Οι πλατείες είναι πια άδειες…

koi-poreiajpgΕίναι απορίας άξιο πως και γιατί στην Ελλάδα της εμβάθυνσης της κρίσης και της επιβαρυμένης κοινωνικής κατάστασης, στην Ελλάδα της μεγάλης παράδοσης σε συνδικαλιστικούς αγώνες, οι πλατείες αδειάζουν και οι δρόμοι … αγνοούν τις συνέπειες των πορειών!

Μορφές αντίδρασης ταυτισμένες με την ιστορία του εργατικού κινήματος στη χώρα – και όχι μόνο – συγκινούν ολοένα και λιγότερους και μετατρέπονται σε «μουσειακές καταστάσεις».

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις μετατρέπονται σε εθιμοτυπικές διαδικασίες, φυλλορροούν ως προς τη συμμετοχή των εργαζομένων και μετατρέπονται σε όπλα στα χέρια εκείνων ενάντια στους οποίους υποτίθεται πως στρέφονται οι διαμαρτυρόμενοι.

Η αποστασιοποίηση των εργαζομένων από τις αποφάσεις των συνδικαλιστικών τους οργάνων γίνεται με ραγδαίους ρυθμούς, που εντυπωσιάζουν αλλά και προβληματίζουν.

Για όσους ακόμα αναρωτιούνται το γιατί, οφείλουν να στρέψουν το βλέμμα τους στο παρελθόν. Εκεί που πελατειακές σχέσεις οικοδόμησαν τις πιο απίστευτες εγωιστικές συμπεριφορές!

Εκεί όπου αργά αλλά σταθερά, ακόμα και στις περιόδους που το σύστημα λειτουργούσε και εξασφάλιζε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για πολλούς ή ανεκτές για ακόμη περισσότερους, υπήρχε σε εξέλιξη ο μετασχηματισμός του συνδικαλισμού σε φιλοτομαρισμό!

Τότε που ο κρατικός συνδικαλισμός θεωρήθηκε πρότυπο, ενώ αποτέλεσε απλώς διαβατήριο κοινωνικής ανέλιξης.

Τότε που οι πλέον ποταπές επιδιώξεις βαφτίστηκαν διεκδικήσεις, υπό την συνένοχη θαλπωρή ενός συστήματος που πάσχιζε για την κοινωνική του αναπαραγωγή.

Τότε που η οικογενειακή, συντεχνιακή, κομματική περιχαράκωση –με κέρδος την συμμετοχή στη νομή της μικροεξουσίας που περιέβαλε αυτές τις σχέσεις –κατέστρεψε συστηματικά κάθε έννοια αλληλεγγύης

Η οικονομική κρίση ωστόσο ανέδειξε την ηθική και συναισθηματική κενότητα των περιεχομένων της οικονομικοκοινωνικής ζωής.

Ταυτόχρονα ανάδειξε και την κενότητα των «συνδικαλιστών» κάθε τύπου αλλά και την ανύπαρκτη διασύνδεση τους με τις πραγματικές ανάγκες αυτών που υποτίθεται εξέφραζαν.

Κομματικοί υπάλληλοι, φερέφωνα συγκεκριμένων πολιτικών γραμμών, πλήρως εξαρτώμενοι από τις κομματικές τους δεσμεύσεις.

Ποιον να εμπνεύσουν και τι να πούνε; Ποιον να καθοδηγήσουνε και τι να διεκδικήσουνε; Με ποιον να συγκρουστούν;

Στις δύσκολες στιγμές τα προσχήματα καταρρέουν. Οι πρωταγωνιστές μένουν γυμνοί, αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που ετσιθελικά αγνοούσανε.

Ο φιλοτομαρισμός οδηγεί σε άτακτη οπισθοχώρηση, εγκαταλείποντας τον διπλανό στις δυνάμεις της αγοράς (και την φρικαλέα επικράτησή τους) και τις επιταγές των μνημονίων.

Απέναντι στην τρομοκρατία και το φόβο που επιβάλλονται δεν υπάρχουν οργανωμένες αντιστάσεις. Για αυτό και επικρατούν σε όλα τα μόρια της ύπαρξης μας! Μετατρέποντας τον «καναπέ» σε τρόπο ζωής για τους περισσότερους και αφήνοντας τις ελπίδες σε κάποιους άλλους, σε κάποιους απροσδιόριστους και εξωγενείς σωτήρες!

Το ερώτημα μέχρι που μπορεί να φθάσει αυτό, έχοντας και οντολογικές διαστάσεις, δεν απαντιέται με αλαζονικές ευκολίες.

Η ιστορία έχει αποδείξει πως ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι μπορεί να μεσολαβεί το άναμα ενός σπίρτου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s