Τακτικισμοί και σκηνικά…

politicsΗ μαγεία της εικόνας μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε συμπεράσματα, όπου οι εντυπώσεις κατισχύουν της ουσίας επίδικων υποθέσεων.

Πράγματι η συμπεριφορά του Ντάισελμπλουμ – να παρακολουθεί αποσβολωμένος τον Βαρουφάκη, ο οποίος ξιφούλκησε κατά της τρόικα- δημιούργησε αίσθηση. Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για ρήξη, κάποιοι έκαναν λόγο για τυχοδιωκτικά παιχνίδια, ορισμένοι διεκτραγώδησαν την έναρξη της διαδικασίας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Μόνο που μια τέτοια επιλογή του ΥΠΕΘΟ, το απομεσήμερο της Παρασκευής (με κλειστές τις τράπεζες και το χρηματιστήριο προς το τέλος της συνεδρίασης), δείχνει προμελετημένη.

Άλλωστε το μήνυμα ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται σθεναρά και δεν εγκαταλείπει προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων που την συναπαρτίζουν πρέπει να δοθεί προς κάθε κατεύθυνση – εσωτερικά και εξωτερικά της χώρας.

Μόνο που λίγοι ήταν αυτοί που πρόσεξαν μια λεπτομέρεια, η οποία είχε συντελεσθεί στο ευρωκοινοβούλιο λίγες ώρες νωρίτερα. Εκεί ο επίτροπος της Κομισιόν (Γάλλος) Π. Μοσκοβισί απάντησε γραπτά σ’ ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλη. Αντικείμενο της ερώτησης και της απάντησης, ήταν ο ρόλος της τρόικα στην Ελλάδα και το ενδεχόμενο κατάργησής της ως πανεπόπτριας της εγχώριας δημόσιας ζωής.

Ο επίτροπος απέκλεισε μεν την άμεση διάλυση του οργάνου, άφησε όμως ορθάνοιχτη την πόρτα ώστε να συμβεί κάτι τέτοιο στο ορατό μέλλον. Ουσιαστικά εγκαινίασε την συζήτηση για την επόμενη μέρα, παίρνοντας ευδιάκριτες αποστάσεις από τις άτεγκτες (και επ’ αυτού του ζητήματος) απόψεις του Βερολίνου. Άρα η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να στοχεύσει στο συγκεκριμένο τομέα.

Καθώς η τρόικα έχει αναγορευθεί (για λόγους που δεν είναι του παρόντος) στην πηγή της νεοελληνικής κακοδαιμονίας μετά τα μνημόνια, η απόσυρσή της από το προσκήνιο θα συνιστούσε μία πρώτης τάξης επιτυχία για την κυβέρνηση.

Το γεγονός πως θα ήταν περισσότερο συμβολική παρά πραγματική ελάχιστα ενδιαφέρει την νέα εξουσία. Επιπλέον η επικέντρωση της διαπραγμάτευσης στο συγκεκριμένο ζήτημα – τ’ οποίο δεν είναι από τα δυσκολότερα προς διευθέτηση- είναι κάτι που βολεύει αμφότερες τις πλευρές.

Η κυβέρνηση μπορεί να πιστωθεί τ’ ότι «έδιωξε την τρόικα» και οι δανειστές να φανούν πως «κατανοούν τα σφάλματά τους». Αφού βγουν κάποια τέτοια αγκάθια από το σώμα της ανοιχτής συζήτησης τα δύο μέρη μπορούν να εισέλθουν στην ουσία των προς ρύθμιση θεμάτων. Είναι κατανοητό το γιατί, λίγες μέρες μετά τις εκλογές, υπάρχει η ανάγκη ενός σκηνικού έντασης – όχι ακριβώς τεχνητής, σίγουρα ωστόσο παραφουσκωμένης.

Χωρίς συγκρούσεις δεν θα πιστοποιηθεί πως υπήρξε διαπραγμάτευση, μάλιστα επίπονη και κοπιώδης. Ούτως ώστε η τελική συμφωνία – κατά το ανέκδοτο με τον Ν. Χότζα- να φανεί ευχάριστη, χωρίς ουσιαστικά ν’ αλλάζει κάτι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s