Λίστες και σταυροί… γελούν οι παλαβοί!

eklogesςΝα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Τα ευρωψηφοδέλτια όλα αυτά τα χρόνια φτιάχνονταν με βάση τις επιθυμίες της εκάστοτε ηγετικής ομάδας των κομμάτων. Οι άνθρωποι που μπαίνανε σε εκλόγιμη θέση και κατακτούσαν μια θέση πολυτελείας, όπως αυτή της ευρωβουλής, είχαν άμεση σχέση με το προεδρικό περιβάλλον.

Για τα μάτια του κόσμου και για την νομιμοποίηση τους (την κομματική), εγκρίνονταν από τα κεντρικά όργανα των κομμάτων και όλοι μαζί… ρίχνονταν στη μάχη των εκλογών, προσδοκώντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Στο εσωτερικό των κομμάτων ΚΑΝΕΙΣ δεν συμμετείχε στη διαδικασία επιλογής των προσώπων, εκτός από μια μικρή συνήθως ομάδα ανθρώπων, που επέλεγε με βάση διάφορα κριτήρια. Και ισορροπίες και περιβάλλοντα και πολιτικές ανάγκες και διάφορες υποχρεώσεις. Έτσι προέκυπταν συνήθως απίστευτες καταστάσεις!

Το πρόβλημα λοιπόν είχε και έχει να κάνει με τη λεγόμενη και διαρκώς σε αναζήτηση εσωκομματική δημοκρατία! Μεγάλη κουβέντα! Ταυτόχρονα όμως αναδείκνυε πάντοτε και ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα:

Ο τρόπος και τα κριτήρια αξιολόγησης του κομματικού και πολιτικού δυναμικού.

Εδώ υπήρχανε και υπάρχουν συγκεκριμένες σταθερές και αξίες:

Κεντρικά στελέχη, μεγαλοστελέχη, στελέχη σε τιμητική αποστρατεία, άτομα του προεδρικού περιβάλλοντος, φίλοι και κολλητοί μεγαλοστελεχών, παιδιά και συγγενείς μεγαλοστελεχών, άτομα στα οποία υπήρχανε συγκεκριμένες πολιτικές υποχρεώσεις και κάπου – κάπου και μερικοί σοβαροί άνθρωποι, όχι κατ’ ανάγκη πολιτικοί με την κλασσική έννοια.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά σε όσους εκλέχτηκαν ευρωβουλευτές από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα…  Θα δείτε απίθανα ονόματα. Ίσως να μην τα θυμόσαστε καν. Και όμως εκλέχτηκαν και υπηρέτησαν την Ελλάδα στην Ευρωβουλή αλλά απόλαυσαν κιόλας τα καλά του … επαγγέλματος!

Θυμάμαι συνεδριάσεις κεντρικών οργάνων να επικυρώνουν πανηγυρικά τις αποφάσεις των ολίγων (αν τολμούσαν ας λέγανε και κάτι διαφορετικό). Θυμάμαι δηλώσεις για ψηφοδέλτια που προκαλούσαν ερωτηματικά, γεμάτες συγκίνηση… Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιον να ρώτησε «καλά ρε παιδιά γιατί τον διάλεξαν αυτόν (αυτήν)»;

Η συμφωνία Σαμαρά – Βενιζέλου για σταυρό στις ευρωεκλογές, είναι φανερό πως δεν απαντά στο αίτημα της όποιας εσωκομματικής δημοκρατίας. Ούτε κατ’ ελάχιστο στο ζητούμενο μιας ουσιαστικής πολιτικής αξιολόγησης του στελεχιακού τους δυναμικού.

Είναι μια επιλογή διεξόδου – υποτίθεται – από καθαρά μικροκομματικά  προβλήματα που δημιουργούνται από τις επιλογές τους και μια προσπάθεια να μικρύνουν το μέγεθος της ενδεχόμενης εκλογικής αποτυχίας των κομμάτων τους. Ο ένας με το μυαλό στους «Καραμανλικούς», ο άλλος με το μυαλό στους 58, τους Δημαρίτες και τους γόνους του Τσατσόπουλου!

Πάλι όμως τα προεδρικά περιβάλλοντα θα επιλέξουν τους υποψήφιους (42 λένε), πάλι οι γραμμές για στήριξη του ενός ή του άλλου θα υπάρξουν και δυστυχώς μαζί με όλα αυτά θα προκριθεί εκ των πραγμάτων και η επιλογή των midiαρχών. Για όσους δεν το κατάλαβαν μια μικρή γεύση πήρανε χθες με τους προσκαλεσμένους στην εκπομπή του Πρετεντέρη!

Τα προβεβλημένα από τα ΜΜΕ ( τα υπάρχοντα ΜΜΕ) πρόσωπα θα κάνουν την προεκλογική τους εκστρατεία , σε επίπεδο Επικρατείας παρακαλώ και οι υπόλοιποι θα αποτελέσουν τις απαραίτητες γλάστρες σε μια διαδικασία υποτιθέμενης διαφάνειας και λαϊκής εκλογής!

Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας μεγεθύνεται, στην αξιολόγηση των αρίστων εμπλέκονται τα συμφέροντα και ένας απίστευτος λαϊκισμός παίρνει τη θέση του, στην κοινωνία της κρίσης αξιών και οραμάτων.

Έγραφα σε ένα σχόλιο μου στο fb και το αντιγράφω:

«Ας υποθέσουμε λοιπόν πως είναι υποψήφιοι ευρωβουλευτές σε έναν συνδυασμό ένας εξαιρετικός επιστήμονας (όχι ιδιαίτερα γνωστός στο πλατύ κοινό) και μια γνωστή «περσόνα» των τηλεοπτικών καναλιών που η επιστημονική της κατάρτιση φθάνει μέχρι την παρασκευή γεύματος … με τηγανητά αυγά! Την οποία προωθεί το μιντιακό σύστημα, για ευνόητους λόγους. Ας πούμε για παράδειγμα, από τη μία ένας Τσάτσος και από την άλλη μια Καϊλή! Ποιος πιστεύετε πως έχει περισσότερες πιθανότητες, να συγκεντρώσει τους περισσότερους σταυρούς; Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας και αξιολόγησης στο εσωτερικό των κομμάτων δεν αντικαθίσταται από πλεόνασμα λαϊκισμού!»

Τα πολιτικά αδιέξοδα των πρωταγωνιστών του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, οδηγούν την κοινωνία στα χέρια των λαϊκιστών και των διαπλεκομένων συμφερόντων.

Όταν αυτό γίνεται με επίφαση δημοκρατικότητας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο…

ΥΓ

Επειδή πολλά ακούγονται και γράφονται για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 2004, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε τις τότε δηλώσεις Βενιζέλου και Χρυσοχοίδη:

«Την ανάγκη συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών επισήμανε σε δηλώσεις του την Κυριακή ο τέως υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Σε ερώτηση δε για το ευρωψηφοδέλτιο του Κινήματος, το χαρακτήρισε «δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ».

«Αυτό που έχει τώρα σημασία, είναι να συσπειρωθεί όλο το ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών και μόλις τρεις μήνες μετά την ήττα του Μαρτίου» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, εάν τα πρόσωπα που απαρτίζουν το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος συνιστούν μια «ομάδα νίκης».

«Το ψηφοδέλτιο για τις ευρωεκλογές είναι αναμφίβολα ένα δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Είναι πολύ θετικό το γεγονός πως στο ψηφοδέλτιό μας μετέχουν πολλοί νέοι άνθρωποι, μετέχει ίσος αριθμός ανδρών και γυναικών και είμαι βέβαιος ότι και τη μάχη των ευρωεκλογών μπορούμε να δώσουμε με επιτυχία, και μία ομάδα ευρωβουλευτών με αξιώσεις να έχουμε για τη νέα περίοδο του Ευρωκοινοβουλίου» προσέθεσε.

Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρατήρησε επίσης ότι είναι προς το συμφέρον του απλού πολίτη να υπάρχει ένα ισχυρό «αντίβαρο» στη ΝΔ, κάτι που, όπως σημείωσε, μπορεί να είναι μόνο «ένα κόμμα πλειοψηφικό, ένα κόμμα εξουσίας, ένα κόμμα μεγάλο και λαϊκό, όπως το ΠΑΣΟΚ».

Τέλος, σε ερώτηση εάν αποτελεί ρίσκο η τόσο εκτεταμένη ανανέωση στο ευρωψηφοδέλτιο, ο κ. Βενιζέλος παρατήρησε ότι «στην πολιτική χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτα» και πως «ήταν μια επιλογή που έκανε ο πρόεδρος του Κινήματος, λαμβάνοντας υπόψη του προφανώς όλα τα δεδομένα τα οποία υπήρχαν».

Και κατέληξε: «Ο καθένας μπορεί να έχει πολλές απόψεις, σημασία έχει να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας, προκειμένου να παίξουμε το ρόλο τον οποίο θέλει από μας ο Έλληνας πολίτης».

Από την πλευρά του ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης χαρακτήρισε το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος ως απόδειξη της συντελούμενης ανανέωσης στο ΠΑΣΟΚ.

«Το ψηφοδέλτιο μας για την Ευρωβουλή αποδεικνύει τη συντελούμενη ανανέωση στο κόμμα μας και την προοδευτική, δημοκρατική του ταυτότητα» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Και προσέθεσε: «Με τα νέα πρόσωπα, όλα με επιτυχημένη κοινωνική και επαγγελματική διαδρομή, που επωμίζονται το βάρος της εκπροσώπησης του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο, η στρατηγική μας για προοδευτική Ευρώπη αποκτά τη δική της πολιτική δυναμική, που είμαι βέβαιος ότι θα αποτυπωθεί στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου».

Για να μην ξεχνιόμαστε … δηλαδή!

Ματιά στο πρόσφατο παρελθόν

salosΟ τρόπος με τον οποίο περιήλθε η Ελλάδα στην κηδεμονία των δανειστών εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Εφόσον η τραγωδία που εγκαινιάσθηκε τότε είναι απολύτως ενεργή, οι διάφορες εκδοχές των πρωταγωνιστών έχουν την δική τους σημασία.

Σε πρόσφατη ομιλία του ο Γ. Παπανδρέου τόνισε πως η έλευση του ΔΝΤ στην χώρα μας ήταν απόφαση της Α. Μέρκελ, καθώς «δεν εμπιστευόταν την Κομισιόν». Οπότε ο τότε πρωθυπουργός δεν είχε περιθώριο προσφυγής σε άλλες χρηματοδοτικές πηγές, ειδικά όταν η χρεοκοπία της χώρας βρισκόταν επί θύραις.

Τα στοιχεία αυτά πρέπει να συνδυαστούν με τ’ ότι το ΔΝΤ επιθυμούσε εξ’ αρχής κούρεμα του ελληνικού χρέους αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου (υπό τις ασφυκτικές πιέσεις του διδύμου Μέρκελ-Σαρκοζί) υποστήριξε το αντίθετο.

Μόνο που οι αποσπασματικές πληροφορίες, χωρίς την ένταξή τους στο ιστορικό πλαίσιο, περισσότερο παραπλανούν παρά διαφωτίζουν.

Ας θυμηθούμε λοιπόν πως μετά το παλιρροϊκό κύμα που έπληξε την Ιρλανδία, ερχόμενο έξ’ Αμερικής, η επέκταση της κρίσης στην ευρωζώνη ήταν θέμα χρόνου.

Η Ελλάδα ήταν ο αδύνατος κρίκος και αυτό ήταν γνωστό τοις πάση. Το καλοκαίρι του 2009, εν όψει της ανάληψης της πρωθυπουργίας από τον απερχόμενο Κ. Καραμανλή (ο οποίος προτίμησε να προκηρύξει εκλογές ώστε να μην σκάσει στα χέρια του η δημοσιονομική βόμβα) ο Γ. Παπανδρέου είχε κάνει μια πρώτη συζήτηση με τον Ντ. Στρος-Καν.

Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, στοχεύοντας στην γαλλική προεδρία και ανήκοντας στην σοσιαλιστική ομάδα, προτιμούσε ένα πακέτο μέτρων με εξισορρόπηση μεταξύ λιτότητας και ανάπτυξης. Γι’ αυτό και το πρώτο μνημόνιο ήταν, σε σχέση με τα επόμενα, το λιγότερο δυσβάστακτο.

Ωστόσο ο γαλλογερμανικός άξονας, ειδικά μετά την μυστηριώδη υπόθεση που προκάλεσε την εκδίωξη του Στρος-Καν και την αντικατάστασή του από την Κρ. Λαγκάρντ, επέλεξε την ολοσχερή επιβολή μέτρων δημοσιονομικού στραγγαλισμού.

Αίφνης τα όσα υπολόγιζε ο Γ. Παπανδρέου δεν ίσχυαν πλέον.

Η υποθήκη του δημοψηφίσματος, αν και δρομολόγησε την εκπαραθύρωσή του, άφησε ένα ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα για την Ευρώπη.

Έστω κι αν αποδείχθηκε αδύναμος να εκπληρώσει προσδοκίες δανειστών και Βρυξελλών πρόλαβε να αποτραβηχθεί πριν καταστραφεί ολοσχερώς το προφίλ του.

 

Στοιχεία που δείχνουν… πολλά!

financial-statements-content-image

Ίσως τα στοιχεία που προκύπτουν από την οικονομική χρήση του πρώτου ημίσεως του 2013 και που αφορούν 130 βιομηχανικές μονάδες κάθε μεγέθους να προκαλούν έκπληξη.

Καθώς καταγράφεται κερδοφορία στις έξι από τις δέκα περιπτώσεις και μάλιστα με βελτίωση των παραγωγικών τους συντελεστών. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπήρξε αύξηση των δεικτών ρευστότητας, με αναδιάρθρωση των δανειακών τους υποχρεώσεων –προς μακροπρόθεσμη βάση. Τα ίδια κεφάλαια σε σχέση με τα συνολικά αυξήθηκαν, ενώ και τα κέρδη μεγεθύνονται.

Αυτά τα δεδομένα αποδομούν την ιδεολογική κατασκευή πως οι πάντες πλήττονται από την οικονομική κρίση και πως η έξοδος από αυτή θα είναι επ’ ωφελεία όλων. Είναι εμφανές πως η κρίση δεν είναι ταξικά ουδέτερη, κάθε άλλο μάλιστα. Εκείνες οι κεφαλαιακές μερίδες που επιβίωσαν στην παγκοσμιοποιημένη αγορά –αξιοποιώντας τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα εμφανίζουν- ενδυναμώνονται μέσα στην οικονομική βαρυχειμωνιά.

Ακριβώς επειδή η κρίση εκκαθαρίζει τις πιο αδύναμες επιχειρήσεις, διευρύνοντας τα μερίδια αγοράς για τις ισχυρότερες. Έτσι υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία του πως πολυεθνικά μεγαθήρια ανακάμπτουν θεαματικά, την στιγμή που οι μικρομεσαίες αφανίζονται. Άλλωστε η φορολογική πολιτική που επιβάλλει η τρόικα ενισχύει την τάση αυτής της πόλωσης ανάμεσα στις μεγάλες και τις μικρές επιχειρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι τελευταίες δεν έχουν πιθανότητες επιβίωσης μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Όσες καταφέρουν να δικτυωθούν με τα μεγαθήρια, ασκώντας υπεργολαβικές δραστηριότητες, θα μπορέσουν να κρατηθούν όρθιες. Διαφορετικά η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη. Υπόβαθρο σε αυτά τα δειλά σημάδια κεφαλαιοκρατικής ανάκαμψης είναι η δραματική πτώση της αξίας της εργατικής ικανότητας –την οποία δανειστές, κυβέρνηση και εργοδότες πριμοδοτούν παντοιοτρόπως. Το αν αυτές οι ενδείξεις σταθεροποιηθούν είναι κάτι που θα πιστοποιηθεί σε βάθος χρόνου. Εκείνο που είναι βέβαιο, για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, συνδέεται με την γιγάντωση της ανεργίας και την ανεπίστρεπτη φτωχοποίησή του.

Οπότε οι πανηγυρισμοί ελάχιστα αφορούν τους πολλούς.

 

Συγχαρητήρια!

diodiaΑπό σήμερα στα διόδια της Πελασγίας η διέλευση των οδηγών θα κοστίζει 3,5 ευρώ –από 2,7 μέχρι τώρα. Σε αυτά του Μοσχοχωρίου 4 ευρώ από 3.10 ενώ στα διόδια της Τραγάνας η αύξηση φθάνει το 61%!

Καθώς ενεργοποιούνται οι ρυθμίσεις του «νόμου Χρυσοχοΐδη», ο οποίος εγγυήθηκε μια επιπλέον σειρά δωροεπιταγών προς τους μεγαλοεργολάβους.

Ίσως να διατηρείται στην μνήμη μας ο αντίλαλος από την σχετική συζήτηση στην βουλή, όπου ακούσθηκαν ηρωικές κορώνες και διατυμπανίσθηκαν αντάρτικες διαθέσεις.

Τελικά όλα ήταν για το θεαθήναι, αφού μέσω του εφευρήματος των «τοπικών αντισταθμιστικών οφελών» σε σχέση με τον Ε-65 (!) , οι αντιρρήσεις προσγειώθηκαν στο σύνηθες «ναι σε όλα».

Όσο για τις δημοτικές αρχές που διαπιστώνουν πως η περιοχή  περικυκλώνεται και περιχαρακώνεται από σταθμούς διοδίων, περιορίζονται σε λόγια του αέρα.

Λογικό, όσο οι δημότες (και οι οδηγοί) συμβιβάζονται με τα χαράτσια –παροχές στους κατασκευαστικούς ομίλους.

Διαφορετικές προσεγγίσεις , ίδια κατάληξη!

δντ-ευρωΔεν είναι τυχαίο πως σε έντυπα της αγγλοσαξονικής σχολής οικονομικής σκέψης («Wall Street Journal», «Economist») ασκείται μια σκληρή κριτική στον τρόπο αντιμετώπισης της ελληνικής τραγωδίας από την Ε.Ε.

Δεν πρόκειται φυσικά για εκδηλώσεις φιλανθρωπίας, ούτε όμως μόνο για πολιτικές σφήνες στα πλευρά της ευρωζώνης. Ειδικά στο υπερατλαντικό κέντρο (και λιγότερο στον βρετανικό του αντιπρόσωπο στην γηραιά ήπειρο) υπάρχει η αίσθηση πως χρειάζονται μεγαλύτερες δόσεις ανάπτυξης στο κοκτέιλ με την λιτότητα.

Πέραν της συγκεκριμένης στάσης του ΔΝΤ υπάρχουν και οι προτάσεις του ΟΟΣΑ που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Απελευθέρωση των αγορών, κατάργηση της κοινωνικής προστασίας στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, πλήρης επιχειρηματική κυριαρχία στο σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Έτσι θα δημιουργηθούν οι βέλτιστες προϋποθέσεις για μια νέου τύπου συσσώρευση κεφαλαίου και αναθέρμανση του κύκλου παραγωγής και κατανάλωσης υλικών και άυλων εμπορευμάτων.

Μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση μπορούμε να δούμε το τι συμβαίνει με την διαχείριση του ελληνικού χρέους:

Το ΔΝΤ τάχθηκε εξ’ αρχής υπέρ ενός δραστικού κουρέματος, ώστε να μην διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος «χρέος-δάνεια προς εξυπηρέτησή του-μεγέθυνση του χρέους». Κάτι που συμβαίνει εδώ και τρία χρόνια, παρά τα δρακόντεια μέτρα και τις εξοντωτικές περικοπές που επιβάλουν τα μνημόνια. Από την άλλη οι τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών –προεξάρχουσας της Γερμανίας, που ασκεί ηγεμονικό ρόλο- επιλέγουν μια διαφορετική τακτική.

Πυροσβεστικές κινήσεις, όπως το «κούρεμα» του 2012 που ισοπέδωσε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών (και όχι μόνο) φορέων. Μια προσπάθεια που, όπως κυνικά ομολογήθηκε διά χειλέων Όλι Ρεν, σκοπό είχε να μην επεκταθεί η ανάφλεξη στις χώρες της Ε.Ε.

Από την στιγμή που αποφασίσθηκε η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, τον Δεκέμβρη του 2011, το σενάριο είναι γνωστό. Υποθήκευση κινητής και ακίνητης (δημόσιας και ιδιωτικής) περιουσίας της χώρας, εκποίηση του κοινωνικού πλούτου και απόλυτος έλεγχος από τους δανειστές.

Τα όσα διέρρευσαν πριν λίγες ημέρες για τον «μυστικό δείπνο» με συνδαιτυμόνες, εκ μέρους της ευρωζώνης, την Γαλλία και την Γερμανία και χωρίς την συμμετοχή του Έλληνα ΥΠΕΘΟ ελάχιστους πρέπει να ξάφνιασαν. Το περίεργο θα ήταν να τον έχουν καλέσει για ένα θέμα στο οποίο δεν του πέφτει λόγος –παρά μόνον ευθύνες εκτέλεσης των όσων αποφασίσθηκαν

 

Αγρότες μόνοι και εγκαταλελειμμένοι!

agrotes2Είναι γνωστό πως η έκρηξη της κρίσης είχε αναπόφευκτες συνέπειες και στον αγροτικό πληθυσμό της χώρας. Οι αγρότες δεν αποτελούν τάξη (αφού σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται από ιδιοκτήτες γης μέχρις ακτήμονες καλλιεργητές, συχνότατα αλλοδαποί) αλλά κοινωνική κατηγορία. Επομένως οι αναδιαρθρώσεις των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και η νέα ΚΑΠ παροξύνουν τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της, ανοίγοντας την ψαλίδα υπέρ των ιδιοκτητών αγροτικών εκτάσεων, οι οποίοι τις διαχειρίζονται με την μορφή κανονικών επιχειρήσεων.

Την ίδια στιγμή οι μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες, κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο στην ελληνική πραγματικότητα, βλέπουν τα φώτα της κοινωνικής αναπαραγωγής τους να σβήνουν.

Το πάρτι με τις κοινοτικές επιδοτήσεις τελείωσε, αφήνοντας ως θλιβερή ανάμνηση τον διάχυτο εκμαυλισμό και τα ατελείωτα οικονομικά σκάνδαλα στους (κατ’ επίφαση) αγροτικούς συνεταιρισμούς. Πλέον στην εκτόξευση του κόστους των πρώτων υλών της γεωργικής καλλιέργειας προστίθεται και η υπερφορολόγηση.

Ουδείς αγνοεί πως, για συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους, στις αγροτικές περιοχές η φοροδιαφυγή έκανε θραύση.

Ωστόσο, αντί της δίκαιης κατανομής των φορολογικών βαρών, επιλέγεται μια τακτική ισοπέδωσης των καλλιεργητών. Ο βαθύτερος στόχος, πέραν της άμεσης άντλησης χρημάτων από τις νεόδμητες μικρομεσαίες επιχειρήσεις της υπαίθρου, είναι και η υλοποίηση της στρατηγικής της εσωτερικής υποτίμησης.

Αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν στο υπέρογκο κόστος παραγωγής, πνιγμένοι στα δάνεια και τις επισφάλειες, είναι φυσικό κι επόμενο πως θα εξωθηθούν στην πώληση της περιουσίας τους και μάλιστα όσο-όσο. Επομένως η συγκέντρωση αγροτικής γης υποβοηθά (και στηρίζεται μέσω της ΚΑΠ) διαδικασίες κερδοφορίας των κεφαλαίων που θα επενδυθούν εκεί. Όλα αυτά έχουν γίνει κατανοητά από τους παραγωγούς, οι οποίοι βαδίζουν επί ξυρού ακμής.

Έχοντας υποθηκεύσει τις συλλογικές τους διαδικασίες, εν πολλοίς σχετιζόμενοι με τις διαδικασίες φθοράς και διαφθοράς, δεν έχουν πλέον ούτε συνδικαλιστικές πλάτες ούτε πολιτικές πατρωνίες.

Ο φόβος για το αύριο έκδηλος –και αποτρεπτικός των κινητοποιήσεων ως τώρα. Μιας και το αίσθημα της πανταχόθεν εγκατάλειψης δεν συνιστά βήμα χειραφέτησης.

 

 

Άλλοι αγκαλιάζονταν και άλλοι χαμογελούν!

community

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα συνδέθηκε με τις πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ. Απόλυτα λογικό για ένα κόμμα που έφερε στο προσκήνιο της συζήτησης τις έννοιες της Αυτοδιοίκησης, της Αποκέντρωσης, της Περιφερειακής Ανάπτυξης, του Δημοκρατικού Προγραμματισμού με την παράλληλη μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων από το Κέντρο στη Περιφέρεια.

Από τη δεκαετία του ’80 κάθε σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία έχει τη συγκεκριμένη πολιτική σφραγίδα. Λογικό αποτέλεσμα για ένα κόμμα που πίστεψε σε θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και προσπάθησε να τους ενδυναμώσει με κάθε τρόπο.

Μια σειρά αυτοδιοικητικών στελεχών εμφανίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, που προώθησαν θεσμούς, ανέπτυξαν τους Δήμους και προχώρησαν πολύ μπροστά τις ιδέες της συμμετοχής, της συνλειτουργίας και του δημοκρατικού προγραμματισμού.

Οι εκλογές που έρχονται, όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι το κύκνειο άσμα του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και σε επίπεδο Δήμων και σε επίπεδο Περιφερειών.

Από τη μία η πολιτική και οργανωτική κρίση του κόμματος, που βρίσκεται στα όρια μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και από την άλλη η βιασύνη πολλών υποψηφίων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων να κλείσουν «θέσεις» σε ψηφοδέλτια άλλων χρωματισμών, που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι στις μεγάλες αλλαγές στην αυτοδιοίκηση.

Η υποταγή σε όσους πολιτικά κρίθηκαν ανίκανοι να υποστηριχθούν το 2006 και το 2010, η διάλυση δημοτικών παρατάξεων με μια ιστορική διαδρομή και η προσπάθεια να μεταφερθούν αυτές σαν προίκα σε άλλους χώρους, είναι μνημείο πολιτικής ασέβειας. Και απέναντι στον κόσμο που τις στήριξε και απέναντι σε αυτά που οι ίδιοι οι «μεταφορείς» πίστεψαν και κατά καιρούς αγωνίστηκαν.

Είναι δικαίωμα του καθένα να τοποθετείται οπουδήποτε. Και να νοιώθει κοντά ακόμη και σε αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι του με κάθε τρόπο. Είναι δικαίωμα του καθένα να ορκίζεται στη «συνεργασία», ακόμα και αν αυτό το ανακαλύπτει τυχαία μετά από κάποια χρονική στιγμή.

Πόσο γρήγορα όμως ξεχνάνε την εναγώνια προσπάθεια τους να έχουν τη στήριξη του κόμματος τους τα προηγούμενα χρόνια!

Πόσο απλά ξεπερνάνε το αυτονόητο: Πως αν αυτό δεν τους στήριζε (με κάθε τρόπο), δεν θα υπήρχε καν η «προίκα» τους!

Πόσο εύκολα φαίνεται η αδυναμία τους να σχεδιάσουν και να προτείνουν λύσεις, την ίδια στιγμή που με κάθε τρόπο μετέφεραν τα πάντα στο γήπεδο του μέχρι πρότινος αντιπάλου!

Η κατάληξη της ιστορίας στο Δήμο Λαρισαίων είναι ξεκάθαρο πως οδήγησε στην αφαίμαξη μιας παράταξης που στις  προηγούμενες δημοτικές εκλογές συγκέντρωσε το 33,61% στον πρώτο γύρο , από αυτή που έπιασε το 6,92%!

Όσοι διαχειρίστηκαν τα «πράγματα» έκαναν τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να καταλήξουν εκεί, υποχωρώντας διαρκώς στις απαιτήσεις των άλλων και καταλήγοντας σε ένα εκλεκτορικό σώμα, πλήρως προσαρμοσμένο στους σχεδιασμούς όσων ήθελαν συγκεκριμένο υποψήφιο Δήμαρχο.

Γιατί  πως αλλιώς να εξηγηθεί το ότι η αρχική θέση για μαζική ολομέλεια και εκλογή από αυτήν του υποψήφιου Δημάρχου, μετατράπηκε σε συγκεκριμένο εκλεκτορικό σώμα, όπου η πραγματική δύναμη των παρατάξεων που συμμετείχαν δεν λαμβάνονταν υπόψη;

Πώς να εξηγηθεί πως αυτή η συμφωνία δημοσιοποιήθηκε μία ημέρα πριν την τελευταία ολομέλεια της «Λαρισαίων Πόλις», φέρνοντας προ τετελεσμένων τους συμμετέχοντες σε αυτή;

Η λέξη «προδοσία» κυκλοφορούσε πολύ στο χώρο του ΠΑΣΟΚ χθες το βράδυ (και δεν μιλάω μόνο για οργανωμένα ακόμα στελέχη). Όπως κυκλοφορούσαν και «ονόματα» αλλά και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα σενάρια.

Δεδομένο είναι πως η πρωτοβουλία των τριών παρατάξεων έχει εκλέξει υποψήφιο Δήμαρχο για τη Λάρισα. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι πόσοι πια θα ακολουθήσουν την πρώην μεγάλη δημοτική παράταξη και πόσοι θα είναι διατεθειμένοι να εμπλακούν ενεργά σε αυτή την ιστορία.

Όταν ευνουχίζεις μια παράταξη μην περιμένεις να καρπίσει η προσπάθεια της.

Η περίοδος μέχρι τις εκλογές αλλά και τα ίδια τα αποτελέσματα θα δείξουν αν τελικά αυτοί που χθες χαμογελούσαν και δεν ήταν στο χώρο της «εκλογικής διαδικασίας», θα έχουν δίκιο για το χαμόγελο τους.