Η εκδίκηση της πραγματικότητας !

agora-ergasiasΌσοι διαμαρτύρονταν για τις ελληνικές ιδιαιτερότητες ή και στρεβλώσεις της ελεύθερης αγοράς, οφείλουν να παραδεχθούν την συντελεσθείσα πρόοδο.

Φυσικά υπέρ των επιχειρηματικών συμφερόντων, τα οποία διευθύνουν την παραγωγική διαδικασία, σφραγίζοντάς την με το ταξικό τους πρόσημο.

Λόγου χάρη επιτεύχθηκε η απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, κάτι που αποτελούσε προωθημένη ονείρωξη των εργοδοτικών οργανώσεων κατά το πρόσφατο παρελθόν.

Πρακτικά το φαινόμενο αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των μαγαζιών και όχι μόνο τα πολυκαταστήματα – τα οποία επωφελούνται περισσότερο από τους μικρούς και τους μεσαίους ανταγωνιστές τους. Να θυμίσουμε πως όταν ψηφίσθηκε ο σχετικός νόμος υπήρξε σφοδρή αντίδραση από τις κατώτερες (στην επιχειρηματική ιεραρχία) μερίδες.

Ακούστηκαν πολλά για τον «θάνατο του εμποράκου», τον απορφανισμό της «ραχοκοκαλιάς της ελληνικής κοινωνίας» και άλλα τέτοια σπαραξικάρδια. Έως ότου η λογική της επιβίωσης, μέσω των σκληρότερων ανταγωνιστικών δράσεων, έβαλε την σφραγίδα της.

Καθώς οι μικρομεσαίοι ιδιοκτήτες πλήττονται μεν από την κρίση και τα πολυεθνικά μεγαθήρια, ανήκουν ωστόσο σ’ εκείνους που (αγοράζοντας εργατικές ικανότητες) αποτελούν την ελληνική διαστρωμάτωση του αστικού κόσμου.

Μάλιστα, επειδή τα όποια κέρδη τους (για όσους αντέχουν) προέρχονται από την ένταση της εργασίας των υπαλλήλων, οι τελευταίοι βιώνουν όλο και πιο δραματικές

συνθήκες στην δουλειά τους. Ατέρμονα ωράρια, απλήρωτη εργασία, περικοπές μισθών και επιδομάτων και αποστέωση κάθε εργασιακού δικαιώματος.

Οπότε η ελεύθερη αγορά, ειδικά τις εορταστικές ημέρες, προφέρει αφειδώς τα δώρα της αγοραίας ελευθερίας.

Ο θρίαμβος του εμπορεύματος, τ’ οποίο διακινείται χωρίς χωρικούς και χρονικούς φραγμούς, αποτελεί την πεμπτουσία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα έννοιες όπως το οχτάωρο και το πενθήμερο χλευάζονται ως αναχρονιστικές επιβιώσεις. Ο εργαζόμενος – λάστιχο οφείλει να είναι, συνεχώς και αδιαλείπτως, στις προσταγές του αφεντικού του. τα περί προσωπικής ζωής, ξεκούρασης και δημιουργικής ενασχόλησης τον (ανύπαρκτο πλέον) ελεύθερο χρόνο του ακούγονται ως ιδιορρυθμίες κάποιων γραφικών, που δεν αντιλαμβάνονται τις κοσμογονικές αλλαγές.

Η διάλυση της εργατικής συλλογικότητας, μέσω της αλλαγής στην οργάνωση της παραγωγής – από ενότητα χώρου σ’ ενότητα χρόνου-, διευκολύνει την προώθηση αυτού του εξοντωτικού μοντέλου.

Όσο κι αν τις μέρες της ξενοιασιάς και της ραστώνης θα επιθυμούσαμε ένα πιο χαρούμενο κλίμα, η πραγματικότητα εκδικείται, με τις προτεραιότητές της

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s