Ανατολικά της Εδέμ

isisΟ εμφύλιος σπαραγμός συνεχίζεται αδυσώπητος στο Ιράκ, έντεκα χρόνια μετά τον αμερικανόπνευστο «εκδημοκρατισμό της χώρας».

Οι δύο μεγάλες παρατάξεις του ισλάμ αντιμάχονται και στη Μεσοποταμία.

Από τη μια οι πλειοψηφούντες σουνίτες (από το «σούνα» = παράδοση), από την άλλη οι σιίτες (από το «σίι ί Άλη» = οπαδοί του Αλή).

Μια προαιώνια διαμάχη, όταν οι δεύτεροι αμφισβήτησαν τον αποκλεισμό του εκλεκτού τους ιμάμη από την διαδοχή του Μωάμεθ.

Στον σημερινό κόσμο το άσβεστο μίσος υποδαυλίσθηκε από την επιλογή των ΗΠΑ να αναθέσουν στην σιιτική μειοψηφία την διοίκηση του (μετά τον Σ. Χουσεΐν) εναπομείναντος ιρακινού κράτους. Δεδομένου ότι το βόρειο τμήμα του αποδόθηκε, de facto, στους φιλοαμερικάνους Κούρδους μαχητές («Πεσμεργκά»).

Το αποτέλεσμα υπήρξε, εν πολλοίς, αναμενόμενο.

Ο σουνιτικός παράγοντας συγκρότησε ένοπλες πολιτοφυλακές και αυτές μετεξελίχθηκαν σε τζιχαντιστές οι οποίοι (στα ερείπια του παναραβισμού του Σ. Χουσεΐν) μάχονται για την δημιουργία ισλαμικού χαλιφάτου.

Η ελικοειδής συστροφή του ιστορικού χρόνου επαναφέρει στο προσκήνιο εξοστρακισμένες μνήμες και αναζωπυρώνει αρχαϊκούς ανταγωνισμούς. Κλασσικό παράδειγμα το μένος των φονταμενταλιστών «του Ιράκ και του Λεβάντε» απέναντι στις κουρδικές κοινότητες των «Γεζίντι». Ο βίαιος (με χιλιάδες σταυρώσεις) εξισλαμισμός των Κούρδων, τον 7ο μ.Χ. αιώνα, είχε και τις εξαιρέσεις του. Όπως οι «Γεζίντι», οι οποί- οι διατήρησαν θρησκευτικές τελετές συνδεδεμένες με τον ζωροαστρισμό των Μήδων. Μάλιστα η πυρολατρεία θεωρήθηκε, από τους φονταμενταλιστές, ως εξύμνηση του διαβόλου –εξ’ ου και η μέχρι θανάτου καταδίωξη των «βλάσφημων».

Αυτοί είναι οι κοινωνικοί όροι της σύγκρουσης, πάνω στους οποίους οικοδομούνται κρατικά συμφέροντα και ηγεμονικές πολιτικές.

Η διάλυση της υφιστάμενης αρχιτεκτονικής του μεσανατολικού τοπίου –και η ανασύνταξή του με βάση αδύναμα προτεκτοράτα αλληλομισούμενων τοπαρχών – είναι η στρατηγική των ΗΠΑ. Η απονεύρωση καθεστώτων (όπως του Ιράν, της Συρίας) που συνδέονται στενά με την Ρωσία και την Κίνα μπορεί να περνά μέσα από την χρήση διαφόρων τοπικών στρατών, στον βαθμό που εξυπηρετούν τους κυρίαρχους του πλανήτη.

Έστω και αν οι σφαγές, η δυστυχία και η προσφυγιά, αποτελούν την θλιβερή καθημερινότητα των ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής.

Advertisements

Τραγικά … συγκεκριμένο!

Μια μητέρα βυθισμένη σ’ εσχατολογικού τύπου δεισιδαιμονίες, που για να επιβιώσει αγόραζε όπλα και συγκέντρωνε νερό και τρόφιμα.

Πιεστική απέναντι στον 20χρονο γιο της, ώστε η τελειομανία της να του γίνει α(ξεδιά)λυτος κόμπος. Τον έπαιρνε μαζί της όταν πήγαινε για μαθήματα σκοποβολής, ώστε ν’ αποκτήσει τις ικανότητες «σωτηρίας» του εαυτού του.

Ο συναισθηματικά εγκλωβισμένος νεαρός εκτελεί, με τέσσερις σφαίρες στο κεφάλι (καθαρή η σημειολογία του μίσους) την μητέρα του, την ώρα που εκείνη κοιμόταν.

Εν συνεχεία, με τα όπλα της ανά χείρας εισβάλλει στο δημοτικό σχολείο «Σάντι Χουκ», στην Νιουτάουν του Κονέκτικατ, και σπέρνει τον όλεθρο.

Απολογισμός της σφαγής είκοσι μικροί μαθητές και έξι ενήλικοι, πριν ο δράστης ρίξει αυλαία στην «φρικαλέα ατραξιόν του» με μια σφαίρα στον εαυτό του.

Μια γρήγορη αναφορά στις κοινωνικές και οικογενειακές παραμέτρους της «βαθειάς Αμερικής», εκεί όπου η οπλοκατοχή αποτελεί επιβεβαίωση προσωπικής εξουσίας και επιβίωσης του γενετικού κώδικα του «Φαρ Ουέστ».

Το συγκεκριμένο ήταν (τραγικά) συγκεκριμένο επειδή αποτέλεσε σύμπτωση πολλών προσδιορισμών!