To Eurogroup και η … Κυριακή

oloi435Την περασμένη Δευτέρα μια ακόμα υποστηρικτική προσπάθεια των υπολειμμάτων του «success story» απέβη άκαρπη!

Παρά τα κυβερνητικά ευχολόγια, τα οποία ανακύκλωναν οι μιντιακοί τους κράχτες, η Ε.Ε. στην ουσία, έστειλε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση Σαμαρά. Με λίγα λόγια: να κλείσει μέχρι αύριο Κυριακή (ουσιαστικά άρον-άρον), τα εκκρεμή θέματα στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Όσο για την πολυδιαφημισμένη ανακοίνωση που θα πιστοποιούσε (ως «έκθεση προόδου») την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, παρέμεινε ευσεβής πόθος του Γ. Στουρνάρα.

Ήδη στην Αθήνα το σάλπισμα υποχώρησης ακούσθηκε σε κάθε εμπλεκόμενο κρατικό αξιωματούχο, με κέντρο εκπομπής το μέγαρο Μαξίμου. Τα σχήματα ευκολίας, που απομόνωναν τον «σκληρό» Τόμσεν του Δ.Ν.Τ. από τους «μαλακούς» εκπροσώπους της Ε.Ε. και της Ε.Κ.Τ., άρχισαν να ξαναμπαίνουν στο συρτάρι.

Μπορεί κάποιοι από τους κυβερνώντες να έχουν τις δικές τους διαφωνίες, ωστόσο αυτές αφορούν την επίτευξη των ίδιων στόχων αλλά  με διαφορετικά μέσα! Χαρακτηριστικές οι «διαφωνίες» Μητσοτάκη στις προτάσεις των δανειστών για νέες απολύσεις το 2015 στο Δημόσιο…

Το σίγουρο είναι πως  η περίφημη «απελευθέρωση της αγοράς» θα περιλαμβάνει τόσο τις επαγγελματικές κατηγορίες που εμπλέκονται στην διακίνηση τροφίμων και φαρμάκων όσο και την προστασία από τις ομαδικές απολύσεις εργαζομένων.

Για να φρενάρουν τις γαλαντομίες του πρωθυπουργού οι επιτηρητές εξ’ Εσπερίας του διαμηνύσαν ήδη πως δεν πρόκειται να μοιράσει το πρωτογενές πλεόνασμα (προϊόν της σύνθλιψης δικαιωμάτων και αμοιβών) κατά το δοκούν.

Η τακτική αυτή δυσχεραίνει  ακόμη περισσότερο τους ελιγμούς της κυβέρνησης εν όψει ευρωεκλογών.

Θα μπορούσαμε να υποκύψουμε στην γοητεία διαφόρων σεναρίων, τα οποία εξηγούν αυτή την ανένδοτη στάση των Ευρωπαίων επικυρίαρχων απέναντι στην κυβέρνηση της χώρας. Αν δηλαδή σπρώχνουν τον Αντ. Σαμαρά προς την έξοδο, άγχονται να οριοθετήσουν μια πιθανή κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα πριν καν εκλεγεί, ή απλά αδιαφορούν για το τι πρόκειται να συμβεί στα εσωτερικά μας πράγματα.

Εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι η διαχρονική επιλογή –να παραμείνει η Ελλάδα στον «δημοσιονομικό γύψο» για αρκετές δεκαετίες. Ακόμη κι αν χρειασθεί να περάσει από μια φάση καταστροφής – ώστε η παράδοση στα συμφέροντα δανειστών και ηγεμονικών κρατών να γίνει ανεμπόδιστη.

 

Λεφτά υπάρχουν!

motor-oilΧρειάσθηκε να υπερψηφισθεί μια τροπολογία που σερνόταν εδώ και αρκετό καιρό στο κοινοβούλιο για να καταγραφεί η αιμομικτική σχέση επιχειρηματικών και πολιτικών δικτύων.

Με τις ψήφους των βουλευτών της ΝΔ και αρκετών (όχι όλων) του ΠΑΣΟΚ χαρίστηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που οφείλονται στο ελληνικό δημόσιο.

Αποδέκτες της δωρεάς η «ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ» της οικογένειας Βαρδινογιάννη καθώς και τα ΕΛ.ΠΕ, όπου ο όμιλος Λάτση κατέχει ποσοστό γύρω στο 40% (των μετοχών).

Το επιχείρημα της εισηγήτριας της ΝΔ Σ. Βούλτεψη ήταν πως αν δεν «ρυθμίζονταν» τα χρέη θα έκλειναν μεγάλες εταιρείες. Τόση ευαισθησία, την ώρα που για τους μικροοφειλέτες του δημοσίου ενεδρεύει η φυλακή και η κατάσχεση περιουσιών.

Έτσι εξηγείται το πώς βλέπουμε ορισμένες συμπαθείς φυσιογνωμίες κοινοβουλευτικών στα κανάλια των ολιγαρχών !  Χάθηκε και η γοητεία της αναζήτησης ερμηνειών.

Η μίζα θέλει το … Γερμανό της!

oylrixΌπως ίσως θα έχετε προσέξει από τους καιρούς της SIEMENS σε κάθε δωροδοκία κρατικών αξιωματούχων της Ελλάδας αντιστοιχεί και μία γερμανική εταιρεία –πηγή της μίζας.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με το σκάνδαλο στα εξοπλιστικά προγράμματα των ενόπλων δυνάμεων, τις εποχές του Α. Τσοχατζόπουλου και των λογής «βοηθών» του.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Spiegel» κομβικό ρόλο στην εκταμίευση μαύρου χρήματος έπαιξε ο πρόεδρος της «ομοσπονδίας γερμανικών βιομηχανιών» Ούλριχ Γκρίλο.

Το 2000 μάλιστα ο εν λόγω επιχειρηματίας είχε συναντηθεί στην Αθήνα με τον γνωστό μας Αντ. Κάντα, με αντικείμενο της συνομιλίας την «πορεία και τις προτεραιότητες» της «STN ATLAS» της οποίας ήταν διευθύνων σύμβουλος.

Αντιπρόσωπος της εταιρείας αυτής (οπλικών συστημάτων) στην Ελλάδα ήταν ο Π. Ευσταθίου.

Αποσυγκέντρωση και αποκέντρωση (Μέρος 1ο )

aytodioikisiΑν τα πράγματα εξελιχθούν όπως δείχνουν, το πιθανότερο όλων είναι να χαθεί μια σημαντική ευκαιρία να συζητήσουμε ουσιαστικά για την Αυτοδιοίκηση ενόψει των εκλογών.

Σε μια χώρα που προσπαθεί να αντιγράψει στο διοικητικό της σύστημα μοντέλα άλλων χωρών και που οι πολίτες της απέχουν από την ουσιαστική συζήτηση για την εξέλιξη εννοιών όπως «Αποσυγκέντρωση» ή «Αποκέντρωση», παραμένουν ανοιχτά σημαντικά θέματα, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ζωές τους.

Η Αποσυγκέντρωση αναφέρεται στη διάχυση των κρατικών εξουσιών στις κρατικές οντότητες περιφερειακά, η Αποκέντρωση στη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων και πόρων στις εκλεγμένες τοπικές διοικήσεις.

Η πρώτη αφορά την αλλαγή του κεντρικού κράτους (που παραμένει ζητούμενο, ακόμα και μετά τη μεταρρύθμιση του Καλλικράτη). Ίσως αποτελεί το κεντρικό πολιτικό θέμα, ανοιχτό εδώ και χρόνια καθώς σκοντάφτει στις φοβίες όσων διαχειρίζονται την εκάστοτε εξουσία. Η αλλαγή του κεντρικού κράτους αποτελεί προϋπόθεση για μια ουσιαστική αποκέντρωση, για λόγους που ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί.

Ένα σύγχρονο κράτος οφείλει να διαχειρίζεται κεντρικά τα θέματα εκείνα που άπτονται της Ασφάλειας, της Άμυνας , του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού και όσων κρίνονται σημαντικά για την πορεία της χώρας.

Οι αποσυγκεντρωμένες εκφράσεις του μπορούν και πρέπει να διαχειρίζονται όλα εκείνα που από το Σύνταγμα δεν μπορούν να περάσουν στις αιρετές διοικήσεις.

Ο «Καλλικράτης» μπορεί να δημιούργησε τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, μπορεί να έφερε πιο κοντά το κράτος και τους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης , αλλά δεν κατάφερε να λύσει την πολυπλοκότητα στη διάρθρωση του κεντρικού κράτους. Για το λόγο αυτό, μαζί με τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις , με τις αρμοδιότητες τους, εξακολουθούν να υπάρχουν και οι κατά τόπους εκφράσεις διαφόρων Υπουργείων. Περιφερειακές Διοικήσεις των Υπουργείων Υγείας και Παιδείας, Οργανισμοί των Υπουργείων Εργασίας ή Οικονομικών και πάει λέγοντας.

Αυτό σε συνδυασμό με την μεταφορά κομματιών αρμοδιοτήτων είτε στην Αυτοδιοίκηση , είτε στα κρατικά αποσυγκεντρωμένα όργανα, δημιουργεί επιπλέον προβλήματα αλληλοεπικαλύψεων, γραφειοκρατίας και κακής εξυπηρέτησης του πολίτη. Ταυτόχρονα συνεισφέρει στο κόστος του δημοσίου.

Η φοβία για ουσιαστική αποσυγκέντρωση του κεντρικού κράτους δηλαδή, στοιχίζει και σε χρήμα αλλά και σε αποτέλεσμα. Όταν η λογική της μεταφοράς αρμοδιοτήτων σκοντάφτει στην αρχή της, είναι λογικό να επηρεάζει αρνητικά και την ουσία της αποκέντρωσης.

Ακούω και θα ακούσουμε πολλές φορές τη φράση «αρμοδιότητες» στην Τ.Α. Στο ερώτημα τι και πως, η απάντηση δεν θα υπάρχει.

Το πρόβλημα όμως είναι, ότι βρισκόμαστε ήδη στο 2014, κουβαλώντας ασθένειες παλαιότερων χρόνων και αδυναμίες ενός φοβικού πολιτικού συστήματος, που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι αιρετοί πρέπει να λειτουργήσουν σαν συνεργάτες στη διοίκηση και όχι σαν ιδιοκτήτες ενός διαφορετικού τσιφλικιού!

Η λογική του «επαγγελματία» δημάρχου, περιφερειάρχη και γενικού γραμματέα, καλλιεργείται από τις παλαιοκομματικές εκείνες λογικές που προτιμούν ένα καλό και πειθήνιο όργανο στις απαιτήσεις των κομματικών μηχανισμών, από έναν δημιουργικό «διοικητή».

 

Εικόνες και λόγια στα συντρίμμια!

syntr;immiaΣτα συντρίμμια μιας μεγάλης παράταξης δεν περισσεύουν ψύχραιμες τοποθετήσεις.

Περισσεύουν όμως εικόνες και φωτογραφίες πρώην στελεχών της που τοποθετούνται σε άλλους πολιτικούς χώρους, πιθανώς ανακαλύπτοντας τώρα ότι αυτοί τα εκφράζουν πολιτικά και εμφυλιοπολεμικές  δηλώσεις πρώην «συντρόφων» (δεν πιστεύω ότι ποτέ τους κατάλαβαν το περιεχόμενο της λέξης).

Είναι η κατάληξη μιας πορείας συνεχόμενων λαθών, αλληλοσυγκρουόμενων προσωπικών στρατηγικών και η έκφραση όλων των αδυναμιών που κάποτε η εξουσία έκρυβε προσεκτικά κάτω από το χαλί της.

Είναι να αναρωτιέται κανείς πως βρέθηκαν όλοι αυτοί στο ίδιο κόμμα! Είναι να αναρωτιέται κανείς πως συνεννοήθηκαν, πως βάδισαν για τόσα χρόνια μαζί, πως κατάφεραν και κυβέρνησαν και τελικά πως βρέθηκαν στους ίδιους χώρους.

Νοιώθω το μίσος της παρακμής. Αυτό που αφήνει ελεύθερο η αγωνιώδης προσπάθεια να χρεώσει ο ένας στον άλλον όλα τα κακά της μοίρας! Νοιώθει ο καθένας τη δυσοσμία της προσωπικής πολιτικής ανασφάλειας και την αγωνία πολλών να είναι παρόντες με νέους ρόλους και στα επόμενα χρόνια.

Νοιώθω πως κανείς δεν ασχολείται με την παράταξη (όπως κάποιοι λένε αυτή απέθανε) αλλά μόνο με τους μικρούς τους εαυτούς.

Άλλοι παλεύουν για παράταση της πολιτικής τους παρουσίας, άλλοι για την πολιτική τους εξασφάλιση.

Λείπει η γενναιότητα της ανάληψης των ευθυνών που αναλογούνε στον καθένα.

Γιατί όλοι έχουνε ευθύνες. Άλλοι μικρότερες άλλοι μεγαλύτερες, αλλά όλοι. Γιατί δικές τους αποφάσεις οδήγησαν μια παράταξη στην απαξίωση. Δικές τους ήταν οι πολιτικές επιλογές, όχι δικές μου, ούτε του απλού κόσμου που τους ακολούθησε και τους κουβάλησε στις πλάτες του για χρόνια ολόκληρα.

Τι έχουν να πούνε; Τίποτα απολύτως εκτός από απίθανες δηλώσεις που τους εξασφαλίζουν μια μικρή δημοσιότητα ολίγων δευτερολέπτων. Νομίζουν πως τους ακούει κανένας, όταν επιτίθενται ο ένας στον άλλον, με εξυπνακισμούς και λόγια του αέρα; Όταν απειλούν άμεσα ή έμμεσα όσους δεν συμφωνούν μαζί τους;

Δεν καταλαβαίνουν πως είναι καμένοι;

Κάηκαν στα μνημόνια, στις αντιλαϊκές πολιτικές, στις στρατιές ανέργων, στην αγωνία της επιβίωσης, στην υπερφορολόγηση, στα κρύα δωμάτια του χειμώνα, στην ακρίβεια που σαρώνει τα πάντα. Κάηκαν γιατί κάνανε τη ζωή μια ατελείωτη ανηφόρα για όλους τους πολίτες.

Οι πολιτικές που υποστήριξαν τους έκαψαν. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.

Δεν υπάρχουν για τον κόσμο. Αν αυτό καταλάβουν θα πειστούν ίσως πως δεν χρειάζονται ούτε μετακομίσεις, ούτε καμουφλάζ, ούτε παραλλαγές.

Χρειάζεται απλά να πάνε στα σπίτια τους. Τόσο απλά!

 

Επικίνδυνοι δρόμοι

karhimakis732014Μια υπόθεση ρουτίνας, με κάποια έγγραφα της ΕΥΠ και με βάση την κατάθεση ενός υπόδικου για κακουργηματική πράξη, στοίχισε πολύ ακριβά στο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκη.

Για την ακρίβεια εγγυοδοσία ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ (!) και απαγόρευση εξόδου από την χώρα.

Η κατηγορία, για «ηθική αυτουργία σε παραβίαση απορρήτων πολιτείας» θα κριθεί στα δικαστήρια. Ας σημειωθεί πως τα απόρρητα έγγραφα του ΥΕΘΑ είχαν χρησιμοποιηθεί σε ερώτηση του (τότε) βουλευτή, το 2007.

Μόνο που η υπόθεση έχει μεγάλο βάθος, αν την συνδυάσουμε με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανασύρθηκε από την λήθη.

Ορισμένες εισαγγελικές απόψεις, με την βολική δικαιολογία του εθνικού συμφέροντος, συμβάλουν στην συσκότιση της πληροφόρησης της κοινής γνώμης – ποινικοποιώντας την πολιτική κριτική.

Κάτι που πάντοτε βολεύει τις (φοβούμενες τον έλεγχο) εξουσίες, όπως συμβαίνει και με την κυβέρνηση Σαμαρά.

Η φίμωση (πολιτική ή δημοσιογραφική) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Προσχήματα και ρόλοι

EurokoinovoulioΜια πλευρά του τρόπου λειτουργίας των υπερεθνικών θεσμών και οργανισμών αφορά την ύπαρξη ενός είδους «εσωτερικής αντιπολίτευσης». Δίκτυα προσώπων ή άτυπες οργανώσεις που οργανώνουν έναν αντίλογο στους μηχανισμούς που οικοδομεί η ωρίμανση του «οικουμενικού καπιταλισμού».

Λόγου χάρη τα χρόνια της μετεξέλιξης του ΝΑΤΟ σε οργανισμό διεξαγωγής «ανθρωπιστικών πολέμων» ήταν ορισμένες συστημικές Μ.Κ.Ο.  που κατήγγειλαν τις βαρβαρότητες των βομβαρδισμών στην πρώην Γιουγκοσλαβία.  Κάποιες ήταν αυτές που ζητούσαν την επέμβαση του ΝΑΤΟ, για την σωτηρία αμάχων και προσφύγων.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το ψήφισμα της επιτροπής του ευρωκοινοβουλίου, για τον ρόλο της τρόικα (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε., Ε.Κ.Τ.) στις υπό πτώχευση χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Σε αυτό επισημαίνεται πως η δράση της έσωσε τέσσερις χώρες από την χρεοκοπία, ωστόσο η «άνιση κατανομή των ευθυνών» μεταξύ των εταίρων της τριμερούς συνέβαλε «στην απουσία του κατάλληλου ελέγχου και της απαραίτητης δημοκρατικής λογοδοσίας στο σύνολό της».

Σημειώνεται πως τα θεσμικά όργανα της ΕΕ αποτελούν τον «αποδιοπομπαίτράγο» για τις ευθύνες που (κατά τους δύο συντάκτες της έκθεσης, χριστιανοδημοκράτη και σοσιαλδημοκράτη) ανήκουν στους υπουργούς οικονομικών των κρατών –μελών της Ε.Ε. Ζητείται να υπάρξουν ευρωπαϊκές «κατευθυντήριες γραμμές» για τον δημοκρατικό έλεγχο των αποφάσεων και καλείται το Eurogroup να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τα προγράμματα διάσωσης.

Συνοψίζοντας αυτό που αναφέρει η έκθεση είναι πως στο πλαίσιο διευθέτησης των προβλημάτων με τις υπερχρεωμένες χώρες δεν υπάρχει κάποια σοβαρή ένσταση, οι διαφωνίες έχουν να κάνουν με τους φορείς (και τα επίπεδα) νομιμοποίησης των αποφάσεων της τρόικα.

Τα τοπικά κοινοβούλια οφείλουν να λειτουργούν ως χώροι διαβούλευσης και αποστολής προτάσεων, ωστόσο οι κρίσιμες αποφάσεις οφείλουν να λαμβάνονται σε μη αιρετά και υπερεθνικά όργανα, όπως το Eurogroup.

Το ευρωκοινοβούλιο αναζητεί κάποιο ρυθμιστικό ρόλο σε ένα σύστημα σχέσεων όπου κυριαρχούν πρόσωπα που εκπροσωπούν επιχειρηματικά συμφέροντα και ανέλεγκτοι τραπεζίτες. Η τήρηση των κοινοβουλευτικών προσχημάτων δεν πρέπει να συγχέεται με την διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο, πολύ περισσότερο με την, απόβλητη στις μέρες μας, κοινωνική δημοκρατία

 

Ιταλία: Ο θρίαμβος των αγορών!

rentsiΕδώ και λίγες ημέρες η Ιταλία διαθέτει νέο πρωθυπουργό, τον Μ. Ρέντσι.

Ο νεόκοπος πολιτικός αστέρας μεσουράνησε μετά την διαδρομή του ως δήμαρχος Φλωρεντίας και εξελέγη επικεφαλής του κεντροαριστερού «δημοκρατικού κόμματος» εκπαραθυρώνοντας τον προκάτοχό του –στην πρωθυπουργία και την προεδρία της παράταξής του – Εν. Λέττα.

Είχαν προηγηθεί οι αποκαλύψεις που έδειχναν πως ο Ιταλός πρόεδρος Τζ. Ναπολιτάνο πρωταγωνίστησε σε επαφές για την απομάκρυνση του Σ. Μπερλουσκόνι από την πρωθυπουργία – όταν βρισκόταν, για ύστατη φορά, στο εν λόγω πόστο-, καθώς οι επιλογές του δεν εγκρίνονταν από το Βερολίνο.

Αυτό που κάνει δημοφιλή στους ηγετικούς κύκλους της Ε.Ε. τον νεοδιορισθέντα πρωθυπουργό είναι οι στενές σχέσεις του με τους τραπεζίτες και τα πολυεθνικά επιχειρηματικά λόμπυ.

Για τρίτη φορά στην πολιτική ζωή της γειτονικής χώρας, στο δεύτερο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα, τοποθετείται ένα πρόσωπο που δεν εκτέθηκε στην βάσανο των εθνικών εκλογών –μάλιστα ουδέποτε υπήρξε βουλευτής. Πρόκειται για τον θρίαμβο των αγορών, οι οποίες έχουν αναλάβει την κηδεμονία κρατικών οντοτήτων ακόμα και του μεγέθους της Ιταλίας. Καθώς η εξουσία έχει μεταφερθεί σε παγκοσμιοποιημένα δίκτυα και τις κατά τόπους απολήξεις τους είναι λογικό να χλευάζονται ακόμα και τα τελευταία υπολείμματα της ημιθανούς αστικής δημοκρατίας.

Η ανάδυση ενός πολιτεύματος «κρατικού φασισμού» με κοινοβουλευτικό μανδύα συνεπάγεται την εκκαθάριση του δημοσίου χώρου (καλύτερα ότι  απέμεινε από την αγοραία υποσκαφή του) από ενοχλητικούς θεσμούς και συνταγματικές λεπτομέρειες.

Η ιταλική βουλή απλώς εκλέγει τους εκάστοτε εκλεκτούς των μεγάλων συμφερόντων, οι οποίοι οφείλουν να υπηρετούν προδιαγεγραμμένες πολιτικές –λειτουργώντας ως θεσμική τους βιτρίνα. Για να το πούμε διαφορετικά, τα πρόσωπα εναλλάσσονται, ως μάνατζερς στην ίδια εταιρεία.

Συνεπώς το μοντέλο δεν αφορά μόνο την ελληνική πραγματικότητα, ούτε μπορεί να αποδοθεί σε θεωρίες συνωμοσίας και σε έλλειμμα «εθνικής ανεξαρτησίας». Η οριστική μετάβαση στο καθεστώς των υπερεθνικών κρατών και της «οικουμενικής ολιγαρχίας» που τους δίνει το ταξικό τους περιεχόμενο έχει αναπόφευκτες συνέπειες σε κάθε τοπική διοίκηση.

Η νέα πραγματικότητα χτίζεται στα ερείπια εκείνης που σάρωσε, με την παραδειγματική σύνθλιψη κάθε έννοιας κοινωνικής δημοκρατίας

Στην αναζήτηση … υποψηφίων…

ypoΚαθώς ολοκληρώνεται, σιγά-σιγά, η δημοσιοποίηση των υποψηφίων περιφερειαρχών για τη Θεσσαλία (και των όποιων κομματικών στηρίξεων) αρχίζει μια νέα αναζήτηση.

Εκείνη των υποψήφιων περιφερειακών  συμβούλων και ιδιαίτερα των αντιπεριφερειαρχών σε κάθε νομό.

Οι θέσεις αυτές έχουν σύνθετη λειτουργικότητα, καθώς για τον συνδυασμό που θα επικρατήσει συνιστούν τους άμεσους συνεργάτες του επικεφαλής στο διοικητικό του έργο. Αλλά και για εκείνα τα ψηφοδέλτια που δεν έχουν φιλοδοξίες νίκης τα συγκεκριμένα πρόσωπα εκπέμπουν –στην καλή τους εκδοχή- κύρος και επιρροή. Επομένως δεν είναι τυχαίο πως, σε όλες τις περιπτώσεις, αποτελούν κομβικούς παράγοντες για τις τοπικές κοινωνίες. Οπότε η αναζήτηση των κατάλληλων εξηγεί και το προσεκτικό της επιλογής και τον χρόνο που απαιτείται για κάτι τέτοιο.

Μεγάλη κουβέντα γίνεται γύρω από «νέα», «άφθαρτα» και «υπερκομματικά» στελέχη, που θα σηματοδοτούν μια ρήξη με παλαιοκομματικές πρακτικές. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ιδεολογικές κατασκευές που ελάχιστη σχέση έχουν με τις πραγματικές συνθήκες.

Αν εξαιρέσουμε κάποιες περιπτώσεις όπου η αναγνωρισιμότητα και τα παρεπόμενά της είναι προϊόντα κοινωνικά προβλεπόμενης επαγγελματικής δραστηριότητας απομένουν κάποιοι τοπικοί παράγοντες. Όσο μάλιστα η συμμετοχή «επώνυμων» (πάσης φύσης και προέλευσης) δεν έχει την λάμψη και την γοητεία προηγούμενων εποχών τόσο το φάσμα των επιλογών περιορίζεται.

Καθώς η μνημονιακή πραγματικότητα επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις, η τοπική αυτοδιοίκηση εκπίπτει, αναπόδραστα, σε τοπικό υποστύλωμα του κεντρικού κράτους. Ενώ οι ασφυκτικές περικοπές αποτελούν αντικίνητρο ενασχόλησης για εκείνους που κινούνται μεταξύ φιλοδοξίας και χόμπι.

Ειδικά στις περιφέρειες όπου τα μεγέθη είναι μεγάλα και οι δεσμοί πολύ πιο χαλαροί το πρόβλημα όσων επιθυμούν να εμπλακούν με την διαχείριση των υποθέσεών τους πολλαπλασιάζεται. Οι δυστοκίες και οι απευθύνσεις διαφορετικών επικεφαλής συνδυασμών στην ίδια (πάνω-κάτω) αγορά αυτοδιοικητικών στελεχών αποτελούν τις απεικονίσεις των χαλεπών καιρών.

Μέχρις ότου, για τις ανάγκες της κάλπης, συμπληρωθούν όπως-όπως τα ψηφοδέλτια.

 

 

Σχέδιο Β’! Κωδικός «Ποτάμι»

theodorakis_630_420Η ευρωεκλογική κάθοδος της δημοσιογραφικής ομάδας υπό τον Στ. Θεοδωράκη μέσω του οχήματος «το ποτάμι» είναι μία από τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περιόδου.

Δεν πρόκειται για την συνήθη επέλαση τηλεαστέρων στο πολιτικό προσκήνιο αλλά για κάτι πιο σύνθετο. Καθώς οι θεμιτές φιλοδοξίες, ακόμα και αν εγγράφονται στο πλαίσιο μιας ναρκισσιστικής προσέγγισης των πραγμάτων, δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.

Διόλου τυχαία το δελτίο ειδήσεων του MEGA, στο οποίο προβάλλεται εκπομπή του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, αφιέρωσε πλουσιοπάροχο χρόνο στο νέο εγχείρημα. Είχε προηγηθεί το ναυάγιο της «πρωτοβουλίας των 58», την οποία –κατά σύμπτωση- μανατζάρισε το ίδιο μπλοκ ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε.

Μια επίσης ενδιαφέρουσα πτυχή, η οποία δίνει περιεχόμενο και νόημα στην πρωτοβουλία του Στ. Θεοδωράκη, είναι πως όσοι ενδιαφέρθηκαν για την ωρίμανση της «ελιάς» εκστασιάζονται τώρα με «το ποτάμι». Ο ΔΟΛ, το MEGA, προσεχώς οι δημοσκοπήσεις της GPO –την ώρα που οι δεσμοί του πρωταγωνιστή των «πρωταγωνιστών» με τον Κ. Σημίτη και τους εκσυγχρονιστές του είναι πασίγνωστοι.

Όσο για το πρόγραμμα του νέου μορφώματος, δεν είναι υποχρεωμένο (καθότι «καινοτομικό») να ανταποκρίνεται στις αυστηρές πειθαρχίες εκείνων των πολιτικών κομμάτων. Κοινωνική ευαισθησία με ισχυρές δόσεις ιδιωτικής πρωτοβουλίας, φιλελευθεροποίηση των θεσμών με παραγωγικές επενδύσεις και δημοκρατία με απαγόρευση διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Ό,τι συνιστά μια ευέλικτη και χρήσιμη κεντροαριστερά, την στιγμή που οι παραδοσιακοί φορείς της έχουν πτωχεύσει.

Ό,τι κι αν νομίζει για την φύση και τις στοχεύσεις της απόπειράς του ο επώνυμος δημοσιογράφος το διαδικτυακό του πόνημα αποτελεί μια πειραματική μηχανή. Αν αποδείξει πως μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά στο «στρες-τεστ» των ευρωεκλογών, αναπτύσσοντας κάποια αξιοσημείωτη δυναμική, θα προχωρήσει στην σοβαρότερη (και κρίσιμη) δοκιμασία.

Αν στην Ουκρανία βετεράνος πυγμάχος δημιουργεί κόμμα με τίτλο «η γροθιά», στην Ελλάδα ο ακάλυπτος πολιτικά χώρος αναζητεί ευειδείς ελευθεροεπαγγελματίες που απελευθερώνουν την κρυμμένη γοητεία της αγοραίας δημιουργικότητας. Μπορεί να μην συμβολίζουν την οργή ενός φουσκωμένου ποταμού, μπορούν όμως να βάλουν το κοχλάζον ύδωρ στην προκαθορισμένη κοίτη.

Είναι αυτό που η λαϊκή ρήση επισημαίνει, σχετικά με τα σιγανά ποταμάκια και την επικινδυνότητά τους.