Άνευ σημασίας;

Η προβολή και η εξαφάνιση ειδήσεων (ή «ειδήσεων») είναι μέρος της χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ανάλογα με τις σκοπιμότητες της στιγμής ασήμαντες αναφορές αποκτούν κοσμογονική αξία και ουσιώδη γεγονότα παρασιωπούνται ή διαστρεβλώνονται.

Πριν τις ευρωεκλογές θυμόμαστε πόσο είχαν διακινηθεί κάποιες επισημάνσεις του Μόντι, σε βιβλίο του, για τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη την περίοδο 2011 – 2012.

Ακριβώς επειδή έπρεπε να στηριχθεί η κυβερνητική προπαγάνδα που συμπυκνώθηκε στο «εμείς ή το χάος».

Τώρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο του απελθόντος προέδρου του ευρωπαϊκού συμβουλίου Χ.Β. Ρομπάι, που αναφέρεται στα ίδια γεγονότα της πυρίκαυστης περιόδου 2009 – 2011, οι σχολιασμοί αποδείχθηκαν από υποτονικοί ως ανύπαρκτοι. Ενδεχομένως επειδή δεν βρισκόμαστε σε (τυπική) προεκλογική περίοδο.

Το πιο πιθανό ωστόσο είναι πως, όσα εκμυστηρεύεται ο παλαίμαχος (χριστιανοδημοκράτης) πολιτικός, δεν συνάδουν με τα στερεότυπα που κατασκεύασαν οι κατασκευαστές και απολογητές των μνημονίων.

Το βασικότερο σημείο που χαλάει την σούπα είναι η συγκατάνευση του συγγραφέα στα συστημικά αίτια της κρίσης στην Ε.Ε. Καθώς προσυπογράφει την εκτίμηση πως «δεν ήταν μόνο η Ελλάδα το πρόβλημα» (δικά του λόγια).

Καταγράφοντας το κλίμα στα ύπατα κλιμάκια του ευρωενωσιακού οικοδομήματος την περίοδο εκείνη μας πληροφορεί πως «οι 26 ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι η χρηματοπιστωτική αναταραχή για την Ελλάδα θα μπορούσε να επεκταθεί στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. συνολικά».

Ακριβώς αυτή τη διάσταση είχαν περιγράψει μια σειρά αναλυτών, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται στον πολιτικό και ιδεολογικό αντίποδα του Β. Ρομπάι.

Ακόμα και η Αγκ. Μέρκελ έδειξε να συμμερίζεται, εν τοις πράγμασι, τις εκτιμήσεις αυτές.

Ωστόσο εκείνη την εποχή περίσσευαν στην Ελλάδα οι κήνσορες της διαφθοράς στο δημόσιο, η οποία υποτίθεται πως ευθυνόταν για την χρεοκοπία της χώρας.

Το σχήμα των αμαρτωλών που «μαζί τα φάγαμε» (κατά την ρήση του Πάγκαλου) και πλέον οφείλαμε να εκτεθούμε στις καθαρτήριες επιπτώσεις των μνημονίων.

Όταν έσπασε ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, κάτω από τις επιθέσεις των χρηματαγορών, το αιτιατό μετασχηματίσθηκε (διόλου τυχαία και αθώα) σε αίτιο.

Για τα τοξικά ομόλογα που κατείχαν, μαζί με τις «μαύρες τρύπες» τους, οι ενάρετοι τραπεζίτες οι αναφορές ήταν περιορισμένες στον χώρο των «βλάσφημων» -των κεφαλαιοκρατικών ιδεωδών. Το δημόσιο χρέος το δημιούργησαν οι τεμπέληδες υπάλληλοι και όχι το κόστος δανεισμού χρήματος. Τώρα που απολύθηκαν κατά χιλιάδες, αυτό γιατί συνεχίζει να εκτινάσσεται;

Ίσως κάποτε μας απαντήσουν οι αναμορφωτές.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s