Η Δημοκρατία στην Ευρώπη του σήμερα…

eu-flagfinalΌσοι θεωρούν πως η άσκηση κρατικής βίας αποτελεί εγχώρια ιδιαιτερότητα στο μπλοκ των χωρών της ευρωζώνης θα ήταν φρόνιμο να ρίξουν μια ματιά στα τεκταινόμενα στην Ισπανία.

Όπου η κυβέρνηση του Μ. Ραχόι ψήφισε – ενάντια στις διαμαρτυρίες του συνόλου της αντιπολίτευσης – νόμο, με τον οποίο επιβάλλονται θηριώδη πρόστιμα σε πολίτες που διαμαρτύρονται.

Ενδεικτικά: «φωτογράφηση ή ηχογράφηση της αστυνομίας 600-30.000 ευρώ, ειρηνική ανυπακοή στην εξουσία 600-30.000 ευρώ, διαμαρτυρία χωρίς άδεια 600-30.000 ευρώ, παρεμπόδιση ή διακοπή έξωσης 60-300.000 ευρώ».

Επίσης ποινικοποιούνται πράξεις όπως πραγματοποίηση συναντήσεων ή συνελεύσεων σε κατειλημμένους χώρους (100-600 ευρώ), ενώ η αστυνομία μπορεί ν’ απαγορεύσει όποια διαμαρτυρία κρίνει πως «διασαλεύει την δημόσια τάξη», ενώ απαγορευμένη για διαδηλωτές ζώνη θεωρείται οποιαδήποτε υποδομή θεωρηθεί – με βάση τα κριτήρια των δυνάμεων καταστολής – ως «ζωτικής σημασίας».

Αθροίζοντας τις δρακόντειες προδιαγραφές του πονήματος του «Λαϊκού Κόμματος» (των κοινοβουλευτικών επιγόνων του φρανκισμού) συνάγεται πως το σύνολο των κοινωνικών πρακτικών πολιτικής εναντίωσης απαγορεύεται πρακτικά.

Η απειλή των βαρύτατων προστίμων, τα οποία εξοντώνουν την πλειοψηφία των μαστιζόμενων από την κρίση κατοίκων της χώρας της Ιβηρικής, εκτιμάται από τους εμπνευστές του νόμου πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων.

Φυσικά απομένει το κέλυφος των συνταγματικών δικαιωμάτων, τ’ οποίο – μέσω ενός απροσχημάτιστου κρατικού εκβιασμού – έχει απωλέσει τα περιεχόμενά του.

Το τυπικό κι αφηρημένο σχήμα ενός κοινοβουλευτισμού, ο οποίος έχει πάρει διαζύγιο από κάθε δημοκρατική αρχή. Η ολοκλήρωση ενός καθεστώτος κρατικού φασισμού, ο οποίος αναλαμβάνει να διαχειρισθεί με τα σώματα της θεσμικής και φυσικής βίας την διαχείριση των σημαντικών υποθέσεων.

Για τους πολίτες δεν υπάρχει – πραγματικά και συμβολικά – δημόσιος χώρος, κάθε συλλογική διεκδίκηση έχει εξοστρακισθεί στις πέραν του νόμου περιοχές.

Το πέρας των κοινωνικών και θεσμικών ισορροπιών που γνώρισε μεταπολεμικά η Ευρώπη σηματοδοτείται με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ειδικά στην Ισπανία, όπου συμπληρώνονται (το 2015) σαράντα χρόνια από την πτώση της δικτατορίας των φαλαγγιτών του Φρ. Φράνκο, η επανάκαμψη σε πρακτικές που θεωρούνταν ιστορικά νεκρές αποτελεί εξαιρετικά ανησυχητικό μήνυμα.

Αποδεικνύοντας πως αντιλήψεις που κατανοούν την ευρωζώνη και τις κρατικές της συνιστώσες ως κοιτίδες της δημοκρατίας οφείλουν ν’ αντικρύσουν την σκληρή αλήθεια με πιο κριτική (και αυτοκριτική) ματιά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s