Συμπτώσεις ή απλά η ειρωνεία της ιστορίας;

samaras-nerit-27dek14bΚάνοντας ένα απολογισμό της πρωθυπουργίας Σαμαρά και της Κυβέρνησης που προέκυψε το 2012, θα μπορούσα να υποστηρίξω πως το σημείο – κλειδί της ήταν το λουκέτο στην ΕΡΤ, τον Ιούνη του 2013.

Κυρίως επειδή προκάλεσε μείζονα ενδοκυβερνητική κρίση, η οποία οδήγησε στην φυγή της ΔΗΜΑΡ από το τρικομματικό σχήμα, αλλά κι επειδή σηματοδότησε την πιο ωμή – με το αποκρουστικό «μαύρο» στις οθόνες – και απροσχημάτιστη καταπάτηση νόμων και πολιτικών προσχημάτων.

Υπό μία έννοια η 11/6/2013 αποτέλεσε ορόσημο, από τ’ οποίο και μετά η κυβέρνηση ακολούθησε σταθερά καθοδική (σ’ επίπεδο εκλογικής επιρροής) πορεία. Κατά μία εκδοχή της «ειρωνείας της ιστορίας» η διάδοχη κατάσταση – η διαβόητη ΝΕΡΙΤ – φιλοξένησε το κύκνειο άσμα της πρωθυπουργικής διαδρομής του Αντ. Σαμαρά.

Αναφέρομαι στην περίφημη συνέντευξη του πρωθυπουργού σε δύο επιλεγμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι αποτέλεσαν τα εκτελεστικά όργανα μιας θλιβερής προπαγανδιστικής σκηνοθεσίας.

Κατά κάποιες εκτιμήσεις οι απαντήσεις του πρωθυπουργού στις (κατά σύμβαση) ερωτήσεις των κομπάρσων διαβάζονταν από τον ίδιο μέσω συστήματος, «ώτο κιού». Το αν ισχύει όντως αυτή η τεχνική λεπτομέρεια, η οποία αφαιρεί και το φύλλο συκής των προσχημάτων, δευτερεύουσα σημασία έχει.

Το αδιαμφισβήτητο στοιχείο της κακοπαιγμένης παράστασης είναι η απροκάλυπτη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω ενεργειών που θύμισαν την αλήστου – για τους παλιότερους – μνήμης ΥΕΝΕΔ.

Ακόμα και η ΕΣΗΕΑ, όπου πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η φιλοκυβερνητική παράταξη, υποχρεώθηκε να καταγγείλει την επικοινωνιακή αθλιότητα.

Έτσι επανήλθαν στο προσκήνιο όλες εκείνες οι στρατευμένες εξάρσεις, ενάμιση χρόνο πριν. Όσων, διαπιστώνοντας τον κομματισμό και την φαυλότητα που υπήρχε στην ΕΡΤ πρότειναν την αποδοχή των «εξυγιαντικών σφαγιασμών» του Σ. Κεδίκογλου.

Εξιδανικεύοντας την «αποφασιστικότητα» της κυβέρνησης και επιχειρηματολογώντας υπέρ του «ακομμάτιστου» και «πλουραλιστικού» εγχειρήματος της ΝΕΡΙΤ. Πλείστοι όσοι εξ’ αυτών (δεν αναφέρομαι σ’ εκείνους που στελέχωσαν την διοίκηση και τα γραφεία του νέου μορφώματος) κατάπιαν την γλώσσα τους τώρα που η πραγματικότητα βοά.

Παριστάνοντας πως δεν βλέπουν την πιο χυδαία μορφή κομματικής πατρωνίας, χάρη στην οποία πρόσωπα που υποτίθεται πως ελέγχουν την εξουσία εκθείαζαν (συχνά μ’ επιδοκιμαστικά νεύματα) τις απόψεις του συνεντευξιαζόμενου πρωθυπουργού.

Η επάνοδος σε πελατειακά μοντέλα των δεκαετιών του ’50 και του ’60 εξυμνήθηκε ως ριζοσπαστική τομή και ως σύγκρουση με την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Μόνο που τα κατασκευασμένα είδωλα δεν μπορούν να υπερβούν τις προδιαγραφές των δημιουργών τους.

 

Advertisements