«ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ»: Έργα και προμήθειες στους ΟΤΑ χωρίς ελέγχους νομιμότητας!

Προαναγγέλθηκε σαν μια τομή στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και μετά από συνεχόμενες αναβολές και καθυστερήσεις τριάντα περίπου μηνών – κατατέθηκε το προσχέδιο του νόμου που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τον «Καλλικράτη».

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο εκλογικό σύστημα που θα ισχύσει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση καθώς το νομοσχέδιο προβλέπει την εκλογή Δημοτικών – Περιφερειακών Συμβούλων με απλή αναλογική αλλά η πραγματική «αλλαγή» βρίσκεται αλλού:

Στην κατάργηση ουσιαστικά του Ελέγχου Νομιμότητας για την συντριπτική πλειοψηφία  των αποφάσεων των ΟΤΑ, με τις οποίες ανατίθενται έργα, υπηρεσίες, μελέτες και προμήθειες!

Τόσο για τους Δήμους και τις Περιφέρειες, όσο και για τα Νομικά τους Πρόσωπα και τις ΔΕΥΑ,  με τη διάταξη του άρθρου 113 του νέου νόμου, η οποία αντικαθιστά το άρθρο 225 του Καλλικράτη ορίζεται ότι ο έλεγχος νομιμότητας για αναθέσεις έργων, υπηρεσιών, μελετών και προμηθειών θα γίνεται εάν το τίμημα υπερβαίνει το ποσό των 120.000€ μη συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.!

Σε αντίθεση με τον Καλλικράτη που προέβλεπε τον έλεγχο των αντιστοίχων αποφάσεων από το πρώτο ευρώ!

Παραθέτω το συγκεκριμένο άρθρο, όπως υπάρχει στο προσχέδιο του νόμου:

«Άρθρο 113

Το άρθρο 225 του ν. 3852/2010 αντικαθίσταται ως εξής:

«Υποχρεωτικός Έλεγχος Νομιμότητας

  1. Οι αποφάσεις των συλλογικών οργάνων των δήμων και των περιφερειών, καθώς και των ΝΠΔΔ αυτών, αποστέλλονται υποχρεωτικά για έλεγχο νομιμότητας στην Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας Ο.Τ.Α., εφόσον αφορούν: α) ρυθμίσεις κανονιστικού περιεχομένου, β) την ανάθεση έργων, υπηρεσιών, μελετών και προμηθειών, εάν το τίμημα υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ μη συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α., γ) την αγορά και εκποίηση, λόγω πώλησης ή δωρεάς κατά κυριότητα, ακινήτων, δ) την κήρυξη αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, ε) τη μίσθωση ακινήτων από τρίτους, στ) τη σύναψη πάσης φύσεως δανείων ζ) την ίδρυση πάσης φύσεως νομικών προσώπων, τη συμμετοχή σε υφιστάμενα νομικά πρόσωπα, καθώς και τη λύση και θέση σε εκκαθάριση νομικών προσώπων σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, η) τη σύναψη προγραμματικών συμβάσεων, με την επιφύλαξη του τελευταίου εδαφίου της περ. α’ της παρ. 1 του άρθρου 100 και θ) τη διεξαγωγή δημοτικού ή περιφερειακού δημοψηφίσματος.

Στην Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας ΟΤΑ αποστέλλονται προς έλεγχο νομιμότητας και οι αποφάσεις των κοινωφελών επιχειρήσεων, των ΔΕΥΑ και των μονομετοχικών ανωνύμων εταιρειών Ο.Τ.Α. που αφορούν α) αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, β) εκποίηση παγίων περιουσιακών στοιχείων, γ) αγορά και εκποίηση ακινήτων, δ) σύναψη δανείων και ε) ανάθεση έργων, υπηρεσιών, μελετών και προμηθειών, εάν το τίμημα υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ μη συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α στ) μίσθωση ακινήτων από τρίτους και ζ) τη σύναψη προγραμματικών συμβάσεων, με την επιφύλαξη της περ. α’ της παρ. 1 του άρθρου 100. Επίσης, αποστέλλονται προς έλεγχο νομιμότητας οι αποφάσεις και ο προϋπολογισμός των Περιφερειακών Ταμείων Ανάπτυξης. Οι ετήσιες οικονομικές καταστάσεις αυτών κοινοποιούνται στην Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας Ο.Τ.Α.»

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Όλες οι απευθείας αναθέσεις ( έργα, υπηρεσίες, μελέτες, προμήθειες μέχρι 20.000€), όλοι οι πρόχειροι διαγωνισμοί (έργα, υπηρεσίες, μελέτες, προμήθειες μέχρι 60.000€) και όλοι οι ανοικτοί διαγωνισμοί (έργα, υπηρεσίες, μελέτες, προμήθειες μέχρι 120.000€) θα πραγματοποιούνται χωρίς να υπάρχει η υποχρέωση του ελέγχου νομιμότητας από την αρμόδια ελεγκτική Αρχή με ότι αυτό συνεπάγεται στον τομέα της διαφάνειας, της οικονομικής διαχείρισης αλλά και της σπατάλης δημοσίου χρήματος και βεβαίως της νομιμότητας αποφάσεων.

Πρόκειται για τη συντριπτική πλειοψηφία των σχετικών αποφάσεων.

Είναι απορίας άξια η λογική της συγκεκριμένης πρότασης, καθώς μιλάμε για συμβάσεις δις ευρώ, που θα ανατίθενται χωρίς τον απαιτούμενο έλεγχο. Το Υπουργείο και κατά συνέπεια η Κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα που θα δημιουργηθεί; Δεν την ενδιαφέρει;

Το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος, αν η συγκεκριμένη διάταξη παραμείνει ως έχει, είναι πως στα πλαίσια της μικροπολιτικής και ενός περίεργου παζαριού, η Κυβέρνηση επιχειρεί να «δωρίσει» την κατάργηση ουσιαστικά του ελέγχου νομιμότητας για τις πιο κρίσιμες αποφάσεις των ΟΤΑ, προκειμένου να μειώσει τις αντιδράσεις για το εκλογικό σύστημα.

Πρόκειται δηλαδή για το «τυράκι στη φάκα» της κυβερνητικής πολιτικής, που μπορεί σήμερα να προτείνει την αποτίναξη των δεσμών του ελέγχου για  τις αποφάσεις στις οποίες μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο «παιχνίδι» (ειδικά στις απευθείας αναθέσεις) από τους αιρετούς αλλά προοπτικά θα οδηγήσει σε τεράστια προβλήματα τους ΟΤΑ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν προάγει ούτε τη διαφάνεια, ούτε τη χρηστή διοίκηση αντίθετα πριμοδοτεί την αδιαφάνεια και τον παλαιοκομματισμό.

Μένει να αποδειχθεί αν οι αιρετοί θα παίξουν το ρόλο του ποντικού που δαγκώνει το τυρί στη φάκα… Αν αυτό συμβεί θα είναι μελλοντικά άξιοι της μοίρας τους…

Ο Δήμος Λαρισαίων , η απλή αναλογική και τα ερωτηματικά!

AN9MNiYx_400x400Το ιδανικό και ζητούμενο σενάριο είναι ο χώρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να μετατραπεί πραγματικά σε χώρο ευρύτερων συναινέσεων, συνεργασιών και πρωτοβουλιών, που ξεπερνούν τα στενά κομματικά πλαίσια.

Αυτό όμως δεν καθορίζεται ούτε με νόμους ούτε με αόριστες επικλήσεις στο «κοινό καλό», αλλά διαμορφώνεται στην κοινωνία με επίπονες διεργασίες και εξαρτάται πάντοτε και από το γενικότερο πολιτικό περιβάλλον.

Η αδυναμία διαμόρφωσης ουσιαστικής πρότασης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από την πλευρά της Κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την πολιτική της ανάγκη «κάτι» να προτείνει, «κάτι» να κάνει, οδηγεί σε αστειότητες αλλά και σε θεσμοθέτηση επικίνδυνων εμμονών, σε θεσμικά πισωγυρίσματα και εξαγγελίες χωρίς ουσιαστικό και πρακτικό αποτέλεσμα.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι «αλλαγές έρχονται» αλλά δεν φαίνονται και συνεχίζεται να σέρνονται σενάρια που έχουν τη βάση τους στο περίφημο πόρισμα της Επιτροπής για την αναθεώρηση του Θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μιας Επιτροπής που θεσμοθετήθηκε επί υπουργίας Π.Κουρουμπλή και συνέχισε να λειτουργεί και επί Σκουρλέτη υπό τον, παντοδύναμο επί Κουρουμπλή, γενικό γραμματέα του ΥΠΕΣ Κ. Πουλάκη, του οποίου και φέρει, σε μεγάλο βαθμό, την σφραγίδα. Για όσους γνωρίζουν τα στοιχειώδη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση πρόκειται για κείμενο «ατάκτως ειρημένων» ιδεών.

Από τις ιδέες αυτές, εκείνο που ανακοινώνεται μονίμως από τον κ. Σκουρλέτη είναι η «καθιέρωση της απλής αναλογικής στις αυτοδιοικητικές εκλογές». Μια απλή αναλογική βέβαια ολίγον κουτσουρεμένη και κάπως μεταλλαγμένη καθώς θα ισχύει μεν για την εκλογή των δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων αλλά όχι για την εκλογή των Δημάρχων και Περιφερειαρχών!

Αν ισχύσουν τελικά – πολύ αμφιβάλλω-  αυτά που ο ίδιος ο Σκουρλέτης έχει κατά καιρούς πει «καθιερώνεται και για τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης η απλή αναλογική για το σύνολο των εδρών των συμβουλίων, ενώ η διεξαγωγή των αυτοδιοικητικών εκλογών αποσυνδέεται από τον χρόνο των ευρωεκλογών. Διευκολύνεται, ακόμα, η συμμετοχή μικρών παρατάξεων, αφού η ανάδειξη των οργάνων των κοινοτήτων (συμβούλια) αποσυνδέεται από την ανάδειξη του κεντρικού δημοτικού συμβουλίου και ένας συνδυασμός θα μπορεί να κατέλθει και αυτοτελώς σε μία μόνο κοινότητα, όπως και, αντίστροφα, ένας συνδυασμός υποψηφίων για το κεντρικό δημοτικό συμβούλιο δεν θα απαιτείται να καταρτίζει ψηφοδέλτιο και για τις κοινότητες, κάτι που με το υπάρχον σύστημα εμπόδιζε συχνά τη δημιουργία ψηφοδελτίων.»  (Ομιλία Σκουρλέτη στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ στα Ιωάννινα τον Νοέμβριο του 2017)

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι την πρώτη Κυριακή εκλέγεται με απλή αναλογική το σύνολο των δημοτικών συμβούλων και ο Δήμαρχος εκλέγεται τη δεύτερη Κυριακή, με τη γνωστή διαδικασία, ανάμεσα στους δύο πλειοψηφίσαντες από την πρώτη Κυριακή!

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρχει πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο από την παράταξη του εκλεγμένου Δημάρχου , εκτός και αν αυτός εκλεγεί από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό μεγαλύτερο του 50%.

Πρακτικά επίσης αυτό σημαίνει ότι σε κάθε άλλη περίπτωση, ένα θεσμικό όργανο σαν το Δημοτικό Συμβούλιο, που πρέπει να ασκήσει διοίκηση και να πάρει αποφάσεις, θα περάσει σε φάση αγρανάπαυσης, πλήρους αδυναμίας να λειτουργήσει, αναποτελεσματικότητας και θα οδηγηθεί σε κυριολεκτική διάλυση με ότι αυτό συνεπάγεται για τα συμφέροντα της πόλης…

Και επειδή κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι υπερβάλω, να τονίσω ότι υπάρχουν παραδείγματα Δημάρχων που έχασαν την πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο , λόγω ανεξαρτητοποίησης δημοτικών Συμβούλων ( δεν είναι μακριά τα Φάρσαλα παλιότερα ή ο Τύρναβος στο νομό μας ή η Φαρκαδόνα ) και αδυνατούσαν να ψηφίσουν μέχρι και προϋπολογισμό…

Δεν αναφέρομαι στις υπόλοιπες αποφάσεις ( έργα, προμήθειες, μελέτες, παρεμβάσεις στον ιστό της πόλης, κοινωνική πολιτική) γιατί είναι απλά δύσκολο ή αδύνατο να υπάρξουν.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος αρκεί να κάνει μια προβολή του – εξαγγελθέντος – τρόπου εκλογής για το Δήμο Λαρισαίων, με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών του 2014.

Πως θα κατανέμονταν οι 49 έδρες του Δημοτικού Συμβουλίου;

Με βάση τον ισχύοντα νόμο:

Από τις 49 έδρες οι 25 κατανεμήθηκαν με βάση τα αποτελέσματα της Α’ Κυριακής και πήραν :

Καραλαριώτου 6

Καλογιάννης    6

Τζανακούλης    5

Νασιώκας         3

Διαμάντος         3

Λαμπρούλης     2

Από τις υπόλοιπες 24 τη δεύτερη Κυριακή, τις 23 πήρε η παράταξη του εκλεγμένου Δημάρχου (Καλογιάννης) και μια η παράταξη της Καραλαριώτου

Έτσι στο Δημοτικό Συμβούλιο η πλειοψηφία έχει 29 έδρες σε σύνολο 49.

 

Σε περίπτωση που ίσχυαν οι λογικές ΣΥΡΙΖΑ και Σκουρλέτη οι 49 έδρες θα κατανέμονταν την Α’ Κυριακή και αναλογικά θα είχαν:

Καραλαριώτου 12

Καλογιάννης    12

Τζανακούλης    9

Νασιώκας         6

Διαμάντος         5

Λαμπρούλης     5

Δηλαδή η παράταξη του εκλεγμένου Δημάρχου θα είχε 12 δημοτικούς συμβούλους σε σύνολο 49!

Μετά τα όσα συνέβησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο αντιλαμβάνεται ο καθένας τι ωραία ατμόσφαιρα θα .. επικρατούσε!

Το πρώτο ερώτημα που έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό είναι αν υπάρχει άνθρωπος που σαν υποψήφιος Δήμαρχος θα ήθελε να ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Να είναι Δήμαρχος μειοψηφίας και ανά πάσα στιγμή έρμαιο των υπολοίπων…

Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με τη δυνατότητα να λειτουργήσει αυτό ή οποιοδήποτε άλλο Δημοτικό Συμβούλιο με τέτοια σύνθεση και τέτοιες αντιθέσεις…

Το τρίτο ερώτημα κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι αν ευνοούνται  και αν έχουν νόημα ή όχι, κάθε είδους «συμπαρατάξεις» και προεκλογικές συμμαχίες…

Το τέταρτο ερώτημα έχει να κάνει με το μέγεθος της ζημιάς στην πόλη από την προβληματική λειτουργία μιας μειοψηφικής Δημοτικής Αρχής και τις ευθύνες όσων την επιβάλλουν…

Και τέλος το βασικό ερώτημα που δυστυχώς θα πρέπει να απαντηθεί από την καθεμιά και τον καθένα ξεχωριστά είναι: Τι πραγματικά επιδιώκουν όσοι σχεδιάζουν στα χαρτιά και θέλουν να εφαρμόσουν, ότι στην πράξη είναι τουλάχιστον καταστροφικό για το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

 

 

Δε φταίει ο Μίκης…

Δεν αντιλαμβάνομαι την απογοήτευση κάποιων για τη στάση και τα λεγόμενα του Μ. Θεοδωράκη.

Φαίνεται πως έπρεπε να έρθει η Κυριακή και η ομιλία του στο συλλαλητήριο, για να αντιληφθούν αυτό που ο ίδιος ποτέ, με τις πράξεις του και τα λεγόμενά του, δεν έκρυψε:

Τον έρωτα στις πολιτικές σβούρες, την τεράστια πολιτική του αδυναμία, τις πολιτικές οβιδιακές του μεταμορφώσεις.

Λες και δεν είχε δηλώσει το ’74 «Καραμανλής ή τανκς», λες και δεν ήταν Υπουργός του Μητσοτάκη το ’89, λες και δεν ήταν αγκαζέ με τον Τσίπρα στις διαδηλώσεις της «Σπίθας» με τον Πελεγρίνη.

Λες και δεν δεχόταν τον Τσίπρα παρέα με τις κάμερες το 2015, για τον διαβεβαιώσει ο Αλέξης, ότι δεν πρόκειται να κάνει κωλοτούμπα και βεβαίως να τον χρησιμοποιήσει – εν γνώσει του – προκειμένου να μετριάσει τις αντιδράσεις για τα μνημόνια που ήταν έτοιμος να υπογράψει.

Λες και δεν φωνάζανε μαζί πριν από τρία χρόνια τα περί κατοχής και γερμανοτσολιάδων…

Ο Μίκης δεν άλλαξε τώρα την ιστορία.

Έχει πολύ καιρό (από το 1989) που προσπαθεί να την αλλάξει έτσι ώστε τα περί «αριστερόστροφου φασισμού» να γκρεμίσουν ότι έχει απομείνει όρθιο – ελέω πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ – από την ιστορία της αριστεράς.

Δε φταίει ο Μίκης.

Όσοι θέλησαν να επενδύσουν επάνω του φταίνε…

Το σύνδρομο του πατροκτόνου «χτύπησε» τη δημοτική αρχή Λάρισας

Παλιά και επαναλαμβανόμενη πρακτική της εκάστοτε εξουσίας, σε όλες τις μορφές της.

Όταν το όποιο αφήγημά της αντιμετωπίζει προβλήματα, όταν θέλει να αποφύγει καθαρές εξηγήσεις για δικές της πρακτικές, όταν θέλει να πετάξει τη «μπάλα στην κερκίδα», δημιουργεί «εχθρούς», ανώνυμες απειλές και φανταστικές συνωμοσίες.

Τι πιο εύκολο  από ένα «δεχόμαστε πόλεμο», «μας πολεμούν συμφέροντα», «κάποιοι υπονομεύουν τις προσπάθειες μας»… Ανάλογα με την εφαρμογή μπορεί να είναι στόχοι η πορεία της οικονομίας, η πορεία της χώρας, η Κυβέρνηση, η Δημοτική Αρχή…

Αυτοί οι κάποιοι είναι πάντοτε ανώνυμοι.

Η καταγγελία είναι πάντοτε αόριστη έτσι ώστε να αφήνει να σέρνεται η υποψία αλλά ταυτόχρονα να ικανοποιεί και τις απαιτήσεις των υποστηρικτών της εξουσίας, για «εχθρούς και υπονομευτές» ώστε να δικαιολογεί πολλές φορές τα … αδικαιολόγητα.

Κυρίως  όμως να δημιουργεί τις συνθήκες της αναγκαίας υπεκφυγής από συγκεκριμένα προβλήματα. Το ζητούμενο για την εξουσία δεν είναι το να απαντήσει ξεκάθαρα στην κριτική για τις επιλογές της αλλά το να αποφύγει κάτι τέτοιο διά της «κλασσικής» μεθόδου…

Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στις δηλώσεις της Δημοτικής Αρχής ότι «με αφορμή το Πάρκο των ευχών, η Λάρισα δέχθηκε έναν ανηλεή πόλεμο από συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα»  και προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω ότι «οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης συντάχθηκαν με τα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα». Βαριές καταγγελίες αλλά … αόριστες.

Και άδικες στο βαθμό που η κριτική της αντιπολίτευσης αφορούσε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της διαδικασίας: Την απευθείας ανάθεση  του Λούνα Παρκ. Αυτό ήταν που προκάλεσε τις αντιπαραθέσεις αλλά και τις κοινές (για πρώτη φορά στα δημοτικά χρονικά ανακοινώσεις των παρατάξεων της αντιπολίτευσης).

Αφήνω στην άκρη το ότι για να επιλεγεί η συγκεκριμένη μέθοδος ανάθεσης βαφτίστηκε το Λούνα Παρκ … «πολιτιστική εκδήλωση» κάτι που θα έκανε τον αείμνηστο Βαγγέλη Γιαννόπουλο να χαμογελάσει για τις δικές του δηλώσεις περί σκυλάδικων και πολιτιστικών κέντρων.

Αφήνω στην άκρη τα περί «νομιμότητας» στο βαθμό που σε αυτή τη χώρα, πολλές φορές έχει αποδειχθεί ότι «το νόμιμο δεν είναι ντε και καλά και ηθικό».

Αφήνω στην άκρη τις αναφορές όλο αυτό το διάστημα ότι  «έχει συμβεί και αλλού» γιατί απ’ ότι γνωρίζω, αντίστοιχες επιλογές έγιναν από τη Δημοτική Αρχή του Μπέου στη γειτονική μας πόλη και είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θα ήθελε να ταυτίσει πρακτικές διοίκησης.

Απλά αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχε γίνει η συγκεκριμένη επιλογή με τον συγκεκριμένο τρόπο. Αν στη χειρότερη των περιπτώσεων είχε εξηγηθεί ο λόγος που οδήγησε σε αυτόν τον τρόπο ανάθεσης. Αν είχε ζητηθεί η κατανόηση της αντιπολίτευσης αλλά και των πολιτών.

Αντ’ αυτού πολεμικές κραυγές και συνωμοσιολογικές  αφηγήσεις, αναμφίβολα ενδιαφέρουσες για τον Γάλλο φιλόσοφο, πολιτικό επιστήμονα και ιστορικό των ιδεών, Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ  που έχει ασχοληθεί συστηματικά με την έρευνα της συνωμοσιολογικής σκέψης και των θεωριών συνωμοσίας, όχι όμως για τους συμπολίτες μας.

Το τραγικότερο όλων είναι η προσπάθεια χρέωσης στην αντιπολίτευση της ταύτισης με συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα που κανένας δεν κατονομάζει. Αυτό οδηγεί σε ευθεία υπονόμευση της δημοκρατικής διαδικασίας αλλά και σε μια αντίληψη περί των ρόλων στα δημοτικά πράγματα που δεν μπορεί να έχει σχέση με καμία προοδευτική σκέψη.

Αν δηλαδή η αντιπολίτευση, οι παρατάξεις που εκφράζουν ένα ποσοστό ψηφοφόρων μεγαλύτερο  της παράταξης που βρίσκεται στη δημοτική αρχή, συντάσσεται και εξυπηρετεί οικονομικά συμφέροντα που επιτίθενται στην πόλη, τότε μιλάμε για μια αντιπολίτευση εχθρική με την πόλη,  που απεργάζεται το κακό της… Οι εχθροί που λέγαμε….

Όσοι υποστηρίζουν αυτές τις λογικές, στα αλήθεια, τι θα έκαναν  αν οι ρόλοι ήταν διαφορετικοί; Αν βρισκόταν  στην αντιπολίτευση και αντιμετώπιζαν αυτό το σκηνικό μιας απευθείας ανάθεσης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά δεν θα αντιδρούσαν; Θα σιωπούσαν; Δεν θα ζητούσαν εξηγήσεις; Θα χειροκροτούσαν; Και αν μιλούσαν θα ήταν υπονομευτές και εχθροί της πόλης; Θα ήταν συνοδοιπόροι οικονομικών συμφερόντων;

Και όσοι μιλούν για «χυδαιότητες» στην κριτική της αντιπολίτευσης δεν προβληματίζονται για τη χυδαιότητα αυτών των καταγγελιών;

Για αυτό έκανα λόγο για το σύνδρομο του πατροκτόνου, όταν η ίδια η δημοτική αρχή δημιουργεί από κακούς χειρισμούς το πρόβλημα και προσπαθεί να πείσει στη συνέχεια ότι φταίνε αυτοί που της κάνουν κριτική. Όλοι… Μηδενός εξαιρουμένου… Όπως δηλαδή ο πατροκτόνος εκλιπαρεί και ζητά την κατανόηση του εισαγγελέα λέγοντας ότι είναι ορφανός!

Υ.Γ.

Οι μέχρι τώρα ιστορικές καταγραφές στην αυτοδιοίκηση, αποδεικνύουν ότι καμία Δημοτική Αρχή δεν κρίθηκε επαρκής ή μη, με βάση την πραγματοποίηση τέτοιων γιορταστικών γεγονότων. Καμία δεν επανεκλέχτηκε ή καταψηφίστηκε στη βάση των εκδηλώσεων που πραγματοποίησε στη διάρκεια της θητείας της. Αντίθετα το ύφος και το ήθος της εξουσίας, έχει οδηγήσει στην επιβράβευση ή την καταδίκη της, πολλές φορές.

Το παραμύθι της «προστασίας της λαϊκής κατοικίας»

akinitaΤο να παραποιείται η αλήθεια είναι κάτι που πολλές φορές έχουμε αντιμετωπίσει. Η προσπάθεια όμως να καλυφθεί η αθλιότητα της εκποίησης της πρώτης κατοικίας, από τη σημερινή κυβέρνηση, ξεπερνά ακόμη και τα πιο ακραία όρια του ανεκτού.

Μια βόλτα στις εφορίες θα μπορούσε να πείσει  τον καθένα για την πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και διαμορφώνεται με βάση τα αποτελέσματα της υπέρμετρης φορολόγησης, της μείωσης μισθών και συντάξεων, της δημιουργίας μιας νέας και μεγάλης «νέας φτώχειας».

Δεν μιλάμε για συνειδητούς μπαταχτσήδες αλλά για ανθρώπους που αδυνατούν να ανταποκριθούν στους αυξανόμενους παράλογους φόρους και τις συνθήκες επιβίωσης σε μια κοινωνία φορολογικής ζούγκλας!

Κάποιοι κλείνουν τα μάτια τους. Κάποιοι άλλοι προσφέρουν στο κοινό τους παραμύθια για βίλες και πλούσιους που απλά δεν πληρώνουν, χάνοντας το δάσος των πολλών και αδύναμων που απλά δεν μπορούν να αντέξουν άλλο…

Στην Ελλάδα του 2017, τράπεζες, τρόικα και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει να εισπράξουν με κάθε τρόπο 40 δισ. ευρώ από τα «κόκκινα δάνεια», πράγμα που για τα σπίτια σημαίνει μέχρι και 20.000 πλειστηριασμούς!

Την ίδια ώρα περί τις 700.000 οικογένειες ζουν με «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια στις τράπεζες, τα οποία προ κρίσης, το 2009, δεν εξυπηρετούντο κατά 6% ενώ σήμερα το ποσοστό μη εξυπηρέτησης λόγω των πολιτικών που ακολουθήθηκαν (και κυρίως του συνδυασμού υπέρμετρης φορολογίας και μείωσης εισοδημάτων), έχει ανέλθει στο 45% .

Τα συνολικά ληξιπρόθεσμα προς Εφορίες από 38 δις το 2010 έφθασαν στα 100 δις σήμερα.

Αν εξαιρέσει κανείς τις 140.000 αιτήσεις υπαγωγής στο νόμο Κατσέλη (που λήγει το 2018) πάνω από 500.000 οικογένειες ήδη ζουν με την ανασφάλεια του πλειστηριασμού ακόμα και της πρώτης κατοικίας τους, καθώς ο νόμος Σταθάκη λήγει σε ένα μήνα και κανένας νόμος δεν υπάρχει, πλέον, που να απαγορεύει στις τράπεζες και στα «κοράκια» – που εκεί πωλούνται τα δάνεια – να τους ξεσπιτώσουν αρπάζοντας τους και τις πρώτες κατοικίες.

Το απλό ερώτημα που επανέρχεται αλλά εύκολα μπορεί να απαντηθεί είναι :

Γιατί δεν νομοθετείται η προστασία της πρώτης κατοικίας;

Μα γιατί είναι στο στόχαστρο και αποτελεί μέρος της συμφωνίας περί πλειστηριασμών! Μα γιατί «θα χρεωκοπούσαν οι τράπεζες» όπως αφελέστατα αλλά πολύ παραστατικά δήλωσε πρόσφατα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ!

Να προσθέσουμε  4,267 εκ. ΑΦΜ που έχουν χρέη στην Εφορία (από 1 εκ. το 2010), τα 1,724 εκατομμύρια Έλληνες (όπως η περίπτωση της οφειλέτριας που είδε το φως της δημοσιότητας ) που επειδή αδυνατούν να διατρέχουν άμεσα τον κίνδυνο κατάσχεσης των περιουσιακών τους στοιχείων (μεταξύ αυτών και των κατοικιών τους λόγω χρεών προς την Εφορία), και τους 990 χιλιάδες Έλληνες πολίτες, στους οποίους ήδη έχουν επιβληθεί μέτρα κατάσχεσης σε λογαριασμούς.

Αυτή είναι η αλήθεια για τη μη προστασία της «λαϊκής κατοικίας», που ήδη εξελίσσεται σε ολόκληρη τη χώρα και καμία κραυγή περί «βιλών» δεν μπορεί να αποκρύψει.

 

Alors enfants … Κωλοτουμπέ…

Δεν θα έπρεπε να προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη η βράβευση του Αλέξη Τσίπρα από έναν δικηγορικό σύλλογο του εξωτερικού, όταν πριν λίγο καιρό βραβεύτηκε το άλλο τεράστιο μέγεθος της πολιτικής μας ζωής, ο Πάνος Καμμένος, ως «εξέχουσα προσωπικότητα» μάλιστα από το ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης!

Και τα δύο βραβεία των συγκυβερνητών, θα μπορούσαν να αποτελούν τον ορισμό της ειρωνείας.

Ο Καμμένος, ο πιο κλασσικός λαϊκιστής στην πολιτική σκηνή σήμερα, επιφανής υβριστής των πολιτικών του αντιπάλων διαχρονικά και δημιουργός του πολιτικού όρου «στα τέσσερα» που κόσμησε το ελληνικό κοινοβούλιο … εξέχουσα προσωπικότητα! (Αυτός που καταδικάστηκε πρόσφατα γιατί παρακινούσε τους οπαδούς του να λιντσάρουν δήμαρχο – πολιτικό του αντίπαλο)

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο αυταπατώμενος για μεγάλο διάστημα Πρωθυπουργός, ο μεταξύ Τραμπ και Κάστρο περιπλανώμενος ταξιδιώτης, ο κύριος δύο μνημόνια και πολλών δις βάρη στις πλάτες του λαού του, ο πολιτικός που δεν κράτησε ούτε μία από τις προεκλογικές το υποσχέσεις … με το βραβείο «πολιτικού σθένους»!

Σε αντίθεση με τους εμπνευστές της βράβευσης Καμμένου οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους Γάλλους τη διαχρονικότητα στο καυστικό τους χιούμορ αλλά και την ανάγκη.

Γιατί ανάγκη είναι να αναζητάς έναν Πρωθυπουργό μιας χώρας που θα αφήσει τα καθήκοντά του για να βραβευτεί από ένα δικηγορικό σύλλογο και ένα περιοδικό μιας άλλης χώρας!

Και μόνο σαν απόδειξη καυστικού χιούμορ, μπορεί κάποιος να εκλάβει τις δηλώσεις του ιδρυτή του Politique Internationale : «Παρά τη διαφορετική κατεύθυνση που είχε αρχικά η πολιτική οικογένεια του Αλέξη Τσίπρα, αυτός βρήκε το κουράγιο να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ και την Ευρώπη αποφεύγοντας καταστροφικές συνέπειες για όλους»!!!

Αφήνοντας σε όλους μας την άνεση να ταξιδέψει το μυαλό μας σε εκείνο το Βαρουφάκειο εξάμηνο που νικούσαμε… μέχρι να χάσουμε πανηγυρικά, σε εκείνο το δημοψήφισμα που το περιεχόμενο της κάλπης μετατράπηκε την επόμενη ημέρα στο ακριβώς αντίθετο και βεβαίως, στο μεγάλο τίμημα που καταβάλαμε σαν χώρα και λαός όταν έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο πιο σκληρό μνημόνιο.

Και για να τονώσει την πολιτική προσωπικότητα του Έλληνα Πρωθυπουργού, ο ιδρυτής και γενικός διευθυντής του περιοδικού, Πατρίκ Βαζμάν δεν ξέχασε να αναφέρει τα ονόματα των άλλων πολιτικών που επίσης βραβεύτηκαν και με τους οποίους … στενοί ιδεολογικοί δεσμοί, συνδέουν τον Αλέξη:

«Ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ …  ο Ρίτσαρντ Νίξον, …ο Ισραηλινός Μεναχέμ Μπέγκιν»

Και έπειτα μου λέτε ότι δεν έχουν χιούμορ!

Στη φτωχή, πλην τίμια Ελλάδα, οι λέξεις βέβαια έχουν άλλο νόημα…

Η αναντιστοιχία προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών αποφάσεων ονομάζεται πολιτική απάτη και όχι πολιτικό σθένος.

Η πολιτική μετάλλαξη σε κάτι διαφορετικό από αυτό που «πουλάς» προεκλογικά ονομάζεται πολιτική κοροϊδία και όχι πολιτικό σθένος.

Η πλήρης υποταγή στα θέλω των ισχυρών και η διάλυση της κοινωνίας ονομάζεται πολιτική θρασύτητα και όχι πολιτικό σθένος.

Η αλλαγή πολιτικών θέσεων, ανάλογα με τις ανάγκες τις εξουσίας λέγεται πολιτική κωλοτούμπα (άλλωστε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας την έκανε διάσημη στο εξωτερικό) και απέχει έτη φωτός από το πολιτικό σθένος.

Στη φτωχή , πλην τίμια Ελλάδα, το πιο σημαντικό βραβείο είναι αυτό που θα σου δώσει ο λαός την ώρα που θα μπορέσει να εκφραστεί.

Και εκείνη τη στιγμή στα σίγουρα κανένας μας δεν θα κάνει το … Γάλλο!

 

Το μήνυμα και οι παραλήπτες…

Όταν 210.264 πολίτες συμμετέχουν σε μια πολιτική διαδικασία, αυτό  δεν μπορεί παρά να αποτελεί πολιτικό γεγονός και μάλιστα ιδιαίτερα  μεγάλο.

Η συμμετοχή στις διαδικασίες ανάδειξης επικεφαλής στο χώρο της Κεντροαριστεράς καταρχήν επιβεβαιώνει το ότι υπάρχει ένας μεγάλος πολιτικός χώρος, ξέχωρος από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που αναπνέει και οργανώνεται. Που δηλώνει παρών στα πολιτικά πράγματα και κυρίως που δεν θέλει να απορροφηθεί ούτε από τη μία ούτε από την άλλη πλευρά.

Για το ΣΥΡΙΖΑ που επεδίωξε να αφομοιώσει και να εκφράσει το συγκεκριμένο χώρο με διάφορους τρόπους, που πολλές φορές έφθαναν στα όρια της γραφικότητας (οι αναφορές στον Α. Παπανδρέου και η προσπάθεια ιδιοποίησης της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ), το μήνυμα είναι ακόμη πιο ηχηρό, αν αναλογιστεί κανείς ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων που τον οδήγησαν στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις στην πρώτη θέση και κατά συνέπεια στην Κυβέρνηση, προέρχεται από το χώρο αυτό.

Δεν είναι άλλωστε τυχαία η αντιμετώπιση που έτυχε η διαδικασία από την κυβερνητική ΕΡΤ! Τη μεν Παρασκευή η κ. Ακριβοπούλου, στην γνωστής αντικειμενικότητας απογευματινή της εκπομπή, δήλωνε απαντώντας στο σχόλιο της δημοσιογράφου για συμμετοχή ανώτερη των 100.000 ατόμων πως « Ούτε 80.000 δεν θα ψηφίσουν και τη Δευτέρα κάποιοι δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν». Το δε βράδυ της Κυριακής και ενώ ήδη είχε ξεπεραστεί και το φράγμα των 200.000 συμμετεχόντων, στο δελτίο ειδήσεων έκαναν λόγο για «περίπου 180.000», αποδεικνύοντας τον φόβο τους απέναντι σε ένα γεγονός που σίγουρα επηρεάζει το χώρο που «υπηρετούν». Δεν αναφέρομαι αναλυτικά στα εμετικά τwits του έτερου «γραμμιτζή» της Κουμουνδούρου , του γνωστού Κ. Βαξεβάνη, ο οποίος ξεπερνώντας κάθε όριο γελοιότητας έγραφε για «χιλιάδες δεξιούς που ψήφισαν στη διαδικασία».

Ο μέγας τους φόβος ,φόβος  που δεν κρύβεται, είναι ότι χωρίς τον προνομιούχο χώρο της Κεντροαριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ γρήγορα θα επιστρέψει στα προ του 2014 επίπεδα πολιτικής και εκλογικής (κοινωνικής είναι ήδη) καταγραφής. Και όταν στην πρώτη επίσημη προσπάθεια συγκρότησης του χώρου αυτού, συμμετέχει αυτός ο αριθμός πολιτών, το μήνυμα είναι πολύ καθαρό. Ξέρουν πολύ καλά ότι η πολιτική συγκρότηση (από την αρχή θα έλεγα) ενός φορέα με ισχυρή αναφορά στο κέντρο και την Αριστερά (για να το πω περιγραφικά ίσως και αδόκιμα : Η αναβίωση ενός ΠΑΣΟΚ προηγουμένων εποχών), σημαίνει το οριστικό πολιτικό τους τέλος και την επιστροφή στα πραγματικά μεγέθη αυτού που εκπροσωπούν…

Η διαδικασία όμως αυτή έστειλε μήνυμα και προς την άλλη πλευρά. Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία όσων βρέθηκαν χθες στις κάλπες της κεντροαριστεράς, εξέφρασε μαζί με την αντίθεση στην κυβερνητική πρόταση και πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ και την επίσης μεγάλη αντίθεση της στην Ν.Δ. σαν εναλλακτική κυβερνητική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

«Υπάρχει και άλλη πρόταση και βρίσκεται εδώ», θα μπορούσε να είναι το ουσιαστικό μήνυμα προς τους δύο σημερινούς μονομάχους της πολιτικής μας σκηνής και στάλθηκε με τρόπο καθαρό και ηχηρό.

Αυτά σε ότι αφορά τη συμμετοχή και τις προοπτικές. Γιατί το αν το εγχείρημα θα έχει την απαιτούμενη συνέχεια και επιτυχία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και το ξεπέρασμα των πολλών αγκαθιών που στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, σπάρθηκαν στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και κυρίως στο μεγαλύτερο του κομμάτι το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά ακόμα και αυτό είναι πραγματικά μοναδικό: Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να δηλώνουν παρών σε μια διαδικασία ενός νέου εγχειρήματος που δεν έχει συγκροτημένο πρόγραμμα, δεν έχει όνομα, δεν είναι καν κόμμα! Είπαν ένα μεγάλο «όχι ρε γαμώτο δεν είστε μόνο εσείς, δεν μπορείτε να μας εκφράσετε εσείς», απευθυνόμενοι και προς τους δύο μέχρι χθες μονομάχους για την εξουσία . Ζωγράφισαν με διαφορετικό χρώμα ένα μονότονα, τα τελευταία χρόνια, ασπρόμαυρο πολιτικό τοπίο.

Μένει να αποδειχθεί ότι αυτοί που θέλησαν να ηγηθούν μπορούν να ανταποκριθούν στη μεγάλη πρόκληση και να σηκώσουν το βάρος της επιλογής…

Σύγχρονοι «ιεροεξεταστές»

Στην  κατά τ’ άλλα σεμνή και «καθώς πρέπει» κοινωνία μας, εύκολα γίνεται πρόσωπο της ημέρας, δεχόμενη έναν απίστευτο κοινωνικό κανιβαλισμό, μια απλή δασκάλα ενός σχολείου, η οποία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, έκανε το λάθος (!) να περιποιηθεί τον εαυτό της και το ακόμη μεγαλύτερο λάθος μην είναι χοντρή , άσχημη και κακοντυμένη (για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω τίποτα απολύτως με τις “ χοντρές, άσχημες και κακοντυμένες” ).

Οι παντός τύπου κομπλεξικοί , ματάκηδες και προβληματικοί ανακάλυψαν το «θύμα» τους και με την ευκολία που σου δίνει η χωρίς μέτρο καταγγελιολογία, το διέσυραν μέχρι τέλους. Εννοείται ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν την τιμητική τους για άλλη μια φορά.

Και τι δεν της σύρανε! «Μπάζο», «φτιαγμένη», «μπουζουκόβια» … εύκολοι χαρακτηρισμοί από εκείνους και εκείνες που δήθεν… ένοιωσαν προσβεβλημένοι από την παρουσία της στην παρέλαση! Δήθεν λέω, για τους κάθε λογής σαλιάρηδες και υποκριτές που την επόμενη στιγμή θα έστρεψαν το βλέμμα τους αναζητώντας κάποια ελκυστική γυναίκα για να ικανοποιήσουν … την  μακράν εντός του γάμου τους … πείνα!

Η πιο βλακώδης έκφραση ενός υποτιθέμενου «πατριωτισμού» συνάντησε την πιο προκλητική μορφή του ψεύτικου «καθωσπρεπισμού» αλλά και την απίστευτη υποκρισία ενός κομματιού της κοινωνίας, που εθισμένο σε εικόνες life style εύκολα μετατρέπεται σε κριτής των πάντων και κυρίως αυτών που δεν μπορεί να φτάσει.

Στην πυρά των υποκριτών η νεαρή δασκάλα γιατί η ένδυσή της δεν συμβάδιζε με το νόημα της επετείου! «Τιμάμε τους νεκρούς μας στην παρέλαση δεν κάνουμε πασαρέλα» αναφώνησαν οι υπερπατριώτες, που έπνιξαν τον πόνο τους στα τσίπουρα αμέσως μετά, γιατί έτσι προστάζει η … ημέρα. «Τι θα διδάξει στα παιδιά μας» αναρωτήθηκαν οι άλλοι, που θυμήθηκαν τη εποχή του «κρυφού σχολείου» και που σίγουρα δεν θα άφησαν ποτέ ασχολίαστη την «άσχημη» δασκάλα των παιδιών τους.

Στην πυρά η νεαρή δασκάλα γιατί ήταν χτενισμένη και όμορφη.

Στην πυρά γιατί προφανώς δεν έμοιαζε στις συζύγους των «διαμαρτυρομένων»…

 Έτσι απλά όπως αρμόζει σε εκφραστές ενός απίστευτου σκοταδισμού, ενός έρποντα ρατσισμού και κοινωνικού φασισμού, έκαναν το καθήκον τους «πυροβολώντας» άλλον ένα εχθρό του Έθνους. Διασύροντας έναν άνθρωπο που τον μάθαμε για αυτό τον λόγο, αποδεικνύοντας ότι το 2017 ένας καινούργιος Μεσαίωνας ανατέλλει. Πιο επικίνδυνος από ποτέ.

Γι’ αυτό είμαι με αυτούς που μπαίνουν στο μάτι των σύγχρονων «ιεροεξεταστών», των υποκριτών και των πραγματικά αθλίων αυτής της κοινωνίας.

 

Δρόμος χωρίς γυρισμό

Την τελευταία τους ζαριά ρίχνουν τα κόμματα και οι πολιτικοί σχηματισμοί που θέλουν να διαμορφώσουν καινούργια δεδομένα στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με τη διαδικασία εκλογής επικεφαλής του νέου σχήματος.

Τα πολιτικά δεδομένα έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που αποτελεί μονόδρομο για τη συγκεκριμένη προσπάθεια, η ολοκλήρωση αυτού του τύπου των διαδικασιών με μεγάλο στοίχημα την επόμενη ημέρα.

Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία αυτού του  χώρου διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Για να προχωρήσει η αναγκαία συγκρότηση μιας νέας και σύγχρονης προοδευτικής παράταξης, για επανέλθει η  πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν αυτή η προσπάθεια αποκτήσει τα αναγκαία  χαρακτηριστικά μπορεί να πετύχει.

Προφανώς το στοίχημα στη διαδικασία που έχει επιλεγεί δεν  μπορεί είναι η καταγραφή των ήδη υπαρχόντων κομματικών συσχετισμών. Τα «κουτάκια» είναι πολύ μικρά, ο «οργανωτισμός» που ανέδειξε σε άλλες εποχές «πρωταγωνιστές» και δημιούργησε πολιτικές καριέρες είναι τακτική αυτοκτονική. Το εγχείρημα θα ξεκινήσει με όρους επιτυχίας ( η συνέχεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη), μόνο αν καταφέρει να προκαλέσει την ανταπόκριση μεγάλου μέρους της σιωπηρής και απέχουσας πλειοψηφίας των πολιτών που εκφράστηκαν παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ, απομακρύνθηκαν από αυτό για λόγους που πολλές φορές έχουν αναλυθεί και σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής προκειμένου να επανεργοποιηθούν και να στρατευτούν σε μια καινούργια προσπάθεια.

Σε αυτή την πορεία δεν μπορούν απλά να καταγραφούν «δυνάμεις». Πρέπει επιτέλους να ανοίξει και το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα μπορέσει να συγκροτηθεί αυτή η προσπάθεια:

Να συζητηθούν σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Η βαθιά ύφεση, η νέα φτώχεια, η υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί  το νέο.

Τέλος είναι απόλυτη ανάγκη να σηματοδοτηθεί η  πολιτική αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που κάποιοι θα θέλανε. Η δορυφορική μορφή του εγχειρήματος είτε προς την πλευρά της ΝΔ είτε προς εκείνη του νεοσυντηρητικού ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνει εν τη γενέσει του το επιχείρημα.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτηθεί  η αναγκαία αυτογνωσία. Να γίνει εφικτή η ανατροπή  και ο μετασχηματισμός δομημένων σχέσεων εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Οι σκιαμαχίες και τα φοβικά σύνδρομα για τα διαδικαστικά της ιστορίας αυτής, οι λογικές των προσώπων και μόνο, αλλά και η επαναφορά στο προσκήνιο εκείνων των χαρακτηριστικών που σημάδεψαν την κρίση απαξίωσης αυτού του χώρου, δεν βοηθούν την προσπάθεια.

Όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο.

Καλό Φθινόπωρο!

Μακάρι θα μου πείτε μετά από ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι.

Δύσκολο γιατί δεν είναι και λίγο να πρέπει να αντιμετωπίσουμε τόσα και τόσα καυτά προβλήματα, άμεσα συνδεδεμένα με την εποχή και τις εξελίξεις.

Όπως για παράδειγμα να ανιχνεύσουμε με νέα οπτική την περίοδο του Στάλιν στην άλλοτε ΕΣΣΔ!

Ο κύριος Νίκος, γείτονας, του οποίου η σύνταξη μειώθηκε σε επίπεδα … εξαφάνισης, αναρωτιόταν τα βράδια του καλοκαιριού,  αν τελικά έφταιγαν οι Εσθονοί που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ ή ο Στάλιν που πριν από τον Αδόλφο καθάρισε, το 1939, περίπου 160.000 από δαύτους.

Η κυρία Μαρία, που με το μισθό της των 400 περίπου ευρώ, προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένειά της θυμήθηκε τα εμβατήρια του κόκκινου στρατού, το Στάλινγκραντ και την κατάληψη του Βερολίνο…

Θυμηθήκαμε τα Δεκεμβριανά, τον εμφύλιο, τη Μακρόνησο και το Μελιγαλά, γεμίσαμε από μνήμες «όμορφες και επίκαιρες», μετρήσαμε με το κομμουνιστόμετρο ποιος είναι περισσότερο κομμουνιστής από τον άλλο και ζυγίσαμε το βάρος της εθνικοφροσύνης όσων ανέκραξαν υπερ του εθνικού στρατού!

Το 2017 βλέπετε, στην Ελλάδα της κρίσης, της εξαθλίωσης, του νεποτισμού, της πολιτικής ελαφρότητας, του πρωθυπουργού της α (υτα) πάτης, του Πολάκη, του Μητσοτάκη που προβάρει το πρωθυπουργικό κοστούμι, της χαμένης Κεντροαριστεράς που αναζητά την ύπαρξη της χωρίς να έχει εξηγήσει ακόμη πως και γιατί έφτασε εκεί που είναι σήμερα, η γραφικότητα πολλές φορές αποτελεί μια διέξοδο.

Είναι προτιμότερο να μεταφέρεσαι , έστω και με τέτοιους στρεβλούς τρόπους, είτε στο παρελθόν είτε στην ουτοπία ενός καλύτερου μέλλοντος, από το να έρθεις αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα που πλέον δεν μπορείς να την … αντιμετωπίσεις.

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα και ένα λαό που ασχολείται με το ποιος ήταν ο πρώτος άνδρας της γιαγιάς της Καιλή, ποιος ο δεύτερος , ποιος και πότε τους σκότωσε (καλά όσοι την ψήφισαν για Ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν μαζικό χαρακίρι);

Τι γιατρειά να υπάρχει για ένα λαό που παρακολουθεί τον γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει πως «σήμερα το διαθέσιμο εισόδημα είναι περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια» , χωρίς να αντιδρά;

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που ακούει τον Πρωθυπουργό να εξαγγέλλει προσλήψεις στα νοσοκομεία (δεν ξέρω για ποια φορά – έχω χάσει το μέτρημα) και να τις συνδέει με την επιστροφή των παιδιών που ξενιτεύτηκαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη! Λες και είναι τόσο ελκυστική μια θέση με μισθό 700 ευρώ, που μαζικά θα τρέξουν όσοι έφυγαν στο εξωτερικό να προλάβουν να κλείσουν εισιτήρια επιστροφής! Και να το λέει σοβαρά ο Πρωθυπουργός!!!

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που περιμένει δεσμεύσεις και εξαγγελίες από έναν πολιτικό στη ΔΕΘ, όταν το 2014 άκουσε για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το 2015 είχε διαμηνύσει στο ακροατήριο πως συμφώνησε με τους πιστωτές για ένα πρόγραμμα εγγυημένης απασχόλησης για 150.000 ανέργους με ορίζοντα υλοποίησης το 2016; Ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι είχε ξεκινήσει σχέδιο πρόσληψης 300.000 ανέργων σε βάθος διετίας. Ο ίδιος που στην περυσινή ΔΕΘ του 2016 είχε σπεύσει να χαιρετίσει προκαταβολικά την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ,  να προδιαγράψει απομείωση του χρέους σε συνέχεια των σχετικών αποφάσεων του Eurogroup!

Οπότε για αυτό σας λέω: Καλύτερα να αναλύσουμε την πολιτική της «τρομοκρατίας» του Στάλιν παρά την καθημερινή τρομοκρατία, σε μια χώρα που πάει στο πουθενά!

Καλό Φθινόπωρο….