Πρώτη φορά Αριστερά ( η αληθινή όχι η … μούφα)!

Στις 18 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 34 χρόνια από την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Η σημασία της και ο τρόπος που καθόρισε τις εξελίξεις στη χώρα αναλύθηκε πολλές φορές, στη διάρκεια αυτών των χρόνων. Το 1981 συνέβη μια τομή που εγκαινίασε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών που σχετίστηκαν με μια διαδικασία εκδημοκρατισμού, εκσυγχρονισμού, βελτίωσης του βιοτικού και οικονομικού επιπέδου, αναβάθμισης της θέσης της Ελλάδας, συγκρότησης ενός Κράτους Δικαίου και Κράτους Πρόνοιας κ.τ.λ.

Το 2007 η εταιρεία δημοσκοπήσεων Public Issue διεξήγαγε μια έρευνα για λογαριασμό της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Η έρευνα με τίτλο «Η ελληνική κοινή γνώμη απέναντι στην ιστορία της Μεταπολίτευσης, 1974-2007» αφορούσε την αποτίμηση των Ελλήνων για την ιστορική περίοδο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (Μεταπολίτευση). Μεταξύ των απαντήσεων ήταν και τα παρακάτω:

Η πλειοψηφία θεωρούσε τις εκλογές του 1981 ως τις «πιο σημαντικές της Μεταπολίτευσης» (36% του δείγματος) . Το 48% θεωρούσε ως πιο σημαντικό Πρωθυπουργό από το 1974 τον Ανδρέα Παπανδρέου, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από όσους θεωρούσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (26%). Στην ερώτηση για την «καλύτερη κυβέρνηση μετά το 1974» το 40% επέλεξε την πρώτη Κυβέρνηση Παπανδρέου 1981-1985. Ακολουθούσε η διακυβέρνηση Καραμανλή 1974-1980 με 16%.

Στην αξιολόγηση θεσμικών αλλαγών και γεγονότων το 54% θεώρησε τον «εκδημοκρατισμό του συνδικαλισμού» (1982) ως το πιο σημαντικό στη Μεταπολίτευση. Επίσης όσον αφορά ειδικά τη δεκαετία του ’80 η πλειοψηφία (36%) θεώρησε ότι «η δημοκρατία λειτούργησε καλύτερα», ενώ πλειοψηφικές ήταν και οι θετικές γνώμες για την «κατάσταση της οικονομίας» με 35% και το βιοτικό επίπεδο με 40% έναντι όλων των άλλων περιόδων της μεταπολίτευσης.

Ήταν η επιβεβαίωση της συλλογικής μνήμης για το ότι εκείνη ήταν η περίοδος των μεγάλων αλλαγών για τη χώρα!

34 χρόνια μετά η χώρα ζει στους ρυθμούς μιας υποτιθέμενης «αριστερής» Κυβέρνησης, που υλοποιεί μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, που ανακυκλώνει την κρίση, ενισχύει την κοινωνική διάλυση και δημιουργεί ένα πλέγμα ανασφάλειας, φόβου και απογοήτευσης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Έχει ενδιαφέρον η σύγκριση των νομοθετικών και κοινωνικών παρεμβάσεων της περιόδου 1981-1985 και της σημερινής με αφορμή το ανέκδοτο περί «πρώτης φοράς Αριστερά» που χρησιμοποιήθηκε από στελέχη και κορυφαίους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ.

Για την ιστορία λοιπόν αλλά και την αποκατάσταση του περιεχομένου βασικών εννοιών της πολιτικής μας ζωής, θα ήθελα να θυμίσω:

Εξωτερική πολιτική:

Αποδοχή πρότασης Μπρέζνιεφ για πάγωμα πυρηνικών εξοπλισμών στην Ευρώπη, αναγνώριση Αραφάτ και Παλαιστινιακής Αρχής, «μορατόριουμ» με Τουρκία, συνομιλίες με ΗΠΑ για τις βάσεις, πρώτη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στην Κύπρο –την 1η Μαρτίου 1982, «Κίνηση των Έξι για την Ειρήνη» -στις 22 Μαΐου 1984-, επισκέψεις με «μήνυμα» σε Λιβύη του Καντάφι και Πολωνία του Γιαρουζέλσκι, επιτυχής μάχη για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα -το Μάρτιο του 1985

Θεσμικό οπλοστάσιο της «αλλαγής»

Αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, κατάργηση των φακέλων, επιστροφή προσφύγων, χρηματοδότηση των κομμάτων, κατάργηση του σταυρού προτίμησης, καθιέρωση της ψήφου στα 18, παύση των διακρίσεων με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις, αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου, καθιέρωση της ισότητας των δύο φύλων, συμφιλίωση των σωμάτων ασφαλείας με το λαό, συγκρότηση οργάνων δημοκρατικού προγραμματισμού στους Δήμους και στις κοινότητες, κατάργηση αντιδημοκρατικών νόμων στο συνδικαλισμό και διευκόλυνση της συνδικαλιστικής δράσης, εισαγωγή νέου θεσμικού πλαισίου στο χωροταξικό σχεδιασμό, λήψη μέτρων για τη μείωση της ρύπανσης, αλλαγή στις πανελλήνιες εξετάσεις, νόμος-πλαίσιο για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημιουργία εθνικού φορέα υγείας, σύσταση Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, σταδιακή αύξηση των συντάξεων, επέκταση της πενθήμερης εργασίας, ετήσια άδεια τεσσάρων εβδομάδων, κίνητρα για τον επαναπατρισμό των μεταναστών, βελτίωση της θέσης των γυναικών, μείωση της στρατιωτικής θητείας, ίδρυση Υπουργείου Νέας Γενιάς, προώθηση του πολιτισμού σε «κάθε γωνιά» της ελληνικής υπαίθρου.

Πιο αναλυτικά:

Άμεση οικονομική ενίσχυση των λιγότερο προνομιούχων

Σχετικά μεγάλες (αν και όχι ικανές να καλύψουν πλήρως τις απώλειες των προηγουμένων ετών) αυξήσεις μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καθιέρωση της ΑΤΑ (αυτόματης τιμαριθμικής προσαρμογής), υιοθέτηση μηνιαίας άδειας με αποδοχές για όλους, μείωση των ωρών εβδομαδιαίας εργασίας σε 40, αύξηση των κοινωνικών δαπανών του κράτους, γενναία αύξηση των κατωτάτων ορίων των συντάξεων (22% για το ΙΚΑ, 50% για ΤΕΒΕ, εμπόρων, 100% για ΟΓΑ), ενίσχυση των αγροτικών πόρων του προϋπολογισμού και τόνωση του αγροτικού εισοδήματος όχι μόνο χάρη στη γενναιοδωρία της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής αλλά και του τρόπου εφαρμογής της στην Ελλάδα

Μέτρα που λήφθηκαν για το ξεπέρασμα των ιδεολογικών και κοινωνικών σχισμάτων του παρελθόντος

Η κατάργηση των εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα νόμων για την υπόσταση του εγκλήματος της «εσωτερικής κατασκοπείας» και την ποινικοποίηση των «αντεθνικών» πεποιθήσεων, η αναγνώριση όλων των αντιστασιακών οργανώσεων, η διευκόλυνση επιστροφής στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων, η ενδυνάμωση του πολιτικού ελέγχου στην Αστυνομία και τις Ένοπλες Δυνάμεις, η απαγόρευση των βασανιστηρίων και η υπογραφή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάργηση της θανατικής ποινής αποτελούν κρίσιμα βήματα για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα, για την εξομάλυνση των παθών και για την ωρίμανση της δημοκρατίας.

Η απονομή του δικαιώματος ψήφου σε όσους συμπλήρωναν τα 18 χρόνια (από 21 που ήταν ως τότε), η ρύθμιση του δικαιώματος ψήφου των ξενιτεμένων και των ναυτικών, η λήψη μέτρων για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων (έναντι της πλήρους αδιαφάνειας που ίσχυε ως τότε).

Μέτρα με καταρχήν φιλεργατικό και φιλοσυνδικαλιστικό περιεχόμενο

Ψήφιση νόμου για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος (ν. 1264/1982), την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των συνεταιρισμών (ν. 1257/1982), ορισμός κατωφλιού 2% για τις απολύσεις των εργαζομένων, εξίσωση της αποζημίωσης των εργατών λόγω απόλυσης με εκείνη των υπαλλήλων, θέσπιση συμμετοχής των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια των δημοσίων επιχειρήσεων, κήρυξη παράνομων των λοκ-άουτ, κατάργηση της «νόμιμης» απαγόρευσης της απεργίας, αύξηση των γονικών αδειών, διακοπών, συντάξεων, ασφάλισης των εργαζομένων. Παραφωνία σε αυτά τα μέτρα προώθησης των δικαιωμάτων και της πολιτικής παρουσίας των εργαζομένων αποτέλεσε η πολυσυζητημένη τροπολογία του άρθρου 4 στο νόμο 1365/1983 περί «κοινωνικοποιήσεων», σύμφωνα με την οποία για την απόφαση κήρυξης απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας (εκεί που χτύπαγε κατεξοχήν η καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος) απαιτείτο η απόλυτη πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών της.

Μέτρα που λήφθηκαν για την ισότητα των δύο φύλων

Η κύρωση διεθνών συμβάσεων για την προστασία της μητρότητας (ν. 1302/1983) και κατά των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών (ν.1342/1983), η θεσμοθέτηση της ισότητας των φύλων στις εργασιακές σχέσεις (ν. 4483/1984), η ίδρυση του Συμβουλίου Ισότητας των δύο φύλων (ν.1288/1982) και η αναβάθμισή του σε Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Προεδρίας (ν. 1558/1985), αργότερα οι προστατευτικές για τις αμβλώσεις και το βιασμό ρυθμίσεις (ν.1609/1986)

Να θυμίσω επίσης:

Νόμος 1329/1983, με τον οποίο αναμορφώθηκε και (πραγματικά) εκσυγχρονίστηκε το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα. Με την εισαγωγή του πολιτικού γάμου (ήδη με το ν. 1250/1982 και έστω όχι ως υποχρεωτικού αλλά παράλληλου με τον θρησκευτικό), την πρόβλεψη από κοινού λήψης των αποφάσεων που αφορούν τους δύο συζύγους, τη διατήρηση του πατρικού ονόματος της γυναίκας και μετά το γάμο, την κατάργηση του θεσμού της προίκας, τη θέσπιση ισότητας των συζύγων ως προς τη γονική τους ιδιότητα, την αναγνώριση του συναινετικού διαζυγίου και τον περιορισμό των λόγων μη συναινετικού χωρισμού μόνο στον «ισχυρό κλονισμό του γάμου», τη σύνδεση του δικαιώματος διατροφής με την αντικειμενική ανάγκη και όχι πλέον με την υπαιτιότητα, τη μείωση του ορίου ενηλικίωσης στα 18 χρόνια, την πρόσδωση νομικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στους ανηλίκους και την πλήρη ενοποίηση των δικαιωμάτων των εκτός γάμου παιδιών με τα δικαιώματα των γεννημένων σε γάμο (τομέας στον οποίο η θεσμική αυτή μεταρρύθμιση είναι η περισσότερο επαναστατική), το οικογενειακό δίκαιο απελευθερώθηκε από την ως τότε έντονα συντηρητική ιδεολογία της νομικής ανισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα κι έφθασε, αν δεν ξεπέρασε, τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τομές επιχειρήθηκαν και στους ιδιαίτερα ευαίσθητους χώρους της παιδείας και της υγείας. Ο νόμος-πλαίσιο (1268/1982) για την ανώτατη εκπαίδευση πραγματοποίησε τη δημοκρατικά απαραίτητη μετάβαση από το «φεουδαρχικού» τύπου καθεστώς της έδρας και τόνωσε σε αρκετά σημεία την πανεπιστημιακή αυτονομία. Η θεσμοθέτηση, από την άλλη, του Εθνικού Συστήματος Υγείας με το νόμο 1397/1983, έχει ιστορική σημασία, αφού δημιούργησε για πρώτη φορά ένα δημόσιο πλέγμα κανόνων και υποδομών στην υγεία.

Στον τομέα της αποκέντρωσης, που αποτελούσε από την αρχή για το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πεδίο ανάδειξης της διαφοράς του από τη συντηρητική παράταξη, οι θεσμικοί νόμοι 1270/1982 και 1416/1984 ενίσχυσαν σε σημαντικό βαθμό την αυτοτέλεια των Δήμων και Κοινοτήτων. Δόθηκαν νέες αρμοδιότητες αναπτυξιακού χαρακτήρα στους ΟΤΑ, δημιουργήθηκαν θεσμοί διακοινοτικής συνεργασίας και κίνητρα για εθελοντικές συνενώσεις των μικρών κοινοτήτων, θεσπίστηκε νομικό πλαίσιο για τις επιχειρήσεις των ΟΤΑ και τις προγραμματικές συμφωνίες, ιδρύθηκαν θεσμοί λαϊκής συμμετοχής και δημοτικής αποκέντρωσης –διαμερισματικά και συνοικιακά συμβούλια, πάρεδροι οικισμών-, καταργήθηκε σχεδόν πλήρως ο έλεγχος σκοπιμότητας του νομάρχη, δημιουργήθηκαν τα νομαρχιακά συμβούλια, άρχισαν ν’ αποκεντρώνονται σημαντικοί πόροι. Ειδικά θα πρέπει να αναφερθεί το δικαίωμα που δόθηκε στους ΟΤΑ για την ίδρυση των Κέντρων Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων, των περίφημων ΚΑΠΗ, που σύντομα αποδείχθηκαν ένας από τους πιο ευφάνταστους, στοχευμένους και αποτελεσματικούς, δηλαδή πραγματικά κοινωνικούς, θεσμούς όλων των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.

Προφανώς υπάρχουν νομοθετήματα και παρεμβάσεις, με προοδευτικό πρόσημο, που ξεχνώ.

Η καταγραφή των παραπάνω δείχνει και νομίζω σε μεγάλο βαθμό κάνει κατανοητό το μέγεθος της αλλαγής της χώρας και της κοινωνίας εκείνη τη χρονική περίοδο  και αποκαλύπτει επίσης το μέγεθος της πολιτικής ανοησίας που περιέχεται στο «πρώτη φορά Αριστερά» των οπαδών και υποστηρικτών της σημερινής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

ΥΓ

Αφιερωμένο εξαιρετικά το video

Advertisements

Περί συνεργασιών, δημοκρατικών συμπαρατάξεων και άλλων σχετικών…

Andreas PapandreouΤα αποσπάσματα που θα διαβάσετε αφιερώνονται χωρίς επιπλέον σχόλια σε όσους ανιστόρητους συγχέουν τη δημοκρατική συμπαράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου με τις υποτιθέμενες κινήσεις τύπου «Δημοκρατικής Παράταξης», στις οποίες οδηγείται ακρωτηριασμένο πολιτικά το ΠΑΣΟΚ.

Πολλοί βέβαια από τους σημερινούς «οραματιστές» δεν βρίσκονταν στο ΠΑΣΟΚ τότε. Οπότε αυτό μπορεί να είναι και μια καλή δικαιολογία. Κάποιοι άλλοι ίσως δεν διάβασαν ποτέ τους αυτά που για πολλούς άλλους αποτελούσανε για χρόνια αξεπέραστα πολιτικά ντοκουμέντα.

Σε κάθε περίπτωση τα συμπεράσματα μάλλον εξάγονται με ιδιαίτερη ευκολία:

22η Σύνοδος Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ. Από την εισήγηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου (1987):

Αναφερόμενος σχετικά με τις απαντήσεις στην αναγκαιότητα διαλόγου για την συσπείρωση , την αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την προοπτική των δυνάμεων της Αλλαγής:

« … Οι απαντήσεις , οι πρωτοβουλίες δεν έχουν συγκυριακό χαρακτήρα και κυρίως είναι καρπός ωρίμανσης και όχι αδυναμίας. Για αυτό είναι σίγουρο πως έτσι θα έχουν συνέχεια, συνέπεια και φερεγγυότητα στην έκφραση τους, αντιστοιχία στην πράξη, πειστική εγκυρότητα στις προθέσεις και οπωσδήποτε θα περιέχουν πάντα τις ισχυρές προκλήσεις για μια προοπτική.

Κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι κινήσεις στιγμής, κινήσεις κορυφής, κινήσεις σκοπιμότητας και «εσωκομματικής κατανάλωσης». Έτσι και οι άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα ξεπεράσουν δραστικά ορισμένες αρνητικές όψεις της στρατηγικής , της πολιτικής κουλτούρας και της πρακτικής τους…»

Πολιτική – οργανωτική απόφαση της 18ης Συνόδου της Κ.Ε. ΠΑΣΟΚ (1985)

Το πολιτικό μέτωπο των δυνάμεων της Αλλαγής

«… Το ΠΑΣΟΚ προτείνει κοινωνική συμμαχία και ενότητα των λαϊκών δυνάμεων για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και των ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων, απέναντι στην επίθεση του κατεστημένου.

Ακόμη προτείνουμε δημοκρατική συνεργασία και ενότητα στη δράση ανάμεσα σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις στις ακολουθούμενες κατευθύνσεις:

Στα συγκεκριμένα θέματα που αορούν στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη

Στη θεσμική κατοχύρωση για συμμετοχή κοινωνικών φορέων στα κέντρα λήψης αποφάσεων και για την εμπέδωση και καταχύρωση των νέων θεσμών.

Στο διεκδικητικό πλαίσιο και τις προτεραιότητες των στόχων του μαζικού κινήματος.

Ανοίγουμε παράλληλα ένα εθνικό – δημοκρατικό διάλογο με όλους τους προοδευτικούς φορείς χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, πάνω στα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα, για την ενίσχυση κατά το δυνατό, κοινής πολιτικής στάσης…»

Θα μπορούσα επίσης να αναφερθώ στην Ειδική Σύνοδο της Χαλκίδας και τη «Δημοκρατική Συνεργασία», αλλά φοβάμαι πως σε πολλούς θα φανούν σαν … κινέζικα.

Θα καταλάβουν όμως το εξής απλό:

« Δεν συνεπάγεται βέβαια η συνεργασία αυτή συμμαχίες κορυφής ή συναλλαγές που οδηγούν σε νοθεύσεις προγραμμάτων ή σε συρρίκνωση στόχων και σε καθήλωση του μαζικού κινήματος»

Και για όσους πιθανώς δυσκολεύονται να καταλάβουν:

  1. Οι προεκλογικές συνεργασίες δεν αποτέλεσαν «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Ήταν απλά η προεκλογική διεύρυνση σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους. Με θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα δεν αμφισβήτησαν ούτε την ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ούτε την οργανωτική του αυτονομία.
  2. Τα προοδευτικά χαρακτηριστικά είναι υπό αμφισβήτηση καθώς η σημερινή κίνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχιση με άλλο μανδύα της ήδη υπάρχουσας συντηρητικής πολιτικής πρακτικής. Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί όχι απλά τη μετάλλαξη αλλά τη μονιμοποίηση του σημερινού σχήματος στη συντηρητική όχθη του πολιτικού συστήματος.
  3. Κινήσεις χωρίς καμία κοινωνική αντιστοιχία είναι από αρχής αποτυχημένες. Εκτός και αν οι περιφερόμενοι πολιτικοί αστέρες που «πυκνώνουν» τις τάξεις του εγχειρήματος αποτελούν εκφραστές συγκεκριμένων κοινωνικών ρευμάτων… Μην τρελαθούμε εντελώς!
  4. Επειδή είδα τις δημοσιεύσεις για «καθαρές κουβέντες». Θα περίμενα μια επίσης καθαρή απάντηση: Η λεγόμενη «Δημοκρατική Παράταξη» θα στηρίξει μετεκλογικά κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας; Θα συνεχίσει δηλαδή το ρόλο του κυβερνητικού υποστυλώματος της Δεξιάς; (Αν εννοείται έχει αυτή τη δυνατότητα)… Η απάντηση είναι γνωστή και το ερώτημα ρητορικό. Και αυτό δύσκολα ξεπερνιέται.
  5. Και κάτι τελευταίο: Είναι θέμα τύπου ή ουσίας η απόφαση των μελών του ΠΑΣΟΚ για το εγχείρημα που στην ουσία οδηγεί στο πολιτικό τέλος το ίδιο το κόμμα; Που αλλάζει τα σύμβολα ( η παρέμβαση στο σύμβολο του ΠΑΣΟΚ είναι γνωστή). Που αλλάζει το όνομα. Που θέλει να δημιουργήσει νέες υποτίθεται οργανωτικές δομές.

Επειδή μιλάνε για καθαρές κουβέντες… δηλαδή.

 

 

«Εκτελέστε τον Ανδρέα». Όταν ξανα-ανακαλύπτουμε την ιστορία!

1981Η αποκάλυψη άρθρου του επικεφαλής των «ταγμάτων εφόδου» της «ΧΑ» Ηλ. Κασιδιάρη, το οποίο αναφερόταν στην «απωλεσθείσα ευκαιρία» εκτέλεσης του Ανδρ. Παπανδρέου από την χούντα, επανέφερε στο ιστορικό προσκήνιο μια ξεχασμένη παράμετρο της νεότερης περιόδου της χώρας.

Η παραπομπή στις μαρτυρίες του αρχιπραξικοπηματία Γ. Λαδά εμφανίσθηκε ως αποκαλυπτική πηγή, μόνο που οι σχετικές αναφορές είναι πολύ παλιότερες.

Μια εξ’ αυτών στο βιβλίο του Γ. Κάτρη «η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» (εκδόσεις Παπαζήση), που πρωτοβγήκε το 1971 σε Ευρώπη και Αμερική, αφού στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένο ως το 1974.

Εκεί γίνεται αναφορά «σε δύο ισχυρές τάσεις» εντός του χουντικού καθεστώτος.

«Η μια ήταν της πλειοψηφίας, με επικεφαλής τον Παπαδόπουλο, που διοχέτευε την γραμμή της CIA. Θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι περιόριζε τις ακρότητες των εξτρεμιστών του Λαδά. Ωστόσο σε μερικά ζητήματα (…) υπέκυπτε στις μετριοπαθείς υποδείξεις της Ουάσιγκτον. Παράδειγμα η απελευθέρωση του Ανδρ. Παπανδρέου. Και οι δυο πλευρές της χούντας ήθελαν να τον «ξεφορτωθούν», είτε με θανατική καταδίκη και εκτέλεση, είτε δολοφονώντας τον μέσα στην φυλακή.

Όταν όμως ο Λ. Τζόνσον, πιεζόμενος από τον ακαδημαϊκό κόσμο της Αμερικής, αξίωσε την απελευθέρωση του Ανδρέα, ο Παπαδόπουλος πειθάρχησε και τον άφησε ελεύθερο, μη δίνοντας σημασία στις λυσσώδεις αντιδράσεις του Λαδά και των συντρόφων του» (σ. 301).

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι αυτά γράφηκαν όταν μεσουρανούσε το φασιστικό καθεστώς των συνταγματαρχών και όχι μεταγενέστερα –ώστε να μπορούν να αποδοθούν στους «μύθους της μεταπολίτευσης».

Άλλωστε αργότερα προέκυψαν και επιβεβαιωτικές διαρροές, αλλά

και στο ίδιο βιβλίο γίνεται αναφορά (σ. 38) σε πόνημα του καθηγητή Στ. Ρουσσέα.

Ο οποίος αναφέρει πως αμερικανός «επισκέπτης» της πρεσβείας των ΗΠΑ εξομολογήθηκε σε διπλωματικό υπάλληλο πως «η χούντα θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί από τον Ανδρέα. Όταν ο αμερικανός επισκέπτης ερώτησε «τι εννοείτε να είχε απαλλαγεί» επήρε την μονολεκτική απάντηση «εκτέλεση» (execute)». Οπαδός της άποψης αυτής ήταν και ο περιβόητος ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Γκ. Αβρακότος.

Συνοψίζοντας, είναι εντυπωσιακό το πώς αναδεικνύονται θέματα από προ τριετίας άρθρα του Νο2 της «Χρυσής Αυγής» όταν υπάρχουν διαθέσιμες (απείρως εγκυρότερες) πηγές και μάλιστα χρονικά εγγύτερες.

Ίσως η λήθη να επωάζει το ξαναχτίσιμο των ιστορικών αφηγήσεων.

 

Αν οι ηγέτες ήταν κάπως έτσι…

Είναι καλό να θυμούνται όσοι δεν έχουνε κοντή μνήμη, πως η ιστορία έχει καταγράψει ότι ένας Έλληνας Πρωθυπουργός δίδαξε την διεθνιστική αλληλεγγύη σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τον Ιούνιο του 1982, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο.

Τον Αύγουστο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Βηρυτό.

16 Σεπτέμβρη 1982 και ώρα 18:00, τα ισραηλινά στρατεύματα ξεκινούν τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα.

Στις 18 Σεπτέμβρη, η καταμέτρηση των νεκρών (μόνον γυναικόπαιδα) φθάνει τον αριθμό των 3.000.

Στις 30 Αυγούστου 1982, θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Βηρυτού ο Γιάσερ Αραφάτ μαζί με τους Φενταγίν της επανάστασης, με ελληνικό πλοίο.

Οι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ευθύνη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και ενάντια στους συνένοχους «πολιτισμένους» ηγέτες της δύσης, θα φθάσουν στην Αθήνα και θα βρούνε καταφύγιο στην Ελλάδα του Ανδρέα.

Από τους δυτικούς ηγέτες, μόνον ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Ιταλίας Σάντρο Περτίνι, παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες που του παρείχε το Σύνταγμα της χώρας του, θα συμπαρασταθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μελίνα Μερκούρη, πρωτοστάτησε κι αυτή σ’ αυτή την προσπάθεια να διασωθούν οι Φενταγίν της Επανάστασης, ορκιζόμενη «να καρφώσει την Παλαιστινιακή σημαία στην Ιερουσαλήμ».

Τότε, ο Καραμανλής συμβούλευε να μην αναμειχτούμε, τονίζοντας στον Ανδρέα Παπανδρέου: «τα μεγάλα είναι για μεγάλους».

Ο ίδιος μάλιστα τους υποδέχτηκε στο Φάληρο, παρά τις προτροπές των ισχυρών να μην εμπλακεί η χώρα μας.

Έτσι γράφεται η ιστορία και έτσι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές.

Όχι με μισόλογα και παλαιστινιακές μαντήλες για την ανάγκη του φωτογραφικού φακού…

Για όλους αυτούς αλλά και τους κοιμώμενους της σημερινής πολιτικής σκηνής την απάντηση έδινε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Λαοί που δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

25 χρόνια πριν…

oneΛίγοι θα θυμούνται πως, πριν 25 χρόνια, στις 2 Ιούλη 1989, συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Τζαννετάκη.

Επρόκειτο για σχήμα συνεργασίας ανάμεσα στη ΝΔ και τον τότε ενιαίο «Συνασπισμό της αριστεράς και της προόδου» (με πυρήνες το ΚΚΕ και την ΕΑΡ). Διακηρυγμένος στόχος η εκκαθάριση του «σκανδάλου Κοσκωτά» και η δρομολόγηση της ποινικής διαδικασίας για τον πρωθυπουργό, ως τα μέσα του 1989, Ανδρ. Παπανδρέου.

Ανομολόγητος η διάσπαση και λαφυραγώγηση του ΠΑΣΟΚ –μεταξύ των δύο ευκαιριακών εταίρων.

Αφορμή για την συνεργασία αποτέλεσε η αποκάλυψη πως ο ιδιοκτήτης της «Τράπεζας Κρήτης» Γ. Κοσκωτάς χρησιμοποιούσε τα αποθεματικά της, για να χρηματοδοτεί περίεργες επενδύσεις, στον χώρο του τύπου και του αθλητισμού. Σύμφωνα με κάποιους,  ο Α. Παπανδρέου αξιοποίησε τον διάττοντα επιχειρηματικό αστέρα ως «σφήνα» στους παραδοσιακούς εκδότες, την δύναμη των οποίων φοβόταν.

Η γιγάντωση του τυπικού εκπροσώπου των «νέων τζακιών» προκάλεσε αντισυσπείρωση παραδοσιακών ομίλων. Με την έκρηξη του σκανδάλου επιχειρήθηκε να φορτωθούν και πράξεις δωροληψίας στον (τότε ασθενούντα) αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

Κλειδί των εξελίξεων αποτέλεσε ο πανίσχυρος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μ. Κουτσόγιωργας, στον οποίο χρεώθηκε  η κατασκευή  νόμου,που σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες  «Αγγέλους της κάθαρσης» , ήταν  στα μέτρα του Γ. Κοσκωτά και  για τον οποίο κατηγορήθηκε ότι έλαβε ως αντίτιμο, το ποσό των δύο εκατομμυρίων δολαρίων.

Σύμφωνα με κάποιους άλλους,  ο Μ. Κουτσόγιωργας είχε πληροφορηθεί πως απέμενε λίγος χρόνος ζωής στον Α. Παπανδρέου και ετοιμαζόταν πυρετωδώς να τον διαδεχθεί.

Περίπου αυτονόητα ο αρχηγός της ΝΔ Κ. Μητσοτάκης μετέτρεψε –με την βοήθεια των εκδοτικών συγκροτημάτων – την προεκλογική περίοδο σε μια απέραντη σκανδαλολογία.

Την ίδια στιγμή που το δίδυμο Χ. Φλωράκη (ΚΚΕ) – Λ. Κύρκου (ΕΑΡ) πίστεψε πως η αριστερά εισερχόταν στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων.

Ο Κ. Μητσοτάκης, με τον συνήθη κυνισμό του, είχε πιο ρεαλιστικούς στόχους. Με τον Α. Παπανδρέου να εκλείπει (φυσικά) και τον Μ. Κουτσόγιωργα ζώσα «απόδειξη»  της διαφθοράς του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να μακροημερεύσει στην εξουσία.

Η κυβέρνηση Τζανεττάκη ήταν (και έτσι συνέβη) μεταβατική προς μια αμιγή της ΝΔ, υπό την πρωθυπουργία του.

Μόνο που η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Αντί του αναμενόμενου θανάτου του Α. Παπανδρέου (με το στίγμα να τον ακολουθεί αιώνια) είχαμε τον απροσδόκητο του Μ. Κουτσόγιωργα, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο στην αίθουσα του ειδικού δικαστηρίου το 1991.

Ουσιαστικά εκεί κατέρρευσε ο αρχικός σχεδιασμός. Όσο για την κυβέρνηση Τζαννετάκη ουδείς επιθυμούσε να θυμάται την ύπαρξή της.

 

Για ποια πλατεία της Λάρισας μιλάμε;

κεντρικη-πλατεια-λαρισαςΚάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει το παραμύθι των πολιτικών με την πλατεία της Λάρισας!

Πάει καιρός τώρα που ακούω την ίδια και την ίδια ατάκα και συγχύζομαι!

«Όποιος γεμίσει την πλατεία της Λάρισας θα γίνει Πρωθυπουργός»!

Ήταν εκείνη ο αναφορά σε ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου που έμεινε στην ιστορία και δυστυχώς συνέχισε να αντιγράφεται στη διάρκεια και των επόμενων χρόνων!

Φθάσαμε λοιπόν στο σήμερα. Ποια πλατεία και ποιος κόσμος;

Χθες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξαναείπε το ίδιο μιλώντας μάλιστα σε μια συγκέντρωση με ελάχιστους συγκεντρωμένους για τα δεδομένα (δημοσκοπικά) του κόμματος του.

Η πλατεία της Λάρισας τότε ναι, θα μπορούσε να είναι κριτήριο για την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Μια πλατεία μεγάλη, αδιαμόρφωτη που έπρεπε να συγκεντρώσει 40 – 50 χιλιάδες κόσμο για να γεμίσει. Κόσμος από την πόλη και τα περίχωρα καθώς οι μετακινήσεις από άλλους νομούς ήταν περίπου αδύνατες!

Η σημερινή πλατεία διαμορφωμένη είναι σε χωρητικότητα τουλάχιστον 40% μικρότερη από τότε! Ο χώρος που στήνονται συνήθως οι εξέδρες κόβει άλλο ένα 15% από τον κόσμο! Δεν μιλάω για τους υποχρεωτικά μεταφερόμενους οπαδούς από ολόκληρη τη Θεσσαλία (τουλάχιστον)!

Για τι ακριβώς μιλάμε σήμερα;

Και όμως παλαιάς και νεώτερης κοπής πολιτικοί και πολιτικάντες βαυκαλίζονται με τον Γέρο της Δημοκρατίας!

Στην ιστορία των προεκλογικών συγκεντρώσεων σαν μεγαλύτερη στη Λάρισα έχει καταγραφεί εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Μαΐου του 1985. Από εκεί και έπειτα όλες οι άλλες ήταν και είναι απλές … συναθροίσεις!

Και για του λόγου το αληθές μια ματιά στο videoθα σας πείσει!

https://www.youtube.com/watch?v=dBELkRWZYZc

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες;;;

3 septembriΘα γραφούν πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα.

Προφανώς και όλοι θα ήθελαν να πούνε κάποια πράγματα για την περίφημη 3η του Σεπτέμβρη.

Τουλάχιστον όσοι θεωρούν πως σηματοδοτεί κάτι.

‘Η τουλάχιστον όσοι αντιλαμβάνονται τι σηματοδότησε.

Επειδή δεν μπόρεσα να βρω «τσικουδιά στους καφενέδες», που κλείσανε λόγω κρίσης, επειδή δεν φτάνουν τα χρήματα να «κεράσω τα παλικάρια» και επειδή νοιώθω κυριολεκτικά έξω από τα νερά μου, θα ήθελα να γράψω τούτο:

Είναι πολλοί οι «τιμητές» της.

Είναι πολλοί που με το βλέμμα στο παρελθόν προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους κοιτώντας μόνο στο χθες. Εκεί που έγιναν πολλά αλλά δεν έγιναν και άλλα τόσα.

Είναι πολλοί που δεν γνώρισαν το χθες και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα πάντα με τα δεδομένα του σήμερα. Ξεχνώντας ότι κάθε πορεία έχει αρχή, μέση και τέλος. Ξεχνώντας πως υπάρχει μια ιστορική διαδρομή που δεν μπορεί να απαξιωθεί, ούτε να  προσαρμοστεί στη μετριότητα του σήμερα.

Είναι πολλοί που προσαρμόζονται ανάλογα με τις συνθήκες και το προσωπικό συμφέρον! Αυτό δεν έλλειψε ποτέ και ούτε θα λείψει. Είναι οι οπαδοί του «όσα παίρνει ο άνεμος», που αλλάζουν απόψεις, πιστεύω και χρώμα σαν τους χαμαιλέοντες.

Είναι ακόμα περισσότεροι που σιωπούν, που αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα όσα γίνονται, που δεν μπορούν να πιστέψουν πως αυτά που συμβαίνουν είναι αληθινά. Θα ήθελαν να είναι ένας εφιάλτης που κάποια στιγμή θα τελειώσει…

Φοβάμαι πως το πρόβλημα για όλους είναι πως είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάμε είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν. Όχι στο μέλλον!

Γιατί αυτό πια είναι το ζητούμενο: Το χθες τελείωσε και ανέλαβε το ρόλο της η ιστορία. Το σήμερα το ζούμε και δεν το ανεχόμαστε. Το αύριο όμως;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει  για μια χώρα πλήρως εξαρτώμενη, αδύναμη να αποφασίσει μόνη της για τα στοιχειώδη, υπό κηδεμονία ;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει για μια κοινωνία στα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης, που αντικρίζει ήδη με τρόμο τον ερχόμενο χειμώνα, που αδυνατεί να δώσει ακόμη και αυτόν τον αγώνα της επιβίωσης, που δεν μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια, που βυθίζεται στο φόβο και την απογοήτευση;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει για τη γενιά που δεν πρόκειται να ποτέ της να δουλέψει, για τους ανθρώπους που αποτελούν απλά νούμερα στους υπολογισμούς στενοκέφαλων γραφειοκρατών και «φελλών» που διορίστηκαν με αρμοδιότητα να ορίσουν την τύχη τους, για αυτούς που είτε στα 20 τους, είτε στα 30 τους είτε και στα 50 τους αποφασίζουν να αναζητήσουν την τύχη τους εκτός των συνόρων;

Ποιος θα μιλήσει και τι θα πει ;

Τότε, στις 3 Σεπτέμβρη του 1974, μίλησε ο Ανδρέας στην καρδιά και την ψυχή χιλιάδων ανθρώπων και σηματοδότησε με τη διακήρυξη του το δρόμο της ελπίδας, το δρόμο μιας διαφορετικής Ελλάδας και μιας διαφορετικής κοινωνίας.

Σήμερα μπορεί να μιλούν πολλοί, μπορεί να λένε ακόμα περισσότερα αλλά δεν ακούγονται στην κοινωνία, στο λαό, στους ανθρώπους που βιώνουν τα αποτελέσματα μιας κρίσης, που οι ίδιοι (οι ομιλούντες), απέτυχαν να  διαχειριστούν!

Ελπίδα και όραμα, λόγο να πιστέψουμε σε κάτι αληθινό θέλουμε.

Λόγους για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε σαν άνθρωποι θέλουμε.

Προοπτική και σχέδιο για τη χώρα που αγαπάμε θέλουμε.

Μια νέα 3η του Σεπτέμβρη χρειαζόμαστε και ένα νέο Ανδρέα…

Μόνο που δεν υπάρχει δυστυχώς ούτε το ένα ούτε το άλλο…