Με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη…

closed_eyes[6]Κουράστηκα και βαρέθηκα!

Κουράστηκα να ζω αυτό το απίστευτο κλίμα διχασμού και απολίτικης αντιπαράθεσης.

Κουράστηκα να χαραμίζω μυαλό και ώρες για να ασχολούμαι με τις βλακώδεις αντιδικίες σας για πρόσωπα και δευτερεύουσας αξίας θέματα.

Κουράστηκα να σας βλέπω στοιχισμένους πίσω από κενά πρόσωπα, την ώρα που το έλλειμμα πολιτικής αποκτά τεράστιες διαστάσεις.

Βαρέθηκα να συζητώ τα πάντα εκτός από πολιτική.

Βαρέθηκα να σας βλέπω να ξεσκίζεστε, να βρίζετε, να υποτιμάτε, να κλείνετε τα μάτια στην πραγματικότητα.

Βαρέθηκα να σας βλέπω να μαλώνετε για ένα αδειανό πουκάμισο.

Γιατί έτσι το καταντήσατε: Ένα αδειανό πουκάμισο, χωρίς τίποτα! Χωρίς ιδεολογία, χωρίς στρατηγική, χωρίς οργανωμένες δυνάμεις, χωρίς σχέση με την κοινωνία!

Γιατί; Γιατί αρνείστε να δείτε την πραγματικότητα. Γιατί βλέπετε τη φωτογραφία του Ανδρέα και νομίζετε πως θα ξαναζωντανέψει. Και να μπορούσε δεν θα το έκανε.

Τι να κάνει ; Με ποιους να συνεννοηθεί; Με ποιους να συνεργαστεί;

Απαξιώσατε τα πάντα.

Σαν ανέκδοτο ακούγεται το «σοσιαλιστικό» στον τίτλο του σήμερα. Σοσιαλιστές, σε δεξιά Κυβέρνηση!

Σοσιαλιστές που συμφωνούν σε πολιτικές άγριου νεοφιλελευθερισμού.

Σοσιαλιστές και «πράσινα άλογα»!

Πόσο ευτελίζετε την πολιτική διαδρομή αυτού που υποτίθεται πιστέψατε όταν το μόνο που μπορείτε να συζητήσετε είναι το αν είστε με τον Γιώργο ή τον Βαγγέλη!

Και όμως όταν ενταχθήκατε (με) σε αυτό το κόμμα θέλαμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Θέλαμε να έχουμε το λαό μας στο προσκήνιο, μπροστά. Θέλαμε μια χώρα δημοκρατική και ανεξάρτητη και μια κοινωνία συμμετοχής και αλληλεγγύης. Θέλαμε κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και δημοκρατικές διαδικασίες. Βεβαίως υπήρχαν και υπάρχουν και αυτοί που θέλανε πάντοτε κάτι … ανώτερο! Θέσεις, εξουσία, δημοσιότητα… Τους τα δώσαμε και με το παραπάνω. Και το πληρώσαμε και με το παραπάνω…

Γραφειοκράτες της πλάκας, χαμαιλέοντες προεδρικών αυλών, όλοι μέσα!

Και η χώρα; Η κοινωνία;

Δίπλα στα μνημεία της νέας πραγματικότητας (τουριστικές εγκαταστάσεις, μαρίνες, χώροι αναψυχής για όσους διαθέτουν χρήματα) θα συνωστίζονται τα στίφη των απόκληρων. Όλων εκείνων που θα ακροβατούν μεταξύ «μαύρης» εργασίας και μακρόχρονης ανεργίας, υπομένοντας την πιο ωμή ταξική βία αν δεν θέλουν να απολυθούν.

Ο μετασχηματισμός της νεοελληνικής κοινωνίας σ’ ένα Κόσσοβο εντός της ευρωζώνης έχει ήδη προχωρήσει.

Οι άνθρωποι οφείλουν να αντέξουν την πτώση τους, εκβιαζόμενοι –ηθικά και πολιτικά – για τα χειρότερα που τους περιμένουν έτσι και διανοηθούν να αμφισβητήσουν την μοίρα τους.

Η αποκαρδίωση και η παραίτηση, μέσα σ’ ένα πέλαγος κυνισμού και χλευασμού όποιας διαφορετικής φωνής, καλλιεργούνται συστηματικά και σε κάθε ευκαιρία. Το διακύβευμα δεν είναι απλά ο εξανδραποδισμός της πλειοψηφίας αλλά η κατασκευή της συναίνεσης πάνω στην ορθότητα της άνευ όρων υποταγής.

Οι απαντήσεις δεν αρκούν, στο πολιτικό πεδίο και μόνο, όταν τα ερωτήματα αποκτούν οντολογικό χαρακτήρα.

Αυτά όμως δεν τα βλέπετε; Δεν σας απασχολούν;

Δεν σας ενδιαφέρει κάποια στιγμή να καταλάβετε την αλήθεια που κρύβει η απάντηση στο ερώτημα πως κατάντησε ένα κόμμα του 44% στο 8%;

Δεν μπορείτε να αποδεχτείτε πως είναι η σύγκρουση με την κοινωνία, με τις δυνάμεις της που οδηγούν στην απαξίωση; Είναι οι πολιτικές που εκβιαστικά εφαρμόζονται που χτίζουν την παράγκα δίπλα όχι στο λαό αλλά στην πολυκατοικία της συντήρησης. Πολιτικές που ξεκίνησαν το 2010 και συνεχίζονται ακόμα πιο σκληρές σήμερα. ‘Η μήπως δεν είναι έτσι;

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δεν καταλαβαίνετε πως αυτές οι πολιτικές αποτελούν την πιο βαριά προσβολή για όσους πίστεψαν στις αρχές και τα οράματα που δώσαμε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Και αυτή η προσβολή δεν λύνεται με αλλαγές προσώπων.

Και εσείς σκοτώνεστε για τα κομμάτια που απέμειναν. Πολεμάτε πάνω στα συντρίμμια ενός φωτεινού παρελθόντος αλλά και ενός σκοτεινού παρόντος. Και νομίζετε πως κάτι κάνετε!

Πόσο γελασμένοι είστε!

Οι ιστορικές συνθήκες που το ανέθρεψαν έχουν παύσει (προ πολλού) να υφίστανται. Οι πολιτικές χάθηκαν στον ωκεανό των μνημονίων. Οι κοινωνικές αυτοπυροβολήθηκαν από μικρούς ,ανίκανους  και εξαρτώμενους πολιτικούς και τις αυλές τους…

Βαρέθηκα, κουράστηκα, απογοητεύτηκα.

Ψάχνω να βρω έναν λόγο να ελπίζω. Όχι για το μέλλον ενός σχηματισμού που νοσεί θανατηφόρα. Αλλά για αυτά που πιστέψαμε.

Υπάρχει!  Υπάρχει στην αγωνία των περισσοτέρων που αναρωτιούνται τι θα γίνει. Που συμφωνούν πως δεν αξίζει σε αυτή την παράταξη αυτή η κατάντια. Που δεν βολεύονται  με κόκκαλα από την σαρκοφάγα εξουσία. Που δεν ζουν έξω από την κοινωνία. Και που ξεκαθάρισαν στο μυαλό τους πως, σωτήρες, μεσσίες και θαυματοποιοί δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις κυρίως όταν θέλουν να είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Προτιμώ όμως τα δύσκολα από το διχασμό, την στασιμότητα και  την αποδοχή τετελεσμένων.

Εσείς συνεχίστε να σκίζετε τα απομεινάρια ενός άδειου πουκάμισου, ορκιζόμενοι στον έναν ή τον άλλο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s