Η μαγεία του «εθνικού»!

Ας μην βιαστούμε ν’ αξιολογήσουμε το περιεχόμενο και να προκαταλάβουμε τα όρια της αντίστασης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στις ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών.

Η ρητορική του πρωθυπουργού και των υπουργών του όμως- περί αδιαπραγμάτευτων θέσεων και ανυποχώρητης στάσης επ’ αυτών – έχουν δημιουργήσει επικοινωνιακά τετελεσμένα.

Δεν είναι μόνο οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης στην κυβέρνηση σε μεγάλες πόλεις – κάτι πρωτόγνωρο στα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας. Μια σειρά προβεβλημένων παραγόντων της δημόσιας ζωής, που προέρχονται από τα σπλάχνα της παράταξης της δεξιάς, εκφράζουν την ευαρέσκειά τους – κάποιοι μάλιστα σε δοξαστικούς τόνους – για την κυβέρνηση της αριστεράς.

Από τον Κ. Γλύξμπουργκ και τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο ως τον Τ. Μπαλτάκο η στήριξη είναι ένθερμη.

Το φαινόμενο έχει την ερμηνεία του, αν το προσεγγίσουμε πέρα από παραδοσιακές διακρίσεις όπως δεξιά /αριστερά. Στην πραγματικότητα σ’ ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ο εθνικισμός αποτελεί κοινό τόπο- διαβρώνοντας το έδαφος των καταγεγραμμένων πολιτικών χωροθετήσεων.

Η απόδοση των ευθυνών (για ότι συμβαίνει στον τόπο), αποκλειστικά στους «ξένους» η βολική θυματοποίηση και οι απλουστεύσεις σύνθετων φαινομένων επεκτείνονται συνεχώς.

Αν ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ υπήρξαν οι πρώτοι που πλήρωσαν τον λογαριασμό του μνημονίου ο Αντ. Σαμαράς και η ΝΔ- παρά τον παροιμιώδη καιροσκοπισμό τους επ’ αυτού – κινδυνεύουν να είναι ο επόμενος στόχος.

Οι πλατείες των «αγανακτισμένων» μετέβαλαν άρδην το πολιτικό σκηνικό.

Η κοινωνική πτέρυγα της αντίστασης στο ΔΝΤ και στα μνημόνια τροφοδότησε τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ η πατριωτική τάισε δεόντως την φοβικότητα των ΑΝΕΛ και τον νεοναζισμό της «Χρυσής Αυγής».

Ωστόσο, ακόμα και ανάμεσα σε φαινόμενα με ριζικά διαφορετικές ιδεολογικές αρχές και πολιτισμικές αναφορές, η μαγεία του «εθνικού» μπορεί ν’ αποτελέσει θεμελιώδη συνεκτικό παράγοντα.

Το διαπιστώσαμε με την συγκρότηση της κυβέρνησης συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπου συνυπάρχουν κοσμοπολίτες και αντισημίτες υπουργοί.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε κοινωνικό επίπεδο, όπου η φαντασίωση μιας νέας «εθνικής αντίστασης» απέναντι στην γερμανική αυτοκρατορία συνεγείρει εναπομείνασες μνήμες και συγκινησιακά φορτισμένες ουτοπίες.

Την ώρα που σχεδόν εκλείπει η έννοια της κοινωνικής αντίστασης – στους χώρους δουλειάς, όπου αναβιώνουν μεσαιωνικά πρότυπα – ψευδαισθήσεις περί «νέου ΕΛ.ΑΣ.» και «νέου ΕΔΕΣ» υποκαθιστούν την αδυναμία βελτίωσης των συνθηκών ύπαρξης των ανθρώπων. Ένα εθνικό μέτωπο διαμορφώνεται, δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Ο φόβος της ΝΔ, μήπως καταγραφεί ως «συνεργάτης της Μέρκελ», είναι εμφανής στις κινήσεις της – δείγμα του πόσο άλλαξαν οι συνθήκες.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s