Όταν ο παγκόσμιος χωροφύλακας σχεδιάζει!

kobaniΟ πόλεμος κατά των τζιχαντιστών του «ISIS» στο Ιράκ και την Συρία έχει ήδη ξεκινήσει.

Ταυτόχρονα μια σειρά περιφερειακών δυνάμεων, στον χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αναπροσαρμόζει τακτικές και συμμαχίες.

Από την στιγμή που οι ΗΠΑ, ως επικεφαλής του δυτικού κόσμου, αποφάσισαν πως ο κίνδυνος των επιγόνων της «Αλ Κάιντα» είναι μεγαλύτερος εκείνου που τους δημιουργούσαν το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία και το σιιτικό ιερατείο του Ιράν. Για να κατανοηθεί η συνθετότητα του ζητήματος καλό είναι να αναζητήσουμε τις βαθύτερες επιδιώξεις του υπερατλαντικού ηγεμόνα.

Η επέμβαση κατά του Σ. Χουσεΐν προ δεκαετίας δεν είχε βασικό στόχο τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών, όπως αρκετοί υπέθεταν. Αλλά την ριζική αναδιάταξη του γεωπολιτικού χάρτη στην περιοχή, όπου στρατηγικής σημασίας παραμένει η ασφάλεια του Ισραήλ –του πυλώνα της δύσης στον μεσανατολικό χώρο.

Η αξιοποίηση των τζιχαντιστών, τους οποίους οι ΗΠΑ αρχικά εξόπλισαν και στήριξαν, έφερε τα προσδοκώμενα (από αυτές) αποτελέσματα.

Οριστικοποίησε την διάλυση του Ιράκ, διχοτόμησε πρακτικά την Συρία και περιθωριοποίησε τον ρόλο του Ιράν, μέσω «Χεσμπολά» στον Λίβανο. Η (συμπληρωματικού χαρακτήρα) επίθεση του Ισραήλ κατά της «Χαμάς» της επέφερε δεινά πλήγματα.

Ενώ η στήριξη των στρατηγών – δικτατόρων στην Αίγυπτο (με την απόλυτη στήριξη των Αμερικανών) έθεσε εκτός νόμου τους σουνίτες «αδελφούς μουσουλμάνους». Συνεπώς ο χάρτης της περιοχής περιλαμβάνει κράτη – φαντάσματα, αδύναμες οντότητες που προσφεύγουν στην εύνοια του παγκόσμιου χωροφύλακα.

Τα καθεστώτα που διατηρούσαν δεσμούς με την Ρωσία και την Κίνα βρέθηκαν στο όριο της κατάρρευσης.

Ειδική σημασία αποκτά η εμπλοκή της Τουρκίας, καθώς αποτελεί ισχυρή τοπική δύναμη.

Ο Ερντογάν, στο πλαίσιο του «νεοθωμανισμού» στήριξε στρατιωτικά τους σουνίτες (και τους τζιχαντιστές) σε Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο. Εξ’ού και η σκληρή κόντρα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αφού (ειδικά μετά την επικήρυξη των φονταμενταλιστών του «ISIS») τα συμφέροντα έδειχναν αντικρουόμενα. Η μερική αναδίπλωση του «εκλεγμένου σουλτάνου» της Τουρκίας δεν δείχνει ικανή να διασκεδάσει την εκατέρωθεν καχυποψία.

Είναι μια ιστορία που θα έχει και άλλα επεισόδια στο προσεχές μέλλον.

Εκείνο που μένει ως παρακαταθήκη είναι πως, όταν το απαιτήσουν συμφέροντα και συνθήκες, οι χθεσινοί εχθροί γίνονται σύμμαχοι και τούμπαλιν.

Κράτη και χαλιφάτα μετατρέπονται σε εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιούνται επιλεκτικά ώστε να διευκολυνθεί η εγκατάσταση των ηγεμονικών σχεδιασμών.

 

Advertisements

«Εκτελέστε τον Ανδρέα». Όταν ξανα-ανακαλύπτουμε την ιστορία!

1981Η αποκάλυψη άρθρου του επικεφαλής των «ταγμάτων εφόδου» της «ΧΑ» Ηλ. Κασιδιάρη, το οποίο αναφερόταν στην «απωλεσθείσα ευκαιρία» εκτέλεσης του Ανδρ. Παπανδρέου από την χούντα, επανέφερε στο ιστορικό προσκήνιο μια ξεχασμένη παράμετρο της νεότερης περιόδου της χώρας.

Η παραπομπή στις μαρτυρίες του αρχιπραξικοπηματία Γ. Λαδά εμφανίσθηκε ως αποκαλυπτική πηγή, μόνο που οι σχετικές αναφορές είναι πολύ παλιότερες.

Μια εξ’ αυτών στο βιβλίο του Γ. Κάτρη «η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» (εκδόσεις Παπαζήση), που πρωτοβγήκε το 1971 σε Ευρώπη και Αμερική, αφού στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένο ως το 1974.

Εκεί γίνεται αναφορά «σε δύο ισχυρές τάσεις» εντός του χουντικού καθεστώτος.

«Η μια ήταν της πλειοψηφίας, με επικεφαλής τον Παπαδόπουλο, που διοχέτευε την γραμμή της CIA. Θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι περιόριζε τις ακρότητες των εξτρεμιστών του Λαδά. Ωστόσο σε μερικά ζητήματα (…) υπέκυπτε στις μετριοπαθείς υποδείξεις της Ουάσιγκτον. Παράδειγμα η απελευθέρωση του Ανδρ. Παπανδρέου. Και οι δυο πλευρές της χούντας ήθελαν να τον «ξεφορτωθούν», είτε με θανατική καταδίκη και εκτέλεση, είτε δολοφονώντας τον μέσα στην φυλακή.

Όταν όμως ο Λ. Τζόνσον, πιεζόμενος από τον ακαδημαϊκό κόσμο της Αμερικής, αξίωσε την απελευθέρωση του Ανδρέα, ο Παπαδόπουλος πειθάρχησε και τον άφησε ελεύθερο, μη δίνοντας σημασία στις λυσσώδεις αντιδράσεις του Λαδά και των συντρόφων του» (σ. 301).

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι αυτά γράφηκαν όταν μεσουρανούσε το φασιστικό καθεστώς των συνταγματαρχών και όχι μεταγενέστερα –ώστε να μπορούν να αποδοθούν στους «μύθους της μεταπολίτευσης».

Άλλωστε αργότερα προέκυψαν και επιβεβαιωτικές διαρροές, αλλά

και στο ίδιο βιβλίο γίνεται αναφορά (σ. 38) σε πόνημα του καθηγητή Στ. Ρουσσέα.

Ο οποίος αναφέρει πως αμερικανός «επισκέπτης» της πρεσβείας των ΗΠΑ εξομολογήθηκε σε διπλωματικό υπάλληλο πως «η χούντα θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί από τον Ανδρέα. Όταν ο αμερικανός επισκέπτης ερώτησε «τι εννοείτε να είχε απαλλαγεί» επήρε την μονολεκτική απάντηση «εκτέλεση» (execute)». Οπαδός της άποψης αυτής ήταν και ο περιβόητος ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Γκ. Αβρακότος.

Συνοψίζοντας, είναι εντυπωσιακό το πώς αναδεικνύονται θέματα από προ τριετίας άρθρα του Νο2 της «Χρυσής Αυγής» όταν υπάρχουν διαθέσιμες (απείρως εγκυρότερες) πηγές και μάλιστα χρονικά εγγύτερες.

Ίσως η λήθη να επωάζει το ξαναχτίσιμο των ιστορικών αφηγήσεων.