Εσύ Γιώργο έφυγες νωρίς…

giorgiosΔύσκολη η αποδοχή της απώλειας ανθρώπων που δέθηκες μαζί τους. Ακόμη πιο δύσκολη όταν για χρόνια ταυτίζεσαι μαζί τους, μοιράζεσαι χρόνο , ώρες και στιγμές, μοιράζεσαι  ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου, τις σκέψεις σου, την καθημερινότητα, τα μικρά και τα μεγάλα…

Τόσο δύσκολη αυτή η αποδοχή της πραγματικότητας που ακόμη και μετά από ένα χρόνο περίπου, επιμένεις να περιμένεις…

Να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο τη γνωστή ώρα το πρωί, επιμένεις να ακούσεις το «Σουσλόφ μου τι κάνεις;», επιμένεις να τον δεις ξαφνικά μπροστά σου, με τον πράσινο φάκελο στα χέρια, απαιτητικό για συζήτηση εκείνη τη στιγμή και με αγωνία μικρού παιδιού να ακούσει την άποψη σου για αυτά που σκέφτηκε ή για αυτά που θέλει να κάνει.

Ο Γιώργος έφυγε νωρίς. Πολύ νωρίς. Και πήρε μαζί του μια διαφορετική λογική για την πολιτική και τη ζωή, από αυτή που κυριαρχεί αυτά τα χρόνια.

Γιατί δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για τιμιότητα και ηθική στην πολιτική και να μην σκεφτείς αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για καθαρότητα και ειλικρίνεια στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους της πολιτικής και να μην τα ταυτίσεις με αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για ανθρωπιά, απλότητα, συντροφικότητα ρε φίλε (χωρίς εισαγωγικά) και να μην πεις το όνομά του.

Και αν σκεφτείς κάποιον ρομαντικό και μοναχικό καβαλάρη να πηγαίνει αντίθετα με όλα και με όλους, να μη νοιάζεται για το «εγώ» του παρά μόνο για τους άλλους, θα σου πω, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές από αυτό, τίποτα πιο αληθινό και τίποτα πιο δυνατό.

Ο Γιώργος ζούσε για τις αρχές και τα πιστεύω του. Ζούσε για τους άλλους. Χαίρονταν με τη χαρά των άλλων και πονούσε με τη στεναχώρια τους…

Γίνονταν «χαλί να τον πατήσεις», έβαζε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό του, προκειμένου να βοηθήσει, αλλά δεν άντεχε την υποκρισία και την αχαριστία. Εκεί τραβούσε οριστική διαγραφή ακόμη και αν κάτι τέτοιο τον έκανε να πονέσει πολύ περισσότερο από τον άλλο.

Δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς αυτός που βοήθησε και εμπιστεύτηκε, τον πλήρωσε με αχαριστία. Δεν το ήξερε αυτό το «παιχνίδι», δεν το έκανε ποτέ του…

Όταν λίγο πριν το μεσημέρι της 31ης Μαΐου πέρυσι, πριν ένα χρόνο περίπου, άκουσα από τη Σοφία το «Ναι είναι αλήθεια Βασίλη. Έφυγε ο Γιώργος»,  το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν ένα «γιατί;»…

Αυτό που δεν έχει απάντηση. Αυτό για το οποίο δεν περιμένεις απάντηση. Το «γιατί» της πίκρας, της αμηχανίας, των ερωτηματικών που γίνεται γρήγορα οργή και πόνος για την απώλεια, φόβος για το κενό στην καρδιά σου, ανησυχία για τους δικούς του ανθρώπους.

Είχαμε μιλήσει μόλις την προηγουμένη το πρωί. «Σουσλόφ, σκέφτηκα και έχεις δίκιο για την εκδήλωση. Να την αφήσουμε για αργότερα γιατί και εγώ δε νοιώθω και τόσο καλά. Θα τα πούμε αύριο…». Ήθελε να οργανώσει μια εκδήλωση με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Α. Παπανδρέου, με στόχο να αναγκάσει όλες τις «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, να βρεθούνε μαζί και να τους ζητήσει συστράτευση και ενότητα για να ξαναφτιαχτεί η παράταξη… Είχα διαφωνήσει, όχι για το περιεχόμενο αλλά για τη χρονική επιλογή, ξέροντας ότι η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν η καλύτερη.

Δεν τα είπαμε την επομένη… Δεν τα είπαμε ποτέ ξανά.

Έχουμε όμως πει τόσα αυτά τα χρόνια, που φτάνουν για μια ζωή…

Και νοιώθω τυχερός που μου εκμυστηρεύτηκε τόσα και άτυχος που πρέπει να τα κρατήσω μυστικά, τηρώντας την υπόσχεση μου.

Ένα χρόνο μετά… όχι δεν το έχω αποδεχτεί.

Όπως φαντάζομαι δεν το έχουν αποδεχτεί και οι συνοδοιπόροι του στην «Αριστερή Πρωτοβουλία», οι φίλοι του στο Tivoli που θα τον περιμένουν ακόμη για τον πρωινό καφέ, οι φίλοι του στην Ερατεινή που δεν θα τον δούνε από τα ξημερώματα με τη σακούλα με τα κουλούρια που συνοδεύανε τη συζήτηση, όλοι όσοι θα περιμένουν ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο για να ακούσουν το «αδελφούλη μου…», οι φίλοι του στην πολιτική (γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί), η οικογένεια του…

Δε νοιώθω μόνος μου σε αυτό το περίεργο παιχνίδι της καρδιάς και της λογικής.

Νοιώθω σίγουρα τυχερός που τον έζησα αυτά τα χρόνια. Που με εμπιστεύτηκε.

Που με τίμησε όταν κάλεσε και εμένα εκείνη τη βροχερή Κυριακή στην Ερατεινή, για να μας ανακοινώσει την περιπέτεια της υγείας του και να συζητήσουμε το τι θα κάνουμε.

Γιώργο έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς. Και άφησες ένα τεράστιο κενό στη μικρή γωνιά της πολιτικής ζωής που στέκονται όσοι πιστεύουν στην αλήθεια και την ειλικρίνεια. Στην καθαρότητα και στην συνεχή προσπάθεια να μένουν σταθεροί σε αυτά που πιστεύουν.

Αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε, στους μπαξέδες σύντροφε μου!

Το πολιτικό σύστημα και η ανάγκη μιας συγκροτημένης προοδευτικής – σοσιαλιστικής παράταξης

_AR_0285Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία του χώρου μας διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Η Γαλλία της δεκαετία του ’80 είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως αναπτύσσονται αντιδημοκρατικές απόψεις, όταν κρίση , ανεργία, υποανάπτυξη και υποερφορολόγηση διαλύουν τις αδύναμες κοινωνικά ομάδες. Κάπως έτσι η «κόκκινη» Μασσαλία μετατράπηκε σε προπύργιο του Λεπέν.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Οι διαχωριστικές γραμμές που τράβηξε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία με κορύφωση την κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ ήταν οι θρυαλλίδες για τη διάλυση του χώρου, ενός πολιτικού χώρου που για πολλά χρόνια όμως αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα αποιδεολογικοποίησης , αποσύνδεσης με τα κοινωνικά κινήματα, υποχώρηση της εσωκομματικής δημοκρατίας και της αξιοκρατίας.

Έτσι το κίνημα ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε ως συλλογικό πολιτικό υποκείμενο, προδόθηκαν οι αρχές του, ο κόσμος του και το προοδευτικό του πρόγραμμα, σε μια κρίση όπου μεταξύ των άλλων υπονομεύτηκε πολύ σοβαρά η συμμαχία προοδευτικών και πολιτικών δυνάμεων που διαμόρφωσαν αυτό το κίνημα.

Ας κρατήσουμε τα προηγούμενο στην αναζήτηση των όρων και των προϋποθέσεων για τη δημιουργία της προοδευτικής παράταξης.

Για να προχωρήσουμε λοιπόν σε αυτή, για επαναφέρουμε την πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία. Και δεν αντέχουμε άλλη! Δεν αντέχουμε νέο σχήμα 58 ή ΕΛΙΑ ή ΔΗΜΑΡ πες με Θεοχαρόπουλο.

Να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Να συζητήσουμε σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Τη βαθιά ύφεση, τη νέα φτώχεια, την υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία οφείλουμε να χτίσουμε το νέο.

Συγκολλητικό στοιχείο πρέπει να είναι η  σύνδεση με τις προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις, αγροτών- εργατών- μισθωτών- νεολαίας- μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών- αυτοαπασχολουμένων ανέργων και δημιουργικών δυνάμεων της χώρας, αλλά και η πλήρης αντίθεση με τις αντιφάσεις και τις πολιτικές δυισμού και διχασμού μεταξύ των προοδευτικών πολιτικών και των ασκούμενων πολιτικών της κυβέρνησης.

Με απλά λόγια δεν είναι αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν νοείται να λειτουργεί στο όνομα της καθώς ρεαλιστική αναγκαιότητα είναι η έξοδος από την κρίση με προοδευτική και σοσιαλιστική πολιτική, όχι με πολιτική τρόικας και μνημονίου.

Όραμα μας αδιαπραγμάτευτο, η αλλαγή της κοινωνίας.

Μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση , χωρίς αλλοτρίωση.

Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Μια κοινωνία με επίκεντρο τον άνθρωπο, δημιουργό, κριτή και παραγωγό γνώσεων, ιδανικών και αγαθών. Μια κοινωνία για την οποία θα ισχύει το αυτονόητο:

« Η ελεύθερη ανάπτυξη κάθε ανθρώπου είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων».

Η λέξη ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ είναι που σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Προσδιορίζει τις πανανθρώπινες αξίες που δεν μπορεί να είναι φθαρμένες , ακρωτηριασμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

Σηματοδοτεί τη λυτρωτική δύναμη των ιδεών σε όλες τους τις πτυχές, την πολιτική, την κοινωνική, την οικονομική, την πολιτισμική και την ηθική.

Και δεν φοβόμαστε να την πούμε!

Η βάση της προσπάθειας αυτής πρέπει και επιβάλλεται να είναι η προοδευτική βάση του άλλοτε ΠΑΣΟΚ που απέχει έτη φωτός από τις μονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες ομάδες που αναίρεσαν το σοσιαλιστικό χαρακτήρα του κινήματος.

Στοιχείο της κρίσης αποτελούν η επίθεση στην πολιτική και στις προοδευτικές πολιτικές σήμερα, η προσπάθεια συμψηφισμού της χρεωκοπημένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής με την πολιτική συνολικά και ειδικότερα με την προοδευτική πολιτική, με όρους κατευθυνόμενου φανατισμού εναντίον των προοδευτικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων.

Για να ξεκινήσουμε πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Με ποιον τρόπο;

Με πραγματική επαναπολιτικοποίηση και επαναϊδεολογικοποίηση του χώρου, με συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες παντού, από τη βάση προς την κορυφή, με ειλικρινή συζήτηση και με δημοκρατικές αποφάσεις για το τι δέον γενέσθαι, ώστε να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας  με τα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα..

Είναι πάντοτε και παντού, οι κοινωνικές διεργασίες που σου δείχνουν το δρόμο και όχι κινήσεις που αφορούν αποκλειστικά και μόνο συναθροίσεις παραγόντων που αγωνιούν για το πολιτικό τους μέλλον.

Δεν μπορεί η όποια προσπάθεια να αντιμετωπίζει μηχανισμούς προσωπικών συμφερόντων και αξιωματούχους αλλοτινών εποχών.

Τι χρειαζόμαστε; Τι χρειάζεται η χώρα; Τι μπορεί να εκφράσει τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας;

Μια παράταξη Δημοκρατική, που πιστεύει στην εξουσία του λαού, από τον λαό, για τον λαό.

Μια παράταξη πραγματικά Πατριωτική που πιστεύει ότι η κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας αποτελεί προϋπόθεση της λαϊκής κυριαρχίας.

Μια παράταξη ευρωπαϊκή. Αυτό προϋποθέτει τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής που θα υπερβαίνει τα σύνορα, χωρίς να χάνονται οι ιδιομορφίες των χωρών και οι ιδιαιτερότητες των πολιτικών σχηματισμών.

Μια παράταξη με στόχο τον μετασχηματισμό, που θέλει να αλλάξει τη ζωή καταργώντας το απαράδεκτο, κάθε φορά που αυτό είναι εφικτό.

Μια παράταξη διεθνιστική, που πιστεύει στο παλιό όνειρο μιας νέας διεθνούς τάξης θεμελιωμένης στην ειρήνη, το δίκαιο και την ανάπτυξη.

Μια παράταξη ρεαλιστική που αρνείται τη μοιρολατρία, θέλει να φέρει την ελπίδα χωρίς να σπείρει ψευδαισθήσεις

Μια παράταξη που υποστηρίζει:

  • την ολοκλήρωση. Πιστεύει στην ελευθερία της συνείδησης και της γνώμης σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
  • την εργασία. Την οποία θεωρεί θεμελιώδη αξία για την ολοκλήρωση. Γνωρίζει πως μια δυναμική οικονομία δεν είναι μια οικονομία που δεν καταστρέφει θέσεις εργασίας, αλλά μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερες από όσες καταργεί.

την αναδιανομή. Δεν πιστεύει πως η συσσώρευση του πλούτου σε μερικούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο όλων. Αντιθέτως, πιστεύει πως η διαρκής μάχη για την ισότητα είναι κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά αποτελεσματική.

Την παιδεία. Θέλει ταυτόχρονα την ακαδημαϊκή υπεροχή και τον εκδημοκρατισμό της πρόσβασης στη γνώση

Την οικολογία

Την ηθική. Σε αυτήν την Αριστερά δεν υπάρχει χώρος για άτομα που έστω κατ’ ελάχιστο εκμεταλλεύτηκαν τη δημόσια θέση τους. Και αυτό οφείλει να το αποδεικνύει καθημερινά.

Την αλληλεγγύη και την ανεκτικότητα. Εκφράζει την αλληλεγγύη της σε κάθε πολίτη της χώρας και αρνείται λογικές ρατσισμού και  ξενοφοβίας που οδηγούν στον εκφασισμό της κοινωνίας.

Αυτά συνιστούν από μόνα τους έναν καινούργιο κώδικα επικοινωνίας με τις διάσπαρτες δυνάμεις του χώρου και ελπίζω μια καλή βάση για να χτίσουμε.

Αυτό μας υποχρεώνει να μιλήσουμε εκτός αιθούσης.

Να προτείνουμε προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουμε και να προβάλλουμε μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Να εκφράσουμε και πάλι το κοινωνικά επιθυμητό, αλλά να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πραγματικά αναγκαίο και να προσδιορίσουμε το εφικτό.

Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται να αποκτήσουμε την πολιτική μας αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που άλλοι θα θέλανε για εμάς.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσουμε την αναγκαία αυτογνωσία. Να μπορέσουμε να ανατρέψουμε και να μετασχηματίσουμε δομημένες σχέσεις εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Η πρωτοβουλία αυτή αφορά όλους όσους μπορούν να αντιληφθούν ότι  η συγκρότηση και πάλι της μεγάλης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής παράταξης δεν είναι το κάτι που πρέπει να γίνει, αλλά η ικανή, αναγκαία και ιστορικά επιβεβλημένη συνθήκη για την ανατροπή της πορείας εξαθλίωσης της χώρας.

Για αυτό επιμένω πως όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο. Οφείλουν να δηλώσουν παρών, σε έναν κρίσιμο και σημαντικό αγώνα, σε μια μοναδικά ιστορική στιγμή.

Το οφείλουν και το οφείλουμε όλοι μας, στους αγώνες του λαού μας, που δεν μπορεί να ευτελίζονται και να συκοφαντούνται από πολιτικούς και παρατρεχάμενους που είναι επικίνδυνοι για το λαό και τη χώρα.

Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα και πρέπει όλοι μας να πάρουμε τις αποφάσεις μας.

* Τα παραπάνω αποτέλεσαν την εισήγηση μου στη συνάντηση της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ στις 20 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ.

 

Αλλαγή σελίδας!

Τον καιρό εκείνο ...

Τον καιρό εκείνο …

Με τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης στο ΦΕΚ, κλείνει ο κύκλος της παρουσίας μου στο Δήμο Λαρισαίων.

Με αίτηση μου εντάχθηκα στο πρόγραμμα εθελοντικής κινητικότητας και μετατάχθηκα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, μπαίνοντας ταυτόχρονα σε διαθεσιμότητα για τον ένα μήνα, όπως προβλέπεται από το σχετικό νόμο.

Από το Νοέμβριο του 1992 έως και τον Φεβρουάριο του 2010, δεν είναι και λίγα 18 χρόνια, εργάστηκα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας. Μεγάλωσα στην ουσία μαζί του και μαζί με τους συναδέλφους μου. Άλλοι από αυτούς, οι λιγότεροι, βρίσκονται ακόμη εκεί, άλλοι  βρίσκονται σε άλλες υπηρεσίες του Δήμου και άλλοι ακολούθησαν άλλη πορεία.

Πολλές καλές και κακές στιγμές. Όπως είναι η ζωή. Άνθρωποι σημαντικοί και άλλοι λιγότερο. Δημιουργία αλλά και συγκρούσεις. Σημαντικές αποφάσεις – άλλες που καθορίζουν ως ένα σημείο την ίδια τη ζωή και άλλες που ανατρέπουν αυτά που είχες σχεδιάσει.

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Σοβαρές και αστείες καταστάσεις. Ένας μικρόκοσμος με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.

Τρείς Δήμαρχοι , ο καθένας με τα καλά και τα κακά του, πολλοί πρόεδροι και αντιπρόεδροι στη Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Πολιτισμού στην οποία ανήκε η Δημοτική Ραδιοφωνία. Περίοδοι δημιουργίας αλλά και απραξίας. Περίοδοι συνεργασίας αλλά και αντιπαλότητας. Περίοδοι έντασης αλλά και ηρεμίας.

Πάντως νομίζω πως όλοι προσπαθήσαμε. Δεν ξέρω αν και πόσα καταφέραμε ( για αν είμαι ειλικρινής ξέρω, αλλά δεν μπορώ εγώ να το πω).

Πρωινές και απογευματινές εκπομπές. Βραδινές και μεσημεριανές. Σαββατοκύριακα και γιορτές, μέχρι που η τεχνολογία αλλά και μια λάθος αντίληψη για την «οικονομία» τις κατήργησαν.

Αφιερώματα, εκλογές, ζωντανές μεταδόσεις, εκδηλώσεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες και εκατοντάδες συνεντεύξεις. Κάπως έτσι περάσανε 18 χρόνια.

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ 21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ: Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ
21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ:
Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Όταν τον Φεβρουάριο του 2010 βρέθηκα στην τότε Περιφέρεια Θεσσαλίας και μετέπειτα Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, ήξερα πως η επιστροφή  στη ραδιοφωνία θα ήταν δύσκολη.

Μου έμεινε ένα μεγάλο – υπερβολικά μεγάλο  – προσωπικό αρχείο που μπορεί άνετα να περιγράψει αυτή την πορεία με κάθε λεπτομέρεια και πολλές σημαντικές συνεντεύξεις, που ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τις ξαναθυμηθούμε…

Θέλω να γράψω για αυτή τη διαδρομή ζωής. Θα το κάνω. Ίσως και σύντομα.

Η απόφαση μου να ενταχθώ στην εθελοντική κινητικότητα ήταν απόλυτα συνειδητή. Θεωρώντας απλά πως αυτό το κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής έκλεισε οριστικά. Αν και η νοσταλγία των ραδιοφωνικών εκπομπών δεν έχει ακόμα χαθεί, φαίνεται πολύ μακρινή η απόσταση ανάμεσα στο σήμερα και το χθες.

Ξεκινώ τον ένα μήνα διαθεσιμότητας που λήγει στις 10 Δεκεμβρίου.

Στις 11 Δεκεμβρίου αναλαμβάνω υπηρεσία στη νέα μου θέση.

Εννοείται πως θα τα λέμε. Υπάρχει άλλωστε πολύς ελεύθερος χρόνος αυτόν τον μήνα…

Απόδραση στο Μέλνικ (Μελένικο)

DSCI0584Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να γράψω για το Μέλνικ. Ήθελα όμως να έχω μείνει εκεί και όχι απλά να περάσω για να αγοράσω κρασί, όπως έκανα αρκετές φορές στο παρελθόν.

Έτσι και έγινε… Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία αλλά με καλή παρέα, ξεκινήσαμε από Λάρισα για να διανύσουμε τα 330 περίπου χλμ μέχρι το Μέλνικ, νωρίς το μεσημέρι. Φθάσαμε σε 3,5 ώρες (εξαιτίας της παράκαμψης που υπάρχει) και τακτοποιηθήκαμε στο ομώνυμο ξενοδοχείο, στο οποίο είχαμε κάνει την κράτηση.

Ήταν η ώρα που ο ήλιος κρύβονταν, τα λίγα φώτα είχαν ανάψει και μια ψιλή βροχή  άρχιζε να πέφτει, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα παραμυθένια…

Πρόκειται για το πιο μικρό χωριό της Βουλγαρίας (μόλις 210 μόνιμοι κάτοικοι) με μια ξεχωριστή ομορφιά που εύκολα μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος, καθώς απέχει μόλις 30 χλμ από τον Προμαχώνα.

Η διαδρομή από Προμαχώνα μέχρι το Μέλνικ (χωρίς την παράκαμψη)

Η διαδρομή από Προμαχώνα μέχρι το Μέλνικ (χωρίς την παράκαμψη)

Η παράκαμψη που σε οδηγεί στο Πετρίτσι και από εκεί σε Σαντάνσκι και Σόφια, υπάρχει αυτή την περίοδο – και άγνωστο για πόσο χρόνο ακόμα – εξαιτίας της κατασκευής του κεντρικού δρόμου στη Βουλγαρία που οδηγεί στη Σόφια, επιμηκύνει το ταξίδι κατά τουλάχιστον 40 χλμ. Άσχημος δρόμος, γεμάτος νταλίκα, ειδικά την Παρασκευή το απόγευμα.  Αλλά αυτά συμβαίνουν…

Φθάνοντας στη διασταύρωση αριστερά η πινακίδα για Σόφια, δεξιά αυτή για το Μέλνικ…

Αν στο μυαλό σας έχετε το τυπικό Βουλγάρικο χωριό, με τα άσχημα σπίτια, τους μονότονους δρόμους και την εικόνα μιας Ελλάδας της δεκαετίας του ’50, ξεχάστε το!

Το πάλαι ποτέ Μελένικο, η πλούσια εμπορική πόλη και το πιο αξιόλογο κέντρο του ελληνισμού στο βόρειο τμήμα της Ανατολικής Μακεδονίας, είναι σήμερα ένα πολύ όμορφο τουριστικό χωριό της Νότιας Βουλγαρίας.

DSCI0603Τα πανέμορφα αρχοντικά, χτισμένα με τη ντόπια μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, είναι σήμερα ξενώνες και ταβερνεία που το εσωτερικό τους θυμίζει βαυαρέζικες μπυραρίες. Κι όσο για το ξακουστό κόκκινο κρασί, που το προτιμούσαν ιδιαίτερα οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, εξακολουθεί να παράγεται, αλλά θα πρέπει να ψάξει πολύ κανείς για να βρει την καλή ποιότητα.

Πολλά άλλαξαν από το 1913, οπότε με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η ξακουστή πόλη επιδικάσθηκε στη Βουλγαρία. Εκείνο που έμεινε ατόφιο είναι το τοπίο. Η πόλη κρύβεται σε μια πανέμορφη βαθιά χαράδρα με ασβεστολιθικά πετρώματα. Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης, οι Έλληνες με θαυμαστή αξιοπρέπεια άφησαν τα αρχοντικά τους, άδειασαν τα κρασοβάγενα τους από το περιλάλητο κρασί που το διατηρούσαν δροσερό στις «τρυπητές», τις υπόγειες στοές κάτω από τα σπίτια τους, πήραν λίγο χώμα στις χούφτες τους και εγκαταστάθηκαν, πρόσφυγες αυτοί οι άρχοντες, στο Σιδηρόκαστρο οι πιο πολλοί, λιγότεροι στις Σέρρες κι ακόμη λιγότεροι στη Θεσσαλονίκη ή σε άλλες πόλεις. Πίσω έμεινε η λαμπρή ιστορία της πόλης με το πρότυπο σύστημα αυτοδιοίκησης (ονομαστό είναι το «Κοινόν του Μελενίκου», με το οποίο καταργούνταν οι κοινωνικές τάξεις και δινόταν η δυνατότητα ανεξαιρέτως «στους εκλεκτούς, στους φρόνιμους και ικανούς από τους πολίτες πάσης τάξεως» να συμμετέχουν ισότιμα στη διοίκηση του «Κοινού»), τα πέντε σχολεία, τις εβδομήντα εκκλησιές και τα εκπληκτικά σπίτια.

Ο κεντρικός του δρόμος από ψηλά

Ο κεντρικός του δρόμος από ψηλά

Η ίδρυση του Μελένικου ανάγεται την αρχή του στον 6ο αι. μ.Χ. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε εκεί ένα φρούριο, για να προστατεύει την περιοχή από τις βαρβαρικές επιδρομές και γύρω από αυτό άρχισε να χτίζεται σιγά σιγά ένας οικισμός που έφθασε στη μεγάλη του ακμή επί Τουρκοκρατίας. Η οικονομική αυτή ακμή, από την οποία πήγασε η κοινωνική και πολιτιστική, οφειλόταν στην εμπορία των εξαιρετικών κρασιών, των υφαντών, των δερμάτων, των χάλκινων σκευών και των όπλων με χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Βέβαια, την πρωτοκαθεδρία στις εξαγωγές είχε το κρασί. Η καταπληκτική του ποιότητα οφειλόταν, πέρα από την παραδοσιακή καλλιέργεια των αμπελιών, στον τρόπο διατήρησης των κρασιών μέσα στις «τρυπητές», τις υπόγειες στοές που μοιάζουν με λαβύρινθους, και τις οποίες λάξευαν οι ίδιοι οι αμπελοκαλλιεργητές στον ασβεστολιθικό βράχο, πάνω στον οποίο «κάθονταν» τα σπίτια τους. Σε αυτές τις στοές η θερμοκρασία είναι πάντα σταθερή στους 9-15 βαθμούς, χειμώνα – καλοκαίρι.

Οι περίφημες «Πυραμίδες του Μέλνικ» που καλύπτουν την μικρή κοιλάδα και δημιουργούν μια ξεχωριστή εικόνα αξιοποιούνται ακόμη και σήμερα, από όσους παραγωγούς κρασιού επέλεξαν να συνεχίσουν τις οικογενειακές παραδόσεις.

Οι "πυραμίδες" του Μέλνικ

Οι «πυραμίδες» του Μέλνικ

30 μέτρα πάνω από το αρχοντικό του Κορδόπουλου, το οποίο έχει μετατραπεί σήμερα σε Λαογραφικό Μουσείο, θα συναντήσετε και πρέπει να το επισκεφτείτε βρίσκεται η μικρή επιχείρηση του Μίτκο Μανόλεφ. Συγκεντρώνει τα τοπικά και μόνο κρασιά, που καλλιεργεί και παρασκευάζει το κρασί του, λευκό και κόκκινο, στα ξύλινα βαρέλια, που βρίσκονται τοποθετημένα μέσα σε μια στοά στην πυραμίδα. Η θερμοκρασία παραμένει σταθερή (μέγιστη στους 15ο C) καθώς αερίζεται από μικρές στοές που έχουν ανοιχθεί. Το κρασί του δεν έχει σχέση με τα εμπορικά «κρασιά» που θα βρείτε να πουλιούνται στον κεντρικό δρόμο σε πλαστικά μπουκάλια. Όπως διευκρινίζει ο ίδιος μπορεί να διατηρηθεί – ελλείψει συντηρητικών – για 3 το πολύ εβδομάδες.

Εδώ παρασκευάζει τα κρασιά του ο Μίτκο

Εδώ παρασκευάζει τα κρασιά του ο Μίτκο

Το κρασί του υπέροχο από τοπικές ποικλίες

Το κρασί του υπέροχο από τοπικές ποικλίες

Θα πληρώσετε για την είσοδο 1 € και θα σας κεράσει και ένα ποτήρι κρασί που μπορείτε να το απολαύσετε βλέποντας την εκπληκτική θέα του χωριού. Μην παραλείψετε να αγοράσετε κρασί γιατί απλά θα … χάσετε. ( Με 7 λέβα το λίτρο – 3,5€ θα απολαύσετε ένα πραγματικά υπέροχο κρασί)!

Η δοκιμή του κρασιού σε ένα πραγματικά υπέροχο μέρος

Η δοκιμή του κρασιού σε ένα πραγματικά υπέροχο μέρος

Η θέα από ψηλά

Η θέα από ψηλά

Η περιήγηση στα ιστορικά κτίσματα απαιτεί χρόνο, αφού δεν είναι και λίγα σε σχέση με την έκταση του χωριού. Απομεινάρια της ιστορίας, ενταγμένα στο περιβάλλον, όπως προβάλλουν ανάμεσα στα σπιτικά, κεντρίζουν την περιέργειά μας και μας έλκουν να τα γνωρίσουμε. Το παλιό σχολείο, κλειστό πλέον, το λένε ακόμη «το τούρκικο σχολειό». Μετά την ανεξαρτησία του Μέλνικ από την τουρκική κυριαρχία, μετατράπηκε σε οικοτροφείο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο πληθυσμός ήταν ακόμη ακμαίος στην περιοχή. Στις μέρες μας οι μαθητές πηγαίνουν στα σχολεία της γειτονικής πόλης Σαντάνσκι.

Το παλιό σχολείο, διοικητήριο στην Οθωμανική περίοδο

Το παλιό σχολείο, διοικητήριο στην Οθωμανική περίοδο

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, σκαρφαλωμένη σ’ έναν λόφο, στέκει από το 18ο αιώνα και κομμάτια από τις αγιογραφίες της βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Σόφιας. Μια φορά κι έναν καιρό, στο προαύλιο της εκκλησίας στεγαζόταν η οικία του Έλληνα επισκόπου, καθώς και το ελληνικό σχολείο. Δεν υπάρχουν όμως σήμερα.Σημαντική είναι και η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, που χρονολογείται από το 1881, αλλά δυστυχώς τη βρήκαμε κλειστή. Ο ναός του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας. Από το 1756 κρέμεται σχεδόν στο χείλος της κορυφής ενός από τους αμμώδεις λόφους κοψοχολιάζοντας όποιον τον κοιτά.

DSCI0600Η κοιλάδα του Στρυμόνα είναι μία από τις επτά οινοπαραγωγούς περιοχές της Βουλγαρίας. Στο ζεστό και ξηρό κλίμα του νότιου τμήματος της χώρας ευδοκιμεί η καλλιέργεια των αμπελιών. Εννέα χιλιάδες στρέμματα καλλιεργούνται γύρω από το Μέλνικ για την παραγωγή κόκκινου και ροζέ κρασιού. Η εξαγωγή του γίνεται σε όλο τον κόσμο, ενώ μεγάλο είναι το ενδιαφέρον των επισκεπτών για τη διαδικασία παραγωγής του. Λέγεται πως το κρασί του Μέλνικ ήταν το αγαπημένο του Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Η επαναλειτουργία των παλιών οινοποιείων και η ξενάγηση των επισκεπτών σε αυτά κρατούν ζωηρό το γραφικό χωριό πολλούς μήνες το χρόνο.

Φθάνοντας στο σπίτι του Κορδόπουλου

Φθάνοντας στο σπίτι του Κορδόπουλου

Ένα από τα σημαντικότερα κτήρια σε ολόκληρη τη Βουλγαρία είναι το αρχοντικό του Έλληνα οινοπαραγωγού Κορδόπουλου, χτισμένο το 1754. Το αρχοντικό σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο, ενώ στα υπόγεια ο σημερινός ιδιοκτήτης του, Νικολά Πασπάλεβ, συνεχίζει να παράγει το φημισμένο κρασί. Αξίζει να ξεναγηθείτε στην πλούσια λαϊκή αρχιτεκτονική του σπιτιού. Ανατολίτικα διακοσμητικά στοιχεία συνδυάζονται με μπαρόκ από τη Βενετία. Η εύπορη οικογένεια είχε ενσωματώσει στο αρχοντικό τις επιρροές από τα ταξίδια της δημιουργώντας έτσι ένα πραγματικό αξιοθέατο το οποίο έχει μουσειακή αξία για τους Βουλγάρους. Κατεβαίνουμε στις υπόγειες σκοτεινές και υγρές κατακόμβες (κελάρια) του αρχοντικού, που χρειάστηκαν 12 χρόνια να κατασκευαστούν. Γιγάντια βαρέλια γύρω μας και η βαριά μυρωδιά της υγρασίας μπουκώνει την αναπνοή μας.

Βαρέλια κρασιού στις υπόγειες στοές του αρχοντικού

Βαρέλια κρασιού στις υπόγειες στοές του αρχοντικού

DSCI0614Κάποτε ο έμπορος Κορδόπουλος αποθήκευε μέχρι και 300 τόνους κρασί στα κελάρια του. Εντυπωσιακό το βαρέλι των 12,5 τόνων θα το δείτε στον κεντρικό χώρο. Στην έξοδο θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε το κρασί που ο σημερινός ιδιοκτήτης παράγει και να αγοράσετε τα «υπερτιμημένα» – τουριστικά μπουκάλια που θα δείτε. Είπαμε το τουριστικό δεν είναι συνήθως καλό!

Συμβουλή: Να αποφύγετε την αγορά καθώς θα βρείτε πολύ καλύτερο κρασί να πάρετε μαζί σας…

Το δωμάτιο για τους επισκέπτες

Το δωμάτιο για τους επισκέπτες

Το δειλινό με τα πορφυρά του χρώματα τρέχει επάνω στις πυραμίδες χαρίζοντάς μας μια μαγευτική εικόνα από το Μέλνικ. Η βροχή δημιουργεί μια πιο ρομαντική ατμόσφαιρα και είναι ώρα να κλειστείτε σε κάποια από τις πολλές ταβέρνες (μεχάνες) για να δοκιμάσετε την κουζίνα τους.

Βροχερό αλλά υπέροχο

Βροχερό αλλά υπέροχο

Τυπική Βουλγάρικη κουζίνα. Αν σας αρέσει δοκιμάστε άφοβα τα πιάτα τους και κυρίως το Kamichev vegetarian (γιουβέτσι με διάφορα λαχανικά στη γάστρα) ή το Katino meze ( χοιρινό και κοτόπουλο σε πυρίμαχο σκεύος με κόκκινες πιπεριές, πατάτες μπέικον, τυριά). Βαρύ αλλά αξίζει…

Αν δεν σας αρέσει η Βουλγάρικη κουζίνα προτιμήστε κάποια από τα πολλά κρεατικά στη σχάρα, τη «σαλάτα του βοσκού» και το κρασί που πρέπει να δοκιμάσετε υποχρεωτικά.

Οι τιμές είναι ιδιαίτερα χαμηλές – καμία σχέση με την Ελλάδα – και ένα πλούσιο έως υπερβολικό,  γεύμα δύο ατόμων δεν ξεπερνά τα 15 €.

Το θέμα είναι πια ταβέρνα να διαλέξετε από τις πολλές που υπάρχουν; Μπείτε ασυζητητί σε αυτή που θα δείτε με την ονομασία Bistrot, στο πιο κεντρικό σημείο του χωριού, στην αριστερή πλευρά του ποταμού, όπως ανεβαίνετε! Δοκιμασμένα πράγματα. Καλή όρεξη!

DSCI0598Όταν θα φύγετε από το Μέλνικ, μετά από ένα Σαββατοκύριακο θα είστε γεμάτοι από εικόνες και γεύσεις. Και μιας και οι εποχές είναι δύσκολες, θα διαπιστώσετε ότι και η τσέπη σας παραμένει … γεμάτη!

Η διαμονή είναι οικονομική ( με 25 € θα βρείτε δίκλινο δωμάτιο, προτιμήστε το ομώνυμο ξενοδοχείο Melnik, http://www.hotelmelnik.com), το φαγητό επίσης φθηνό και η φύση πρωταγωνίστρια…

 

Ενα μέρος του ξενοδοχείου

Ενα μέρος του ξενοδοχείου

Στην αυλή του ξενοδοχείου Μέλνικ

Στην αυλή του ξενοδοχείου Μέλνικ

Μην ξεχάσετε να αγοράσετε κρασί (τα 5 lt 10 ή 12 €) και μέλι με 5€ το κιλό.

Καλό ταξίδι…

 

ΥΓ

Πληροφοριακά, στο Μελένικο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, ο διάσημος νομομαθής και αγωνιστής του 1821 που υπερασπίσθηκε τον Θ. Κολοκοτρώνη στη διαβόητη δίκη. Από το Μελένικο καταγόταν και η ονομαστή οικογένεια των Χρηστομάνων με προσωπικότητες  λαμπρές στο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων. Ο πιο γνωστός είναι ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (1867-1911), ο ιδρυτής της «Νέας Σκηνής» στην Αθήνα το 1901 που τάραξε τα θεατρικά ύδατα στην ελληνική πρωτεύουσα.

 

5 χρόνια blog!

χωρίς τίτλοΉταν 10 Ιουνίου του 2009, όταν ξεκινούσα… Αρχικά δειλά στη συνέχεια με μεγαλύτερη όρεξη…

ra64.wordpress.com

5 χρόνια με 1800 άρθρα …  μέχρι στιγμής

Περισσότερες από 1 εκ. επισκέψεις!

Περίπου 1400 αναδημοσιεύσεις άρθρων μου από άλλα blog

24 φίλους blogger να «ακολουθούν» και να ενημερώνονται για αυτά που ανεβάζω.

Για εμένα είναι ένας μικρός και ταπεινός τίτλος τιμής. Ένας ολόκληρος κόσμος!

Όπως τίτλος τιμής είναι και τα απειλητικά τηλεφωνήματα που κάποια στιγμή δέχτηκα αλλά και η επιστολή (ανυπόγραφη μεν αλλά που προσδιορίζει καθαρά τον αποστολέα της), επίσης απειλητική και που κρατώ στο αρχείο μου.

Από την αρχή αποφάσισα να γράφω ενυπόγραφα. Να μην κρυφτώ πίσω από τη συνηθισμένη ανωνυμία και αοριστία. Αυτό που γράφω το πιστεύω:

«Να τελειώσει το σκηνικό της ανωνυμίας που καλύπτει, που συγκαλύπτει και δεν αποκαλύπτει! Να αναλάβουμε όλοι μας την ευθύνη των όσων γράφουμε και όσων λέμε.»

Αφού είμαστε καλά συνεχίζουμε:

Για την ιστορία και μόνο το πιο δημοφιλές άρθρο μου, δεν είναι πολιτικό.

Η ταξιδιωτική περιγραφή : «Οδικώς στα παράλια της Μικράς Ασίας», γραμμένη τον Αύγουστο του 2012, έχει διαβαστεί μέχρι σήμερα περίπου 80.000 φορές!!! Ακολουθεί το  «Νίκος Πλουμπίδης: πενήντα πέντε χρόνια από τη διπλή καταδίκη και την εκτέλεσή του» με 30.000 περίπου αναγνώσεις.

Ευχαριστώ για την αγάπη σας!

cartoon-vector-illustration_small

Τα θέλω μου…

photo_verybigΈγραψα πολλές φορές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, για την Αποκέντρωση και τη καρδιά της, τη λαϊκή συμμετοχή.
Ο ρόλος της είναι ξεκάθαρος και πιστεύω πως μπορεί να συμβάλλει και στην ανάπτυξη του τόπου και στην εξυπηρέτηση των πολιτών.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί – πάντα με διαδικασίες δημόσιου και λαϊκού ελέγχου – αυτά που αφορούν στους πολίτες.
Σημαίνει ικανότητα να αναπτύσσει όλες εκείνες τις λειτουργίες που αφορούν στον πολίτη.
Σημαίνει οικονομική αυτοδυναμία αλλά και δυνατότητα να ορίζει ότι αφορά τη λειτουργία της.
Σημαίνει διαφάνεια και κοινωνικές δομές αναπτυγμένες , ιδιαίτερα σήμερα που η κοινωνία μετρά τα θύματα της κρίσης.
Η μνημονιακή λογική περιγράφει μια αυτοδιοίκηση , διακοσμητικό στοιχείο χωρίς αρμοδιότητες και κυρίως χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες, που θα συνεχίσει να εξαρτάται κατά απόλυτο τρόπο από το κεντρικό κράτος.
Θέλει πιστούς υλοποιητές των κεντρικών επιλογών, θέλει αντιλαϊκές πολιτικές και λογικές.
Με αυτές τις λογικές αλλά και τους φορείς αυτών των πολιτικών είμαι ριζικά αντίθετος.
Πιστεύω πως δεν επιλέγουμε στις ερχόμενες εκλογές έναν απλό διαχειριστή των τοπικών πραγμάτων.
Πιστεύω πως πρέπει μέσα από τις επιλογές μας να ξαναδυναμώσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, να δώσουμε δυνατότητα να εκφραστεί και πάλι η συμμετοχική δημοκρατία, να μιλήσουμε για προώθηση και όχι μαρασμό της Αυτοδιοίκησης.
Άκουσα πολλά σε αυτή την προεκλογική περίοδο. Πολλά και αδιάφορα. Κενές κουβέντες, αοριστίες, υποσχέσεις που έρχονται σε ριζική σύγκρουση με την πραγματικότητα. Δεν με ενδιαφέρει η ωραιοποίηση μιας κατάστασης και η υπερβολή. Ούτε σχέδια καμένα από την αρχή. Για την ουσία ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΜΕ.
Θέλω να ξαναβάλουμε στο τραπέζι της συζήτησης την ουσιαστική Αποκέντρωση και Αποσυγκέντρωση του κράτους. Γιατί αυτό θα υπηρετήσουν οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες. Το πιστεύουν; Το υποστηρίζουν;
Δεν θέλω Δημάρχους και Περιφερειάρχες υποταγμένους , αδύναμους και εξαρτώμενους. Θέλω ανθρώπους ικανούς, με προοδευτική αντίληψη για να προχωρήσουμε την επόμενη ημέρα σε ότι έχει πραγματικά ανάγκη η κάθε πόλη, ο νομός, η Περιφέρεια.
Θέλω ανθρώπους που να πιστεύουν στην διεύρυνση της δημοκρατίας, στη διαφάνεια, στη λογοδοσία, στην οικονομική ανεξαρτησία. Θέλω ανθρώπους που να υπηρετούν τη συνέργεια, τη συναπόφαση και την δημιουργία μαζί με τους πολίτες. Τα προβλήματα σήμερα δεν λύνονται με την ευθύνη ενός μόνο βαθμού της Τ.Α. Η ανεργία, η φτώχεια, η κοινωνική διάλυση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΟΝΟ του Δημάρχου, του Περιφερειάρχη ή του αδύναμου κράτους. Αν δεν συνεργαστούν και αν δεν σχεδιάσουν, μαζί με αυτούς που έχουν ανάγκη η αποτυχία είναι δεδομένη. Θυμώνω όταν ακούω τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» για κοινωνικές πολιτικές που «ΕΓΩ» θα εφαρμόσω. Δεν μπορείς μόνος σου…
Θέλω ανθρώπους προοδευτικούς που αποδεδειγμένα υπηρετούν τις ίδιες αρχές με εμάς. Αρχές που χαρακτήρισαν κάθε μεγάλη θεσμική αλλαγή στο χώρο της Τ.Α. όλα αυτά τα χρόνια.
Προοδευτικούς όχι στα λόγια. Χόρτασα από τέτοια. Η πράξη χαρακτηρίζει, όχι μόνο οι καταβολές. Η πράξη παράγει αποτελέσματα.
Λιμοκοντόροι της πολιτικής, προσωπικές εξασφαλίσεις και διευθετήσεις, αυτοδιοίκηση για εφαλτήριο πολιτικής καριέρας δεν με ενδιαφέρουν, δε με συγκινούν. Ότι και αν δηλώσουν.
Αυτούς και θα στηρίξω . Αυτούς θα ψηφίσω.

Κλείνοντας τα 50!

50 birthday cakeΓεννήθηκα σαν σήμερα  Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, το 1964 στη μια και τέταρτο τα ξημερώματα. Την προηγούμενη είχαν γίνει οι εκλογές (16 Φεβρουαρίου 1964) με την Ένωση Κέντρου και τον Γιώργο Παπανδρέου να τις κερδίζουν με το συντριπτικό 52,72%.  Οι τελευταίες εκλογές πριν από τη Χούντα.

Την ώρα που εγώ ερχόμουνα στη ζωή, όσοι βρισκότανε στην κλινική, ακούγανε τα αποτελέσματα από τα ραδιόφωνα της εποχής… Έτσι τουλάχιστον μου είπανε…

Τυχαίο ή όχι, το όνομα «Παπανδρέου» σημάδεψε τη ζωή μου!

Πέρασαν κιόλας 50 χρόνια; Όταν αποδέχεσαι την απάντηση που είναι «ναι»…ε! νοιώθεις κάπως.

Όπως και να το κάνεις είναι ένα ορόσημο στη ζωή του καθένα… Πράγματι συνειδητοποιείς πως τα χρόνια που έζησες μέχρι σήμερα, είναι περισσότερα από αυτά που θα ζήσεις στη συνέχεια (υπό φυσιολογικές πάντοτε συνθήκες)!

Ναι πράγματι νοιώθω πως τη κορυφή, σε αυτή την καμπύλη της ζωής, την πέρασα πια…

Τα λόγια του Mario de Andrade (ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφου και μουσικολόγου από τη Βραζιλία), είναι αυτά που θα ήθελα να πω σήμερα:

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»