Λήξις χρόνου!

samaras-660-1_11_0Η επανάληψη του σκηνικού των Παρισίων και στο Βερολίνο είναι μάλλον απίθανο να οφείλεται στην ενεργοποίηση του δαίμονα των συμπτώσεων.

Όπως και στις αρχές του μήνα το Μέγαρο Μαξίμου έδωσε κοσμοϊστορική αξία στην συνάντηση του πρωθυπουργού με την καγκελάριο.

Το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε ούτε τους πλέον ένθερμους υμνωδούς του Αντ. Σαμαρά.

Η Αγκ. Μέρκελ είχε να προσφέρει «τσάι και συμπάθεια» αλλά τίποτα το ουσιώδες. Συνέστησε υπομονή και επιμονή στην γνωστή συνταγή, η οποία θα θεραπεύσει τα δομικά προβλήματα του ελληνικού κράτους.

Οι φοροελαφρύνσεις και οι «αναπτυξιακές ανάσες» παραπέμπονται στις καλένδες, μετά την συζήτηση για το ελληνικό χρέος –η οποία διαφημιζόταν για μετά τις ευρωεκλογές και μετατοπίσθηκε για αρχές του 2015 και βλέπουμε.

Ωστόσο υπάρχει και μια ακόμη διάσταση, η οποία διασαφηνίστηκε με την κατηγορηματική δέσμευση του Αντ. Σαμαρά.

Επί μέρες κύκλοι πέριξ του ηγετικού πυρήνα της ΝΔ, διακινούσαν το σενάριο της αποχώρησης του ΔΝΤ από το «πρόγραμμα σωτηρίας».

Υποτίθεται πως τον χρηματοδοτικό του ρόλο θα τον αναπλήρωνε η έξοδος στις αγορές και έτσι θα δρομολογούνταν και η απομάκρυνση της τρόικα.

Μετά την συνάντηση Μέρκελ – Σαμαρά ο πρωθυπουργός αναδιπλώθηκε πλήρως, με την φράση «δεν δέχομαι τον όρο διαζύγιο, ούτε καν ρόδινο».  Όσο για τις σχέσεις με την τριμερή «έχουμε μια συνεργασία που δεν ήταν πάντα ρόδινη», ευελπιστώντας πως αυτή «θα ολοκληρωθεί πριν την προγραμματισμένη στιγμή» -η οποία λογικά τοποθετείται, με τα όσα ως τώρα γνωρίζετε, στο 2016. Όσο για τις υπόλοιπες δόσεις του δανείου (οι οποίες κάποτε συγκλόνιζαν την τρομώδη επιχειρηματολογία άτεγκτων υπουργών και αφριζόντων δημοσιολογούντων) περιορίσθηκε στο τυπικό «θα δούμε τι θα γίνει».

Είναι φανερό πως η ρύθμιση του χρέους αποσυναρτάται (χρονικά και πολιτικά) από την διαδικασία εκλογής προέδρου της δημοκρατίας.

Ο Αντ. Σαμαράς δεν έχει να παρουσιάσει κάτι χειροπιαστό ως επιτυχία, ούτε καν υποσχέσεις για ένα «success story». Η φυσιολογική φορά των εξελίξεων θα του προσθέσει επιπλέον πονοκεφάλους παρά θα τον απαλλάξει από ορισμένους εκ των υφισταμένων.

Το άστρο του φαίνεται να δύει και πλέον την «μητέρα όλων των μαχών» αποτελεί η επιχείρηση συγκέντρωσης των 180 ψήφων για τον νέο πρόεδρο της δημοκρατίας.

Διαφορετικά οι εκλογές θα πιστοποιήσουν και γι’ αυτόν το «λήξη χρόνου».

 

ΥΓ

Όταν γραφόταν το παραπάνω δεν είχε πραγματοποιηθεί η ομιλία Σαμαρά στη Χαλκιδική.

Να σημειώσω απλά κάποια πράγματα:

Δεν ήταν απλά το προεκλογικό ύφος της (ξεκάθαρο φαντάζομαι σε όλους) σε μια προσπάθεια συσπείρωσης του κόμματος του…

Είναι σαφές ότι για τον Σαμαρά ο πολιτικός χρόνος μετρά από την ανάληψη της Πρωθυπουργίας και μετά. Όχι τυχαία!

Προφανώς και δεν περίμενα αναφορές στην περίοδο του 1993 ή αυτήν της Πολιτικής Άνοιξης!

Ο Σαμαράς όμως επιλέγει – επίσης όχι τυχαία – να ξεχνά ότι ήταν Υπουργός της Κυβέρνησης Καραμανλή γιατί έτσι θεωρεί ότι αποενοχοποιείται για το έγκλημα που έγινε σε βάρος της χώρας εκείνη την περίοδο.

Εκείνο που πραγματικά με εντυπωσίασε είναι ο τρόπος με τον οποίο επιχείρησε να αναπλάσει την πολιτική του στάση την περίοδο 2010 – 2012.

Αν αποδεχθούμε ως αληθείς τους ισχυρισμούς του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης η στάση του υπήρξε (μνημονιακά) άψογη.

Ψήφισε τα πιο κρίσιμα νομοσχέδια της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου και στήριξε ολόθερμα τις βασικές της επιλογές.

Βέβαια τα στοιχεία είναι αμείλικτα, για την αφήγηση αυτή.

Πληροφορηθήκαμε λοιπόν πως έκανε ό,τι μπορούσε για να μην πέσει η χώρα στα νύχια του ΔΝΤ. Αντιπαρερχόμενος το γεγονός πως η έλευσή του προέκυψε ως απαίτηση της Αγκ. Μέρκελ, με την οποία έχει (πλέον) ταυτόσημες απόψεις για την «ελληνική θεραπεία»

Το πρώτο μνημόνιο δεν το υπερψήφισε (αντιμνημονιακός γάρ τότε), το δεύτερο το κατήγγειλε αμέσως μετά τις Κάννες και το υπερψήφισε επί πρωθυπουργικών ημερών Λ. Παπαδήμου. Όσο για τα αλησμόνητα «Ζάππεια 1, 2, 3» και τα 18 δις ευρώ «ισοδύναμα μέτρα», χάθηκαν με την παραδοχή «ουδείς αναμάρτητος» -ενώπιον της γερμανίδας καγκελαρίου.

Δεν γνωρίζουμε τους λόγους που επιχειρήθηκε τώρα η κατασκευή μιας νέας ιστορικής εκδοχής για το πρόσφατο παρελθόν.

Ενδεχομένως να εκτιμήθηκε πως είναι η κατάλληλη στιγμή, αφού τέτοιες «νεανικές αμαρτίες» θα συγχωρηθούν από ένα κοινό που σώθηκε, μέσω της «απασφάλισης της χειροβομβίδας». Αν και οι ενδείξεις που υπάρχουν μας προσανατολίζουν στην σκέψη πως δεν υπάρχουν και πολλοί πολίτες που να νοιώθουν ευγνώμονες.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s