Ποια συναίνεση και γιατί;

συναίνεσηΒεβαίως και έχουν κουράσει ιδιαίτερα  όλες αυτές οι αναφορές για συναινέσεις σε κρίσιμα θέματα όπως το ασφαλιστικό. Έχουν κουράσει γιατί ο καθένας καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να μιλάς για συναίνεση για ένα θέμα στο οποίο διαφωνείς ριζικά.

Δεν μπορεί να μιλάς για συναίνεση σε μια οικονομική πολιτική όταν επίσης διαφωνείς με αυτή την πολιτική που ακολουθείται.

Πως θα μπορούσε να υπάρξει συναίνεση;

Μπορεί να παίρνει ανάσα η κυβέρνηση πηγαίνοντας κάποια πράγματα πιο πίσω, όμως ο χρόνος δεν είναι καταλύτης σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Ενδεχόμενα και θα μπορούσε αυτό το μεσοδιάστημα να αξιοποιηθεί έτσι ώστε να ερμηνευτούν ορισμένα πράγματα για την συναίνεση για ένα ασφαλιστικό το οποίο δεν μπορεί να είναι βιώσιμο σε συνθήκες ύφεσης. Είναι αυτονόητο ότι ουσιαστικά είναι σαν να πελεκά κάποιος τα πόδια του.

Όταν λοιπόν φέρνεις ασφαλιστικό που δεν μπορεί να στεριώσει γιατί δεν μπορεί να τροφοδοτηθεί από την αύξηση της εργασίας, τη μείωση της ανεργίας, από τις επενδύσεις, από την ανάπτυξη, τότε λοιπόν που θα μπορούσες να βρεις αυτή τη συναίνεση;

Δεν λέω κάτι καινούργιο.

Λέω ακριβώς ότι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγο διάστημα όσο ήταν στην αντιπολίτευση. Τώρα βεβαίως οι ρόλοι άλλαξαν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνος ο οποίος ζητάει συναίνεση. Βιώνουμε μια πορεία το τελευταίο διάστημα όπου δεν γίνεται ο παραμικρός λόγος για την παραγωγή, πιθανά για την ανάπτυξη και πιθανά για κάποιες σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις. Πλέον ακόμη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν αυτή τη διέξοδο των ιδιωτικοποιήσεων, φτάνει να μην είναι σε καθοριστικά σημεία της ασκούμενης πολιτικής ,για παράδειγμα στη Δ.Ε.Η. Ξέρουν όμως επίσης ότι όπως τα «κατάφεραν» δεν είναι αυτοί που μπορούν να αποφασίσουν.

Σοβαρή κουβέντα όμως για όλα αυτά τα θέματα δεν έχει γίνει. Ωστόσο εκείνο που έντονα προβληματίζει είναι ότι όλοι στρέφουν τα βλέμματά τους προς την αντιπολίτευση, λες και κυβερνά η αντιπολίτευση και σε ρόλο θεατή μετατρέπεται πλέον η κυβέρνηση.

Άκουσα και ακούω αυτές τις μέρες όλες αυτές τις αναφορές των βουλευτών στο κοινοβούλιο και ιδιαίτερα των κυβερνητικών βουλευτών.

Δεν σας το κρύβω ότι με προβληματίζουν ιδιαίτερα καθώς θεωρούν υποχρέωση της κοινωνίας να ερμηνεύει τις εξελίξεις με τον τρόπο που οι ιδιοι θέλουν!

Δείχνουν να μην αναγνωρίζουν στην κοινωνία το δικαίωμα της διαφωνίας και δείχνουν να ενδιαφέρονται πρωτίστως όχι για τη δική τους πολιτική, την ασκούμενη πολιτική δηλαδή, αλλά κυρίως για την στάση της αντιπολίτευσης!

Δηλαδή σε μια δημοκρατία αυτό που έχει σημασία είναι η στάση της αντιπολίτευσης ή τελικά είναι η κυβερνητική πολιτική;

Δεν ξέρω πόσο αργά ή πόσο γρήγορα θα μπορέσει να καταλάβει η κυβέρνηση ότι όλο αυτό το σκηνικό με τις συνεχείς επικλήσεις για συναίνεση δεν βοηθάει σε τίποτα και το κυριότερο δεν το αντιλαμβάνεται ο απλός πολίτης ο οποίος βιώνει τα δικά του προβλήματα.

Ο πολίτης μετρά συγκεκριμένα πράγματα και συγκεκριμένα αποτελέσματα δυστυχώς. Ο πολίτης έχει δικά του αλάθητα κριτήρια και δεν πρόκειται να μπει σε κανένα τριπάκι ούτε κυβερνητικό ούτε αντιπολιτευόμενο σε ό,τι αφορά τις τελικές του επιλογές και ευτυχώ; Πλέον δείχνει να έχει μια σαφή άποψη γύρω από τα θέματα τα οποία τον απασχολούν. Έχει μια σαφή άποψη ανεξάρτητα αν συμφωνεί η κυβέρνηση ή διαφωνεί η αντιπολίτευση ανάποδα.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι καμία απάντηση στις αγωνίες και τους φόβους μιας ρημαγμένης κοινωνίας δεν υπάρχει.

Είναι γνωστό ότι η κοινωνία αποδίδει είτε την ιστορική επιβεβαίωση είτε το ιστορικό λάθος, έχει αυτό το πλεονέκτημα.

Είτε σε ανεβάζει στον ουρανό, είτε σε στέλνει στα Τάρταρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s