Αγρότες μόνοι και εγκαταλελειμμένοι!

agrotes2Είναι γνωστό πως η έκρηξη της κρίσης είχε αναπόφευκτες συνέπειες και στον αγροτικό πληθυσμό της χώρας. Οι αγρότες δεν αποτελούν τάξη (αφού σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται από ιδιοκτήτες γης μέχρις ακτήμονες καλλιεργητές, συχνότατα αλλοδαποί) αλλά κοινωνική κατηγορία. Επομένως οι αναδιαρθρώσεις των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και η νέα ΚΑΠ παροξύνουν τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της, ανοίγοντας την ψαλίδα υπέρ των ιδιοκτητών αγροτικών εκτάσεων, οι οποίοι τις διαχειρίζονται με την μορφή κανονικών επιχειρήσεων.

Την ίδια στιγμή οι μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες, κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο στην ελληνική πραγματικότητα, βλέπουν τα φώτα της κοινωνικής αναπαραγωγής τους να σβήνουν.

Το πάρτι με τις κοινοτικές επιδοτήσεις τελείωσε, αφήνοντας ως θλιβερή ανάμνηση τον διάχυτο εκμαυλισμό και τα ατελείωτα οικονομικά σκάνδαλα στους (κατ’ επίφαση) αγροτικούς συνεταιρισμούς. Πλέον στην εκτόξευση του κόστους των πρώτων υλών της γεωργικής καλλιέργειας προστίθεται και η υπερφορολόγηση.

Ουδείς αγνοεί πως, για συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους, στις αγροτικές περιοχές η φοροδιαφυγή έκανε θραύση.

Ωστόσο, αντί της δίκαιης κατανομής των φορολογικών βαρών, επιλέγεται μια τακτική ισοπέδωσης των καλλιεργητών. Ο βαθύτερος στόχος, πέραν της άμεσης άντλησης χρημάτων από τις νεόδμητες μικρομεσαίες επιχειρήσεις της υπαίθρου, είναι και η υλοποίηση της στρατηγικής της εσωτερικής υποτίμησης.

Αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν στο υπέρογκο κόστος παραγωγής, πνιγμένοι στα δάνεια και τις επισφάλειες, είναι φυσικό κι επόμενο πως θα εξωθηθούν στην πώληση της περιουσίας τους και μάλιστα όσο-όσο. Επομένως η συγκέντρωση αγροτικής γης υποβοηθά (και στηρίζεται μέσω της ΚΑΠ) διαδικασίες κερδοφορίας των κεφαλαίων που θα επενδυθούν εκεί. Όλα αυτά έχουν γίνει κατανοητά από τους παραγωγούς, οι οποίοι βαδίζουν επί ξυρού ακμής.

Έχοντας υποθηκεύσει τις συλλογικές τους διαδικασίες, εν πολλοίς σχετιζόμενοι με τις διαδικασίες φθοράς και διαφθοράς, δεν έχουν πλέον ούτε συνδικαλιστικές πλάτες ούτε πολιτικές πατρωνίες.

Ο φόβος για το αύριο έκδηλος –και αποτρεπτικός των κινητοποιήσεων ως τώρα. Μιας και το αίσθημα της πανταχόθεν εγκατάλειψης δεν συνιστά βήμα χειραφέτησης.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s