Κύπρος : Όπως λέμε … Βοσνία;

KYPROSΥπό την αυστηρή επίβλεψη των ΗΠΑ ο ελληνοκύπριος Αναστασιάδης και ο τουρκοκύπριος Έρογλου επαναρχίζουν συνομιλίες, για επίλυση του κυπριακού, σαράντα χρόνια μετά την εισβολή του «Αττίλα».

Σε διακήρυξη που δόθηκε στην δημοσιότητα σκαριφείται το περίγραμμα της πιθανής συμφωνίας, που θα επικυρωθεί μέσω δύο χωριστών δημοψηφισμάτων στο νησί. Η επίλυση τοποθετείται μεν στο πλαίσιο που «θα βασίζεται σε δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία», ωστόσο οι λεπτομέρειες του κειμένου δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Παρά τις αναφορές σε «μια και μόνη διεθνή νομική προσωπικότητα και την μια και μόνη κυριαρχία» εισάγονται οι όροι «ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία» και «τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία».

Μάλιστα η αρχική αναφορά έκανε λόγο για «συνιστώντα κράτη» αλλά λόγω των αντιδράσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς υπήρξε η συγκεκριμένη τροποποίηση.

Θα υπάρχει «μία και μόνη κυπριακή ιθαγένεια» αν και οι πολίτες θα είναι ταυτόχρονα και πολίτες μιας από τις δύο «συνιστώσες πολιτείες».

Ωστόσο η συνέχεια των συμφωνηθέντων πείθει πως η διάκριση παραπέμπει περισσότερο σε παράλληλες κυριαρχίες υπό την ομπρέλα μιας υποτυπώδους κεντρικής παρά σε συγκροτημένη κρατική οντότητα. Μιας και «οι συνιστώσες πολιτείες θα ασκούν πλήρως και αμετακλήτως όλες τις εξουσίες τους, χωρίς παρέμβαση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι δεν θα παρεμβαίνουν στις νομοθεσίες των συνιστωσών πολιτειών (…). Δεν θα δύναται οποιαδήποτε από τις πλευρές να διεκδικεί εξουσία ή δικαιοδοσία επί της άλλης».

Μια πρώτη αίσθηση παραπέμπει σε νομικό καθεστώς ανάλογο με αυτό της Βοσνίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Με ενιαία νομική προσωπικότητα στην ουσία όμως διαχωρισμένη σε δύο ομοσπονδιακές συγκροτήσεις, μία κροατομουσουλμανική και μία σερβοβοσνιακή.

Είναι σχεδόν αυτονόητο, δεδομένου ότι η Κύπρος έχει ενταχθεί στην Ε.Ε., πως η επιτήρηση του νέου μορφώματος ανήκει στις Βρυξέλλες. Όλα δείχνουν πως η ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή και το άμεσο ενδιαφέρον των ΗΠΑ –οικονομικό και στρατιωτικό-, μαζί με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για κάτι διαφορετικό από μια συμφωνία κυρίων.

Όσο για την θέση αρχής, πως το πρόβλημα αφορά εισβολή (και κατοχή τμήματος του κυπριακού εδάφους) του τουρκικού στρατού, αποτελεί ήδη παρανάλωμα του κυνισμού της «νέας τάξης».

Κλείνοντας τα 50!

50 birthday cakeΓεννήθηκα σαν σήμερα  Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, το 1964 στη μια και τέταρτο τα ξημερώματα. Την προηγούμενη είχαν γίνει οι εκλογές (16 Φεβρουαρίου 1964) με την Ένωση Κέντρου και τον Γιώργο Παπανδρέου να τις κερδίζουν με το συντριπτικό 52,72%.  Οι τελευταίες εκλογές πριν από τη Χούντα.

Την ώρα που εγώ ερχόμουνα στη ζωή, όσοι βρισκότανε στην κλινική, ακούγανε τα αποτελέσματα από τα ραδιόφωνα της εποχής… Έτσι τουλάχιστον μου είπανε…

Τυχαίο ή όχι, το όνομα «Παπανδρέου» σημάδεψε τη ζωή μου!

Πέρασαν κιόλας 50 χρόνια; Όταν αποδέχεσαι την απάντηση που είναι «ναι»…ε! νοιώθεις κάπως.

Όπως και να το κάνεις είναι ένα ορόσημο στη ζωή του καθένα… Πράγματι συνειδητοποιείς πως τα χρόνια που έζησες μέχρι σήμερα, είναι περισσότερα από αυτά που θα ζήσεις στη συνέχεια (υπό φυσιολογικές πάντοτε συνθήκες)!

Ναι πράγματι νοιώθω πως τη κορυφή, σε αυτή την καμπύλη της ζωής, την πέρασα πια…

Τα λόγια του Mario de Andrade (ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφου και μουσικολόγου από τη Βραζιλία), είναι αυτά που θα ήθελα να πω σήμερα:

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

 

Διευρύνσεις: Όπως λέμε … κουλουβάχατα!

karipidis-theodΗ περίπτωση της άδοξα τερματιζόμενης  περιφερειακής υποψηφιότητας του Θ. Καρυπίδη στην δυτική Μακεδονία εξελίχθηκε σε μέγα πονοκέφαλο για την Κουμουνδούρου. Δεδομένου ότι ο Αλ. Τσίπρας έδωσε προσωπικά την μάχη για την έγκριση του αυτοδιοικητικού εκλεκτού του.

Δεν γνωρίζουμε αν είχε υπ’ όψη του τις αντισημιτικές και εθνικιστικές κορώνες του αντιμνημονιακού αστέρα, αν και το αντίθετο θα συνιστούσε επικίνδυνο ερασιτεχνισμό και αξιολογική αναπηρία.

Πιθανό να έπαιξε ρόλο τ’ ότι ο Θ. Καρυπίδης είναι κάτοχος τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί εναγωνίως υποστηρικτές στα media. Σε κάθε περίπτωση όσοι στήριξαν την συγκεκριμένη επιλογή μένουν έκθετοι, ηθικά και πολιτικά.

Το αν η απόφαση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε  λύση στον Γόρδιο δεσμό είναι κάτι που θα φανεί.

Οι επιλογές διεύρυνσης, εν όψει εκλογικών αναμετρήσεων, δεν μπορούν να λειτουργούν όπως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αυτό ισχύει για όλους και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Λίστες και σταυροί… γελούν οι παλαβοί!

eklogesςΝα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Τα ευρωψηφοδέλτια όλα αυτά τα χρόνια φτιάχνονταν με βάση τις επιθυμίες της εκάστοτε ηγετικής ομάδας των κομμάτων. Οι άνθρωποι που μπαίνανε σε εκλόγιμη θέση και κατακτούσαν μια θέση πολυτελείας, όπως αυτή της ευρωβουλής, είχαν άμεση σχέση με το προεδρικό περιβάλλον.

Για τα μάτια του κόσμου και για την νομιμοποίηση τους (την κομματική), εγκρίνονταν από τα κεντρικά όργανα των κομμάτων και όλοι μαζί… ρίχνονταν στη μάχη των εκλογών, προσδοκώντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Στο εσωτερικό των κομμάτων ΚΑΝΕΙΣ δεν συμμετείχε στη διαδικασία επιλογής των προσώπων, εκτός από μια μικρή συνήθως ομάδα ανθρώπων, που επέλεγε με βάση διάφορα κριτήρια. Και ισορροπίες και περιβάλλοντα και πολιτικές ανάγκες και διάφορες υποχρεώσεις. Έτσι προέκυπταν συνήθως απίστευτες καταστάσεις!

Το πρόβλημα λοιπόν είχε και έχει να κάνει με τη λεγόμενη και διαρκώς σε αναζήτηση εσωκομματική δημοκρατία! Μεγάλη κουβέντα! Ταυτόχρονα όμως αναδείκνυε πάντοτε και ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα:

Ο τρόπος και τα κριτήρια αξιολόγησης του κομματικού και πολιτικού δυναμικού.

Εδώ υπήρχανε και υπάρχουν συγκεκριμένες σταθερές και αξίες:

Κεντρικά στελέχη, μεγαλοστελέχη, στελέχη σε τιμητική αποστρατεία, άτομα του προεδρικού περιβάλλοντος, φίλοι και κολλητοί μεγαλοστελεχών, παιδιά και συγγενείς μεγαλοστελεχών, άτομα στα οποία υπήρχανε συγκεκριμένες πολιτικές υποχρεώσεις και κάπου – κάπου και μερικοί σοβαροί άνθρωποι, όχι κατ’ ανάγκη πολιτικοί με την κλασσική έννοια.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά σε όσους εκλέχτηκαν ευρωβουλευτές από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα…  Θα δείτε απίθανα ονόματα. Ίσως να μην τα θυμόσαστε καν. Και όμως εκλέχτηκαν και υπηρέτησαν την Ελλάδα στην Ευρωβουλή αλλά απόλαυσαν κιόλας τα καλά του … επαγγέλματος!

Θυμάμαι συνεδριάσεις κεντρικών οργάνων να επικυρώνουν πανηγυρικά τις αποφάσεις των ολίγων (αν τολμούσαν ας λέγανε και κάτι διαφορετικό). Θυμάμαι δηλώσεις για ψηφοδέλτια που προκαλούσαν ερωτηματικά, γεμάτες συγκίνηση… Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιον να ρώτησε «καλά ρε παιδιά γιατί τον διάλεξαν αυτόν (αυτήν)»;

Η συμφωνία Σαμαρά – Βενιζέλου για σταυρό στις ευρωεκλογές, είναι φανερό πως δεν απαντά στο αίτημα της όποιας εσωκομματικής δημοκρατίας. Ούτε κατ’ ελάχιστο στο ζητούμενο μιας ουσιαστικής πολιτικής αξιολόγησης του στελεχιακού τους δυναμικού.

Είναι μια επιλογή διεξόδου – υποτίθεται – από καθαρά μικροκομματικά  προβλήματα που δημιουργούνται από τις επιλογές τους και μια προσπάθεια να μικρύνουν το μέγεθος της ενδεχόμενης εκλογικής αποτυχίας των κομμάτων τους. Ο ένας με το μυαλό στους «Καραμανλικούς», ο άλλος με το μυαλό στους 58, τους Δημαρίτες και τους γόνους του Τσατσόπουλου!

Πάλι όμως τα προεδρικά περιβάλλοντα θα επιλέξουν τους υποψήφιους (42 λένε), πάλι οι γραμμές για στήριξη του ενός ή του άλλου θα υπάρξουν και δυστυχώς μαζί με όλα αυτά θα προκριθεί εκ των πραγμάτων και η επιλογή των midiαρχών. Για όσους δεν το κατάλαβαν μια μικρή γεύση πήρανε χθες με τους προσκαλεσμένους στην εκπομπή του Πρετεντέρη!

Τα προβεβλημένα από τα ΜΜΕ ( τα υπάρχοντα ΜΜΕ) πρόσωπα θα κάνουν την προεκλογική τους εκστρατεία , σε επίπεδο Επικρατείας παρακαλώ και οι υπόλοιποι θα αποτελέσουν τις απαραίτητες γλάστρες σε μια διαδικασία υποτιθέμενης διαφάνειας και λαϊκής εκλογής!

Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας μεγεθύνεται, στην αξιολόγηση των αρίστων εμπλέκονται τα συμφέροντα και ένας απίστευτος λαϊκισμός παίρνει τη θέση του, στην κοινωνία της κρίσης αξιών και οραμάτων.

Έγραφα σε ένα σχόλιο μου στο fb και το αντιγράφω:

«Ας υποθέσουμε λοιπόν πως είναι υποψήφιοι ευρωβουλευτές σε έναν συνδυασμό ένας εξαιρετικός επιστήμονας (όχι ιδιαίτερα γνωστός στο πλατύ κοινό) και μια γνωστή «περσόνα» των τηλεοπτικών καναλιών που η επιστημονική της κατάρτιση φθάνει μέχρι την παρασκευή γεύματος … με τηγανητά αυγά! Την οποία προωθεί το μιντιακό σύστημα, για ευνόητους λόγους. Ας πούμε για παράδειγμα, από τη μία ένας Τσάτσος και από την άλλη μια Καϊλή! Ποιος πιστεύετε πως έχει περισσότερες πιθανότητες, να συγκεντρώσει τους περισσότερους σταυρούς; Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας και αξιολόγησης στο εσωτερικό των κομμάτων δεν αντικαθίσταται από πλεόνασμα λαϊκισμού!»

Τα πολιτικά αδιέξοδα των πρωταγωνιστών του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, οδηγούν την κοινωνία στα χέρια των λαϊκιστών και των διαπλεκομένων συμφερόντων.

Όταν αυτό γίνεται με επίφαση δημοκρατικότητας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο…

ΥΓ

Επειδή πολλά ακούγονται και γράφονται για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 2004, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε τις τότε δηλώσεις Βενιζέλου και Χρυσοχοίδη:

«Την ανάγκη συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών επισήμανε σε δηλώσεις του την Κυριακή ο τέως υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Σε ερώτηση δε για το ευρωψηφοδέλτιο του Κινήματος, το χαρακτήρισε «δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ».

«Αυτό που έχει τώρα σημασία, είναι να συσπειρωθεί όλο το ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών και μόλις τρεις μήνες μετά την ήττα του Μαρτίου» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, εάν τα πρόσωπα που απαρτίζουν το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος συνιστούν μια «ομάδα νίκης».

«Το ψηφοδέλτιο για τις ευρωεκλογές είναι αναμφίβολα ένα δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Είναι πολύ θετικό το γεγονός πως στο ψηφοδέλτιό μας μετέχουν πολλοί νέοι άνθρωποι, μετέχει ίσος αριθμός ανδρών και γυναικών και είμαι βέβαιος ότι και τη μάχη των ευρωεκλογών μπορούμε να δώσουμε με επιτυχία, και μία ομάδα ευρωβουλευτών με αξιώσεις να έχουμε για τη νέα περίοδο του Ευρωκοινοβουλίου» προσέθεσε.

Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρατήρησε επίσης ότι είναι προς το συμφέρον του απλού πολίτη να υπάρχει ένα ισχυρό «αντίβαρο» στη ΝΔ, κάτι που, όπως σημείωσε, μπορεί να είναι μόνο «ένα κόμμα πλειοψηφικό, ένα κόμμα εξουσίας, ένα κόμμα μεγάλο και λαϊκό, όπως το ΠΑΣΟΚ».

Τέλος, σε ερώτηση εάν αποτελεί ρίσκο η τόσο εκτεταμένη ανανέωση στο ευρωψηφοδέλτιο, ο κ. Βενιζέλος παρατήρησε ότι «στην πολιτική χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτα» και πως «ήταν μια επιλογή που έκανε ο πρόεδρος του Κινήματος, λαμβάνοντας υπόψη του προφανώς όλα τα δεδομένα τα οποία υπήρχαν».

Και κατέληξε: «Ο καθένας μπορεί να έχει πολλές απόψεις, σημασία έχει να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας, προκειμένου να παίξουμε το ρόλο τον οποίο θέλει από μας ο Έλληνας πολίτης».

Από την πλευρά του ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης χαρακτήρισε το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος ως απόδειξη της συντελούμενης ανανέωσης στο ΠΑΣΟΚ.

«Το ψηφοδέλτιο μας για την Ευρωβουλή αποδεικνύει τη συντελούμενη ανανέωση στο κόμμα μας και την προοδευτική, δημοκρατική του ταυτότητα» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Και προσέθεσε: «Με τα νέα πρόσωπα, όλα με επιτυχημένη κοινωνική και επαγγελματική διαδρομή, που επωμίζονται το βάρος της εκπροσώπησης του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο, η στρατηγική μας για προοδευτική Ευρώπη αποκτά τη δική της πολιτική δυναμική, που είμαι βέβαιος ότι θα αποτυπωθεί στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου».

Για να μην ξεχνιόμαστε … δηλαδή!

Ματιά στο πρόσφατο παρελθόν

salosΟ τρόπος με τον οποίο περιήλθε η Ελλάδα στην κηδεμονία των δανειστών εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Εφόσον η τραγωδία που εγκαινιάσθηκε τότε είναι απολύτως ενεργή, οι διάφορες εκδοχές των πρωταγωνιστών έχουν την δική τους σημασία.

Σε πρόσφατη ομιλία του ο Γ. Παπανδρέου τόνισε πως η έλευση του ΔΝΤ στην χώρα μας ήταν απόφαση της Α. Μέρκελ, καθώς «δεν εμπιστευόταν την Κομισιόν». Οπότε ο τότε πρωθυπουργός δεν είχε περιθώριο προσφυγής σε άλλες χρηματοδοτικές πηγές, ειδικά όταν η χρεοκοπία της χώρας βρισκόταν επί θύραις.

Τα στοιχεία αυτά πρέπει να συνδυαστούν με τ’ ότι το ΔΝΤ επιθυμούσε εξ’ αρχής κούρεμα του ελληνικού χρέους αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου (υπό τις ασφυκτικές πιέσεις του διδύμου Μέρκελ-Σαρκοζί) υποστήριξε το αντίθετο.

Μόνο που οι αποσπασματικές πληροφορίες, χωρίς την ένταξή τους στο ιστορικό πλαίσιο, περισσότερο παραπλανούν παρά διαφωτίζουν.

Ας θυμηθούμε λοιπόν πως μετά το παλιρροϊκό κύμα που έπληξε την Ιρλανδία, ερχόμενο έξ’ Αμερικής, η επέκταση της κρίσης στην ευρωζώνη ήταν θέμα χρόνου.

Η Ελλάδα ήταν ο αδύνατος κρίκος και αυτό ήταν γνωστό τοις πάση. Το καλοκαίρι του 2009, εν όψει της ανάληψης της πρωθυπουργίας από τον απερχόμενο Κ. Καραμανλή (ο οποίος προτίμησε να προκηρύξει εκλογές ώστε να μην σκάσει στα χέρια του η δημοσιονομική βόμβα) ο Γ. Παπανδρέου είχε κάνει μια πρώτη συζήτηση με τον Ντ. Στρος-Καν.

Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, στοχεύοντας στην γαλλική προεδρία και ανήκοντας στην σοσιαλιστική ομάδα, προτιμούσε ένα πακέτο μέτρων με εξισορρόπηση μεταξύ λιτότητας και ανάπτυξης. Γι’ αυτό και το πρώτο μνημόνιο ήταν, σε σχέση με τα επόμενα, το λιγότερο δυσβάστακτο.

Ωστόσο ο γαλλογερμανικός άξονας, ειδικά μετά την μυστηριώδη υπόθεση που προκάλεσε την εκδίωξη του Στρος-Καν και την αντικατάστασή του από την Κρ. Λαγκάρντ, επέλεξε την ολοσχερή επιβολή μέτρων δημοσιονομικού στραγγαλισμού.

Αίφνης τα όσα υπολόγιζε ο Γ. Παπανδρέου δεν ίσχυαν πλέον.

Η υποθήκη του δημοψηφίσματος, αν και δρομολόγησε την εκπαραθύρωσή του, άφησε ένα ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα για την Ευρώπη.

Έστω κι αν αποδείχθηκε αδύναμος να εκπληρώσει προσδοκίες δανειστών και Βρυξελλών πρόλαβε να αποτραβηχθεί πριν καταστραφεί ολοσχερώς το προφίλ του.

 

Στοιχεία που δείχνουν… πολλά!

financial-statements-content-image

Ίσως τα στοιχεία που προκύπτουν από την οικονομική χρήση του πρώτου ημίσεως του 2013 και που αφορούν 130 βιομηχανικές μονάδες κάθε μεγέθους να προκαλούν έκπληξη.

Καθώς καταγράφεται κερδοφορία στις έξι από τις δέκα περιπτώσεις και μάλιστα με βελτίωση των παραγωγικών τους συντελεστών. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπήρξε αύξηση των δεικτών ρευστότητας, με αναδιάρθρωση των δανειακών τους υποχρεώσεων –προς μακροπρόθεσμη βάση. Τα ίδια κεφάλαια σε σχέση με τα συνολικά αυξήθηκαν, ενώ και τα κέρδη μεγεθύνονται.

Αυτά τα δεδομένα αποδομούν την ιδεολογική κατασκευή πως οι πάντες πλήττονται από την οικονομική κρίση και πως η έξοδος από αυτή θα είναι επ’ ωφελεία όλων. Είναι εμφανές πως η κρίση δεν είναι ταξικά ουδέτερη, κάθε άλλο μάλιστα. Εκείνες οι κεφαλαιακές μερίδες που επιβίωσαν στην παγκοσμιοποιημένη αγορά –αξιοποιώντας τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα εμφανίζουν- ενδυναμώνονται μέσα στην οικονομική βαρυχειμωνιά.

Ακριβώς επειδή η κρίση εκκαθαρίζει τις πιο αδύναμες επιχειρήσεις, διευρύνοντας τα μερίδια αγοράς για τις ισχυρότερες. Έτσι υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία του πως πολυεθνικά μεγαθήρια ανακάμπτουν θεαματικά, την στιγμή που οι μικρομεσαίες αφανίζονται. Άλλωστε η φορολογική πολιτική που επιβάλλει η τρόικα ενισχύει την τάση αυτής της πόλωσης ανάμεσα στις μεγάλες και τις μικρές επιχειρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι τελευταίες δεν έχουν πιθανότητες επιβίωσης μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Όσες καταφέρουν να δικτυωθούν με τα μεγαθήρια, ασκώντας υπεργολαβικές δραστηριότητες, θα μπορέσουν να κρατηθούν όρθιες. Διαφορετικά η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη. Υπόβαθρο σε αυτά τα δειλά σημάδια κεφαλαιοκρατικής ανάκαμψης είναι η δραματική πτώση της αξίας της εργατικής ικανότητας –την οποία δανειστές, κυβέρνηση και εργοδότες πριμοδοτούν παντοιοτρόπως. Το αν αυτές οι ενδείξεις σταθεροποιηθούν είναι κάτι που θα πιστοποιηθεί σε βάθος χρόνου. Εκείνο που είναι βέβαιο, για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, συνδέεται με την γιγάντωση της ανεργίας και την ανεπίστρεπτη φτωχοποίησή του.

Οπότε οι πανηγυρισμοί ελάχιστα αφορούν τους πολλούς.

 

Συγχαρητήρια!

diodiaΑπό σήμερα στα διόδια της Πελασγίας η διέλευση των οδηγών θα κοστίζει 3,5 ευρώ –από 2,7 μέχρι τώρα. Σε αυτά του Μοσχοχωρίου 4 ευρώ από 3.10 ενώ στα διόδια της Τραγάνας η αύξηση φθάνει το 61%!

Καθώς ενεργοποιούνται οι ρυθμίσεις του «νόμου Χρυσοχοΐδη», ο οποίος εγγυήθηκε μια επιπλέον σειρά δωροεπιταγών προς τους μεγαλοεργολάβους.

Ίσως να διατηρείται στην μνήμη μας ο αντίλαλος από την σχετική συζήτηση στην βουλή, όπου ακούσθηκαν ηρωικές κορώνες και διατυμπανίσθηκαν αντάρτικες διαθέσεις.

Τελικά όλα ήταν για το θεαθήναι, αφού μέσω του εφευρήματος των «τοπικών αντισταθμιστικών οφελών» σε σχέση με τον Ε-65 (!) , οι αντιρρήσεις προσγειώθηκαν στο σύνηθες «ναι σε όλα».

Όσο για τις δημοτικές αρχές που διαπιστώνουν πως η περιοχή  περικυκλώνεται και περιχαρακώνεται από σταθμούς διοδίων, περιορίζονται σε λόγια του αέρα.

Λογικό, όσο οι δημότες (και οι οδηγοί) συμβιβάζονται με τα χαράτσια –παροχές στους κατασκευαστικούς ομίλους.