Γένοβα: Εκεί που το χθες δένει ιδανικά με το σήμερα!

Είχα ακούσει διαφορετικές απόψεις για τη Γένοβα. Δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να διαπιστώσω τι πραγματικά ισχύει!

Μάιος του 2011, αφήνοντας πίσω το Πάσχα και τις υπερβολές του, ταξιδέψαμε από Θεσσαλονίκη για Ρώμη και από εκεί η ανταπόκριση (μετά από 4 ώρες!) για Γένοβα.

Όχι ότι πλήττεις στο Fumicino, ειδικά αν βρεθείς εκεί για πρώτη φορά. Λίγο το άγνωστο και η ανάγκη να προσαρμοστείς, λίγο το χάζεμα στα εκατοντάδες μαγαζιά του, λίγο η ανάγκη κάτι να τσιμπήσεις και βεβαίως να αναζητήσεις στο β’ όροφο το μέρος για να καπνίσεις κάνουν την ώρα να περνά σχετικά γρήγορα.

Φθάνοντας νωρίς το απόγευμα στη Γένοβα και αφού προλάβαμε το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης (σταθήκαμε τυχεροί γιατί η διαδρομή του περνούσε κοντά στο ξενοδοχείο), τελικά φθάσαμε σε αυτό.

Η κούραση δεδομένη αλλά και η διάθεση να πάρουμε την πρώτη γεύση από την πόλη εξίσου δυνατή.

Η Γένοβα (Genova) είναι η πρωτεύουσα της Λιγουρίας, στο κέντρο του ομώνυμου κόλπου. Με το που φτάνεις εντυπωσιάζεσαι από πολλά κτίρια γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού. Διατηρούνται επίσης σε καλή κατάσταση και αρκετές εκκλησίες, καθώς και το σπίτι που γεννήθηκε ο Κολόμβος.

Tα αρχοντικά σπίτια μαρτυρούν τον πλούτο των εμπόρων. Aλλά και το υπερσύγχρονο λιμάνι που τα τελευταία χρόνια αναδείχθηκε σε must σταθμό όλων των κρουαζιεροπλοίων

Το εμπόριο αποτελεί τη βάση της οικονομίας της, τελευταία όμως γνωρίζει και σημαντική βιομηχανική ανάπτυξη. Η Γένοβα ήταν εμπορικό κέντρο με μεγάλη κίνηση, ήδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα. Αργότερα έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη και κύριος αντίπαλος της Βενετίας.

Ήταν η ευρωπαϊκή πόλη που βγήκε πρώτη από τον πόλεμο, καθώς όταν οι συμμαχικές δυνάμεις μπήκαν στη Γένοβα οι Γερμανοί είχαν ήδη αποχωρήσει.

Με το που φθάνεις και αρχίζεις τις συγκρίσεις φυσιολογικά αρχίζεις και μελαγχολείς. Για τις τεράστιες διαφορές σε όλα τα επίπεδα με τη δική σου πόλη και τη δική σου χώρα. Σχεδόν για τα πάντα. Για τους δρόμους και τη ρύθμιση της κίνησης, για την καθαριότητα, για την αξιοποίηση των πάντων, για τη διατήρηση των πολιτιστικών μνημείων αλλά και την ανάπτυξη της πόλης που δεν επηρεάζει τα ιστορικά μνημεία, για τον τρόπο διαβίωσης, για τις τιμές στα super market …

Κόστος διαμονής:

Tο κόστος διαμονής στη Γένοβα μπορεί να είναι από συμφέρον έως πανάκριβο. Tα ξενοδοχεία που βρίσκονται γύρω από τον κεντρικό σταθμό των τρένων (Stazione Principe στην Piaza Acquaverde) αν και ιδιαίτερα οικονομικά, καλό θα ήταν να τα αποφύγετε. Προτιμήστε να ψάξετε λίγο παραπάνω, στην ευρύτερη περιοχή της Piaza Colombo, όπου ενδέχεται να βρείτε ευκαιρίες (αξιοπρεπέστατα ξενοδοχεία με τιμές δίκλινου γύρω στα 40 ευρώ τη βραδιά). Αν ο προϋπολογισμός σας αντέχει, επιχειρήστε να ψάξετε για κατάλυμα στην περιοχή της παλιάς πόλης. Οι τιμές των καλών ξενοδοχείων ξεκινούν περίπου από 80 ευρώ τη βραδιά (τιμή δίκλινου), με εξαίρεση τα ξενοδοχεία χαμηλής κατηγορίας γύρω από το λιμάνι που και πάλι θα πρέπει να αποφύγετε για λόγους ασφαλείας.

Μετακινήσεις:

Για τις μετακινήσεις μέσα στην πόλη, καλό θα ήταν να ξεχάσετε το αυτοκίνητό σας και να μετακινηθείτε με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (λεωφορεία για το κέντρο και μετρό για το κέντρο και τα προάστια). Οι τιμές των εισιτηρίων -που ισχύουν για όλα τα μέσα και τα προμηθεύεστε από τα ειδικά κιόσκια- ξεκινούν από 0,77 ευρώ (μονό εισιτήριο) και φτάνουν τα 2,58 ευρώ (ημερήσιο εισιτήριο για όλα τα μέσα). O καλύτερος τρόπος να ανακαλύψετε τα αξιοθέατα της πόλης, όμως, είναι η ξενάγηση του Girocitta, που ξεκινά κάθε πρωί από την Piazza Verdi στις 09.30. Eκτός από τη διαδρομή του λεωφορείου, η ξενάγηση περιλαμβάνει και προαιρετικό περίπατο -με ξενάγηση- μιας ώρας στο ιστορικό κέντρο.

Φαγητό και διασκέδαση:

Σε ότι αφορά το φαγητό σας θα έχετε αρκετές επιλογές. Στην περιοχή του ιστορικού κέντρου θα βρείτε από παραδοσιακές ταβέρνες – trattorie (που θα πληρώσετε 20 ευρώ maximum κατ’ άτομο για να φάτε παραδοσιακές μακαρονάδες και να πιείτε όσο αντέχετε) έως κομψά restaurant-caffe που στεγάζονται σε κτίρια του 19ου αιώνα (όπου θα πληρώσετε για πιο ευφάνταστα πιάτα περίπου 30 ευρώ το άτομο). Αν πάλι ψάχνετε για εντελώς πρόχειρα γεύματα, στην περιοχή του λιμανιού, αλλά και γύρω από τις μεγάλες πλατείες, θα βρείτε φούρνους που πουλάνε σάντουιτς με ψωμί focaccia.

Για τη νυχτερινή σας διασκέδαση στην πόλη -και ιδίως στους πεζοδρόμους της παλιάς πόλης- θα βρείτε αρκετά bar και μικρά clubs. Οι τιμές φθηνότερες από την Ελλάδα, με το ποτό στα 6 ευρώ και τον καφέ στο 1,5! ( Σαν την πλατεία Ταχυδρομείου, δηλαδή).

Αξιοθέατα:

Σε ότι αφορά την ίδια την πόλη: Όρεξη για περπάτημα να έχετε για να θαυμάσετε αυτά που απλόχερα σας προσφέρει: 

Περπατήστε στη Via Garibaldi, η οποία το 2006 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, περιστοιχίζεται από τα αναγεννησιακά παλάτια που έχτισαν οι πλουσιότερες οικογένειες της Γένοβας τον 16ο και 17ο αιώνα.

Η piazza di Ferrari με την όπερα, το παλάτι των Δόγηδων και το σπίτι που λέγεται ότι γεννήθηκε ο Κολόμβος.

Tον καθεδρικό ναό του San Lorenzo,με την υπέροχη ριγωτή μαρμάρινη πρόσοψη.

Χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, με πανέμορφο εσωτερικό διάκοσμο ο οποίος περιλαμβάνει και μια βόμβα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν έχει εκραγεί!!

H κατασκευή του ναού ξεκίνησε τον 12ο αιώνα, οπότε και στήθηκε το κυρίως σώμα του, ενώ κατά τον 13ο αιώνα προστέθηκαν διάφορες διακοσμητικές λεπτομέρειες.

Αν και η κύρια είσοδος βρίσκεται επί της οδού San Lorenzo, αξίζει τον κόπο να κάνετε τον κύκλο του κτιρίου πριν μπείτε μέσα για να έχετε μια συνολική εικόνα. Στο εσωτερικό του ναού αξίζει να δείτε το αναγεννησιακό εκκλησάκι του Aγ. Iωάννη του Bαπτιστή, καθώς και το Mουσείο του Θησαυρού, τόσο για τα εκθέματα όσο και για το ατμοσφαιρικό σκηνικό της κρύπτης μέσα στην οποία βρίσκεται.

Kατηφορίζοντας την -απολύτως- μεσαιωνική Via San Luca, περιοχή που παραδοσιακά ανήκε στην οικογένεια Spinola, θα φτάσετε στην Galleria Nazionale di Palazzo Spinola, επίσημη κατοικία της οικογένειας που μετατράπηκε σε Πινακοθήκη στα 1958, οπότε και απεβίωσε το τελευταίο μέλος των Spinola. Aνάμεσα στα διάφορα εκθέματα θα δείτε και δύο πορτρέτα του Van Dyck, ενώ μην παραλείψετε να ανεβείτε στην υπέροχη ταράτσα με τις πορτοκαλιές και τις λεμονιές.

Tο Palazzo Ducale, κυριολεκτικά στην καρδιά της Παλιάς Πόλης, είναι αναμφισβήτητα ένα από τα εντυπωσιακότερα μνημεία της Γένοβας, αντάξιο της φήμης των δόγηδων που διοικούσαν -με σπανιότατα διαλείμματα- τη Γένοβα από το 1384 μέχρι το 1515. Tο ίδιο το παλάτι χτίστηκε τον 16ο αιώνα, και μια ματιά μόνο στις σκάλες του είναι ενδεικτική για το κύρος του τότε δόγη – διοικητή της πόλης. Στο εσωτερικό του παλατιού, φυλάσσονται ανεκτίμητα αρχεία και συγγράμματα, ενώ κατά καιρούς φιλοξενούνται διάφορες εκθέσεις.

Το Palazzo Bianco φιλοξενεί μια τεράστια συλλογή έργων Ιταλών και Φλαμανδών ζωγράφων όπως ο Rubens, ο Van Dyck και ο Caravaggio

Tέλος, δεν νοείται επίσκεψη στη Γένοβα χωρίς να περάσετε από το Palazzo Reale. Kτίριο που φιλοξένησε από τις αρχές του 17ου αιώνα, οπότε και χτίστηκε, όλες τις σημαίνουσες προσωπικότητες της πόλης. Aπό την αίθουσα δεξιώσεων ώς τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του δούκα και την εξαιρετική ταράτσα, η διακόσμηση του Palazzo Reale είναι εντυπωσιακή.

Tο θέατρο Falcone που θα εντοπίσετε στην ανατολική πλευρά του παλατιού, φιλοξένησε πολλές φορές τις παραστάσεις του βιρτουόζου βιολιστή Pagannini.

Η μεσαιωνική συνοικία της Γένοβας, μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, κυριαρχεί στο κέντρο της πόλης με τα δαιδαλώδη δρομάκια της (carrugi). Τα κτίρια φτάνουν τους έξι ορόφους και τα στενά δρομάκια με πλάτος που σε κάποια σημεία δεν ξεπερνά τα δύο μέτρα, φιλοξενούν ωραία εστιατόρια, μπαρ και μαγαζιά. Είναι αναπόφευκτο να χαθείτε οπότε χαλαρώστε και απολαύστε το!

Η αξιοποίηση του λιμανιού της Γένοβα είναι υποδειγματική! Από πειρατικά πλοία που συνδυάζονται με δεκάδες σκάφη πολυτελείας, πλακόστρωτα με φοίνικες, καφέ και εστιατόρια! Εκεί θα πρέπει να επισκεφθείτε το Aquarium, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη όπου θα δείτε σχεδόν τα πάντα! Από καρχαρίες και δελφίνια, μέχρι όλα τα είδη των μεσογειακών μεδουσών! Εκπληκτικό θέαμα και απίστευτη κατασκευή!

Το Μουσείο Της Θάλασσας «galata Museo Del Mare» επίσης, που είναι το μεγαλύτερο μουσείο του είδους του στη Μεσόγειο και εκ των ων ουκ άνευ για όσους θέλουν να κατανοήσουν σε βάθος το ποντοπόρο παρελθόν της Γένοβας.

Στο λιμάνι απαραίτητο το ταξιδάκι με τον Ανελκυστήρα Bigo, μια τεράστια κατασκευή, ο που θυμίζει αράχνη και σας επιτρέπει να δείτε την πόλη από ύψος40 μέτρων. Θα εντυπωσιαστείτε!

Euroflora.

Η επίσκεψη συνέπεσε με τη διοργάνωση της έκθεσης Euroflora. Μια εντυπωσιακή έκθεση ανθοκομίας, σε ένα τεράστιο εκθεσιακό χώρο, απίστευτα διαμορφωμένο, όπου πραγματικά μπορούσες να βρεις και να δεις τα πάντα. Γίνεται κάθε χρόνο σε μία από τις τέσσερεις διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης που συμμετέχουν σε αυτή και αυτή ήταν η χρονιά της Γένοβα.

Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να τις βρείτε στο site του Δήμου: http://www.comune.genova.it/

 http://www.youtube.com/watch?v=cVnRRXBf13o&feature=player_embedded

 

Ενδιαφέροντα και χρήσιμα:

  • Αν σκοπεύετε να επισκεφθείτε τα μουσεία της Γένοβας, προμηθευτείτε την ειδική κάρτα (πωλείται σε όλα τα μουσεία). Επιτρέπει ελεύθερη είσοδο σε 22 μουσεία της Γένοβας και εκπτώσεις σε άλλα.
  • Στο ιστορικό κέντρο της πόλης κυκλοφορούν μόνο πεζοί γιατί οι δρόμοι είναι μικροί. Η πόλη διαθέτει αρκετές γραμμές λεωφορείων και μια γραμμή μετρό.
  • Δοκιμάστε την σπεσιαλιτέ της περιοχής, μακαρόνια με σάλτσα πέστο!

η σελίδα του τουριστικού γραφείου της πόλης που βρίσκεται στον κεντρικό σταθμό Stazione Principe

  • «Il Secolo XIX» και Genova by Night, οι δύο πληρέστεροι οδηγοί που αναφέρουν τι «παίζει» στην πόλη. O ένας είναι στα Iταλικά, ο δεύτερος στα Aγγλικά και διανέμεται δωρεάν από το τουριστικό γραφείο.
  • www.mapquest.com/directions/europe.adp?do=nw,

σελίδα με οδηγίες και χιλιομετρικές αποστάσεις, σε περίπτωση που θέλετε να εξερευνήσετε οδικώς την περιοχή της Γένοβας, αλλά και την Iταλία ή την Eυρώπη.

 

Advertisements

Οδικώς στο Βελιγράδι… ( Αύγουστος 2010)

Η απόφαση ήτανε ξαφνική. Όπως συνήθως παίρνονται αυτού του τύπου οι αποφάσεις.

«Δεν πάμε οδικώς στο Βελιγράδι;»

Μικρή η προετοιμασία, κυρίως για το πώς και που θα πάμε και κλείσιμο ξενοδοχείου μέσω του booking. com, φόρτωμα και ..δρόμο.

Ξεκινήσαμε την Πέμπτη 19 Αυγούστου στις 5 και μισή το πρωί από Λάρισα με σκοπό να φθάσουμε αργά το μεσημέρι και με την ησυχία μας στο Βελιγράδι.

7 και 20 ήμασταν στους Ευζώνους. Απαραίτητη βόλτα στα Duty Free (γυναίκες!) και Σκοπιανά σύνορα. Μικρή σχετικά η καθυστέρηση , ξεμπερδέψαμε στις 8.30 από όλα και αρχίσαμε το ταξίδι μέσα στα Σκόπια.

Πολύ όμορφη η διαδρομή, αν και το κομμάτι του δρόμου που δεν ανήκει στον Ε75 είναι σχετικά δύσκολο, με καλή όμως οδική σήμανση.

Όταν όμως  ο δρόμος ανοίγει κυριολεκτικά απολαμβάνεις το ταξίδι, έχοντας πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού σου, να μην υπερβείς το όριο των 120 χλμ, γιατί η Σκοπιανή Αστυνομία παραμονεύει!

Τρείς σταθμοί διοδίων που κανονικά πρέπει να πληρώσεις από 1 ευρώ αλλά αν ρωτήσεις σου ζητάνε ότι θέλουν. Οπότε τους δίνεις 1 ευρώ και ξεμπερδεύεις.(Ισοτιμία ευρώ σκοπιανού δηναρίου 1 προς 52)

Φθάσαμε γύρω στις 10.30 στα σύνορα Σκοπίων – Σερβίας, αφού ενδιαμέσως φουλάραμε με βενζίνη το αυτοκίνητο. Συμφέρει η τιμή των Σκοπίων (περίπου 1 ευρώ και 10 λεπτά το λίτρο, 1 και 20 η αντίστοιχη τιμή στη Σερβία).

Σε 45 λεπτά  περάσαμε και τα σύνορα της Σερβίας και βρεθήκαμε για 150 περίπου χλμ σε μια διαδρομή που θύμιζε Τέμπη, κινούμενοι με χαμηλή ταχύτητα.

Στάση για καφέ και συνέχεια για Βελιγράδι με μία ακόμη στάση σε Olympus Plazza (υπάρχουν δύο τέτοιο σταθμοί στο δρόμο για Βελιγράδι), περισσότερο από περιέργεια.

Από τη Νις μέχρι και το Βελιγράδι (περίπου 225 χλμ) άνετος και μεγάλος ο αυτοκινητόδρομος (Ε75) με διόδια 9,5 ευρώ, συνολικά. (Ισοτιμία ευρώ σέρβικου δηναρίου 1 προς 103 περίπου).

Ευτυχώς βρήκαμε εύκολα το ξενοδοχείο, χρειάστηκε μια μικρή μόνο παράκαμψη και μπήκαμε στο δωμάτιο στις 15.10, έχοντας καταγράψει 729 χλμ από τη Λάρισα μέχρι και εκείνο το σημείο.

(ΙΝ Hotel (λεωφόρος Arsenija Carnojevica 56, τηλ.: 0038111 3105300, 0038111 3105355, www.inhotel-belgrade.com)

Ένα από τα καινούργια ξενοδοχεία της πόλης, απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα του Νέου Βελιγραδίου. Πάρα πολύ καλό και σε καθαριότητα και στο service και στο πρωινό του! Αξίζει τα λεφτά του : Οι τρεις διανυκτερεύσεις στοίχησαν 305 ευρώ)

Τακτοποίηση, μπάνιο , λίγη ξεκούραση και έτοιμοι για την πρώτη εξόρμηση.

Εντυπωσιακά τα κτίρια στην Κνεζ Μιχάιλοβα

Το παλιό Βελιγράδι, όπως ονομάζεται όλη η ευρύτερη περιοχή του κέντρου, παρουσιάζει και τα περισσότερα αξιοθέατα. Ως μπούσουλας που προσανατολίζει τον περιπατητή σε όλα τα πιο σημαντικά σημεία του κέντρου απλώνεται η βελιγραδέζικη Ερμού, η οδός Κνεζ Μιχάιλοβα.

Στολισμένη με νεοκλασικά κτίρια, κληρονομιά του Βελιγραδίου από τους παλιούς του κατοίκους, φιλοξενεί και πολλές γκαλερί, αλλά και διάφορα εμπορικά καταστήματα, παλιές ταβέρνες (μία εκ των οποίων είναι και η λεγόμενη «Ελληνίδα βασίλισσα»), στις οποίες δείχνουν τον δρόμο οι πλανόδιοι μουσικοί. Μικρά στενά και καλντερίμια που αποσυντονίζουν τον επισκέπτη και αλλάζουν την πορεία προς τα πανέμορφα βελιγραδέζικα πάρκα χαρακτηρίζουν τη βόλτα αυτή, η οποία στο ένα άκρο της έχει την κεντρική πλατεία της πόλης -την πλατεία της Δημοκρατίας- και στο άλλο το σύμβολο του Βελιγραδίου – το φρούριο Καλεμέγκνταν.

Για καφέ στο Aurelio

Καφεδάκι στο Aurelio Coffee – μόνο 1,5 ευρώ παρακαλώ, μικρά ψώνια από τους πάγκους μπροστά στη Σχολή Καλών Τεχνών στον ίδιο δρόμο, με ενθύμια φτιαγμένα από τους φοιτητές της και κατάληξη στο Τργκ Ρεπούμπλικε (πλατεία της Δημοκρατίας)  που είναι ίσως το πιο γνωστό σημείο συνάντησης όλων των κατοίκων του Βελιγραδίου. Οι περισσότερες καθημερινές βόλτες και νυχτερινές έξοδοι ξεκινούν από εδώ, στο «άλογο», όπως οι ντόπιοι λένε το μεγάλο άγαλμα του Κνεζ Μιχάιλο.

Το άλογο αυτό καθοδηγεί επακριβώς το μάτι του περιηγητή, παρουσιάζοντας το υπέροχο κτίριο του Εθνικού Θεάτρου στα δεξιά του, το Εθνικό Μουσείο ακριβώς πίσω του, ενώ αριστερά ξεκινάει η Κνεζ Μιχάιλοβα.

Σκαντάρλια και … καλή σας όρεξη

Ένα από τα αγαπημένα μέρη των κατοίκων, αλλά και απαραίτητος προορισμός για τους ξένους επισκέπτες, είναι η Σκαντάρλια. Αυτός ο πλακόστρωτος δρόμος αποτελεί μία από τις βασικές έδρες του πιο σημαντικού θεσμού της σερβικής κοινωνικής ζωής: της καφάνας. Πρόκειται για κάτι που μοιάζει αρκετά με την ελληνική ταβέρνα. Παραδοσιακά φαγητά, καλό ντόπιο ρακί, με συνοδεία ζωντανής μουσικής της παλιάς πόλης. Στη Σκαντάρλια βρίσκονται κάποιες από τις πιο παλιές καφάνες του Βελιγραδίου, τα τελευταία χρόνια  αναμεμειγμένες με καινούργια μοντέρνα εστιατόρια και μπαρ. Οι γνωστοί του Βελιγραδίου «καφανίστες» τονίζουν ότι διαφέρουν ριζικά από τους απλούς μεθύστακες – πίνουν μόνο όσο βρίσκονται στην καφάνα, όπου η παρέα, τα καρό τραπεζομάντιλα και η ιδιαίτερη μυρωδιά του μαγειρείου είναι οι ουσιαστικοί παράγοντες, όχι το αλκοόλ.

Το φαγητό ήταν πραγματικά υπέροχο, όπως και η γενικότερη ατμόσφαιρα, με τις ζωντανές μουσικές, η κούραση της πρώτης μέρας έκανε την εμφάνισή της και η κατάληξη ήτανε ένα ποτό στον 8ο όροφο του ξενοδοχείου (στην απίστευτη τιμή των 2,5 ευρώ!)

Ξυπνήσαμε νωρίς και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το φρούριο Καλεμέγκνταν, θέλοντας να διασχίσουμε με τα πόδια τη γέφυρα του Βελιγραδίου, στην οποία κατά τη διάρκεια των Αμερικάνικων βομβαρδισμών, μαζευόταν κάθε βράδυ ο κόσμος. Μεγάλη η απόσταση αλλά δεν το μετανιώσαμε καθώς η εμπειρία ήταν ξεχωριστή.

Το παλιό οθωμανικό φρούριο Καλεμέγκνταν, το σύμβολο της παλιάς πόλης και το πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο για τους τουρίστες ήταν μπροστά μας Το τεράστιο αυτό πάρκο, εγκατεστημένο ακριβώς πάνω στη συμβολή των δύο ποταμών, χτίστηκε στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως οχύρωση της πόλης για την προστασία από τους εχθρούς. Σήμερα είναι ο βασικός πόλος έλξης για όλους τους φίλους της Λευκής Πόλης. Φιλοξενεί διάφορα μικρά μουσεία και ενδείξεις απ’ όλους τους πολιτισμούς που πέρασαν από αυτήν την περιοχή, όπως το πασίγνωστο ρωμαϊκό πηγάδι ή ο πύργος στον οποίο δολοφονήθηκε ο Ρήγας Φεραίος.

Τα μικρά καλντερίμια ανάμεσα στις όχθες του ποταμού και τα δέντρα του πάρκου οδηγούν στο επίσημο σύμβολο του Βελιγραδίου, το άγαλμα Πόμπεντνικ (νικητής) το οποίο υψώνεται πάνω από τα δύο ποτάμια, κυριαρχώντας στην περιοχή. Το καλοκαίρι διάφορα φεστιβάλ, συναυλίες, εκθέσεις, ακόμα και κάποια μπαρ μεταφέρονται εκεί, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς συγκεκριμένα σημεία του φρουρίου είναι «κλεισμένα» από τους πιο παλιούς κατοίκους του Βελιγραδίου σαν δικά τους υπαίθρια καφενεία.

Άλλος ένας «μόνιμος κάτοικος» του Καλεμέγκνταν είναι και ο ζωολογικός κήπος. Εντυπωσιακό και το υπαίθριο πολεμικό μουσείο, αλλά αυτό που κάνει πραγματικά μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός ότι μέσα στο χώρο του πάρκου υπάρχουν γήπεδα μπάσκετ της Partizan και γήπεδα τένις.  Πολύ κοντά βρίσκεται και μία από τις πιο όμορφες περιοχές της παλιάς πόλης, με επίκεντρο τη Μητρόπολη, τα παλιά αρχοντικά σπίτια και μικρές γκαλερί.

Το σημείο συνάντησης του Δούναβη με τον Σάββα

Επιστρέψαμε στο κέντρο και ακολουθώντας την Κνεζ Μιχάιλοβα, συνεχίσαμε τη βόλτα προς την Τεράζιε και προς τη δεύτερη μεγάλη πλατεία της πόλης, τη Σλάβια. Δεν χάνεις εύκολα τον δρόμο καθώς έχεις πάντα μπροστά σου στο βάθος τον μεγαλύτερο ορθόδοξο ναό στον κόσμο, τον ναό του Αγίου Σάββα, που για τους κατοίκους είναι κάτι παρόμοιο με τη Σαγράδα Φαμίλια για τους κατοίκους της Βαρκελώνης – στις διαστάσεις, αλλά και στη διάρκεια του χτισίματος, το οποίο δεν σταματάει ποτέ. Μπροστά στον ναό, άλλη μια απόδειξη ότι το Βελιγράδι ίσως περιγράφεται με λάθος χρώμα: το πάρκο του Καραγιώργη. Δεν είναι πλέον τόσο άσπρη όσο πράσινη πόλη!

Απόγευμα στο μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Νέο Βελιγράδι το Usche, όπου συναντάς όλες τις γνωστές ευρωπαϊκές φίρμες, φαγητό στον 3ο όροφο του και λίγη ξεκούραση πριν την βραδινή έξοδο.

Αλλού θέλαμε να πάμε αλλού βρεθήκαμε: Το μπαρ είχε το ελληνικό όνομα ΠΛΑΤΩ, live καταπληκτικό με soul και blues. Τελική κατάληξη στο μπαρ του ξενοδοχείου και ..ώρα για ύπνο.

Νόβισαντ … σαν παραμύθι

Το επόμενο πρωινό ξυπνήσαμε με το δίλλημα αν θα πάμε στο Νόβισαντ ή αν θα επισκεφτούμε τη λίμνη του ποταμού Σάββα. Τελικά επιλέξαμε το πρώτο. Περίπου 90 χλμ από το Βελιγράδι. Φτάσαμε γύρω στις 11 το πρωί και παρκάραμε κοντά στο καταπληκτικό κέντρο της πόλης! Σαν να ήτανε φτιαγμένο με δεδομένα άλλης εποχής. Σα να έχει βγεί από παραμύθι!

Με τα πόδια περνώντας τη γέφυρα πάνω από το Δούναβη φτάσαμε στο κάστρο της πόλης, όπου διεξάγεται  κάθε Ιούλιο το φημισμένο φεστιβάλ EXIT. To Πετροβαραντίν στέκει επιβλητικό και εντυπωσιακό.

Πετροβαραντίν

Επιστρέψαμε σχετικά γρήγορα στο Βελιγράδι, κάναμε ένα γρήγορο μπάνιο και ξεκινήσαμε με τα πόδια –πάλι- για το λιμάνι όπου μας περίμενε το ποταμόπλοιο για μια δίωρη κρουαζιέρα στο Σάββα και το Δούναβη, παρέα με μπύρα και τηγανητά ψαράκια!

Ωραία κατάσταση και κυριολεκτικά τζάμπα, αφού τα εισιτήρια για δύο άτομα, οι μπύρες και τα ψάρια δεν στοιχίσανε πάνω από 10 ευρώ!

Και επειδή μας «έκοψε η πείνα» γυρνώντας στο ξενοδοχείο ζητήσαμε μια παραδοσιακή ταβέρνα, όχι τουριστική και η επιλογή ήταν καταπληκτική. «Dutsu» το όνομα της, έξω από το κέντρο του Βελιγραδίου. Καταπληκτικό φαγητό!

Ύπνος, πρωινό και επιστροφή την επόμενη ημέρα στην Ελλάδα, με μια μικρή ταλαιπωρία στους συνοριακούς σταθμούς…

Το Βελιγράδι πραγματικά ζει 24 ώρες το 24ωρο. Αυτό που φαίνεται ίσως παράξενο στους ξένους επισκέπτες είναι το γεγονός ότι τα καφέ του κέντρου και τα μπαρ και εστιατόρια, που ειδικά το καλοκαίρι μεταφέρονται στο ποτάμι, είναι πάντα γεμάτα. Ο μέσος Σέρβος μπορεί να μην έχει να επενδύσει σε κάτι πιο μακροπρόθεσμο, αλλά πάντα θα έχει λίγα χρήματα για έναν καφέ στο μπρίκι ή μια μπίρα.

Και όπως την κάθε πόλη κάνουν οι κάτοικοί της, έτσι και οι ντόπιοι είναι ουσιαστικά το πιο σημαντικό «αξιοθέατο» που πρέπει κανείς να γνωρίσει περνώντας από αυτήν την πόλη. Παθιασμένοι και στη φιλικότητα και τη φιλοξενία τους, αλλά ταυτόχρονα και στην αγένειά τους, είναι οι οικοδεσπότες με τους οποίους δεν πρόκειται ποτέ να βαρεθείτε. Η αδιαφορία δεν υπάρχει από τη δική τους πλευρά – και δεν θα επιτρέψουν ποτέ να αδιαφορήσετε κι εσείς για εκείνους και το σπίτι τους.

Εντυπώσεις άριστες και τελικά αποδεικνύεται ότι οι γρήγορες αποφάσεις μπορούν να καταλήξουν σε πολύ ωραία αποτελέσματα!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΣΤΕ:

ΚΟΣΤΟΣ

Θα εξαρτηθεί από τις διαθέσεις σας! Πάντως η διαμονή, το φαγητό και η διασκέδαση είναι σαφώς πολύ πιο φθηνά από την Ελλάδα.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ

Η Ολυμπιακή και η σερβική JAT είναι οι δύο αεροπορικές εταιρείες που προσφέρουν κατευθείαν δρομολόγια Αθήνα – Βελιγράδι. Η JAT έχει λίγο πιο προσιτές τιμές, δεδομένου ότι συχνά υπάρχουν προσφορές. Πληροφορίες στα γραφεία τους: JAT (τηλ.: 210-36.22.417).

Θα σας πρότεινα να πάτε οδικώς (περίπου 200 ευρώ οι βενζίνες)

ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΕΙΤΕ

Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για ιδιαίτερα μεγάλη πόλη, η προτεινόμενη μετακίνηση είναι με τα πόδια. Μετρό δεν υπάρχει, αλλά όλα τα υπόλοιπα μέσα μαζικής συγκοινωνίας (τρόλεϊ, λεωφορεία και τραμ) είναι διαθέσιμα. Οι ταξιτζήδες είναι πολύ πιο ευγενικοί από τους Έλληνες συναδέλφους, αλλά και η ταρίφα τους είναι πιο ακριβή. Προσοχή κυκλοφορούν πειρατικά ταξί που γδέρνουν τους τουρίστες. Προτιμήστε συγκεκριμένες εταιρείες (Lux ή Pink)

ΝΟΜΙΣΜΑ

Η νομισματική μονάδα της Σερβίας είναι το δηνάριο. 1 ευρώ = 103 δηνάρια (αυτή την περίοδο). Τα ανταλλακτήρια και οι (ελληνικές) τράπεζες βρίσκονται κυριολεκτικά σε κάθε βήμα, οπότε η συναλλαγή είναι εξαιρετικά εύκολη. Αν και νομίζω ότι οι καλύτερες τιμές και οι πιο σίγουρες ανταλλαγές μπορούν να γίνουν στο ξενοδοχείο.

ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ

• ΙΝ Hotel (λεωφόρος Arsenija Carnojevica 56, τηλ.: 0038111 3105300, 0038111 3105355, www.inhotel-belgrade.com)

• ΖΙRA Ηοtel (Ruzveltova 35, τηλ.: 0038111 3314800, www.zirahotels.com

Χαρακτηρίζεται από μοντέρνο ντιζάιν και απόλυτη λειτουργικότητα. Η τοποθεσία του εξασφαλίζει τη δυνατότητα περιπλάνησης στα πιο όμορφα σημεία της πόλης χωρίς συγκοινωνίες.

• ALEKSANDAR PALAS HOTEL (Kralja Petra 13 -15, 0038111 3305300, www.aleksandarpalas.com)

Χτισμένο το 1887, αποτελεί τον καλύτερο εκπρόσωπο της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του Βελιγραδίου. Βρίσκεται σε μία από τις πιο όμορφες περιοχές της παλιάς πόλης, λίγα βήματα μόνο από το φρούριο Καλεμέγκνταν.

ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ

Εκτός από πολλές καφάνες, τις οποίες μπορείτε να συναντήσετε παντού και να γευθείτε κάποιο από τα φαγητά της παραδοσιακής σερβικής κουζίνας, υπάρχουν και εξίσου καλά εστιατόρια. Ένα από τα καλύτερα είναι το Zaplet (Kajmakcalanska 2). Με μοντέρνα διακόσμηση, χαλαρωτική μουσική και μενού που αλλάζει κάθε μήνα, αποτελεί ένα από τα αγαπημένα εστιατόρια των ντόπιων. Η Stara Koliba (Usce BB) βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συμβολή των δύο ποταμών με θέα στο φρούριο. Έχει υπέροχη ατμόσφαιρα με ζωντανή μουσική και προσφέρει τα καλύτερα ψαρικά σε λογικές τιμές. Στην καρδιά του Ζέμουν και δίπλα στο ποτάμι βρίσκεται ένα από τα αγαπημένα μέρη των ξένων επισκεπτών. Ο λόγος για το εστιατόριο Reka (Kej Oslobodjenja 73B), με την καλύτερη διασκέδαση και καταπληκτικό ψάρι.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Είτε με θέα τον Σάβα και τον Δούναβη είτε στα πλωτά μπαρ και κλαμπ πάνω στο νερό, η νυχτερινή ζωή του Βελιγραδίου προσφέρει πάντα καλή διασκέδαση. Κάποιοι από τους χώρους διασκέδασης που προτείνουμε είναι: το Sound (Kej BB), το καλοκαιρινό Plastic (Brodarska BB) και το υπέροχο καφέ Klub svetskih putnika (λεωφόρος Despota Stefana 7).

ΤΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ

Στο Βελιγράδι η έννοια του shopping όλο και περισσότερο περιορίζεται στα μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπως είναι το Delta City (Jurija Gagarina 16, Νέο Βελιγράδι) και το Zira (Cvijiceva & Ruzveltova)  ή το Usche, στο Νέο Βελιγράδι. Το καλύτερο κατάστημα για αναμνηστικά δώρα και σουβενίρ είναι το Beo Izlog, το οποίο βρίσκεται στη γνωστή οδό Knez Mihailova.

ΜΟΥΣΕΙΑ

Μαζί με διάφορες μικρές γκαλερί, οι πιο σημαντικοί χώροι τέχνης στο Βελιγράδι είναι τα μουσεία του: το Εθνικό Μουσείο (Trg Republike 1A) με τα πιο σημαντικά έργα Σέρβων αλλά και ξένων καλλιτεχνών, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Usce 10 Blok 15) το έργο μοντέρνας αρχιτεκτονικής δίπλα στο ποτάμι, το Εθνογραφικό Μουσείο (Studentski Trg 13), το Μουσείο του Νίκολα Τέσλα (Κrunska 51). Το Βελιγράδι έχει και πολύ καλό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης (Andre Nikolica 14).

ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Αν δεν μένετε σε ξενοδοχείο, καλό είναι να δηλώσετε σε κάποιο αστυνομικό τμήμα την παραμονή σας, είναι μια τυπική διαδικασία που συνηθίζεται. Όσον αφορά την ασφάλεια στο δρόμο, ως πεζοί θα νιώθετε πολύ πιο ασφαλείς απ’ ότι στην Αθήνα. Επίσης, ιδιαίτερα επικίνδυνες περιοχές δεν υπάρχουν.

ΕΚΔΡΟΜΕΣ

Το βουνό Αβαλα, όπου φτάνετε σε λιγότερο από μία ώρα με υπεραστικό λεωφορείο και η πόλη Νόβι Σαντ, με τακτικά δρομολόγια τρένου και λεωφορείων (διάρκεια μεταφοράς: 1 – 1.30 ώρα), αποτελούν τους πιο ωραίους προορισμούς για εκδρομές κοντά στην πρωτεύουσα.

Για επίλογο:

Υπάρχουν δύο πράγματα που σκέφτηκα:

Το πρώτο ότι, αν αυτή η πόλη είναι έτσι μετά από πολέμους, βομβαρδισμούς και καταστροφές τότε οι δικές μας θα πρέπει να έχουν προκύψει μετά από τσουνάμι! Το Βελιγράδι είναι μια πόλη που την αγαπάς, τη χαίρεσαι και πραγματικά – τουλάχιστον σαν επισκέπτης – απολαμβάνεις αυτό που λέμε «ποιότητα ζωής»!

Το δεύτερο ότι θα ξαναβρεθούμε εκεί! Το πιο πιθανό αυτό το καλοκαίρι. Όταν πηγαίνεις κάπου και θέλεις να ξαναβρεθείς , ε! , αυτό τα λέει όλα.

Αν δεν βρεθήκατε εκεί τότε να πάτε με κλειστά τα μάτια….

Ο εστιάτορας της Αβάνας

Τι μου θύμισαν τα «ΝΕΑ»!

Ο Ενρίκε Νούνιες αφηγείται την ιστορία ενός ταξιδιώτη που βρίσκει τροφή στην καλύβα ενός φτωχού αγρότη, ο οποίος ζει από το γάλα µιας µμοναδικής αγελάδας. Ο ταξιδιώτης δείχνει την ευγνωμοσύνη του σκοτώνοντας την αγελάδα. Όταν επιστρέφει στον ίδιο τόπο έναν χρόνο αργότερα, ο αγρότης έχει πλουτίσει. «Τον ανάγκασε να αξιοποιήσει διαφορετικά το βοσκοτόπι του», λέει ειρηνεύοντας την αλληγορία ο Νούνιες. Και στην Κούβα φαίνεται πως έφθασε η στιγµή να σφαγιαστεί η αγελάδα.

Πέντε δεκαετίες αφότου ο Φιντέλ Κάστρο κρατικοποίησε και την τελευταία µικρή επιχείρηση στην Κούβα – δίχως αποζημίωση –, η εγκατάλειψη του οικονομικού μοντέλου κεντρικού σχεδιασµού ίσως μοιάζει όνειρο απατηλό. Όχι για όλους. Υπάρχουν Κουβανοί, όπως ο Ενρίκε Νούνιες, ιδιοκτήτης ενός µικρού οικογενειακού εστιατορίου, του πιο γνωστού στην Αβάνα, που στοιχηµατίζουν ολόκληρο το µέλλον τους πάνω σε αυτή την αλλαγή. «Είναι µια καλή στιγµή για την Κούβα», σχολιάζει στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ ΟΣµπερν της «Ιντιπέντεντ». «Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω».

Τα εγκαίνια του «La Guarida» έγιναν το 1996, όταν ο Φιντέλ Κάστρο φλέρταρε διστακτικά µε τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, εκδίδοντας περιορισμένο αριθµό αδειών στους κατοίκους και επιτρέποντάς τους να κερδίζουν τα προς το ζην είτε φιλοξενώντας είτε προσφέροντας φαγητό στους τουρίστες. Με αυστηρούς περιορισµούς ασφαλώς: η διαθεσιμότητα των εστιατορίων να µην ξεπερνά τους 12 πελάτες και οι εργαζόμενοι σε αυτό να είναι µέλη της οικογένειας.

Οι γεύσεις στο «La Guarida» δεν υπήρξαν ποτέ εξαιρετικές. Η επιτυχία τού εστιατορίου οφείλεται στο γεγονός πως εκεί γυρίστηκαν πολλές σκηνές της βραβευμένης µε Οσκαρ ταινίας «Φράουλα και σοκολάτα» για τους γκέι στην Κούβα. Όλα αυτά τα χρόνια ο 42χρονος Νούνιες παίζει τον ρόλο του µετρ εξυπηρετώντας µια μεγάλη γκάµα πελατών, από το βασιλικό ζεύγος της Ισπανίας έως τον αµερικανό ηθοποιό Τζακ Νίκολσον και τον κολοµβιανό συγγραφέα, βραβευµένο µε Νοµπέλ Λογοτεχνίας, Γκαµπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Η οικογενειακή επιχείρηση δεν λείπει από κανέναν ταξιδιωτικό οδηγό.

Ενώ όµως η φήµη του «La Guarida» εξαπλωνόταν, οι συνθήκες για τον Νούνιες και τους Κουβανούς γενικά χειροτέρευαν. Η οικονοµική κατάσταση της Κούβας γνώρισε μεγάλη επιδείνωση την τελευταία δεκαετία και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταπνίγηκαν – κυρίως κατά τη διάρκεια της Μαύρης Ανοιξης, το 2003, όταν η κυβέρνηση συνέλαβε 75 αντιφρονούντες.

Η ανάληψη του ελέγχου από τον Ραούλ Κάστρο πριν από τέσσερα χρόνια, µετά τις περιπέτειες που είχε µε την υγεία του ο αδελφός του, σκόρπισε ελπίδες αλλαγής. Γρήγορα όµως έσβησαν: την άνοιξη του 2009 συνελήφθη ένας άλλος εστιάτορας, φίλος του Νούνιες. Και οι δύο ήταν σοβαροί παραβάτες του νόµου – περισσότερες καρέκλες, σερβιτόροι που καθόλου δεν μοιάζουν για συγγενείς.

«Έκανα ένα ταξίδι στη Μαδρίτη µαζί µε όλους τους υπαλλήλους µου. Στο τέλος των διακοπών, τους ανακοίνωσα ότι δεν πρόκειται να ανοίξω το εστιατόριο ξανά». Όπως εξηγεί, δεν ήταν πλέον διατεθειμένος να αντιμετωπίζει κάθε τόσο τον έλεγχο των κρατικών επιθεωρητών.

Κι όµως. Τον περασµένο Νοέμβριο, το «La Guarida» επαναλειτούργησε. Και ο λόγος δεν είναι άλλος από τις οικονοµικές μεταρρυθμίσεις που εξήγγειλε το Κομουνιστικό Κόµµα τον Σεπτέμβριο και οι οποίες πρόκειται να εγκριθούν από το πρώτο συνέδριο του κόµµατος τα τελευταία 14 χρόνια, το οποίο θα γίνει τον επόµενο µήνα. Τα νέα µέτρα συµπεριλαµβάνουν την απόλυση 500.000 δηµοσίων υπαλλήλων και την έκδοση δεκάδων χιλιάδων αδειών μικρών επιχειρήσεων.

ΠΗΓΗ : ΤΑ ΝΕΑ (Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ)

Υ.Γ.

Επισκέφθηκα το “La Guarida” την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Κούβα και αφού βάλαμε «μέσο» τον ξεναγό μας για το κλείσιμο του τραπεζιού. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από το φαγητό, με εξαίρεση τις τηγανιτές ρίζες γιούκα. Η αίσθηση πάντως ότι έστω για λίγες στιγμές βρίσκεσαι σε ένα μικρό παράδεισο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην καρδιά της Αβάνα, είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα, μαζί με τις ιστορίες που μπορείς ,πράγματι, να ακούσεις από τον ιδιοκτήτη της.