχόλησης, της ανάπτυξης και της δημιουργίας με αυτή που διαμόρφωσαν οι πολιτικές της παράταξής του!

Ο Βορίδης  θα έπρεπε κυριολεκτικά να βουτά τη γλώσσα στο μυαλό του, για να μην ξεχνά πως μέσα σε μια τριετία το έλλειμμα από 50 δις έφτασε τα 103 (1990 – 1993) και πως η «θωρακισμένη οικονομία» -σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό της καταστροφικής πεντετίας 2004-2009, το εκτίναξε στα 320 δις!

Το δεύτερο έχει να κάνει με μια παλιά ακροδεξιά αντίληψη που επανέρχεται στις ημέρες μας, ως άποψη του βουλευτή της Ν.Δ. Οι ιδέες της Αριστεράς!

Ναι ! «Η επικράτηση των ιδεών της Αριστεράς», είναι κατά τον Βορίδη ο δεύτερος λόγος για την κατάσταση της χώρας! Ταυτίζοντας μάλιστα, σε μια λογική και πολιτική υπέρβαση – καθόλου τυχαία- την Αριστερά με την τρομοκρατία ! Αναφέροντας ακόμη τα ήδη ακουσμένα «Να ανακτήσουμε τις πόλεις μας και να επιβάλουμε το νομό και την τάξη..» «Δεν πρέπει τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα να κάνουν να ξεχωρίσουν τα υπόλοιπα όπως η λαθρομετανάστευση» κ.τ.λ. Κάνοντας φανερό ότι το τωρινό του κόμμα συνεχίζει να μετατοπίζεται σε ολοένα πιο ακραίες θέσεις, δημιουργώντας την πιο συντηρητική και σκληρά δεξιά ατζέντα των τελευταίων χρόνων.

Θα μου πείτε από τον Βορίδη δεν θα περίμενε κανείς να ακούσει κάτι διαφορετικό. Μόνο που δεν μιλά ως ΕΠΕΝ ή ΛΑΟΣ αλλά σαν εκπρόσωπος της Ν.Δ. και εδώ προκύπτει ένα τεράστιο θέμα!

Το αστείο και τραγικό ταυτόχρονα στην ιστορία είναι το γεγονός ότι ο Βορίδης συγκυβερνά τον τόπο με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. Για όσους έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να τέμνονται παράλληλες γραμμές και να ορίζονται κοινές πολιτικές!

Η σιωπή τους προς επιβεβαίωση των παραπάνω!

9 Μαρτίου 1985. 28 χρόνια πριν…

sartz
Μου το θύμισε ένας φίλος και μου έδωσε την αφορμή να θυμηθώ μια σημαντική στιγμή. Είναι η περίοδος όπου το ΠΑΣΟΚ αποφασίζει να προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας το Χρήστο Σαρτζετάκη, ανατρέποντας την λογική που ήθελε να συνεχίσει με τον Κ. Καραμανλή στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας.

Να θυμηθούμε :

Στις 10-14 Μαΐου 1984 γίνεται το 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.Ο Α. Παπανδρέου, ο οποίος είναι και ο μοναδικός υποψήφιος για τη θέση του προέδρου του κινήματος εκλέγεται δια βοής. Το ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει τα 200.000 μέλη.

Στις 17 Ιουνίου του ίδιου έτους γίνονται οι ευρωεκλογές. Η Δεξιά, με αρχηγό της τον Ε. Αβέρωφ, επιλέγει μια μετωπική πολιτική σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης, καλλιεργώντας κλίμα φανατισμού και τραμπουκισμού, προκειμένου να πετύχει μια πρώτη νίκη κατά του ΠΑΣΟΚ. Συγκρούσεις με τις οργανωμένες παραστρατιωτικές ομάδες (Κένταυροι και Ρέιτζερς) , ξύλο και άγριες καταστάσεις, τραυματισμοί και παρά λίγο θύματα. Στη Θεσσαλονίκη , όπου βρισκόμουνα, η αγριότητα και ο τραμπουκισμός ξεπέρασε κάθε όριο.

Η πολιτική και κοινωνική πόλωση είναι μεγάλη και φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδίωκε η Δεξιά, συσπειρώνοντας ουσιαστικά τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έρχεται, πάλι, πρώτο κόμμα ξεπερνώντας τη Νέα Δημοκρατία κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες, η οποία οδηγείται σε αντικατάσταση του Ε. Αβέρωφ από την ηγεσία του κόμματος, ο οποίος κι αυτός είχε αντικαταστήσει τον Γ. Ράλλη που χρεώθηκε την ήττα των εκλογών του 1981. Τον Ε. Αβέρωφ αντικατέστησε ο Κ. Μητσοτάκης.

karaΤον Μάρτιο του 1985 λήγει η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κάνει την πρότασή του. Εν τω μεταξύ αναπτύσσεται έντονη φιλολογία ότι το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει εκ νέου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κ. Καραμανλή. Εξάλλου δεν είναι και λίγα τα στελέχη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Καραμανλή. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι πλην ολίγων, επιχειρηματολογούν υπερ της αναγκαιότητας της συγκατοίκησης. Είναι μια δύσκολη περίοδος για το κίνημα, καθώς ξεσπά έντονη εσωκομματική αντιπαράθεση για το αν θα πρέπει να ψηφιστεί, ξανά, ο Κ. Καραμανλής για Πρόεδρος. Οι περισσότερες Τ.Ο. αντιδρούν, ενώ πολλά μέλη απειλούν ότι αν η ηγεσία υποστηρίξει την υποψηφιότητα Καραμανλή, ο οποίος ουσιαστικά εκπροσωπεί την σκληρή και συντηρητική Δεξιά, θα κλείσουν τις οργανώσεις βάσεις και θα παραδώσουν τα κλειδιά στην ηγεσία.

Στη σπουδάζουσα της Θεσσαλονίκης το κλίμα είναι εκρηκτικό. Η εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας κυριαρχεί στις συζητήσεις αλλά και στα αμφιθέατρα, καθώς συμπίπτει με τις φοιτητικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Παντού υπάρχουν πανό της Πανσπουδαστικής με το σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ ψηφίζει Καραμανλή, οι φοιτητές ψηφίζουν Πανσπουδαστική».

Σε μια εκρηκτική ολομέλεια, παρουσία του μέλους του Π.Γ. Στ. Τζουμάκα γίνεται ξεκάθαρο πως τυχόν στήριξη Καραμανλή θα έχει δραματικές επιπτώσεις. Πλην ελάχιστων όλοι διαφωνούν με αυτή την επιλογή, παρά τις προσπάθειες του Τζουμάκα να πείσει για την αναγκαιότητα της…

Στις 9 Μαρτίου συνέρχεται σε έκτακτη Σύνοδο η Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ για να αποφασίσει σχετικά με το θέμα της προεδρικής εκλογής. Έξω από τη συνεδρίαση είναι μαζεμένοι εκατοντάδες κόσμου, ο οποίοι αντιδρούν στην επανεκλογή του Καραμανλή. Ο Α. Παπανδρέου, λαμβάνοντας υπόψη την αντίδραση της βάσης και του κόσμου του ΠΑΣΟΚ αποφασίζει τη ρήξη.

Προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Χ. Σαρτζετάκη και την αναθεώρηση του Συντάγματος στα άρθρα που αφορούν τις υπερεξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι οποίες πρέπει να μεταβιβαστούν στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Τονίζει μάλιστα, ότι αν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε άψογος ως Πρόεδρος δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσει, εφόσον το Σύνταγμα του 1975, που η κυβέρνηση είχε σκοπό να αναθεωρήσει(για να μειωθεί η εξουσία του Προέδρου), ήταν πνευματικό του τέκνο.

Η απόφαση γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από όλους μας και δίνουμε ραντεβού στις 5.00 το πρωί της επόμενης ημέρας, προκειμένου να «κλέψουμε» από τις σχολές τα πανό της Π.Σ.Κ., πριν προλάβουν να τα κατεβάσουν.

Μας έμειναν ενθύμια (υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα) και φυσικά χρησιμοποιήθηκαν δεόντως στις προεκλογικές αντιπαραθέσεις εκείνης της χρονιάς. (Για την ιστορία σε εκείνες τις φοιτητικές εκλογές η ΠΑΣΠ αναδείχθηκε πρώτη και με διαφορά, για πρώτη φορά στη Θες/νίκη).

Την επόμενη (10/3/1985) έχουμε την παραίτηση Καραμανλή και την ανάληψη καθηκόντων από τον πρόεδρο της Βουλής, Γ. Αλευρά.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτήθηκε ενοχλημένος από την αλλαγή στάσης του ΠΑΣΟΚ.

Χρόνια αργότερα εκμυστηρεύτηκε στον δημοσιογράφο Σεραφείμ Φυντανίδη τις σκέψεις του για εκείνη την περίοδο, λέγοντας ότι «ο Ανδρέας στο πρόσωπό μου εκδικήθηκε τον πατέρα του»(στις σχέσεις Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξαν στιγμές μεγάλης έντασης).

«Πολύ φροϋδικό αυτό κύριε Πρόεδρε» είπε ο κ. Φυντανίδης

«Φρόιντ ξεφρόιντ, εγώ αυτό νομίζω» απάντησε ο Καραμανλής.

Ποιος ήταν αυτός που έπεισε τον Α. Παπανδρέου να πάρει αυτήν την απόφαση;

Σύμφωνα με αυτούς που βρισκόταν πολύ κοντά στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, καθοριστική ήταν η στάση του Μένιου Κουτσόγιωργα. Αυτός πρότεινε το όνομα στον Ανδρέα και λέγεται πως αυτός του παρουσίασε και ένα τσουβάλι γράμματα διαμαρτυρίας ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ κατά της επιλογής Καραμανλή.

Με τις ψήφους της Αριστεράς εκλέγεται ο Χ. Σαρτζετάκης, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και για πρώτη φορά η Δεξιά αποκόπτεται από όλα τα κέντρα εξουσίας. Έτσι μια ολόκληρη εποχή κλείνει τον κύκλο της. Η απόφαση αυτή αναπτερώνει το ηθικό της βάσης του ΠΑΣΟΚ, που ξεπερνώντας αυτή την τόσο σημαντική κρίση οδεύει προς τις εκλογές με συσπειρωμένο όλο τον δημοκρατικό κόσμο.

Η διαδικασία εκλογής βέβαια του Σαρτζετάκη έχει και τη δική της ιστορία:

Η ψηφοφορία αυτή έχει μείνει ιστορική, όχι μόνο λόγω της διαμάχης που προκάλεσε το αν ο Γιάννης Αλευράς είχε –ως ασκών χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας– δικαίωμα ψήφου, όσο για τα περιβόητα γαλάζια ψηφοδέλτια επί των οποίων ανεγράφη το όνομα του Χρ. Σαρτζετάκη.

Στην πρώτη ψηφοφορία ο Χρ. Σαρτζετάκης υποστηρίχθηκε από ΠΑΣΟΚ (169 βουλευτές) και ΚΚΕ (13 βουλευτές), και έλαβε 178 ψήφους σε σύνολο 297 παριστάμενων βουλευτών, ενώ βρέθηκαν 3 λευκά και 3 άκυρα. Οι βουλευτές της Ν.Δ. αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε όλες τις ψηφοφορίες.

ΚΑΛΠΟΓΙΑΝΝΗΣ1Στη δεύτερη ψηφοφορία ο προεδρεύων της  Βουλής Μιχάλης Στεφανίδης διένειμε ψηφοδέλτιο με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη σε γαλάζιο χρώμα και λευκό ψηφοδέλτιο, θέτοντας ζήτημα αμφισβήτησης της μυστικότητας της ψηφοφορίας. Ο βουλευτής της Ν.Δ. Λευτέρης Καλογιάννης πήρε την κάλπη και την μετέφερε στα γραφεία του κόμματός του! Τελικά ο Χρ. Σαρτζετάκης έλαβε 185 ψήφους, δεν ψήφισαν 110 βουλευτές και βρέθηκαν 3 άκυρα και 1 λευκό.

Στην τρίτη ψηφοφορία ο Χρ. Σαρτζετάκης έλαβε 180 ψήφους, ενώ υπήρξαν 5 άκυρα και 1 λευκό. Η διαδικασία αμφισβητήθηκε εντονότατα καθώς ψήφισε ο πρόεδρος της Βουλής Γιάννης Αλευράς, που ασκούσε καθήκοντα Προέδρου Δημοκρατίας μετά την παραίτηση Καραμανλή. Άλλοι συνταγματολόγοι (π.χ. Αριστόβουλος Μάνεσης) θεώρησαν ότι δεν είχε δικαίωμα ψήφου και άλλοι (π.χ. Δημήτρης Τσάτσος) ότι ο βουλευτής δεν χάνει ποτέ το δικαίωμα ψήφου

Στις 2 Ιουνίου 1985 γίνονται κοινοβουλευτικές εκλογές υπό τη σκιά της προηγούμενης ρήξης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπου οι επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ δικαιώνονται. Το ΠΑΣΟΚ παίρνει ένα ποσοστό της τάξης του 45,82%, εκλέγοντας 161 βουλευτές έναντι ποσοστού 40,84% της Δεξιάς.