«Εγγυημένες» … μίζες

euro-mizesΟι πρόσφατες αποκαλύψεις εγγράφονται στην ευρύτερη υπόθεση δωροδοκιών κατά την προμήθεια αεροπλάνων επί ΥΠΕΘΑ Α. Τσοχατζόπουλου.

Έτσι οι έρευνες οδήγησαν στα εμβάσματα, ύψους 1.650.000 ευρώ, στην εταιρεία «Catalina Ltd» του Γ. Καρατζαφέρη. Οδηγώντας έτσι στην πολιτική και ηθική απαξίωση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ.

Προφανώς ο χρόνος των αποκαλύψεων συνδέεται με πολιτικά σχέδια και επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς, αυτά ωστόσο θα εκτυλιχθούν σε βάθος χρόνου.

Η διακίνηση του μαύρου χρήματος έγινε από την εταιρεία «Premeum Properties» των εμπόρων όπλων Αλ. Τσάτσου και Στ. Κομνόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούσαν γαλλικά συμφέροντα στην προμήθεια ελικοπτέρων.

Ωστόσο υπάρχει και μία πλευρά της υπόθεσης η οποία παραπέμπει στη συγκρότηση σχέσεων σε (μεγάλο) βάθος χρόνου.

Αφορά τη διαδρομή των εμπλεκόμενων προσώπων στη χουντική επταετία. Ο Αλ. Τσάτσος αποτελεί γόνο της γνωστής μεγαλοαστικής οικογένειας των ιδιοκτητών της ΑΓΕΤ, το επιχειρηματικό σκέλος της οποίας ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Ο Στ. Κομνόπουλος υπήρξε οδηγός του αρχιβασανιστή Θ. Θεοφιλογιαννάκου, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την περίοδο 1972 – 1974. Προφανώς δεν επιλέχθηκε τυχαία, αυτό αποδείχθηκε άλλωστε και από τη μεταπολιτευτική (επαγγελματική) διαδρομή του.

 Όσο για τον Γ. Καρατζαφέρη είναι γνωστοί οι ύμνοι του στην περίοδο 1967 – 1973, όταν επικεφαλής της δικτατορίας ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος. Ενώ εξαπέλυσε μύδρους στον μετέπειτα ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Δ. Ιωαννίδη. Ο αδελφός του, δημοσιογράφος Σπ. Καρατζαφέρης, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Ι. Λαδά την ίδια περίοδο, άλλωστε τότε ανδρώθηκε επαγγελματικά στον χώρο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η απαρχή των γνωριμιών και των διασυνδέσεων (πιθανότατα) βρίσκεται σε πρώιμο πολιτικό χρόνο. Το τι συνέβη μετά την κατάρρευση της δικτατορίας είναι προς διερεύνηση. Μία εκδοχή είναι πως ο ΥΠΕΘΑ των κυβερνήσεων Κων. Καραμανλή, ο Ευάγ. Αβέρωφ, έπαιξε (ως «γεφυροποιός» μεταξύ χούντας και μεταπολίτευσης) καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα καριέρες των υπό διερεύνηση.

Λόγου χάρη ο Γ. Καρατζάφερης, επί αρχηγίας Αβέρωφ στη ΝΔ το 1983, δημιούργησε τη «βιντεοεφημερίδα TV Press» (προάγγελο του «Telecity» και του «ΤΗΛΕΑΣΤΥ»), η οποία αποτέλεσε τότε τον επικοινωνιακό βραχίονα του κόμματος στον χώρο της εικόνας. Άλλωστε επί ημερών του στο υπουργείο εθνικής άμυνας υπήρξαν οι πρώτες καταγγελίες για σκάνδαλα –με τα «Leopard» και την εμφάνιση και νέων ονομάτων, όπως του επίσης ελεγχόμενου Θ. Λιακουνάκου.

Τέτοιας σημασίας και οικονομικής τάξης μπίζνες πρέπει να διεκπεραιώνονται από εγγυημένα πρόσωπα και να λαδώνονται σίγουρα χέρια

Advertisements

Ακατάσχετη συνωμοσιολογία!

depositphotos.Δεν είναι μακριά, τα χρόνια εκείνα που άλλοι πολιτικοί εγκέφαλοι στο χώρο της ΝΔ, είχαν ανακαλύψει, αποκαλύψει και τελικά καταλήξει πως πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη, κρύβονταν το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα κορυφαία του στελέχη!

Μια ολόκληρη καμπάνια του κόμματος αυτού, που ξεκίνησε επί Αβέρωφ και κορυφώθηκε επί Μητσοτάκη, προσπάθησε να εμπλέξει στον βούρκο της τρομοκρατίας το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να το χρεώσει και τελικά να το φθείρει.

Δηλώσεις και άρθρα, επωνύμων του χώρου, υπονοούμενα και πολλά ονόματα στις ελεγχόμενες από τη ΝΔ φυλλάδες!

Πολλοί επιφανείς πολίτες έχουν κατηγορηθεί ως ύποπτοι τρομοκρατίας: Κ. Λαλιώτης, Σ. Βαλυράκης, Θ. Τσούρας, Κ. Τσίμας, Σ. Κωστόπουλος, Γ. Κίσσονας, Δ. Σωτηρλής, Α. Φιλίνη κι ακόμη, ο Γ. Βότσης, Δ. Ψυχογιός, ο συγγραφέας Γ. Σκούρτης, ο Π. Κοροβέσης, κ.α.

Στη ναυαρχίδα της συνωμοσιολογίας και της αθλιότητας ανήκει σίγουρα η συγγραφική προσπάθεια του τότε βουλευτή της και νυν προέδρου των ΑΝ.ΕΛ. Καμμένου.  «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη»,  το «αριστούργημα της λογοτεχνίας» του κ. Πάνου, όπου υποστήριξε την συμμετοχή πολιτικών προσώπων από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ στην τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Θυμίζω πως το βιβλίο προλόγιζε ο τότε σύμβουλος του Κ. Μητσοτάκη, στρατηγός Γρυλλάκης, και είχε απασχολήσει πολλά πρωτοσέλιδα.

Θυμίζω επίσης πως η Βιργινία Τσουδερού, Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατηγόρησε ως καθοδηγητές της ελληνικής τρομοκρατίας τον Κώστα Τσίμα, που στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ 1981 – 1989 ήταν Διοικητής της ΕΥΠ και Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, και τον Διευθυντή του Τμήματος Ασφαλείας της ΕΥΠ, Συνταγματάρχη Γιάννη Αλεξάκη!

Θυμίζω πως ακόμα και μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη το 2002, δεν ήταν λίγοι από το χώρο της ΝΔ, που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, λέγοντας πως ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν μέλος της ΠΑΜΚ (μαθητική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ) και θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου στα νεανικά του χρόνια!

Θα περίμενε κανείς πως θα είχαν αντιληφθεί το μέγεθος της πολιτικής τους βλακείας! Δεν είναι όμως βλακεία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή για αυτό και επαναλαμβάνεται σήμερα με στόχο το ΣΥΡΙΖΑ.

Στη συνομωσιολογία προσφεύγουν συνήθως τα αυταρχικά καθεστώτα, οι αδαείς και οι φανατικοί κάθε είδους. Και είναι σαφές πως η στρατηγική της έντασης  (strategia della tensione), κατά τα πρότυπα της Ιταλίας της δεκαετίας του ’60 – ’80, είναι επιλογή του σκληρού ακροδεξιού λόμπυ στον περίγυρο του Σαμαρά. Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης, που διχάζει αλλά κυρίως τρομάζει την κοινωνία και δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την επιβολή ακραίων μέτρων αλλά και ενός συστήματος κοινωνικού φασισμού!

Δεν ξέρω αν άλλοι στη θέση του στρατηγού Γρυλλάκη και του Μαυρίκη (που δήλωσε πως στηρίζει πια τον Αντ. Σαμαρά) υποκλέπτουν καινούργιες  γιάφκες.

Η ανακοίνωση όμως της ΝΔ, με την οποία κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για σχέση με την εγχώρια (π.χ. Χρ. Ξηρός) όπως και με την ιταλική (Τ. Νέγκρι) τρομοκρατία  προσκρούει στον ιστορικό τοίχο του παρελθόντος της!

Μπορεί ο χρόνος να μοιάζει «πονηρός», εμβάλλοντας πολλούς στην εύκολη καταφυγή σε παρακρατικά παιχνίδια, αλλά συνήθως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Όπως το να εξυπηρετούν (οι όποιοι δράστες) διεργασίες στον αντίποδα εκείνων που φαντασιώνονται. Άλλωστε η γραμμή «τρομοκρατίας-αντιτρομοκρατίας», όπως διδάσκει η προϊστορία, μόνο κόκκινη δεν είναι!

Εκτός και αν κάποιοι αποφάσισαν να υλοποιήσουν στην Ελλάδα τα Μολυβένια Χρόνια της Ιταλίας (ο όρος αυτός προήλθε από την ομώνυμη ταινία της Margarethe Von Trotta (1981) που αναφέρεται σε αντίστοιχα γεγονότα που βίωσε η Δυτική Γερμανία την ίδια περίπου περίοδο).

Θα περίμενα όμως από το ΠΑΣΟΚ – έστω αυτό που είναι σήμερα – έχοντας νωπές τις μνήμες αλλά και τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών να κρατά εντελώς διαφορετική στάση. Φαίνεται πως η σημερινή ηγετική του ομάδα, δεν άκουσε, δεν γνώρισε , δεν είδε τίποτα! Και αυτό είναι πολύ ανησυχητικό!

 

Όψιμο ενδιαφέρον!!!

liakouΑίφνης τα Μ.Μ.Ε. διαπίστωσαν πως στον χώρο των εξοπλιστικών προγραμμάτων διεξάγονταν ένα διακομματικό πάρτυ, με χρηματισμούς υπηρεσιακών στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και (ενίοτε) των πολιτικών τους προϊσταμένων.

Η εύρεση των λογαριασμών Κάντα στην Σιγκαπούρη και οι «αυθόρμητες» παραδοχές του για διαχρονική δωροληψία οδήγησαν (εκ νέου) στον Α. Τσοχατζόπουλο κι ενδεχομένως στον Γ. Παπαντωνίου, στην υπουργική του θητεία στο ΥΠΕΘΑ.

Το όνομα του Θ. Λιακουνάκου, επώνυμου που ισούται με «σήμα κατατεθέν» στον χώρο της εμπορίας οπλικών συστημάτων, ήρθε μ’ εκκωφαντικό τρόπο στην επιφάνεια. Μόνο που ελάχιστοι αναζήτησαν την αρχή του νήματος, η οποία οδηγεί στις εποχές του Ευάγ. Αβέρωφ ως υπουργού άμυνας των πρώτων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων Καραμανλή. Ενδεχομένως κάποιοι να θυμούνται δημοσιεύματα του περιοδικού «Αντί» της εποχής, που αποκάλυπταν σκάνδαλο, με το «Leopard» και συνέδεαν τα αρχικά επιχειρηματικά βήματα του Θ. Λιακουνάκου με τις στενότατες σχέσεις τους με τον μετέπειτα αρχηγό της ΝΔ.

Στο πόρισμα της ΕΔΕ που διενήργησε ύστερα από αποκαλύψεις του περιοδικού «Αντί» ο τότε αρχηγός της στρατιωτικής Δικαιοσύνης αντιστράτηγος Κ. Φωτάκης χαρακτήρισε την αγορά των Leopard «σκανδαλώδη και παράνομη» και ζήτησε να διαβιβασθεί η υπόθεση στον εισαγγελέα για άσκηση ποινικής δίωξης κατά παντός υπευθύνου. Ανταγωνιστής του Λιακουνάκου στο σκάνδαλο σε εκείνη την προμήθεια ήταν ένας άλλος έμπορος οπλών, ο Βασίλης Τσάκος, που διεκδικούσε από την KRAUSS-MAFFEI προμήθεια 10 εκ μάρκων (του 1981),πράγμα που σημαίνει ότι ανάλογη ήταν και η προμήθεια της ΑΧΟΝ. Με εντολή του τότε υπουργού Άμυνας Γιάννη Χαραλαμπόπουλου (17/12/86) το ΥΕΘΑ παρέπεμψε την υπόθεση στην τακτική δικαιοσύνη, η οποία ως συνήθως την έβαλε τελικά στο αρχείο.

Οι δεσμοί με τις ΗΠΑ ήταν καθοριστικοί στην μακροημέρευση του εν λόγω προσώπου στον συγκεκριμένο δύσβατο χώρο. Μια άλλη πλευρά του οπλικού του «success story» ήταν η οικοδόμηση των κατάλληλων συμμαχιών, ειδικά τις περιόδους Μητσοτάκη και Σημίτη στην πρωθυπουργία.

Ο Θ. Λιακουνάκος συντάχθηκε με τον Σ. Κόκκαλη (υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Ολυμπιακού επί των ημερών του τέως ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ομάδας), τον Στ. Ψυχάρη και το λοιπό επιχειρηματικό μπλοκ που είχε «το πάνω χέρι» εκείνη την περίοδο.

 Όσοι παρακολουθούν την ροή της ειδησεογραφίας για τις μίζες και τα συναφή θα έχουν παρατηρήσει την αναιμική κάλυψη της υπόθεσης. Το αν επίκεινται ευρύτεροι επιχειρηματικοί και πολιτικοί κλυδωνισμοί είναι κάτι που θα φανεί σύντομα. Προς το παρόν καλό είναι να σταματήσει αυτή η (καθεστωτικής προέλευσης) υποκρισία περί διαφθοράς και διεφθαρμένων, που ανακαλύφθηκε δεκαετίες αργότερα.

 Όλες οι εταιρείες που ανταγωνίζονται για τις χρυσοφόρες συμβάσεις έχουν ενσωματώσει στα «έξοδα διεκδίκησης» τα ποσά για τον χρηματισμό των κρίσιμων κρίκων στην αλυσίδα όσων λαμβάνουν τις αποφάσεις. Ως και οι αυστηρού προτεσταντικού ήθους γερμανικές εταιρίες (παλιότερα είχε αποκαλυφθεί το ίδιο με την αμερικάνικη (Λόκχιντ») επιδίδονται σ’ ένα όργιο εξαγορών και εκμαυλιστικών συμπεριφορών.

Οι μίζες είναι εγγενείς στο σύστημα, δεν παραβαίνουν τους κανόνες του.