Τι έχει ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;

samaras-660-1_11_0Τα βάζω απ’ εδώ, τα βάζω απ’ εκεί καταλήγω πάντοτε στα ίδια συμπεράσματα. Οπότε ας κάνω την προσπάθεια να σας πείσω για αυτά που εγώ τουλάχιστον πιστεύω.

Ζούμε μεγάλες στιγμές, δόξας και υπερηφάνειας! Μια «σκληρή» διαπραγμάτευση έφτασε στο τέλος της, οι «εχθροί» υποχώρησαν σε όλα τα μέτωπα και οι μεγάλοι διαπραγματευτές νικήσανε, όχι στα σημεία αλλά με ξαφνικό και ανεπανάληπτο νοκ- άουτ, λίγο πριν το καμπανάκι του τέλους!

Σαμαράς και Στουρνάρας σήκωσαν το κύπελο με το έπαθλο του μοιράσματος του πρωτογενούς πλεονάσματος, οι θεατές χειροκρότησαν θερμά (!), δοξάζοντας τους σύγχρονους Σπαρτιάτες , που θυσίασαν ώρες ατελείωτες στην υπηρεσία της χώρας!

Απομένουν βέβαια κάποιες λεπτομέρειες προς διευκρίνιση, αλλά ποιος να ασχοληθεί με αυτές!

Τι θα γίνει δηλαδή μετά το εξάμηνο πάγωμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων;

Τι σημαίνει «αναβολή» των αποφάσεων για επιπλέον απολύσεις στο Δημόσιο το 2015;

Ποια θα είναι τα ισοδύναμα μέτρα για τα 500 εκ. που προβλέπονται από τη γνωστή απόφαση του δικαστηρίου για τους ένστολους;

Από αύριο, τα ερωτηματικά θα είναι ακόμα περισσότερα…

Υπάρχει όμως κάτι που όλοι μας ξεχνούμε. Λογικό είναι μέσα στον κυκεώνα των «εξελίξεων» και τον βομβαρδισμό των μεγάλων σχολιαστών, που «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν»:

Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το αποτέλεσμα της δικής μας θυσίας. Της καθεμιάς και του καθένα. Τι σας λέω;

Ας δούμε πρώτα απ’ όλα την τυπική διάσταση του ζητήματος. Οι δημοσιονομικές δαπάνες, δίχως τόκους και χρεολύσια, αποκαλούνται πρωτογενείς. Όταν λοιπόν τα δημόσια έσοδα υπερκαλύπτουν τις πρωτογενείς δαπάνες τότε ο προϋπολογισμός εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Ας δούμε τώρα το κοινωνικό περιεχόμενο αυτού του οικονομικού «επιτεύγματος»:

Η διάλυση δημοσίων υποδομών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες –μαζί με την εκποίηση κοινωνικού πλούτου, στον βαθμό που έγινε κατορθωτή – μείωσαν δραματικά τις κρατικές δαπάνες. Η κατά συρροή εξαΰλωση φορέων και οργανισμών σε ολόκληρη την κλίμακα της κρατικής διοίκησης (από τοπική μέχρι κεντρική) συμπλήρωσε την στρατηγική της τρόικα και της κυβέρνησης.

Από την άλλη η υπερφορολόγηση των πολιτών, άμεση και έμμεση, εκτίναξε τα έσοδα του κράτους.

Συνεπώς αυτό που προκύπτει ως εξαγόμενο είναι μια ασύλληπτων διαστάσεων μετατόπιση εισοδήματος.

Τεράστιες απώλειες, μέσω πτώσης του συνολικού μισθού (άμεσου και κοινωνικού) των εργαζομένων, συν την αύξηση της φορολογίας τους. Από την άλλη, για το κεφάλαιο (ειδικά τις ισχυρές του μερίδες) τα κέρδη υπήρξαν διπλά. Από την μια λόγω της φθηνότερης εργατικής δύναμης, από την άλλη λόγω της ευνοϊκής φορολογικής του μεταχείρισης.

Για αυτό λέω πως αυτό είναι το δικό μας κατόρθωμα, ο δικός μας πόνος, η δική μας οικονομική αιμορραγία!

Οι αριθμοί μπορεί και να λένε την αλήθεια κάποιες φορές, ωστόσο αποκρύβουν την ουσία των σχέσεων μέσω των οποίων προκύπτουν. Επομένως οι πανηγυρισμοί για την «επιτυχία» προέρχονται από εκείνες τις πλευρές που ωφελούνται εν μέσω κρίσης. Δεδομένου ότι μία από τις συνέπειές της είναι πως, την ώρα που οι πολλοί καταστρέφονται, κάποιοι (συγκεκριμένοι)  θησαυρίζουν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s