Ο νομικός επίλογος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Η ληξιαρχική πράξη θανάτου του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία εκδόθηκε πριν από μερικές εβδομάδες, στο δικαστήριο της Χάγης.

Οι μάχες και οι εκατόμβες θυμάτων ουσιαστικά άφησαν την θέση τους σε μία επισφαλή ειρήνευση, εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια – μετά την τελευταία πράξη του δράματος στο Κόσσοβο. Ωστόσο το διεθνές δικαστήριο (θεσμός που θεμελιώθηκε από τους εμπνευστές της ΝΑΤΟϊκής παρέμβασης στην βαλκανική χώρα) έκλεισε το νομικό υπόλειμμα της υπόθεσης.

Αποφάνθηκε λοιπόν πως η Σερβία δεν διέπραξε γενοκτονία κατά αμάχων, Κροατών και Βόσνιων μουσουλμάνων. Συμμετρικά, ούτε η Κροατία κρίθηκε ένοχη διάπραξης αυτού του «εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας», επί σερβικών πληθυσμών.

Επανέρχεται λοιπόν αμείλικτο το ερώτημα, σχετικά με την ιδεολογική και πολιτική χειραγώγηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης, μέσω της κατασκευής βολικών στερεοτύπων που προδιαγράφουν τις απαντήσεις.

Στον χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας υπήρξαν αποτρόπαιες σφαγές, μαζικές εκτοπίσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης – απ’ όλες τις πλευρές των εμπολέμων. Σέρβων εναντίων Κροατών και Βόσνιων μουσουλμάνων, Κροατών εναντίον Σέρβων, αλλά και Βόσνιων μουσουλμάνων. Όπως και Βόσνιων «μουτζαχεντίν» εναντίον Σέρβων και Κροάτων.

Το εθνικιστικό μίσος δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, όπλισε τα χέρια και όρισε νέα, αιμάσσοντα σύνορα. Αυτή ήταν η αναγκαία προϋπόθεση της διεθνούς επέμβασης. Ο όρος «γενοκτονία», τον οποίο διακινούσαν ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, οι ηγέτιδες χώρες της Ε.Ε. αλλά και οι ΗΠΑ, είχε συγκεκριμένη χρηστική αξία.

Στην εξίσωση Μιλόσεβιτς = Χίτλερ η απάντηση όφειλε να είναι, όπως και στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αυτονόητη. Οι «σύμμαχοι», στ’ όνομα του «ανθρωπισμού», όφειλαν να σώσουν τους αθώους από τα νύχια ενός αιμοσταγούς δικτάτορα.

Τ’ ότι οι ανταγωνιστές του Σέρβου προέδρου (Τούτζμαν και Ιζεμπέγκοβιτς τότε) έπρατταν ακριβώς τα ίδια, δεν απασχολούσε. Ούτε τ’ ότι η έννοια της γενοκτονίας συνδέεται με την εξολόθρευση ανθρώπων εξ’ αιτίας της εθνικής τους καταγωγής, ενώ η «εθνική εκκαθάριση» αποτελεί κύρια εκφοβιστική πρακτική με στόχο την πληθυσμιακή αλλοίωση κατειλημμένων περιοχών.

Αυτό φυσικά και δεν δικαιολογεί τα φρικτά εγκλήματα, συνιστά ωστόσο κάτι διαφορετικό από τις ναζιστικές μεθόδους. Η γενοκτονία ήταν το απαραίτητο άλλοθι για την ηγεμονική παρέμβαση, υπό τις ιαχές όλων εκείνων που φαντασιώνονταν (αφελώς ή σκοπίμως) το Βελιγράδι ως σύγχρονη απεικόνιση του χιτλερικού Βερολίνου.

Οι δίκες στο δικαστήριο της Χάγης, όπου σχεδόν αποκλειστικά (αλλά διόλου τυχαία) σύρθηκαν Σέρβοι και Σερβοβόσνιοι πολέμαρχοι, τους καταλόγισαν την υλοποίηση σχεδίων γενοκτονίας. Άλλωστε αφού την ιστορία την γράφουν οι νικητές η δικαιοσύνη αποδίδεται κατά τις βουλήσεις τους. Προφανώς όσοι καταδικάστηκαν ήταν ένοχοι – το πρόβλημα είναι πως εκείνοι που τους δίκασαν έφεραν αντίστοιχες ποινικές ευθύνες.

Γιατί οι βομβαρδισμοί αμάχων σε Σερβία και Βοσνία προκάλεσαν χιλιάδες νεκρούς και ανείπωτες καταστροφές, έστω κι αν τα βομβαρδιστικά είχαν μετονομασθεί «φτερά των αγγέλλων» – η «νέα γλώσσα» στην οργουελική εκδοχή της.

Τώρα που ο ενιαίος πολιτικός χώρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας διαλύθηκε, αφήνοντας κράτη – στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην θέση του, δεν χρειάζεται να συντηρούνται εκκρεμότητες μιας εποχής που έδυσε.

 Ήρθε η στιγμή να κατανοήσουν οι αξιότιμοι τηβεννοφόροι – ενός θεσμού τον οποίο γέννησε η απροκάλυπτη σκοπιμότητα – να γράψουν τον νομικό επίλογο μιας θλιβερής ιστορίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s