Προσανατολισμοί και σχέσεις στην Ε.Ε.

Πέραν της υπόθεσης με την αναδιευθέτηση των σχέσεων της Ελλάδας με τις υπόλοιπες δανείστριες χώρες της ευρωζώνης υπάρχει και το γενικό πλαίσιο των εξελίξεων στα ενδότερα της Ε.Ε.

Καθώς, με αδιαμφισβήτητη την γερμανική ηγεμονία, τα υπόλοιπα κράτη (ή κρατικά μπλοκ) αναζητούν τον δικό τους ρόλο.

Εκκινώντας από τον σκανδιναβικό βορρά οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως υπάρχει ένας ιδιαίτερος χώρος, βασισμένος στις προτεσταντικές αντιλήψεις της «ευλογημένης συσσώρευσης» κεφαλαίου και χρήματος. Οπότε η ευθύνη για την χρεοκοπία χωρών όπως η Ελλάδα αποτελεί πρόβλημα των «τεμπέληδων του νότου» – εξ’ού και η διπλωματική αποτύπωση αυτής της πολιτικής θεολογίας.

Οι ανατολικές χώρες της ευρωζώνης (πάλαι ποτέ μέλη της ΕΣΣΔ) έχουν συνδεθεί με την γερμανική μηχανή, αν και η στρατιωτική τους μοίρα έχει εκχωρηθεί στις ΗΠΑ. Άρα είναι εκ των προτέρων εχθρικές σε κάθε απόκλιση από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Εδώ ας προστεθεί ο ειδικός ρόλος της Μ. Βρετανίας (ακόμα και σε νομισματικό επίπεδο) που αποτελεί «γέφυρα» της αμερικανικής επιρροής στην γηραιά ήπειρο.

Ο επόμενος πυρήνας, των κρατών της «κεντρευρώπης» (Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο) κινείται δορυφορικά στις επιλογές του «μεγάλου αδελφού» στο Βερολίνο. Κάποιες αποκλίσεις τακτικής δεν αναιρούν την ουσία του πράγματος.

Όσον αφορά την Γαλλία, το στρατιωτικό κέντρο της Ε.Ε., η οικονομία της βρίσκεται επί ξυρού ακμής. Η ανάδυση του νεοφασιστικού – αντιευρωπαϊκού «εθνικού μετώπου» σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη προκαλεί ανησυχία εντός κι εκτός της χώρας. Έτσι οι αποστάσεις του Ολάντ από την Μέρκελ είναι μεν ευδιάκριτες, έχουν ωστόσο συνείδηση των αδήριτων συσχετισμών.

Ακόμα δυσκολότερη είναι η θέση της Ιταλίας, η οποία μάχεται ν’ αποφύγει την οικονομική πανωλεθρία. Ο πολλαπλός υποβιβασμός της επιρροής της στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο δύσκολα συγκαλύπτεται.

Οπότε η διαφωνία με την στρατηγική της Γερμανίας διατυπώνεται σ’ επίπεδο πολιτικών ψιθυρισμών. Στην προσπάθεια των άλλοτε «PIGS» ν’ αποφύγουν την μοίρα τους οι χειρισμοί αποτυπώνουν την υπαρξιακή τους αγωνία.

Οι πάλαι ποτέ παγκόσμιες αυτοκρατορίες της Ιβηρικής χερσονήσου περιφέρουν την πολιτικοοικονομική τους κατάπτωση.

Η Ισπανία, που λόγω ιστορικής εμβέλειας, μεγέθους και εθνολογικών ετεροτήτων απέφυγε τον εξευτελισμό της τρόικα, έχει συνδέσει (με την κυβέρνηση Ραχόι, που αισθάνεται ριγηλά την πίεση των“Podermos”) το μέλλον της με τους δανειστές και τα προγράμματά τους. Η Πορτογαλία, με μειωμένη διαπραγματευτική δύναμη, υποχρεώθηκε να βιώσει τα δικά της «τροϊκανά δίκρανα».

Μια ειδική αναφορά μπορούμε να κάνουμε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας. Όχι μόνο επειδή εκεί εντοπίσθηκε η έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2008-2009, με την εξαγωγή της αντίστοιχης των ΗΠΑ μέσω των τραπεζικών διασυνδέσεων της υπερατλαντικής υπερδύναμης και της πολυδιαφημισθείσας «κέλτικης τίγρης».

Ως τελευταίο συμπέρασμα ας κατατεθεί τ’ ότι, καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι της εξόδου από την οικονομική κρίση, οι κυρίαρχοι κύκλοι ετοιμάζονται για την διαχείριση του επόμενου κύκλου. Ο οποίος, εννοείται, θα φέρει τα γενετικά χαρακτηριστικά των σχέσεων από την γονιμοποίηση των οποίων γεννιούνται.

Τα όποια συμπεράσματα … δικά σας!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s