Μπορεί και να ψήφιζα Καλογιάννη, αν…

Αν μπορούσε να δικαιολογήσει ή έστω να πει μια κουβέντα για την τεράστια απόσταση των προεκλογικών του υποσχέσεων από την πρακτική της Δημοτικής Αρχής…

Αν εξηγούσε στον απλό πολίτη γιατί υποσχέθηκε:

  • «Οι πρώτες ενέργειες της νέας Δημοτικής Αρχής είναι η οργάνωση του νέου Δήμου. Η οργάνωση αυτή θα γίνει με μελέτη, συζήτηση με τους εργαζόμενους, διαπαραταξιακή συναίνεση και δημόσια διαβούλευση» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Στόχος μας είναι η αναβάθμιση των τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων (σήμερα είναι τυπικά όργανα) με ουσιαστικές αρμοδιότητες ,έτσι ώστε οι και οι υπηρεσίες του δήμου να έρθουν πιο κοντά στον πολίτη αλλά και διευκολύνοντας την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στη διοίκηση του δήμου» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Η επιτροπή διαβούλευσης θα συμμετέχει ενεργά στον σχεδιασμό, στην κατάρτιση των ετήσιων προϋπολογισμών και του τεχνικού προγράμματος του Δήμου και θα ηγείται των διεκδικήσεων του δήμου».

Πόσες φορές συνεδρίασε η Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης χωρίς απαρτία; Πόσες φορές συνεδρίασε το 2018;

  • «Η κατάρτιση του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος θα ξεκινάνε από τις Λαϊκές συνελεύσεις των δημοτικών και τοπικών κοινοτήτων και θα καταρτίζονται τοπικά. Θα δώσουμε σημαντικές αρμοδιότητες στα τοπικά συμβούλια και στους νέους συμμετοχικούς θεσμούς που θα δημιουργήσουμε» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…

Ποιοι είναι οι νέοι – υποτίθεται – συμμετοχικοί θεσμοί που δημιούργησε;

  • «Η “βουλή” των νέων : Πρόκειται για ένα νέο θεσμό που ως συμμετοχικός θεσμός της νεολαίας θα ασχολείται με τα προβλήματά της» και δεν έκανε απολύτως τίποτα….
  • «Τα τοπικά δημοψηφίσματα ως έκφραση της γνώμης της κοινωνίας των πολιτών σε καίρια και σημαντικά προβλήματα» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο για τη Συμμετοχή»: Θα καταρτιστεί σε διάλογο με την τοπική κοινωνία» … και δεν έκανε απολύτως τίποτα. Το είδατε; Το ακούσατε; Γιατί;
  • «Καμιά απευθείας ανάθεση έργου γιατί υποκρύπτει συναλλαγή. Τα πάντα με γνήσιες διαγωνιστικές διαδικασίες» και έκανε το ακριβώς αντίθετο, εκτοξεύοντας σε απίστευτα ύψη τις απευθείας αναθέσεις … που υποκρύπτουν συναλλαγή…
  • «Λαϊκές Απολογιστικές συνελεύσεις σε όλες τις δημοτικές και τοπικές κοινότητες» και ξεχάστηκαν και αυτές…
  • «Συμπαραστάτης του Δημότη: Αξιοποίηση της σχετικής διάταξης του νόμου που για το Δήμο μας παραμένει ανενεργή» και βεβαίως δεν υπήρξε… Φταίνε όμως οι άλλοι!
  • «Αποκέντρωση υπηρεσιών: Στόχος μας είναι να αποκεντρώσουμε τις υπηρεσίες του Δήμου σε όλη την έκτασή του για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη»

Μετά από 5 χρόνια εξουσίας δεν έγινε απολύτως τίποτα και σε αυτό το επίπεδο!

Τα παραπάνω από συνέντευξη τύπου στις  24 Φεβρουαρίου του 2014…

  • «Σε ότι αφορά στον αθλητισμό βασικές θέσεις της Συμπαράταξης είναι: ο εκσυγχρονισμός και αναβάθμιση των αθλητικών χώρων του Δήμου, η δημιουργία νέων χώρων άθλησης, ανάπτυξη μαζικού αθλητισμού σε όλες τις γειτονιές και τα χωρίου του Δήμου μέσω του προγράμματος «Αθλοχώροι Γειτονιάς» με τη χρήση των σχολικών γυμναστηρίων, η αναβάθμιση των πρωταθλημάτων των εργαζομένων, ενώ στους μεσοπρόθεσμους στόχος περιλαμβάνεται η ίδρυση και λειτουργία εργομετρικής, επιστημονικής και αθλιατρικής υποστήριξης για όλες τις ομάδες και τους αθλητές της πόλης…» (Δηλώσεις Καλογιάννη 23-3-2014)

Χρειάζεται να προσθέσω και εδώ το γιατί αυτά ξεχάστηκαν τόσο σύντομα;

  • «Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο υποψήφιος δήμαρχος, τόσο το γήπεδο όσο και συνολικά η έκταση που έχει παραχωρηθεί, πρέπει να επιστρέψουν στο Δήμο και γι αυτό ως δημοτική αρχή θα καταβάλλουμε προσπάθεια». (Δηλώσεις Καλογιάννη για το AEL FC ARENA 10-4-2014)

Γνωστή η εξέλιξη αλλά οι υποσχέσεις … υποσχέσεις!

  • «Εμείς μιλάμε για αύξηση του περιαστικού πρασίνου με τη δημιουργία του πράσινου τείχους που θα εκτίνεται από τον Πηνειό έως το πάρκο του Μεζούρλου. Μιλάμε για αναβάθμιση των πάρκων και των πλατειών. Μιλάμε για τις πράσινες διαδρομές οι οποίες θα είναι ποδηλατοδρόμοι με πράσινο,  που θα εκτίνονται  από την περιφέρεια στο κέντρο. Μιλάμε ακόμα και για καινοτόμα προγράμματα όπως είναι οι πράσινες στέγες των δημόσιων κτιρίων, για τις πράσινες αυλές σχολείων και για τις ενοποιήσεις ακάλυπτων χώρων.» (Δηλώσεις Καλογιάννη 22-4-2014)

Προχωρώντας χθες έπεσα πάνω στο πράσινο τείχος, ακολούθησα τις πράσινες διαδρομές χαζεύοντας τις πράσινες στέγες των σχολείων και τις πράσινες αυλές τους!!! Αν δεν τα βλέπετε δεν φταίει ο Δήμαρχος αλλά εσείς…

  • «Ο Δήμος Λαρισαίων με την εκπόνηση ενός στοχευμένου προγράμματος τοπικής ανασυγκρότησης της παραγωγής και της  οικονομίας, μπορεί να συμβάλλει στην  άμβλυνση του οξύ προβλήματος της ανεργίας σε συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και υπηρεσίες» . Λόγια του αέρα εκτός και αν είδατε κάπου το στοχευμένο πρόγραμμα … (Δηλώσεις Καλογιάννη 24-4-2014)

Και άιντε να πεις φταίει η συγκυρία, φταίνε οι αυταπάτες, φταίνε οι άλλοι .

Τουλάχιστον στα 5 αυτά χρόνια έκανε πράξη το βασικό του όνειρο για την πόλη!

Το είχε αναφέρει σε συνέντευξη του στο Λευτέρη Παπαστεργίου (30 Ιουνίου 2013):

  • «Και κάτι τελευταίο: αν κάποιος σας έδινε τη χρονική δυνατότητα που χρειαζόσασταν και όλα τα λεφτά που ήταν αναγκαία, ποιο θα ήταν το ΕΝΑ έργο που θα κάνατε για την πόλη;

          Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι ένα δίκτυο περιφερειακών παρκινγκ και κλείσιμο του κέντρου από τα αυτοκίνητα…»

Η κατάσταση γνωστή σε όλους με το εντονότατο πρόβλημα στο κυκλοφοριακό , το τεράστιο πρόβλημα στη στάθμευση με τη μείωση των θέσεων σε όλες τις περιπτώσεις των αναμορφωμένων δρόμων, την μετακύλιση της επίλυσης στο μακρινό μέλλον.

Γι’ αυτό όταν είδα, σε πρόσφατη συνέντευξη του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, να λέει :

«Στην προεκλογική περίοδο ακούγονται πολλά. Είναι μια φάση που – επιτρέψτε μου να πω – εμφανίζεται το «μαγικό ραβδί» που θα λύσει όλα τα προβλήματα. Ακούμε να προτείνονται εύκολες λύσεις, σχεδόν μαγικές, για προβλήματα που χρονίζουν, που εμφανίζουν πολυπλοκότητα και που για να αντιμετωπιστούν, χρειάζεται συστράτευση δυνάμεων, σοβαρός σχεδιασμός και εμπνευσμένη διαχείριση. Είναι εύκολο, χωρίς να έχεις εξασφαλίσει τίποτα απ’ όλα αυτά, να στέκεσαι απέναντι σε μια κάμερα και να συγκρίνεσαι με το τέλειο. Και να υπόσχεσαι τα πάντα στους πάντες. Μόνο που δεν είναι εφικτό. Κι ακόμα χειρότερα, αυτή ακριβώς είναι η πηγή της κακοδαιμονίας της χώρας»,

Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα της αυτοκριτικής…

Έκανα πάλι λάθος… Για τους άλλους έλεγε… Αυτούς που δεν ξέρουν…

Παρόλα αυτά μπορεί και να τον ψήφιζα αν…

Αν δεν είχε αποδειχθεί κυβερνητικότερος της Κυβέρνησης, με εκείνη τη δήλωσή του, τον Φεβρουάριο του 2015, που καλούσε, σαν Δήμαρχος, να στηρίξουμε τις προσπάθειες της Κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – «Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» την έλεγε, και να  συμμετέχουμε  στις εκδηλώσεις στήριξης της περίφημης διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη, με τα γνωστά αποτελέσματα και το πιο σκληρό μνημόνιο στο τέλος.

Η πιο φιλοκυβερνητική δήλωση που έγινε ποτέ από Δήμαρχο της Λάρισας, στο όνομα των πολιτών της…

Την παραθέτω ολόκληρη για να μην υπάρχουν απορίες:

«Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις της Κυβέρνησης, με τους θεσμικούς εταίρους της Χώρας και τις εκδηλώσεις στήριξης που προγραμματίζονται σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και τη Λάρισα, ο Δήμαρχος Λαρισαίων, Απόστολος Καλογιάννης, προέβη στην παρακάτω δήλωση:

«Η νέα κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, που σχηματίστηκε μετά την ετυμηγορία  του Ελληνικού λαού, στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, μέσω των διαπραγματεύσεων με τους θεσμικούς μας εταίρους αλλά και διεθνείς παράγοντες, ώστε να αναστραφούν τα καταστροφικά, για την κοινωνία και την οικονομία, αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην χώρα μας, τα προηγούμενα χρόνια.

Θεωρούμε πως είναι χρέος κάθε Έλληνα πατριώτη, κάθε δημοκρατικού πολίτη να στηρίξει αυτή την εθνική προσπάθεια που καταβάλλει ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας και συνολικά η κυβέρνηση.

Με αυτές τις σκέψεις, θεωρούμε ότι είναι απολύτως θετικές οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται σ’ όλη τη χώρα και οι οποίες έχουν ως στόχο τη στήριξη αυτής της προσπάθειας. 

Όπως είναι προφανές, η δημοτική αρχή του Δήμου Λαρισαίων, θα είναι παρούσα στις εκδηλώσεις στήριξης που θα πραγματοποιηθούν στην πόλη μας». (10 Φεβρουαρίου 2015)

Οπότε πείτε μου ποιον Καλογιάννη να ψήφιζα;

Αυτόν που υποστήριζε την «περήφανη διαπραγμάτευση και την Κυβέρνηση Τσίπρα – ΑΝΕΛ» ή αυτόν που σήμερα δηλώνει πως η ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «απλώς κομμάτι μιας στρατηγικής αποδόμησης της Συμπαράταξης και του δημάρχου» και ότι απλά η παράταξή είναι μια «γνήσια αυτοδιοικητική κίνηση»;

Η πιο trendy ασφαλτόστρωση της πόλης!

Στη δεκαετία του ’70 και στις αρχές εκείνης του ’80, οι ασφαλτοστρώσεις ήταν … είδηση. Αλλά και κάτι που χρεωνόταν πάντοτε στα θετικά του εκάστοτε Δημάρχου, ο οποίος υπερήφανος ανακοίνωνε πως «… ασφαλοστρώσαμε και την οδό…»!

Στις χρόνια που ακολούθησαν η ασφαλτόστρωση έπαψε να είναι ένα τόσο σημαντικό γεγονός, όχι γιατί δεν αποτελούσε ανάγκη για τους πολίτες αλλά γιατί σιγά – σιγά ταυτίστηκε με τις αυτονόητες υποχρεώσεις της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής.

Και λογικά θα μου πείτε, αν μια Δημοτική Αρχή δεν είναι ικανή τουλάχιστον να συντηρήσει σε ένα καλό επίπεδο τους δρόμους της πόλης, για τι άλλο θα είναι ικανή;

Το αυτονόητο όμως για τον πολίτη, δεν είναι αυτονόητο τις περισσότερες φορές φορές για την εξουσία.

Και ιδιαίτερα για εκείνους που πιστεύουν πως κάτω από την άσφαλτο μπορούν να κρυφτούν τα βασικά προβλήματα μιας δημαρχιακής θητείας με ελάχιστα αποτελέσματα, αλλά με πολλά … φρου φρου και αρώματα!

Κάπως έτσι τον Οκτώβριο του 2016 ανακοινώθηκε από τη Δημοτική Αρχή της Λάρισας η σύμβαση για τις νέες ασφαλτοστρώσεις στην πόλη.

Στις 2 Οκτωβρίου του 2017 (ένα χρόνο αργότερα), ο Δήμαρχος επισκέπτεται τις συνοικίες Ιπποκράτη και Αμπελοκήπων προκειμένου να διαπιστώσει την πρόοδο των έργων που εκτελεί η ΔΕΥΑΛ για την αντικατάσταση των δικτύων ύδρευσης, αλλά και να ανακοινώσει – σύμφωνα με το τότε δελτίο τύπου – ότι σε αυτές τις συνοικίες «ασφαλτοστρώνονται πλήρως και οι δρόμοι»!

Πλήρως; Ε! Όχι και τόσο…

Στον Ιπποκράτη (Πέρα Μαχαλά) έχει μείνει μέχρι σήμερα το έργο που μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες…

Ο μισός δρόμος ασφαλοστρωμένος … ο άλλος μισός ξεχασμένος…

Δεν έφτασε η άσφαλτος;

Δεν ήταν αυτή η συμβατική υποχρέωση του εργολάβου;

Κουράστηκαν και έφυγαν;

Έλεγξε κάποιος την «παραλαβή» του έργου;

Ποιος ξέρει τελικά;

Πάντως η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί σίγουρα την πιο trendy ασφαλτόστρωση στην ιστορία της πόλης!

Προσχηματικές «συμμαχίες» και κυνικές συμπεριφορές;

Το να υποστηρίζεις ότι δεν «δίνω χρίσματα αλλά στήριξη σε αυτοδιοικητικά πρόσωπα», όταν τα συγκεκριμένα πρόσωπα έχουν πάρει το «χρίσμα ή τη στήριξη» από κόμματα ή πολιτικές κινήσεις, αποτελεί τουλάχιστον μια ανειλικρινή συμπεριφορά.

Το να μιλάς αόριστα για προγραμματικές προτάσεις και «συνεργασίες στη βάση συγκεκριμένων προγραμμάτων για την  περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη», αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια να αποκρύψεις τους πραγματικούς σου στόχους και να ψαρέψεις στα θολά νερά.

Γιατί ναι μεν η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας θεσμός που ευνοεί ευρύτερες συνεργασίες αλλά αυτές δεν μπορούν να είναι ουδέτερες, απολίτικες και απρόσωπες, στο βαθμό που αποτελεί ένα πολιτικό θεσμό εξουσίας, λογοδοσίας, διαφάνειας και δημοκρατίας.

Η κεντρική πολιτική εξουσία, η εκάστοτε κυβέρνηση, παράγει αποτελέσματα με τις πολιτικές της και στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Για να συνεργαστείς δεν θα πρέπει να συμφωνήσεις έστω και στο ελάχιστο στην αξιολόγηση της κυβέρνησης;

Όταν αυτή έχει παρέμβει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με ένα θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τη λειτουργία της, δεν θα πρέπει να υπάρχουν στο πλαίσιο της συνεργασίας κοινές απόψεις για αυτό; Σε ποια βάση θα υπάρξει η συνεργασία όταν οι μεν εκτιμούν ότι ο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ Ι» αποτελεί μέγιστη θεσμική παρέμβαση σε προοδευτική κατεύθυνση και οι δε, ότι συνιστά απορρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που την προικίζει με δεκάδες προβλήματα και οδηγεί σε Δημάρχους και Περιφερειάρχες, δέσμιους μικρών μειοψηφιών;

Όταν η Κυβέρνηση εκχωρεί όλη τη δημόσια ακίνητη περιουσία στο Υπερταμείο, στερώντας την από τους Δήμους ή τις Περιφέρειες που θα μπορούσαν να την αξιοποιήσουν προς όφελος των πολιτών τους και οι μεν σιωπούν ή συγκαλύπτουν ενώ οι άλλοι καταγγέλλουν, πως θα συνεργαστούν;

Όταν θεωρείς τον έλεγχο των αιρετών και τη λογοδοσία τους απαραίτητα συστατικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πώς να συνεργαστείς με  δήθεν άχρωμους και «ανεξάρτητους» που δεν λογοδοτούν σε κανένα παρά μόνο στην μιντιοκρατία ή στα συμφέροντα που τους τροφοδοτούν;

Όταν θεωρείς ότι η διαφάνεια πρέπει να αποτελεί βασικό συστατικό μιας σύγχρονης κοινωνίας, μπορείς να συμφωνήσεις με όσους κατοχυρώνουν δια νόμου, την κατάργηση των ελέγχων των αρμοδίων μηχανισμών στις συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών των ΟΤΑ, μέχρι και του ποσού των 60.000€;

Όταν θεωρείς πως αυτοδιοίκηση χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών δεν μπορεί να υπάρξει, όταν αρνείσαι τη λογική των «ειδικών» και των «κολλητών», όταν βιώνεις τα αποτελέσματα ενός δημαρχοκεντρικού ή αντίστοιχα περιφερειακού μοντέλου διοίκησης, σε ποια βάση θα συνεργαστείς με τους φορείς αυτών των αντιλήψεων;

Εκτός και αν «προγραμματική συμφωνία» σημαίνει απλά, προσαρμογή στις ανάγκες της μιντιακής επικοινωνίας και της διαπλοκής με τα μικρά αλλά ισχυρά πολιτικοοικονομικά συμφέροντα που πάντα ευδοκιμούν στις τοπικές κοινωνίες ή αποδοχή της λογικής των προσωπικών «αναγκαιοτήτων» ενός φιλόδοξου μικρομεσαίου πολιτικού προσωπικού…

Και αν αυτά τα ξεπεράσουμε πόσο … προγραμματική είναι μια συζήτηση περί «ρόλων» την επομένη των εκλογών, περί διανομής αξιωμάτων, περί… “δικών μας και δικών σας”, εν κρυπτώ και μακριά από τους πολίτες που θα κληθούν να ψηφίσουν, χωρίς να ξέρουν τι θα τους προκύψει την επόμενη ημέρα είτε στο Δήμο είτε στην Περιφέρεια;

Κάτι τέτοιο δεν φαντάζει  ούτε «προγραμματικό» , ούτε «συμφωνία» αλλά προσχηματική συμμαχία και – κατά κανόνα- αποτέλεσμα μη υγιούς δημοκρατικής λειτουργίας, στο βαθμό που η ίδια η κοινωνία, την οποία όλοι αναφέρουν, παραμένει μακριά και έξω από τις «εξελίξεις».

ΥΓ

Οι εποχές δεν ενδείκνυνται για “μοναχικούς καβαλάρηδες”, για “αυθεντίες”, για “αφ’ υψηλού” αντιμετώπιση των προβλημάτων. Άλλο όμως είναι ένας ουσιαστικός διάλογος , με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική τοπική αυτοδιοίκηση και άλλο όσα προκύπτουν σαν παράμετροι προεκλογικών αναγκών.

«Αριστερός» Τυχοδιωκτισμός…

Είναι η ανάγκη ή το άλλοτε πολιτικό παρελθόν που οδηγεί τους σημερινούς υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ να μιλούν για «αριστερά» και «προοδευτική παράταξη»;

Είναι η πολιτική παράνοια στην οποία οδηγεί πολλές φορές η διαχείριση της εξουσίας ή η συνειδητή παραμόρφωση της πραγματικότητας μέσα από τα γυαλιά  του εξουσιαστή που οδηγεί σε υπερβάσεις της κοινής πολιτικής λογικής;

‘Η μήπως απλά ζούμε, σήμερα, την εποχή που οι πραγματικές αξίες βρωμίζονται στο παζάρι των πολιτικών σκοπιμοτήτων;

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός» αν πιστεύεις ότι η καλή ενημέρωση είναι η… κατευθυνόμενη ενημέρωση.

Κάπως έτσι ανέχεσαι τη συνεχιζόμενη αθλιότητα της ΕΡΤ, την απόλυτα στρατευμένη δημοσιογραφία τύπων σαν τον Καψώχα ή την Ακριβοπούλου, την ίδια στιγμή που βρίσκεις μη αντικειμενικό τον ΣΚΑΙ και «πυροβολείς» τον κάθε Πορτοσάλτε…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός», αν την ίδια στιγμή που συνεργάζεσαι τα με δεξιά λαϊκίστικα μορφώματα  (ΑΝΕΛ), που αγκαλιάζεσαι πολιτικά με γραφικότητες (Καμμένος) και επιλέγεις την συμπόρευση με πρώην Καραμανλικούς (και σκληρά συντηρητικούς) βουλευτές (Παπακώστα, Αντώναρο κ.τ.λ.) , θέτεις και το ερώτημα «με την πρόοδο ή τη συντήρηση»!

Τοποθετώντας με μια βλακώδη αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνη αντίληψη, το πήχη της  προοδευτικότητας στη λογική του «πας μη συνεργαζόμενος με το ΣΥΡΙΖΑ … βάρβαρος»!

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός», όταν σιωπάς για το προσβλητικό για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, σκηνικό που έχει στηθεί στη Μόρια, όταν  ανέχεσαι το βιασμό κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, όταν δέχεσαι 9 χιλιάδες ψυχές να ζούνε σε απάνθρωπες και τραγικές συνθήκες, ότανκλείνει ς τα μάτια στις αναφορές του BBC και του Al Jazeera, στις καταγγελίες των Γιατρών χωρίς Σύνορα, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, μόνο και μόνο επειδή ξέρεις ότι αυτό το σύγχρονο κολαστήριο είναι δημιούργημα της δικής σου Κυβέρνησης!

Αλλά ξεχνάς ότι ήσουν εσύ που χαρακτήριζες «Νταχάου» την Αμυγδαλέζα επί Σαμαρά και έκανες λόγο για «ανθρώπους που στοιβάζονται κάτω από  απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες».

Σήμερα τίποτα! Ευαισθησίες κατ’ αποκοπή…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός»,  όταν αποδέχεσαι χωρίς ούτε μια διαμαρτυρία, ένα σχόλιο, μια διαφωνία, την άθλια πρακτική Υπουργού της Κυβέρνησης σου, να δίνει στη δημοσιότητα τη διεύθυνση κατοικίας ενός ανθρώπου, μόνο και μόνο επειδή τα γραφόμενα στην έκθεση του για την τραγωδία στο Μάτι δεν του είναι αρεστά… Όπως ήσουν «αριστερός» όταν έδινες τον τόπο παρουσίας των πολιτικών σου αντιπάλων, προκειμένου να υπάρξουν «αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας» τη διετία 2011 – 2013…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός» όταν  ενώ εμφανίζεσαι  να συζητάς –παίζοντας με την αγωνία των συνταξιούχων- τη μη εφαρμογή των περικοπών 18% στις παλαιές συντάξεις (για αιτήσεις έως 12/5/2016) που η Κυβέρνησή σου  συμφώνησε μόλις το 2017 (β’ αξιολόγηση) και επιβεβαίωσε πρόσφατα (Ιούνιος 2018) με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2019-21 και την τελευταία αξιολόγηση, την ίδια στιγμή δεν λες κουβέντα για το :

– Τι θα γίνει με τις άλλες συντάξεις (αιτήσεις μετά τις 12/5/2016) οι οποίες έχουν περικοπεί έως και 35% με τον νόμο-καρμανιόλα του κ.Κατρούγκαλου;

– Τι θα γίνει με τις συντάξεις χηρείας που έχουν πέσει στα 50%, ενώ καταργήθηκαν για τις χήρες κάτω των 55 ετών;

-Εάν οι αναπηρικές συντάξεις θα συνεχίζουν να χάνουν το 25%-50% της εθνικής σύνταξης για ποσοστά αναπηρίας κάτω του 80%;

Είναι η κοινωνική ευαισθησία που περισσεύει! Είναι η κοροϊδία που δεν τελειώνει! Είναι η παραπλάνηση που γίνεται κανόνας!

Γιατί έτσι φυσικά και δεν είσαι «Αριστερός», ούτε «προοδευτικός», παρά ένας κοινός πολιτικός τυχοδιώκτης .

Ένας στρατηγικός σύμμαχος της συντήρησης, που την ενδυναμώνεις μέσα από το διασυρμό κάθε έννοιας που ταυτίστηκε με την υγιή «Αριστερά» σε αυτή τη χώρα.

Που δικαιολογείς με τη στάση σου και τη στήριξη σε αυτή την Κυβέρνηση, επιλογές που πάντοτε βρέθηκαν στην απέναντι πλευρά της προόδου.

Αποδοχή και σιωπή στην καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων…

Αποδοχή και σιωπή στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και στην Γκεμπελική της εκδοχή…

Αποδοχή και σιωπή στον ευτελισμό των αξιών της προοδευτικής παράταξης…

Αποδοχή και σιωπή στη μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητα, συνειδητή συμμαχία με τις αυταπάτες και τα ψέματα.

Υπάρχει μια τεράστια  απόσταση μεταξύ της ουσίας εκείνου που ο καθένας υπηρετεί στην πολιτική ζωή και  από την άλλη, εκείνου που τάχα πρεσβεύει και το οποίο προβάλλει ώστε να το εξαργυρώσει στη συνέχεια στα σαλόνια της.

Για όσους ασχολούνται με την ουσία είναι σίγουρο ότι καθώς ο νόμος της βαρύτητας δεν έχει καταργηθεί στην πολιτική ,  ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός τελικά πληρώνεται!

44 χρόνια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

44  χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, με την οποία «γεννήθηκε» το ΠΑΣΟΚ ως φυσική προέκταση και μετεξέλιξη της ιστορικής διαδρομής της δημοκρατικής παράταξης.

Η ίδρυσή του πιστοποιεί την ιστορική ζεύξη των  στόχων της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης με το δυναμισμό του δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κινήματος.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη δεν βρίσκεται μόνο σε αντιστοιχία με τη μεταπολιτευτική συγκυρία αλλά πολύ πιο πέρα από αυτή.

Λέξεις, οράματα και επιλογές έχουν και σήμερα μια απίστευτη ταύτιση με τις εξελίξεις, κάνοντας αναγκαία και επιτακτική την προσαρμογή και όχι την μετάλλαξή τους.

ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι :

 Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την πραγματική αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, που επιβιώνει και γιγαντώνεται στις μέρες μας. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι η μάχη για την κατοχύρωση δίκαιων κανόνων σε όλους τους τομείς της καθημερινής δραστηριότητας των πολιτών της χώρας.

Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων ειδικά των ανίσχυρων που πολλαπλασιάζονται από την κρίση.

Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη συμμετοχή του κάθε πολίτη ανάλογα με τα εισοδήματά του και την περιουσία του στη λειτουργία του κράτους.

Είναι ο αγώνας για ίση, αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους όσους έχουν τα ίδια προσόντα. Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους «υμετέρους», τους «έχοντες», τους «κραταιούς», που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε ΜΠΡΟΣΤΑ, αν θέλουμε να πάμε ΜΑΚΡΙΑ.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις γιατί πρέπει είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Σήμερα οφείλουμε να συμφωνήσουμε  ότι πρέπει να μετράμε τη συνέπειά μας με τη σθεναρή παρέμβασή μας στις σύγχρονες αντιφάσεις της πραγματικότητας και της ζωής και όχι με τις αφηρημένες και αναντίστοιχες επικλήσεις σε ξεπερασμένες θέσεις.

Είναι για αυτό που το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να σηματοδοτήσει την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς.

Μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την σταθερή σύνδεσή του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 44χρονη πορεία.

Σε αυτή την πορεία δεν χωρούν ούτε συμβιβασμοί, ούτε προσωπικές πολιτικές. Αυτή η πορεία δεν ταυτίζεται με λογικές «ημετέρων» και ελέγχου. Το Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να είναι ο κομπάρσος και το βοηθητικό υποστύλωμα των συντηρητικών και αντιλαϊκών λύσεων που  προωθούνται σήμερα  από την Κυβέρνηση θίασο των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αλλά και τη Νέα Δημοκρατία. Οφείλει να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια πορεία προοδευτικής αφύπνισης και κοινωνικής αλλαγής.

Σήμερα οφείλουμε να θυμηθούμε, να σκεφτούμε, να οργανωθούμε και να δράσουμε.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 3-9-2018

Η “οικογενειακή ευθύνη” και ο πολιτικός Μεσαίωνας

Μια καινούργια παράμετρος προστέθηκε στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση που ξέσπασε με αφορμή τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Αττική.

Καινούργια δεν θα την έλεγες, καθώς εφαρμόστηκε και στο παρελθόν σε εποχές αδελφοκτόνες στην Ελλάδα και νομοθετήθηκε από το χιτλερικό καθεστώς.

Στην προσπάθεια να μεταθέσει αλλού τις ευθύνες για τα τραγικά γεγονότα και αφού όλες οι γραμμές άμυνας της κυβερνητικής προπαγάνδας κατέρρευσαν από τα ίδια τα γεγονότα αλλά και την οργή (απόλυτα δικαιολογημένη) του κόσμου, η Κυβέρνηση δια του Υπουργού Υποδομών κ. Σπίρτζη επανέφερε στο προσκήνιο την «οικογενειακή ευθύνη».

Τη σκυτάλη πήραν κάποια στελέχη του Σύριζα αλλά και η Ν.Ε. του Σύριζα Λάρισας, η οποία στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τους τοπικούς βουλευτές της ΝΔ, θεώρησε πως το να χρησιμοποιήσει σαν επιχείρημα τη συγγένεια του ιδιοκτήτη του γνωστού οικοπέδου στο Μάτι, με στέλεχος της ΝΔ, αποτελεί σοβαρό επιχείρημα στην προσπάθεια υπεράσπισης της κυβερνητικής γραμμής.

«Ήταν συγγενής γνωστού στελέχους της ΝΔ» άρα… η πολιτική ευθύνη μεταφέρεται αλλού δια της οικογενείας και των συγγενικών σχέσεων! Θα μου πείτε μπορεί παραδίπλα να υπήρχε συγγενής κάποιου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ ή του ΠΑΣΟΚ. Ε και;

Στην Ελλάδα του Εμφυλίου η «οικογενειακή ευθύνη» ήταν αιτία πολλών εγκλημάτων εκατέρωθεν.

«Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής άρα και αυτός τέτοιος είναι» ή « ο θείος του ήταν στα τάγματα ασφαλείας άρα και αυτός τέτοιος θα είναι»!

Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα των κοινωνικών φρονημάτων η εξέταση των πολιτικών πιστεύω του γενεαλογικού δένδρου κάποιου απετέλεσε κριτήριο για τον δικό του «χαρακτηρισμό»…

Η μεταφερόμενη «οικογενειακή ευθύνη» αποτελεί ότι πιο συντηρητικό, ότι πιο επικίνδυνο , ότι πιο διχαστικό θα μπορούσε να εφαρμόσει κάποιος στην πράξη και ιδιαίτερα κάποιος που θέλει να αυτοαναγορεύεται «προοδευτικός», συντρίβοντας την ίδια στιγμή το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της κάθε μιας και του καθένα στην πολιτική!

SIPPENHAFT (Ζίπενχάφτ), ο αντίστοιχος όρος της ναζιστικής ποινικής διάταξης που καθιστούσε τους συγγενείς , συνυπεύθυνους με τον δράστη αξιόποινων ποινικών πράξεων. Πράξεων όχι απλώς παραβατικών με την έννοια κλοπής, φόνου, βιασμού και …αλλά πράξεων που  οι ναζί θεωρούσαν ότι χρειάζονται τιμωρία. Ήσουν ομοφυλόφιλος, κομμουνιστής, εβραίος, Αριστερός, ακτιβιστής …

Αυτές οι λογικές επανέρχονται στην Ελλάδα του 2018 μέσω του Σπίρτζη και των ανακοινώσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικές που συγκρούονται με τις διαχρονικές αξίες της Αριστεράς, λογικές που αποδεικνύουν ότι η προσπάθεια παραμονής στην εξουσία μπορεί να χρησιμοποιήσει κάθε δυνατή παράμετρο πολιτικής ηθικής ακόμη και της πιο …ανήθικης.

Λογικές που οδηγούν σε πολιτικό «Μεσαίωνα» και αφήνουν παρακαταθήκη στην ιστορία της πολιτικής αθλιότητας αυτής της χώρας.

Όσοι πιστεύουν ότι με αυτές μπορούν να δικαιολογήσουν τις τεράστιες ευθύνες τους για την τραγωδία, να στηρίξουν μια ανύπαρκτη και επικίνδυνη κυβερνητική πολιτική, να μεταφέρουν σε όλους ευθύνες πλην του εαυτού τους, να ψαρέψουν στα θολά νερά του ιδιότυπου διχασμού που δημιουργεί η «οικογενειακή ευθύνη», ας σκεφτούν το μέγεθος του κακού που προκαλούν σε μια ήδη οργισμένη κοινωνία.

Ανίκανοι, κυνικοί, επικίνδυνοι!

Τα όσα συνέβησαν αυτές τις μαύρες ημέρες, επιβεβαιώνουν την ανικανότητα αλλά και την κυνικότητα των Κυβερνόντων.

Μιας Κυβέρνησης φοβικής, αδύναμης, προκλητικά εξουσιολάγνας που οριοθετεί τη δράση της στη βάση των επικοινωνιακών αποτελεσμάτων στη διαχείριση μιας κρίσης.

Μιας Κυβέρνησης που δεν τολμά να αναλάβει τις ξεκάθαρες ευθύνες της,  αλλά με περισσή ευκολία τις μοιράζει σε όλους τους άλλους, λες και έτσι θα μείνει στο απυρόβλητο της κριτικής, λες και έτσι θα καταφέρει να μεταθέσει τα αποτελέσματα των δικών της πράξεων σε κάποιους τρίτους.

Μιας Κυβέρνησης που δε διστάζει να διχάσει, να απειλήσει, να δημιουργήσει πλασματικές πραγματικότητες, μόνο και μόνο για να αποφύγει τη χρέωση των ευθυνών που της αναλογούν.

Στόχος μοναδικός η τιθάσευση της οργής του λαού, η μετάθεση των ευθυνών, η παραμονή στο απυρόβλητο της κριτικής των κυβερνόντων που σαν σύγχρονοι Ιαβέρηδες, κουνάνε το δάχτυλο σε θύματα που θρηνούν απώλειες σε ζωές και περιουσίες.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας, που το βράδυ της Δευτέρας στην – για τις ανάγκες της επικοινωνίας  – σύσκεψη του Πρωθυπουργού με τους αρμόδιους υπουργούς και παράγοντες και ενώ υπάρχουν οι πρώτες αναφορές για νεκρούς, σιωπά, το αποκρύπτει και μιλά για φαινόμενα σε ύφεση την ίδια στιγμή που το Μάτι έχει ολοσχερώς καταστραφεί.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δια του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, κάνει λόγο για «μόνο 5  πνιγμένους»,  την ίδια στιγμή που κουνά το δάχτυλο σε αυτούς που υπέφεραν και ζητούν απόδοση ευθυνών. Η φωτογραφία με το κοριτσάκι που κλαίει έχοντας γυρίσει την πλάτη στον Καμμένο θα αποτελεί για πάντα τον ορισμό της πολιτικής αθλιότητας.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δε διστάζει στην συνέντευξη υπό τον κυβερνητικό εκπρόσωπο- με δεκάδες ήδη νεκρούς και αγνοούμενους – να δηλώσει χωρίς καμία ντροπή ότι «όλα τα κάναμε σωστά» και «ότι δεν θα αλλάζαμε τίποτα στο σχεδιασμό μας».

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που αναζητά εμπρηστές, που παρουσιάζει «μαϊμού» φωτογραφίες για να δικαιολογήσει την αιτία του κακού, που με ύφος αταίριαστο σε ανθρώπους που συμμετέχουν στην οδύνη και τον πόνο μιας ολόκληρης χώρας, αναζητούν στις διαχρονικές αρρώστιες της χώρας τα αίτια και όχι στις δικές τους αδυναμίες, παραβλέψεις και λάθη…

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας της οποίας οι υποστηρικτές, δε διστάζουν να μιλούν για προβοκάτσιες στημένες από κάποιους που δεν ήθελαν να βγεί η χώρα από τα μνημόνια, όπως ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας: «καίνε τον κόσμο για να μη βγούμε από τα μνημόνια» γράφει ο γελοίος!

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που αναλαμβάνει μετά από ημέρες την «πολιτική ευθύνη» (το αυτονόητο δηλαδή), αλλά αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε παραιτήσεις ανικάνων, μόνο και μόνο γιατί μικροκομματικά δεν είναι .. το συμφέρον.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας και κάποιων παρατρεχάμενων, που μας φωνάζουν να το «βουλώσουμε», όταν οι ίδιοι ασχημονούν με δηλώσεις τους και ανακοινώσεις πάνω από τις σορούς των νεκρών.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που στον πανικό της αδυναμίας διαχείρισης της καταστροφής και της κοινωνικής κατακραυγής, προσπαθεί να ισορροπήσει τις ανθρώπινες απώλειες με επιδόματα, τον πόνο με θέσεις στο δημόσιο και τα Πανεπιστήμια, την οργή με χρήματα για … οικοσυσκευές.

Είναι το ύφος και το ήθος μιας εξουσίας κυνικής, της οποίας ο φόβος της απώλειας των «χρυσαφικών» της, την οδηγεί στον εναγκαλισμό με την αθλιότητα, την αναλήθεια και την υποκρισία.

Είναι για αυτό το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας διαφορετικής ,που ανέλαβαν την κυβέρνηση και αποδεικνύονται ίδιοι και χειρότεροι από τους «κακούς» που ήθελαν να «τελειώσουν».

Είναι για αυτό που θα τιμωρηθούν, στοιχειωμένοι όχι μόνο από μια κατεστραμμένη κοινωνία και μια υποθηκευμένη χώρα, αλλά και από μια αποκρουστική μορφή εξουσίας, που δε σέβεται την ανθρώπινη απώλεια και επενδύει στο διχασμό και την παραποίηση της πραγματικότητας.

Είναι και για αυτό, που κανένα χέρι βοήθειας, καμία σανίδα σωτηρίας δεν μπορεί να δοθεί στους εκφραστές αυτής της πολιτικής και τους νεόκοπους εραστές της. Καμία απολύτως.