Αχ Ευρώπη!

ευρωπηΛέγεται συχνά πως η στατιστική είναι ο επιστημονικότερος τρόπος να ειπωθούν ψέματα και όπως σε κάθε υπερβολή, υπάρχουν ψήγματα αλήθειας.

Εν προκειμένω όμως οι αριθμοί αποτυπώνουν την σκληρή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. οι ένδεκα από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας κινούνται κάτω από το 75% του κοινοτικού μέσου όρου, ως προς το ΑΕΠ που αντιστοιχεί, κατά κεφαλή, σε κάθε ευρωπαίο κάτοικο.

Η μνημονιακή βαρβαρότητα έχει επιδράσει καταλυτικά στο να παρουσιάζεται αυτή η εικόνα. Μάλιστα τα μεγέθη βαίνουν επιδεινούμενα, πράγμα που πιθανολογεί βάσιμα πως οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο τα δεδομένα στα οποία αναφερθήκαμε μας επιτρέπουν ν’ αναπτύξουμε ένα ευρύτερο προβληματισμό, σχετικά με την μοίρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι μία σειρά χρηματοδοτικών δράσεων και ειδικών προγραμμάτων (από τα «μεσογειακά» των πρώτων χρόνων της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ως τις «προγραμματικές» περιόδους που διάγουμε, με το ΕΣΠΑ και τον τωρινό «ΣΕΣ») είχαν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Ότι θα προωθήσουν την περίφημη «στρατηγική της σύγκλισης» των οικονομιών και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων – οι μεγαλύτερες πυκνώσεις των οποίων κατοικοεδρεύουν στις φτωχότερες χώρες της Ε.Ε.

Οι διακηρύξεις για αλληλεγγύη εντός της ενιαίας οικονομικής ζώνης (αρχικά), τροφοδότησαν την ιδέα για νομισματική ένωση (περίοδο που διανύουμε) και προωθούν την αναζήτηση τρόπων για πολιτική ένωση των κρατών – συνιστωσών. Μόνο που η αλλαγή δεδομένων, η οποία φάνηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οδήγησε σε διαφορετική πορεία.

Η Ε.Ε. ως υποσταθμός της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης, συμπυκνώνει τις σχέσεις που αναβλύζουν από την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Ένα σύστημα ταξικής κυριαρχίας του υπερεθνικού κεφαλαίου, μια ανέλεγκτη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες και μία «Ευρώπη – φρούριο», υπό την επιτήρηση της γερμανικής ηγεμονίας.

Το περιβόητο «κοινωνικό σκέλος» έχει εγκαταλειφθεί στα ψίχουλα κάποιων προγραμμάτων κατά της έσχατης ένδειας, καθώς οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Οι περιφέρειες, που υποτίθεται πως θα συνέκλιναν πέριξ ενός μέσου ευρωπαϊκού όρου, παρακολουθούν την τάση της εγκατάλειψης και της κοινωνικής ερημοποίησης. Ειδικά στον ευρωμεσογειακό νότο η κατάσταση είναι δραματική.

Η ελεύθερη αγορά αποτελεί την εγγύηση της διεύρυνσης των ανισοτήτων και της καταστροφής της καθημερινότητας των ανθρώπων. Μόνο που η σχετική συζήτηση έχει υποκατασταθεί από την ανάγκη πίστης στις σύγχρονες θεότητες: την δημοσιονομική πειθαρχία, την αυστηρή λιτότητα, την ανταγωνιστικότητα.

Δεν υπάρχει χώρος για κοινωνικά δικαιώματα κι ελευθερίες πλέον…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s