Απίθανα και όμως … πραγματικά!

calc-emapΠριν τις ανακοινώσεις του Κατρούγκαλου σε σχέση με την αντιμετώπιση του ελεύθερου επαγγελματία ένας φίλος ελεύθερος επαγγελματίας έκανε τον εξής καταπληκτικό υπολογισμό:

Μηχανικός ο ίδιος έβαλε κάτω τα μεγέθη και είπε κάτι πάρα πολύ απλό.

Έβγαλε τις κρατήσεις, έβγαλε τις εισφορές, έβγαλε τους φόρους, έβγαλε και τι δεν έβγαλε, τα έβγαλε όλα, τις προκαταβολές του εφάπαξ, την υγεία, την επικουρική και έβγαλε λοιπόν ότι για να εισπράξει όσα εισπράττει ένας μηχανικός δημόσιος υπάλληλος, δηλαδή περίπου 20.000 το χρόνο, θα πρέπει να έχει καθαρά κέρδη πάνω από 260.000 ως επιχείρηση καθώς μόλις το 7% υπολόγισε θα μείνει στον ίδιο.

Για να του μείνουν οι 260.000 καθαρά κέρδη, από τις οποίες θα πάρει τις 20.000, όπως λέει θα πρέπει να κάνει ένα τζίρο ως μηχανικός 700.000… άντε 600.000 ευρώ. Πράγματα απίθανα.

Βέβαια υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, όπως ένας ελεύθερος επαγγελματίας από τα 1000 ευρώ που έχει τζίρο χωρίς το Φ.Π.Α. αν αφαιρέσει αυτά που πρέπει να αφαιρέσει θα του μείνουν 215,5 ευρώ.

Το σύνολο των εισφορών του είναι 784,5 ευρώ και δεν έχουμε υπολογίσει το Φ.Π.Α. 23%.

Τώρα αν δεν έχεις να πληρώσεις το Φ.Π.Α. γιατί δεν σε πληρώνουν και αρχίζουν τα καπέλα από την πλευρά της εφορίας τότε είναι πολύ δύσκολο να κάνεις υπολογισμούς.

Στο τέλος θα τους δίνει το χιλιάρικο και δεν θα το παίρνουν γιατί δεν φτάνει.

Αυτό και αν είναι συζήτηση για το ασφαλιστικό.

Είναι να μην τρέχουν πανικόβλητοι στην κυβέρνηση για να μειώσουν τα ποσοστά γιατί πλέον θα βρεθούν στα κάγκελα χιλιάδες άνθρωποι;

 

Advertisements

Η τιμή του πετρελαίου πέφτει. Οι φόροι όχι!

oilΚάθε μέρα ακούμε για την μείωση των τιμών του αργού πετρελαίου. Κάθε μέρα ακούμε για την πτώση των διεθνών τιμών αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία επίπτωση ή αν θέλετε υπάρχει  ελάχιστη επίπτωση στο καταβαλλόμενο τίμημα από όλους μας για καύσιμα.

Η τιμή του αργού πετρελαίου έχει πέσει στα Τάρταρα. Έχουμε μια αποκλιμάκωση διεθνώς η οποία θα συνεχιστεί.

Στην χώρα μας όμως υπάρχει μία σταθερότητα στην οροφή, λες και δεν συμβαίνει τίποτα στο περιβάλλον. Υπάρχει μια αναντιστοιχία τιμών καταναλωτή και διεθνών τιμών. Οι διεθνείς τιμές πέφτουν, οι τιμές του καταναλωτή στη χώρα μας παραμένουν περίπου σταθερές.

Είναι πολύ εύκολο να εντοπίσει κάποιος τι ακριβώς φταίει αφού το 68% της τιμής των καυσίμων στη χώρα μας και μάλιστα της αμόλυβδης βενζίνης είναι φόροι. Αυτοί δεν μεταβάλλονται. Η κυβέρνηση τα βλέπει και παίρνει αποστάσεις.

Πως θα μειωθούν λοιπόν οι τιμές κατανάλωσης;

Ειδικοί της αγοράς επιμένουν ότι η τιμή του αργού πετρελαίου συμμετέχει σήμερα στη διαμόρφωση της τιμής της αμόλυβδης κατά περίπου 23% προ ΦΠΑ ή κατά 28% με Φ.Π.Α.

Είναι χαρακτηριστικό, κάνοντας αυτές τις απλές αναγωγές ακόμη και στην περίπτωση που η τιμή του αργού πετρελαίου μειωθεί κατά 50% η τιμή της αντλίας για τον καταναλωτή θα μειωθεί μόλις κατά 14%. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ακόμη και στην περίπτωση που μειωθεί η τιμή του αργού πετρελαίου στο μισό, η τιμή της αντλίας δεν πρόκειται να μειωθεί παραπάνω από 20 λεπτά το λίτρο. Τα υπόλοιπα είναι δασμοί και χρήματα τα οποία εισπράττει το κράτος.

Η κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να ανοίξει μια τέτοια κουβέντα, ειδικά για τα καύσιμα, αυτή την περίοδο. Η πτώση της τιμής του αργού διεθνώς οδηγεί σε μια ελάχιστη μείωση στην αντλία, στον καταναλωτή. Σε καμία περίπτωση η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ακουμπήσει τους έμμεσους φόρους που είναι ένας πολύ καλός εισπρακτικός μηχανισμός για την ίδια.

Τόσο απλά και με τέτοια λογική κοινωνικής δικαιοσύνης!

Πρωτοφανείς λογικές!

 

TRIANTAFYLLIDHS-TSIPRASΘα  περίμενε κανείς να υπάρξει μία σαφής τοποθέτηση από την πλευρά της κυβέρνησης σε σχέση με τις απόψεις που ακούγονται από βουλευτές της.

Το μόνο που υπάρχει είναι …μια σιωπή.

Σε τέτοιο βαθμό που να αναρωτιέσαι τελικά  αν υπάρχει σχέση ανάμεσα στη σχεδιαζόμενη πολιτική στον τομέα της παιδείας και των απόψεων που ακούγονται.

Αν υπάρχει μια εξάρτηση και αν τέλος πάντων όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διερεύνηση και τέτοιων λύσεων στο πλαίσιο της δημοσιονομικής κρίσης.

Αν η κυβέρνηση σκέπτεται δίδακτρα στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά, στα γυμνάσια και στα λύκεια, αν σκέπτεται χορηγίες από τους γονείς, αν σκέπτεται όλα αυτά τα οποία με παραδείγματα προσδιορίζει στο άρθρο του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης έχει παραδοθεί. Να το δηλώσει, να το θέσει σε δημόσια διαβούλευση και να εισπράξει απαραιτήτως το αντίτιμο.

Αν θα τα πούμε δίδακτρα, αν θα τα πούμε οικονομική ενίσχυση του εκπαιδευτικού είναι δευτερεύον γιατί θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο απλό:  ότι ένα ποσό θα φεύγει από την τσέπη του γονιού και θα πηγαίνει για να ικανοποιήσει τις εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή, του παιδιού τους δηλαδή.

Ας το ονομάσουν όπως θέλουν.

Να συμφωνήσουμε όμως ότι θα υπάρχει μεταφορά χρημάτων από τη μία τσέπη που δεν υπάρχουν, στην ανάγκη που πρέπει να καλύψουν.

Λέει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην απάντηση του ότι υπερασπίζεται την ελληνική οικογένεια που αιμορραγεί για να σπουδάσει τα παιδιά της και ότι υπερασπίζεται τη δημόσια παιδεία.

Αλήθεια τότε που τα καραβάνια πήγαιναν μέχρι την Ιταλία για σπουδές δεν αιμορραγούσε η ελληνική οικογένεια;

Όταν τα καραβάνια πήγαιναν στη σκλαβιά δεν είχε αιμορραγία η ελληνική οικογένεια;

Λοιπόν σήμερα χαρακτηρίζει κατ’ επίφαση την δωρεάν παιδεία και την λέει παρακολούθημα της ιδιωτικής, κάνοντας έμμεσες αναφορές σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα.  Τώρα το ανακάλυψε;

Τι ομολογεί;

Απλά και μόνο την αποτυχία ενός συστήματος και την αδυναμία του ίδιου του κράτους να παρέχει και στο μέλλον δημόσια εκπαίδευση. Το να παίζουμε με τις λέξεις ότι δεν είναι δίδακτρα, είναι συνδρομή, απλά και μόνο ανοίγει η όρεξη σε ορισμένους να κάνουν πλέον την αμοιβή της εργασίας τους χορηγία.

Έτσι λοιπόν δεν θα έχουν μαθητές αλλά θα έχουν χορηγούς.

Απίστευτο σκηνικό.

Και για ποια συνδρομή του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων μιλούν;

Μήπως αυτοί έχουν το δικό τους νομισματοκοπείο και κόβουν χρήματα και μπορούν να συνδράμουν ή πρόκειται για χρήματα τα οποία πληρώνει ο γονιός;

Ανεξάρτητα με το τι εκ των υστέρων προσπαθεί να μας πει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκείνο που έχει ιδιαίτερη αξία είναι ότι ο ίδιος «έχει την αίσθηση ότι διεκδικεί και μάχεται με πρακτικές και εφαρμόσιμες προτάσεις για μια ελκτική δημόσια δωρεάν παιδεία» όπως λέει.

Η έλξη είναι το τιμολόγιο;

Τι απίστευτα πράγματα είναι αυτά που ακούγονται.

Αν δηλαδή το άρθρο θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο κι αν θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το παράδειγμα δεν είναι και το πλέον δόκιμο για να αποτυπώσει πιθανά την αγωνία ενός βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την δωρεάν παιδεία και το σχολείο, η απάντηση που έρχεται στα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας αναγκάζει πλέον όλους μας να μιλάμε σε εντελώς διαφορετικούς τόνους γιατί πλέον δεν μιλάς για κάποιο λάθος παράδειγμα αλλά μιλάς για συνειδητές επιλογές και ψάχνεις να βρεις τις αιτίες ή αν θέλετε καλύτερα την ευθεία που ενώνει τη δημόσια θέση και την πολιτική απόφαση. Εκεί που ουσιαστικά είναι και το διακύβευμα.

Πρωτοφανή πράγματα. Πρωτοφανείς λογικές… στο όνομα μάλιστα της Αριστεράς!

Το ότι ο Φορτσάκης στηρίζει αναφανδόν την πρόταση Τριανταφυλλίδη προσδιορίζει και την κατεύθυνση της…

 

Στον αστερισμό του Κυριάκου…

No 628923

Αν οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν παραμείνει ανοικτοί ακόμη και για τον δεύτερο γύρο και μπορούσαν να εγγραφούν και να ψηφίσουν και νέοι ψηφοφόροι, ίσως η εκλογική μάχη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ήταν πιο εύκολη, σχολίαζε χθες ο Παύλος Τσίμας.

Ίσως και να έχει απόλυτο δίκιο καθώς υπάρχουν θέματα και χρονικά σημεία τα οποία είναι καθοριστικά.

Για παράδειγμα δεν ξέρουμε τι τύχη θα είχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν δεν υπήρχε το πρώτο πατατράκ με τις εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, που του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει χρόνο, να πείσει περισσότερους, να έχει μεγαλύτερη χρονική άνεση για το εγχείρημα, πράγμα που το είδαμε στον δεύτερο γύρο.

Ο Μητσοτάκης λοιπόν έπεισε όχι γιατί τον γνώρισαν περισσότεροι αλλά γιατί αυτό το εκλογικό σώμα γνώριζε όλους τους άλλους.

Ουσιαστικά απ’ ό,τι τουλάχιστον μπορούμε να καταλάβουμε ο απλός οπαδός της Νέας Δημοκρατίας που πήγε μέχρι τις κάλπες για να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήθελε κάποιο στοιχείο ανατροπής.

Ήθελε λίγο-πολύ να έρθουν τα πάνω κάτω.

Δεν ήταν με τα δεδομένα ούτε βεβαίως ήθελε τις πιθανές υπόγειες διαδρομές, όπως ουσιαστικά οι αναλυτές προσδιορίζουν και στη χώρα μας και στο εξωτερικό ως το μήνυμα των εκλογών.

Βεβαίως εκεί που έφτασαν οι αναλύσεις τη χθεσινή μέρα περίπου κατάργησαν το ρόλο του Καραμανλή. Το κουφό της ιστορίας είναι ότι αυτό τον ρόλο τον κατάργησαν αυτοί που πίνουν ή τέλος πάντων έπιναν νερό στο όνομά του μέχρι χθες.

Όλα συγκλίνουν πλέον στην κατεύθυνση ότι η έρπουσα φήμη για υπόγειες διαδρομές μεταξύ Καραμανλή και Μαξίμου με εγγυητή τον Πάκη ίσως και να μην ωφέλησαν τα μέγιστα στις κινήσεις του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Εκείνο που έβγαινε από τις κάλπες και τις δύο Κυριακές, ήταν ένα μήνυμα να τερματιστεί αυτό το περίεργο πήγαινε – έλα και να δοθεί ένα μήνυμα προς την πλευρά της κυβέρνησης ότι «η ανοχή έχει τελειώσει , είμαστε και εμείς εδώ».

Όπως και να‘ χει το θέμα ο Μητσοτάκης έβαλε ένα στοίχημα, πιθανά για ορισμένους ένα δύσκολο στοίχημα. Την ίδια στιγμή ακόμη και οι υπερατλαντικοί φίλοι του αρχίζουν και ξαναγράφουν τα σενάρια. Κάνεις βέβαια δεν ξέρει ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπάρχει ένα περίγραμμα από την εκλογική βάση που πήγε μέχρι τις κάλπες, ένα περίγραμμα το οποίο λίγο-πολύ εκφράζει και θυμό.

Ποια θα είναι η διαλεκτική του σχέση με αυτό το θυμό αυτής της μερίδας του εκλογικού σώματος;

Πόσο ευέλικτα θα κινηθεί και τι θα κάνει αν χρειαστεί να λειτουργήσει συναινετικά;

Μου έλεγε χαρακτηριστικά χθες ένας νέος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν είχε κανένα λόγο να πάει να ψηφίσει, πάρα μοναδικός λόγος και στην πρώτη και στη δεύτερη Κυριακή ήταν να πάει να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη γιατί ήταν διαφορετικός βρε αδερφέ μου, όπως μου λέει.

Όταν προσπαθείς να προσεγγίσεις περισσότερο αυτή τη διαφορετικότητα, εκείνο που πραγματικά μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ο ίδιος άνθρωπος γύρισε και μου είπε: «Δεν χρειάζεται να τον ξέρω. Ξέρω όμως όλους τους άλλους. Εκείνους απορρίπτω και βεβαίως αν και τούτος δω συμπεριφερθεί κατά τον ίδιο τρόπο είναι πολύ εύκολο να τον απορρίψω».

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα του Κυριάκου καθώς αρκετές σειρήνες θα έχει δίπλα του, αρκετές απόψεις θα ακούει, όμως ο ίδιος θα πρέπει ξεκαθαρίσει τη σχέση του με το εκλογικό σώμα. Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι το επόμενο διάστημα.

Πάντως αν η στάση του νέου Προέδρου της ΝΔ ταυτιστεί με τις επιλογές ως υπουργού είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με την σκληρή πλευρά μιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης, που έχει δώσει δείγματα γραφής: Απολύσεις οριζόντιες χωρίς καμία λογική, προσπάθειες κατάργησης της διαύγειας κ.τ.λ.

Η πράξη προφανώς θα δείξει το προς τα πού θα κινηθεί με σημάδια τις επιλογές των στενών του συνεργατών.

Είμαι σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

Ποια συναίνεση και γιατί;

συναίνεσηΒεβαίως και έχουν κουράσει ιδιαίτερα  όλες αυτές οι αναφορές για συναινέσεις σε κρίσιμα θέματα όπως το ασφαλιστικό. Έχουν κουράσει γιατί ο καθένας καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να μιλάς για συναίνεση για ένα θέμα στο οποίο διαφωνείς ριζικά.

Δεν μπορεί να μιλάς για συναίνεση σε μια οικονομική πολιτική όταν επίσης διαφωνείς με αυτή την πολιτική που ακολουθείται.

Πως θα μπορούσε να υπάρξει συναίνεση;

Μπορεί να παίρνει ανάσα η κυβέρνηση πηγαίνοντας κάποια πράγματα πιο πίσω, όμως ο χρόνος δεν είναι καταλύτης σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Ενδεχόμενα και θα μπορούσε αυτό το μεσοδιάστημα να αξιοποιηθεί έτσι ώστε να ερμηνευτούν ορισμένα πράγματα για την συναίνεση για ένα ασφαλιστικό το οποίο δεν μπορεί να είναι βιώσιμο σε συνθήκες ύφεσης. Είναι αυτονόητο ότι ουσιαστικά είναι σαν να πελεκά κάποιος τα πόδια του.

Όταν λοιπόν φέρνεις ασφαλιστικό που δεν μπορεί να στεριώσει γιατί δεν μπορεί να τροφοδοτηθεί από την αύξηση της εργασίας, τη μείωση της ανεργίας, από τις επενδύσεις, από την ανάπτυξη, τότε λοιπόν που θα μπορούσες να βρεις αυτή τη συναίνεση;

Δεν λέω κάτι καινούργιο.

Λέω ακριβώς ότι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγο διάστημα όσο ήταν στην αντιπολίτευση. Τώρα βεβαίως οι ρόλοι άλλαξαν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνος ο οποίος ζητάει συναίνεση. Βιώνουμε μια πορεία το τελευταίο διάστημα όπου δεν γίνεται ο παραμικρός λόγος για την παραγωγή, πιθανά για την ανάπτυξη και πιθανά για κάποιες σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις. Πλέον ακόμη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν αυτή τη διέξοδο των ιδιωτικοποιήσεων, φτάνει να μην είναι σε καθοριστικά σημεία της ασκούμενης πολιτικής ,για παράδειγμα στη Δ.Ε.Η. Ξέρουν όμως επίσης ότι όπως τα «κατάφεραν» δεν είναι αυτοί που μπορούν να αποφασίσουν.

Σοβαρή κουβέντα όμως για όλα αυτά τα θέματα δεν έχει γίνει. Ωστόσο εκείνο που έντονα προβληματίζει είναι ότι όλοι στρέφουν τα βλέμματά τους προς την αντιπολίτευση, λες και κυβερνά η αντιπολίτευση και σε ρόλο θεατή μετατρέπεται πλέον η κυβέρνηση.

Άκουσα και ακούω αυτές τις μέρες όλες αυτές τις αναφορές των βουλευτών στο κοινοβούλιο και ιδιαίτερα των κυβερνητικών βουλευτών.

Δεν σας το κρύβω ότι με προβληματίζουν ιδιαίτερα καθώς θεωρούν υποχρέωση της κοινωνίας να ερμηνεύει τις εξελίξεις με τον τρόπο που οι ιδιοι θέλουν!

Δείχνουν να μην αναγνωρίζουν στην κοινωνία το δικαίωμα της διαφωνίας και δείχνουν να ενδιαφέρονται πρωτίστως όχι για τη δική τους πολιτική, την ασκούμενη πολιτική δηλαδή, αλλά κυρίως για την στάση της αντιπολίτευσης!

Δηλαδή σε μια δημοκρατία αυτό που έχει σημασία είναι η στάση της αντιπολίτευσης ή τελικά είναι η κυβερνητική πολιτική;

Δεν ξέρω πόσο αργά ή πόσο γρήγορα θα μπορέσει να καταλάβει η κυβέρνηση ότι όλο αυτό το σκηνικό με τις συνεχείς επικλήσεις για συναίνεση δεν βοηθάει σε τίποτα και το κυριότερο δεν το αντιλαμβάνεται ο απλός πολίτης ο οποίος βιώνει τα δικά του προβλήματα.

Ο πολίτης μετρά συγκεκριμένα πράγματα και συγκεκριμένα αποτελέσματα δυστυχώς. Ο πολίτης έχει δικά του αλάθητα κριτήρια και δεν πρόκειται να μπει σε κανένα τριπάκι ούτε κυβερνητικό ούτε αντιπολιτευόμενο σε ό,τι αφορά τις τελικές του επιλογές και ευτυχώ; Πλέον δείχνει να έχει μια σαφή άποψη γύρω από τα θέματα τα οποία τον απασχολούν. Έχει μια σαφή άποψη ανεξάρτητα αν συμφωνεί η κυβέρνηση ή διαφωνεί η αντιπολίτευση ανάποδα.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι καμία απάντηση στις αγωνίες και τους φόβους μιας ρημαγμένης κοινωνίας δεν υπάρχει.

Είναι γνωστό ότι η κοινωνία αποδίδει είτε την ιστορική επιβεβαίωση είτε το ιστορικό λάθος, έχει αυτό το πλεονέκτημα.

Είτε σε ανεβάζει στον ουρανό, είτε σε στέλνει στα Τάρταρα.

Τα γιουχαΐσματα είναι μόνο η αρχή!

angerΑνήμερα του Πολυτεχνείου ήρθαν τα μαντάτα!

Την ώρα που χωρίς ντροπή ΣΥΡΙΖΑιοι φώναζαν στις πορείες αστειότητες του τύπου πως δεν «ξεμπερδέψαμε με την Αριστερά» και ότι «θα ακουστούνε μέχρι την Ευρώπη», οι εκπρόσωποι της πιο ψεύτικης Κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης, υπέγραφαν  τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της κοινωνίας.

Η προστασία της πρώτης κατοικίας πάει περίπατο – με ρυθμίσεις που ακόμα και τώρα είναι τόσο θολές που χωράνε τα πάντα , η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» γίνεται με τρόπο που αποτελεί καθαρή κοροϊδία, η φορολογική λαίλαπα εξαπλώνεται ακόμη περισσότερο με στόχο την λεηλασία του μικρού και μεσαίου εισοδήματος, η πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων δίνεται θυσία στις απαιτήσεις των δανειστών, οι 100 δόσεις αναπροσαρμόζονται με τρόπο που θα γονατίσουν άμεσα και αυτούς που στερήθηκαν για να είναι συνεπείς!

Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται κατά 5% για τη μεγαλύτερη μάζα των ιδιοκτητών αυτοκινήτων (προφανώς ακολουθούν τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις τα τελευταία χρόνια), το κρασί φορολογείται επιπλέον (ναι αλλά αντισταθήκαμε για την μπύρα!), οι συντάξεις εξαερώνονται και η κοινωνία απολαμβάνει τα δώρα μιας αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης που προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία δίνοντας τα πάντα στους δανειστές και παίρνοντας τα πάντα από το λαό.

Είναι τόσο άθλιο το σκηνικό που αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά δεν υλοποιείται. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Στη θέση τους υπάρχουν νέα μέτρα και ξανά νέα μέτρα που στόχο έχουν να κλείσουν την απύθμενη τρύπα του προϋπολογισμού που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Επειδή και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί πως δεν είναι απλά αδιέξοδη αυτή η πολιτική αλλά καταστροφική, πολύ σύντομα θα ζήσουμε το τέλος της εποχής της αθωότητας της Κυβέρνησης Τσίπρα και το τέλος της ανοχής της κοινωνίας απέναντι στους πολιτικούς βιαστές της.

Τα γιουχαΐσματα στις χθεσινές πορείες για το Πολυτεχνείο είναι απλά η αρχή.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου θα αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή οργή που πυροδοτεί η διάψευση κάθε προσδοκίας όσων τους ψηφίσανε και η συνειδητοποίηση μιας τεράστιας πολιτικής απάτης. Αυτοί που εξαπάτησαν τον χωρίς ελπίδα απογοητευμένο ψηφοφόρο θα τον βρούνε πολλαπλάσια εκδικητικό απέναντι τους.

Δε νομίζω ότι τους ενδιαφέρει. Δε νομίζω ότι τους καίγεται κυριολεκτικά καρφί. Γαντζώθηκαν στην εξουσία με τα ψέματα, θα διατηρηθούν όσο μπορέσουν εκεί με την υποταγή στους δανειστές και την εικόνα της καλής συμπεριφοράς και διαγωγής στους μεγάλους «συμμάχους», που μέχρι χθες κατήγγειλαν, ζώντας την επαναστατική τους ονείρωξη.

Και όταν σε λίγες ημέρες κατατεθεί και το ασφαλιστικό, τότε θα κατανοήσουνε όλοι το μέγεθος της πολιτικής απάτης.

Το σύνθημα με το ελικόπτερο και την Αργεντινή φαντάζομαι δεν το έχουν ξεχάσει…

Ενδοσυστημικές αντιπαραθέσεις

Η ενδοσυστημική αντιπαράθεση, μεταξύ των οπαδών της λιτότητας και εκείνων της ανάπτυξης, αντανακλά τις διαφωνίες για το πώς θα πορευθεί ο κόσμος τους καιρούς της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι πως η σκληρή διαχείριση των μεν αντιπαρατίθεται στην περισσότερο επιεική των δε.

Μόνο που τα πράγματα, στην διαλεκτική ενότητα των αντιφάσεών τους, είναι πιο σύνθετα.

Κλασσικό παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο πρόεδρος των οποίων εμφανίζεται ως ο ηγήτωρ του αναπτυξιακού μοντέλου. Στην ουσία ωστόσο πρόκειται, αν πιστέψουμε το πνεύμα των θέσεων του Μπ. Ομπάμα, για διαφορά φάσης. Αφού οι ΗΠΑ υπέστησαν πριν την ΕΕ τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Μόνο που οι δυνάμεις της καταστροφής – ακόμα και επιχειρηματικά μεγαθήρια υποκλίθηκαν σ’ αυτές – προετοίμασαν την ανασύνταξη των οικονομικοκοινωνικών σχέσεων. Η πτώση των μισθών και η εκτίναξη της δομικής ανεργίας απειλούσαν μ’ επαναλαμβανόμενες (έστω τυφλές) εκρήξεις. Η υγειονομική πολιτική του Μπ. Ομπάμα σήμανε την ανάγκη να τεθούν όρια στο επίπεδο διαβίωσης της πλειονότητας των ανθρώπων. Ώστε να μην πεθαίνουν στον δρόμο, για προφανείς πολιτικούς λόγους.

Όσοι ωστόσο νόμισαν πως αυτή η «κάτω φραγμένη» κοινωνική ακολουθία συνιστά επάνοδο στην φιλοσοφία του Κέυνς – έστω ως «νεοκευνσιανισμός» – πρέπει ν’ απογοητεύθηκαν.

Στόχος του συστήματος δεν είναι η επάνοδος στο χθες – πως κείται ιστορικά νεκρό – αλλά στην κεφαλαιοποίηση των ωφελημάτων του κεφαλαίου από τις επιπτώσεις της κρίσης.

Η ανάπτυξη θα εδραιωθεί πάνω στην κοινωνική ερημοποίηση, τα εκατομμύρια των ανέργων και των αστέγων, στην «ελαστικοποίηση» της επισφαλούς και «μαύρης» εργασίας. Όσο για τον προσανατολισμό της, ουδεμία σχέση έχει με την κευνσιανή «ευημερία»!

Έτσι, στις ΗΠΑ, ο τομέας που συγκεντρώνει την στοργή των κρατικών ενισχύσεων είναι αυτός της πολεμικής βιομηχανίας. Ούτως ώστε ο στρατός του παγκόσμιου ηγεμόνα να επεκτείνει την παρουσία του στα πέρατα της οικουμένης.

Με σύνολο αυξήσεων (άμεσων κι έμμεσων) περί τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια. Την ώρα που στο εσωτερικό των ΗΠΑ θριαμβεύουν η φτώχεια και η κοινωνική εγκατάλειψη – ιδιαίτερα στις κοινότητες των αφροαμερικανών.

Είναι προφανές πως η ανάπτυξη που στοχεύει στην επέκταση συγκρούσεων και την απογείωση των κερδών των εταιρειών που συνδέονται με το περιώνυμο «στρατιωτικοβιομηχανικό λόμπυ» κάθε άλλο παρά το επιθυμητό κοινωνικό περιεχόμενο εγγυώνται.

Συνεπώς η επαγγελία (ακόμα και η υλοποίηση) της ανάπτυξης μπορεί ν’ αποδειχθεί πιο φρικαλέα και από την λιτότητα. Ανοίγοντας διάπλατα τις πύλες ενός υπονομευμένου μέλλοντος