Δρόμος χωρίς γυρισμό

Την τελευταία τους ζαριά ρίχνουν τα κόμματα και οι πολιτικοί σχηματισμοί που θέλουν να διαμορφώσουν καινούργια δεδομένα στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με τη διαδικασία εκλογής επικεφαλής του νέου σχήματος.

Τα πολιτικά δεδομένα έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που αποτελεί μονόδρομο για τη συγκεκριμένη προσπάθεια, η ολοκλήρωση αυτού του τύπου των διαδικασιών με μεγάλο στοίχημα την επόμενη ημέρα.

Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία αυτού του  χώρου διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Για να προχωρήσει η αναγκαία συγκρότηση μιας νέας και σύγχρονης προοδευτικής παράταξης, για επανέλθει η  πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν αυτή η προσπάθεια αποκτήσει τα αναγκαία  χαρακτηριστικά μπορεί να πετύχει.

Προφανώς το στοίχημα στη διαδικασία που έχει επιλεγεί δεν  μπορεί είναι η καταγραφή των ήδη υπαρχόντων κομματικών συσχετισμών. Τα «κουτάκια» είναι πολύ μικρά, ο «οργανωτισμός» που ανέδειξε σε άλλες εποχές «πρωταγωνιστές» και δημιούργησε πολιτικές καριέρες είναι τακτική αυτοκτονική. Το εγχείρημα θα ξεκινήσει με όρους επιτυχίας ( η συνέχεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη), μόνο αν καταφέρει να προκαλέσει την ανταπόκριση μεγάλου μέρους της σιωπηρής και απέχουσας πλειοψηφίας των πολιτών που εκφράστηκαν παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ, απομακρύνθηκαν από αυτό για λόγους που πολλές φορές έχουν αναλυθεί και σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής προκειμένου να επανεργοποιηθούν και να στρατευτούν σε μια καινούργια προσπάθεια.

Σε αυτή την πορεία δεν μπορούν απλά να καταγραφούν «δυνάμεις». Πρέπει επιτέλους να ανοίξει και το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα μπορέσει να συγκροτηθεί αυτή η προσπάθεια:

Να συζητηθούν σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Η βαθιά ύφεση, η νέα φτώχεια, η υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί  το νέο.

Τέλος είναι απόλυτη ανάγκη να σηματοδοτηθεί η  πολιτική αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που κάποιοι θα θέλανε. Η δορυφορική μορφή του εγχειρήματος είτε προς την πλευρά της ΝΔ είτε προς εκείνη του νεοσυντηρητικού ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνει εν τη γενέσει του το επιχείρημα.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτηθεί  η αναγκαία αυτογνωσία. Να γίνει εφικτή η ανατροπή  και ο μετασχηματισμός δομημένων σχέσεων εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Οι σκιαμαχίες και τα φοβικά σύνδρομα για τα διαδικαστικά της ιστορίας αυτής, οι λογικές των προσώπων και μόνο, αλλά και η επαναφορά στο προσκήνιο εκείνων των χαρακτηριστικών που σημάδεψαν την κρίση απαξίωσης αυτού του χώρου, δεν βοηθούν την προσπάθεια.

Όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο.

Advertisements

Καλό Φθινόπωρο!

Μακάρι θα μου πείτε μετά από ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι.

Δύσκολο γιατί δεν είναι και λίγο να πρέπει να αντιμετωπίσουμε τόσα και τόσα καυτά προβλήματα, άμεσα συνδεδεμένα με την εποχή και τις εξελίξεις.

Όπως για παράδειγμα να ανιχνεύσουμε με νέα οπτική την περίοδο του Στάλιν στην άλλοτε ΕΣΣΔ!

Ο κύριος Νίκος, γείτονας, του οποίου η σύνταξη μειώθηκε σε επίπεδα … εξαφάνισης, αναρωτιόταν τα βράδια του καλοκαιριού,  αν τελικά έφταιγαν οι Εσθονοί που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ ή ο Στάλιν που πριν από τον Αδόλφο καθάρισε, το 1939, περίπου 160.000 από δαύτους.

Η κυρία Μαρία, που με το μισθό της των 400 περίπου ευρώ, προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένειά της θυμήθηκε τα εμβατήρια του κόκκινου στρατού, το Στάλινγκραντ και την κατάληψη του Βερολίνο…

Θυμηθήκαμε τα Δεκεμβριανά, τον εμφύλιο, τη Μακρόνησο και το Μελιγαλά, γεμίσαμε από μνήμες «όμορφες και επίκαιρες», μετρήσαμε με το κομμουνιστόμετρο ποιος είναι περισσότερο κομμουνιστής από τον άλλο και ζυγίσαμε το βάρος της εθνικοφροσύνης όσων ανέκραξαν υπερ του εθνικού στρατού!

Το 2017 βλέπετε, στην Ελλάδα της κρίσης, της εξαθλίωσης, του νεποτισμού, της πολιτικής ελαφρότητας, του πρωθυπουργού της α (υτα) πάτης, του Πολάκη, του Μητσοτάκη που προβάρει το πρωθυπουργικό κοστούμι, της χαμένης Κεντροαριστεράς που αναζητά την ύπαρξη της χωρίς να έχει εξηγήσει ακόμη πως και γιατί έφτασε εκεί που είναι σήμερα, η γραφικότητα πολλές φορές αποτελεί μια διέξοδο.

Είναι προτιμότερο να μεταφέρεσαι , έστω και με τέτοιους στρεβλούς τρόπους, είτε στο παρελθόν είτε στην ουτοπία ενός καλύτερου μέλλοντος, από το να έρθεις αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα που πλέον δεν μπορείς να την … αντιμετωπίσεις.

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα και ένα λαό που ασχολείται με το ποιος ήταν ο πρώτος άνδρας της γιαγιάς της Καιλή, ποιος ο δεύτερος , ποιος και πότε τους σκότωσε (καλά όσοι την ψήφισαν για Ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν μαζικό χαρακίρι);

Τι γιατρειά να υπάρχει για ένα λαό που παρακολουθεί τον γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει πως «σήμερα το διαθέσιμο εισόδημα είναι περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια» , χωρίς να αντιδρά;

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που ακούει τον Πρωθυπουργό να εξαγγέλλει προσλήψεις στα νοσοκομεία (δεν ξέρω για ποια φορά – έχω χάσει το μέτρημα) και να τις συνδέει με την επιστροφή των παιδιών που ξενιτεύτηκαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη! Λες και είναι τόσο ελκυστική μια θέση με μισθό 700 ευρώ, που μαζικά θα τρέξουν όσοι έφυγαν στο εξωτερικό να προλάβουν να κλείσουν εισιτήρια επιστροφής! Και να το λέει σοβαρά ο Πρωθυπουργός!!!

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που περιμένει δεσμεύσεις και εξαγγελίες από έναν πολιτικό στη ΔΕΘ, όταν το 2014 άκουσε για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το 2015 είχε διαμηνύσει στο ακροατήριο πως συμφώνησε με τους πιστωτές για ένα πρόγραμμα εγγυημένης απασχόλησης για 150.000 ανέργους με ορίζοντα υλοποίησης το 2016; Ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι είχε ξεκινήσει σχέδιο πρόσληψης 300.000 ανέργων σε βάθος διετίας. Ο ίδιος που στην περυσινή ΔΕΘ του 2016 είχε σπεύσει να χαιρετίσει προκαταβολικά την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ,  να προδιαγράψει απομείωση του χρέους σε συνέχεια των σχετικών αποφάσεων του Eurogroup!

Οπότε για αυτό σας λέω: Καλύτερα να αναλύσουμε την πολιτική της «τρομοκρατίας» του Στάλιν παρά την καθημερινή τρομοκρατία, σε μια χώρα που πάει στο πουθενά!

Καλό Φθινόπωρο….

 

 

Το πηγάδι της λήθης…

178194-P1060057Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες και σε μια χώρα που δεν είναι πνιγμένη από το λαϊκισμό και την πολιτική αθλιότητα, η συνέντευξη Τσακαλώτου στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit με αφορμή άρθρο της για την υπόθεση Γεωργίου, θα αποτελούσε μείζον πολιτικό ζήτημα.

«H ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση» τονίζει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος σε δήλωσή του προς την γερμανική εφημερίδα.

Και συμπληρώνει: «Θα ήταν απρεπές ο υπουργός Οικονομικών να σχολιάσει μια δικαστική απόφαση και σε κάθε περίπτωση η ετυμηγορία σε βάρος του κ. Γεωργίου δεν αφορούσε την κατηγορία της ανάρμοστης ανάμιξης (στην κατάρτιση) των στατιστικών στοιχείων αλλά σε ένα ήσσον ζήτημα το οποίο αφορούσε τη διαδικασία. Κατά συνέπεια, η ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση».

Με απλά λόγια ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης που έβαλε στο στόχαστρο τον Γεωργίου και μέσω αυτού λοιδόρησε πολιτικούς, κόμματα και πολιτικές διαδρομές, αποδέχεται τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από το 2010, αποδέχεται δηλαδή το μέγεθος του ελλείμματος και απαλλάσσει τον επικεφαλής της από την κατηγορία του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιλογή των μνημονίων και της επιτροπείας…

Τινάζει δηλαδή στον αέρα τη βάση της πολιτικής αλητείας που κυριάρχησε στην Ελλάδα και πάνω της χτίστηκε το αφήγημα των πουλημένων πολιτικών που έφεραν τα δεινά των μνημονίων για να εξυπηρετήσουν τους ξένους «αφεντάδες τους», των προδοτών που το 2011 εξαγριωμένα πλήθη αλλόκοτων πολιτικών πεποιθήσεων ζητούσαν τις «κρεμάλες» στο Σύνταγμα, των «γερμανοτσολιάδων» και  Νενέκων!

Η λογική συνέχεια αυτών των δηλώσεων οδηγεί στην αναζήτηση επιτέλους των πραγματικών ευθυνών για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας και βάζει ίσως για πρώτη φορά στο κέντρο της συζήτησης και στην πλευρά των Κυβερνόντων τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Λέω για τη λογική συνέχεια…

Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για λογική, ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια, όταν το οποιοδήποτε αφήγημα για την επόμενη ημέρα της χώρας,  δεν ξεκινά από την ανάλυση και συζήτηση των πραγματικών αιτίων και άρα την αναζήτηση των πραγματικών πολιτικών ευθυνών, μα αντίθετα προσαρμόζει «τα αίτια» στο μικροπολιτικό συμφέρον που σταθερά βλέπει προς τη διαχείριση της εξουσίας.

Προφανώς τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ειδικά για τη σημερινή Κυβέρνηση που έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία, που έχει διαγράψει κάθε προεκλογική δέσμευση, που έχει γαντζωθεί στην εξουσία με νύχια και δόντια, η κατάρρευση της καρδιάς του βασικού πολιτικού αφηγήματός της, η αθώωση των υποτιθέμενων ενόχων, μεγιστοποιεί τις δικές της ευθύνες και υπογράφει, το δεδομένο, πολιτικό τέλος της.

Ένα τέλος που δεν μπορούν να σώσουν ούτε οι διορισμοί, ούτε η νέου τύπου οικογενειοκρατία, ούτε η «Μαδουροποίηση» της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Η μόνη τους ελπίδα είναι η επένδυση στη λήθη με το πέρασμα των χρόνων, όλων όσων ειπώθηκαν, όσων έγιναν και όσων δεν έπρεπε να γίνουν.

Επένδυση όμως χαμηλής απόδοσης για ένα λαό που ευτυχώς ακόμη… έχει μνήμη.

 

Και “λιμάνι ξηράς” σύντροφε;

TSIPRAS-2Ας δούμε κάπως έτσι τα τελευταία γεγονότα γιατί δε νομίζω ότι αντέχουν σε άλλου τύπου προσέγγιση (στοιχειωδώς σοβαρή)…

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, καθώς άνθρωποι είναι – και στην προκειμένη περίπτωση μόνο σφάλματα κάνουν – οι κυβερνώντες , μάλλον επειδή αδιαφόρησαν για τις επισημάνσεις της πολιτικής προστασίας, αναφορικά με τους τρόπους προφύλαξης από τον καύσωνα, επηρεάστηκαν αρνητικά!

Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας (!) εξαγγέλλει λιμάνι ξηράς (και δεν είναι πλάκα) στην Καστοριά! Ξεπερνώντας εκείνους τους γραφικούς πολιτευτές της δεκαετίας του ’60 που μπορούσαν να υποσχεθούν «και θάλασσα στη Λάρισα», υπερβαίνοντας κάθε έννοια ελαφρότητας (θα μου πείτε δεν είναι η πρώτη φορά). Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει ήδη υποσχεθεί εδώ και τρία χρόνια, τα πάντα στους πάντες, έχει ήδη διαψευστεί με τις μπάντες για όλα, οπότε η αναζήτηση νέων υποσχέσεων οδηγεί σε … λιμάνια ξηράς!

Μην αποκλείετε να ακούσετε την εξαγγελία χιονοδρομικού κέντρου στον κάμπο της Λάρισας  ή εκείνη για μαρίνα ιστιοφόρων στον Πηνειό!

Έχουμε άλλωστε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!

Και αν δεν πείθεστε με τον Πρωθυπουργό, πώς να εξηγήσετε ότι η άλλη κυβερνητική στελεχάρα,  ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας δηλώνει ότι : «Με σταματάει ένα μηχανάκι στο δρόμο, είναι γεγονός, σας διαβεβαιώ, του ανοίγω το αυτοκίνητο και μου λέει σας θεωρούν ευεργέτες. Σάς λέω γεγονότα», δεν σας λέω ότι πανηγυρίζουμε, αλλά ο κόσμος του ΕΒΕ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο) θεωρεί πολύ θετικό μέτρο τη μείωση των ασφαλίστρων σε αυτές τις συνθήκες»!!!

Και εγώ που νόμιζα ότι θα τον ρωτούσε για το κατά που πέφτει το λιμάνι της Καστοριάς…

Θα μου πείτε εδώ χαρακτήρισε «στραβή» το θάνατο του 11χρονου στο Μενίδι, στους «ευεργετηθέντες μικρομεσαίους»  θα σταματούσε;

Και βρήκε ο αθεόφοβος να μιλήσει για εμπόρους και βιοτέχνες που στενάζουν από τη φορολογική επιδρομή των κυβερνώντων!

Εν μέσω καύσωνα (τυχαίο 😉 η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου διορίζεται από τον εξαγγέλλοντα λιμάνια ξηράς, σαν επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας του Πρωθυπουργικού Γραφείου. Κάτι που πέρα από πρωτοφανές (κανένας συμψηφισμός δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή την περίπτωση) είναι και προδήλως προκλητικό. Προκλητικό γιατί αποδεικνύει ότι η «καλή δικαιοσύνη» για τους σημερινούς κυβερνώντες είναι η «υποταγμένη δικαιοσύνη».

Βεβαίως και οι «καλοί», «ταπεινοί» και «συνεπείς» υπηρέτες της Κυβέρνησης δεν πρέπει να χάνονται. Αλλά να θυσιάζεται για χατίρι τους κάθε έννοια λειτουργίας δημοκρατικών θεσμών, αυτό οδηγεί σε άλλα μονοπάτια, ιδιαίτερα επικίνδυνα και για το τώρα και για το πρόσφατο μέλλον.

Δεν ξέρω τι μπορεί να ενοχλεί περισσότερο. Τα πολιτικά καραγκιοζιλίκια ή η αποπνιχτική ατμόσφαιρα λόγω ζέστης και υγρασίας; Το σίγουρο είναι ότι το δεύτερο αντιμετωπίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πρώτο δυστυχώς … παράγει αποτελέσματα για όλους μας!

Γενικώς … πολλά σκουπίδια!

skoupidiaΚάτι τέτοιες ημέρες θυμάμαι εκείνη την απίστευτη δήλωση της Δούρου, υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ για την περιφέρεια Αττικής και νυν Περιφερειάρχη το 2014 ότι «Αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός και αλλιώς ένας αντιμνημονιακός»!

Θυμάμαι και εκείνα τα «υπέροχα»  Χριστούγεννα του 2012 που αντί για δένδρα είχανε διακοσμήσει με τα χρώματα των γιορτών τους λόφους των σκουπιδιών που βρίσκονταν στις πόλεις. Θυμάμαι και τα τότε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιους σημερινούς βουλευτές να συμπαραστέκονται με πάθος στις απεργίες της ΠΟΕ ΟΤΑ!

Κάπως έτσι μου έρχονται στο μυαλό οι επιθέσεις με μολότοφ εναντίον απορριμματοφόρου στην Αθήνα που … τόλμησε να βγει από το αμαξοστάσιο ή τις επιθέσεις εναντίον όσων ζητούσαν να καθαριστούν οι πόλεις.

Τότε έφταιγαν τα μνημόνια που έφεραν περιορισμούς στις προσλήψεις προσωπικού στους Δήμους αλλά όχι τυχαία, διότι σύμφωνα με τους τότε «επαναστάτες των σκουπιδιών», όλα ήταν ενταγμένα σε ένα γενικότερο σχέδιο ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών του δημοσίου (των Δήμων στην προκειμένη περίπτωση) που μπορούν να αποφέρουν κέρδος σε αυτούς που θα τα διαχειριστούν!

Όσοι ζητούσαν εκσυγχρονισμό των διαδικασιών ήταν αυτόματα «πουλημένοι» και πράκτορες συμφερόντων! Διαγωνισμοί αναβάλλονταν, αποφάσεις δεν υλοποιούνταν και πήγαινε λέγοντας, καθώς όλοι βολεύονταν με την ιστορία των 8μηνιτών …

Όλοι όμως ξεχνάνε την απίστευτη τακτική, ήδη από τη δεκαετία του ’80, της πρόσληψης ατόμων στην καθαριότητα των Δήμων, λόγω των μεγάλων αναγκών, που όμως πολύ γρήγορα μετατάσσονταν σε διοικητικές θέσεις, επικαλούμενοι τα τυπικά τους προσόντα με αποτέλεσμα να αδειάζουν και πάλι οι θέσεις στην καθαριότητα και να προκύπτουν και πάλι οι αναγκαιότητες έκτακτου προσωπικού!

Έτσι και οι Δήμαρχοι  αξιοποιούσαν  στο βαθμό του δυνατού την εκλογική τους πελατεία και το κράτος δεν αναλάμβανε  υποχρεώσεις «αορίστου χρόνου»…

Στα αλήθεια δεν θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε για παράδειγμα, στο Δήμο Λαρισαίων, πόσοι από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και πρόσφατα, προσλήφθηκαν στις υπηρεσίες καθαριότητας και πόσοι από αυτούς παρέμειναν σε αυτήν μέχρι και σήμερα;

Και αν αυτά ήταν τα καμώματα του «παλιού» που έφευγε, το «καινούργιο» που ήρθε ακολούθησε πιο απλές διαδικασίες:

Ένας Υπουργός αποφασίζει ανανέωση των συμβάσεων των ήδη συμβασιούχων στην καθαριότητα και παρόλο που όλοι του λένε πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να περάσει καθώς αντίκειται και στο Σύνταγμα και στους υπάρχοντες νόμους, αυτός έχοντας την εμπειρία της «επιτυχημένης» παρέμβασης του στο θέμα των ορυχείων της Χαλκιδικής, χαμογελώντας διαβεβαιώνει τους πάντες να μην ανησυχούν γιατί όλα θα … περάσουν!

Και όταν δεν «περνάνε» μένουν ξεκρέμαστοι και απλήρωτοι οι συμβασιούχοι, αλλά ο ίδιος δεν νοιώθει την παραμικρή ανάγκη να ζητήσει μια συγγνώμη, να αναλάβει τις ευθύνες του. Θα μου πείτε θα αφήσει την καρέκλα του για μερικούς τόνους σκουπιδιών;

Άλλωστε δεν φταίνε ποτέ σε αυτή τη χώρα οι πραγματικά υπεύθυνοι αλλά πάντοτε οι άλλοι: Η αντιπολίτευση, τα κόμματα, οι κακοί που θέλουν να επενδύσουν σε κρίσεις και να ρίξουν την Κυβέρνηση υπουργών που συνομιλούν με υποδίκους, που υπογράφει αβέρτα μνημόνια, που ξεχνά μονίμως το πρόσφατο παρελθόν της!

Και μετά έρχεται η ώρα του πάρτα όλα Πρωθυπουργού, που δίνει λύσεις σε όλα, που ξεπερνά τους πάντες με την μπάντα! Και όταν και αυτός – όπως σταθερά μέχρι τώρα – γλιστρά στα σκουπίδια της δικής του πολιτικής, μένουν οι σωροί των σκουπιδιών για να θυμίζουν ότι η πολιτική αυταρέσκεια κάποιων «σωτήρων» δημιουργεί τα μεγαλύτερα κοινωνικά σκουπίδια!

Και μετά θα έρθουν οι επικλήσεις για το κοινωνικό κόστος, το κοινωνικό σύνολο, των ασθενειών από τις υψηλές θερμοκρασίες για να καταλήξουμε στο γνωστό αποτέλεσμα της ανανέωσης του ραντεβού με τα σκουπίδια στην επόμενη χρονική περίοδο…

Γιατί χωρίς σκουπίδια και στην πολιτική και στην καθημερινότητα αυτή η χώρα δυστυχώς δεν μπορεί.

Εκρηκτικό το μίγμα βλακείας και λαϊκισμού!

stupidityΠαράπλευρα παράγωγα της κρίσης και του τρόπου που αυτή έγινε αντικείμενο διαχείρισης  από μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας τα τελευταία γεγονότα, που θέτουν υπό σοβαρή αμφισβήτηση όχι μόνο τη σοβαρότητα αλλά και την ύπαρξη του αυτονόητου σε μια βαθιά υπνωτισμένη χώρα.

Γιατί αν δεν είχε καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια, στο πρόσφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, το αφήγημα των «εντεταλμένων» και απόλυτα «χειραγωγημένων» πολιτικών και κρατικών λειτουργών, που σχεδιάζουν την εξόντωση του λαού, δε νομίζω ότι θα υπήρχαν φωνές που θα προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν μια τρομοκρατική ενέργεια εναντίον ενός πρώην Πρωθυπουργού.

Δεν έχει μάλιστα καμία σημασία αν όλα αυτά που «έδεσαν» το αφήγημα του λαϊκισμού και έδωσαν στους εκφραστές τους μέχρι και βουλευτικές έδρες, δεν αποδείχθηκαν ποτέ, ούτε μπορούν στοιχειωδώς να σταθούν στη διαδικασία ανταλλαγής επιχειρημάτων. Σημασία έχει ότι αυτού του τύπου οι πολιτικές ιστορίες, χαϊδεύουν τα αυτιά των θυμάτων της κρίσης, υποδεικνύουν τους «αρεστούς ενόχους» αποκρύπτοντας τους πραγματικά υπεύθυνους για μια σειρά προβλημάτων, ταΐζουν τα ταπεινότερα ένστικτα και αναδεικνύουν την εκδίκηση σαν το μηχανισμό εκείνο που θα ανακουφίσει τον πληγωμένο μας εγωισμό.

Μόνο που έτσι ,αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι να παραμένουν στο απυρόβλητο οι αιτίες του κακού, να υποκρύπτονται οι πραγματικές λύσεις και να φωτίζεται μόνο η πλευρά της εικονικής πραγματικότητας που διαβάζεται κατά πως συμφέρει τον καθένα!

Και δεν αναφέρομαι στις γραφικότητες τύπου Φιλιππάκη, αλλά σε όσους τις επικρότησαν.

Γιατί το να συμφωνείς και να ενισχύεις την άποψη πως ο κάθε – κατά το μυαλό σου – υπεύθυνος για τις ταλαιπωρίες του λαού και της κοινωνίας, πρέπει να εξοντωθεί με κάθε τρόπο, ακόμα και αν δεν είσαι σε θέση να αποδείξεις την πραγματική του ευθύνη, δεν είναι βλακώδες και επικίνδυνο αλλά απλά …πολύ επικίνδυνο.

Το να εκφράζεις την απογοήτευση σου για το ότι μια τρομοκρατική ενέργεια δεν είχε το επιθυμητό κατ’ εσέ αποτέλεσμα, αποτελεί την κορωνίδα της εγκεφαλικής σου ανεπάρκειας, όταν κατά τ’ άλλα αποδέχεσαι την λειτουργία σου σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Το να αποδέχεσαι τη λύση της βιολογικής εξόντωσης   των πολιτικών σου αντιπάλων και να επιχειρηματολογείς για αυτό, σε οδηγεί σε μια κοινωνία – ζούγκλα, πολύ διαφορετική  ( και προφανώς πολύ χειρότερη) από αυτή που σήμερα ζεις!

Το χειρότερο απ’ όλα είναι να αποδέχεσαι αυτά και ταυτόχρονα να ντύνεις την αοριστολογία και τη φαιδρότητα των «αναλύσεων» με το πέπλο των «απόψεων» της Αριστεράς (μιας Αριστεράς που ποτέ δεν αποδέχτηκε αυτές τις μεθόδους επίλυσης … πολιτικών διαφορών).

Είναι η κλασσική περίπτωση που η βλακεία συναντά τον λαϊκισμό. Το μίγμα αυτό είναι πολύ πιο εκρηκτικό και καταστροφικό από τον εκρηκτικό μηχανισμό που έσκασε στο αυτοκίνητο του Λ. Παπαδήμου. Τα αποτελέσματά του μάλιστα είναι πολύ πιο καταστροφικά από οτιδήποτε άλλο.

Και αν δεν το πιστεύετε ρίξτε μια ματιά στα έδρανα της σημερινής Βουλής για να το καταλάβετε…

Μια τρύπα στο νερό!

320px-WhirlpoolΠόσο πιο απλά θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Eurogroup;

Παρά τις  προσδοκίες, που για μια ακόμη φορά καλλιεργήθηκαν από την κυβερνητική πλευρά, η κατάληξη ήταν η γνωστή των τελευταίων χρόνων:

Απολύτως τίποτα για εμάς, όλα για τους άλλους!

Το χρέος παραπέμπεται στο μέλλον, καμία δέσμευση για το μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος του προγράμματος ενώ παραμένουν στο σβέρκο μας η λιτότητα και τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τους 153 περιχαρείς βουλευτές της συμπολίτευσης.

Το μεγαλύτερο βέβαια δράμα το ζούνε κάτι τύποι σαν τον Παπαχριστόπουλο που με περισσή ελαφρότητα, διακήρυξαν το τέλος της επιτήρησης και των μνημονίων σε μια βδομάδα (χθες δηλαδή)! Δεν ξέρω τι τους λέγανε, ούτε τι τους υποσχότανε αλλά τέτοια ξεφτίλα νομίζω δεν έχει προηγούμενο!

Η δόση δεν εκταμιεύεται και οδηγούμαστε σε ένα πολύ θερμό Ιούλιο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας να αγγίζουν τα 6,3 δις (το μαρτύριο της τελευταίας στιγμής, που εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους «ατυχήματος»), τα πλεονάσματα παραμένουν μέχρι το 2022 στο 3,5 % και από εκεί και έπειτα ακούγονται μυστήρια πράγματα για πλεονάσματα 2,2% μέχρι και το 2060 (!), ενώ η έξοδος στις αγορές κάτω από αυτές τις συνθήκες μοιάζει με κίνηση καμικάζι αυτοκτονίας!

«Όλοι οι θεσμοί, όλες οι πλευρές και τα κράτη μέλη συνεχάρησαν την Ελλάδα όσον αφορά ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων και κανένας δεν αναμένει να υπάρξουν προβλήματα σε αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Τσακαλώτος, ξεχνώντας βεβαίως ότι η «ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει τη μείωση του αφορολόγητου, τη φορολόγηση των πλέον φτωχών, τις μειώσεις στις συντάξεις και τη διάλυση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ξεχνά ότι αυτό το πακετάκι στοιχίζει κάτι περισσότερο από 4,5 δις στον απλό Έλληνα πολίτη και ξεχνά επίσης ότι τα συγχαρητήρια των δανειστών δεν είναι τίποτα άλλο από την υπογραφή του πόνου και της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας!

Τα χθεσινά γεγονότα ίσως όμως βοηθήσουν στο να αντιληφθούν οι σημερινοί καρπαζοεισπράχτορες, την σημασία της μοναδικής ελάφρυνσης του χρέους κατά 100 δις (2011-2012) και να ξαναθυμηθούν τα όσα έλεγαν τότε οι ίδιοι …για τους άλλους!

Πάντως στα σίγουρα τον τελευταίο καιρό ένας έρωτας φουντώνει στα σαλόνια του Eurogroup! Αυτός της Ελληνικής Κυβέρνησης με το ΔΝΤ!

Και έχει πλάκα το παιχνίδι της ιστορίας που οδηγεί αυτούς που υποτίθεται θέλανε το ΔΝΤ έξω από κάθε συμφωνία, να στηρίζουν τις πονεμένες (από τις σφαλιάρες) πλάτες τους στα χέρια των «γερακιών της παγκόσμιας οικονομίας»!  Βλέπω την επόμενη φορά οι χοροί να στήνονται στο Σύνταγμα για να αποθεώσουν τη σθεναρή στάση του «καλού» ΔΝΤ ενάντια στα σχέδια των «κακών» της Ευρώπης!

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι μέχρι και η Περιστέρα πίεσε τη Λαγκάρντ για την Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναφορές της καθόλα… έγκυρης και …αντικειμενικής ΕΡΤ!