Αγρότες μόνοι και εγκαταλελειμμένοι!

agrotes2Είναι γνωστό πως η έκρηξη της κρίσης είχε αναπόφευκτες συνέπειες και στον αγροτικό πληθυσμό της χώρας. Οι αγρότες δεν αποτελούν τάξη (αφού σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται από ιδιοκτήτες γης μέχρις ακτήμονες καλλιεργητές, συχνότατα αλλοδαποί) αλλά κοινωνική κατηγορία. Επομένως οι αναδιαρθρώσεις των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και η νέα ΚΑΠ παροξύνουν τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της, ανοίγοντας την ψαλίδα υπέρ των ιδιοκτητών αγροτικών εκτάσεων, οι οποίοι τις διαχειρίζονται με την μορφή κανονικών επιχειρήσεων.

Την ίδια στιγμή οι μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες, κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο στην ελληνική πραγματικότητα, βλέπουν τα φώτα της κοινωνικής αναπαραγωγής τους να σβήνουν.

Το πάρτι με τις κοινοτικές επιδοτήσεις τελείωσε, αφήνοντας ως θλιβερή ανάμνηση τον διάχυτο εκμαυλισμό και τα ατελείωτα οικονομικά σκάνδαλα στους (κατ’ επίφαση) αγροτικούς συνεταιρισμούς. Πλέον στην εκτόξευση του κόστους των πρώτων υλών της γεωργικής καλλιέργειας προστίθεται και η υπερφορολόγηση.

Ουδείς αγνοεί πως, για συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους, στις αγροτικές περιοχές η φοροδιαφυγή έκανε θραύση.

Ωστόσο, αντί της δίκαιης κατανομής των φορολογικών βαρών, επιλέγεται μια τακτική ισοπέδωσης των καλλιεργητών. Ο βαθύτερος στόχος, πέραν της άμεσης άντλησης χρημάτων από τις νεόδμητες μικρομεσαίες επιχειρήσεις της υπαίθρου, είναι και η υλοποίηση της στρατηγικής της εσωτερικής υποτίμησης.

Αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν στο υπέρογκο κόστος παραγωγής, πνιγμένοι στα δάνεια και τις επισφάλειες, είναι φυσικό κι επόμενο πως θα εξωθηθούν στην πώληση της περιουσίας τους και μάλιστα όσο-όσο. Επομένως η συγκέντρωση αγροτικής γης υποβοηθά (και στηρίζεται μέσω της ΚΑΠ) διαδικασίες κερδοφορίας των κεφαλαίων που θα επενδυθούν εκεί. Όλα αυτά έχουν γίνει κατανοητά από τους παραγωγούς, οι οποίοι βαδίζουν επί ξυρού ακμής.

Έχοντας υποθηκεύσει τις συλλογικές τους διαδικασίες, εν πολλοίς σχετιζόμενοι με τις διαδικασίες φθοράς και διαφθοράς, δεν έχουν πλέον ούτε συνδικαλιστικές πλάτες ούτε πολιτικές πατρωνίες.

Ο φόβος για το αύριο έκδηλος –και αποτρεπτικός των κινητοποιήσεων ως τώρα. Μιας και το αίσθημα της πανταχόθεν εγκατάλειψης δεν συνιστά βήμα χειραφέτησης.

 

 

Advertisements

Άλλοι αγκαλιάζονταν και άλλοι χαμογελούν!

community

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα συνδέθηκε με τις πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ. Απόλυτα λογικό για ένα κόμμα που έφερε στο προσκήνιο της συζήτησης τις έννοιες της Αυτοδιοίκησης, της Αποκέντρωσης, της Περιφερειακής Ανάπτυξης, του Δημοκρατικού Προγραμματισμού με την παράλληλη μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων από το Κέντρο στη Περιφέρεια.

Από τη δεκαετία του ’80 κάθε σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία έχει τη συγκεκριμένη πολιτική σφραγίδα. Λογικό αποτέλεσμα για ένα κόμμα που πίστεψε σε θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και προσπάθησε να τους ενδυναμώσει με κάθε τρόπο.

Μια σειρά αυτοδιοικητικών στελεχών εμφανίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, που προώθησαν θεσμούς, ανέπτυξαν τους Δήμους και προχώρησαν πολύ μπροστά τις ιδέες της συμμετοχής, της συνλειτουργίας και του δημοκρατικού προγραμματισμού.

Οι εκλογές που έρχονται, όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι το κύκνειο άσμα του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και σε επίπεδο Δήμων και σε επίπεδο Περιφερειών.

Από τη μία η πολιτική και οργανωτική κρίση του κόμματος, που βρίσκεται στα όρια μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και από την άλλη η βιασύνη πολλών υποψηφίων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων να κλείσουν «θέσεις» σε ψηφοδέλτια άλλων χρωματισμών, που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι στις μεγάλες αλλαγές στην αυτοδιοίκηση.

Η υποταγή σε όσους πολιτικά κρίθηκαν ανίκανοι να υποστηριχθούν το 2006 και το 2010, η διάλυση δημοτικών παρατάξεων με μια ιστορική διαδρομή και η προσπάθεια να μεταφερθούν αυτές σαν προίκα σε άλλους χώρους, είναι μνημείο πολιτικής ασέβειας. Και απέναντι στον κόσμο που τις στήριξε και απέναντι σε αυτά που οι ίδιοι οι «μεταφορείς» πίστεψαν και κατά καιρούς αγωνίστηκαν.

Είναι δικαίωμα του καθένα να τοποθετείται οπουδήποτε. Και να νοιώθει κοντά ακόμη και σε αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι του με κάθε τρόπο. Είναι δικαίωμα του καθένα να ορκίζεται στη «συνεργασία», ακόμα και αν αυτό το ανακαλύπτει τυχαία μετά από κάποια χρονική στιγμή.

Πόσο γρήγορα όμως ξεχνάνε την εναγώνια προσπάθεια τους να έχουν τη στήριξη του κόμματος τους τα προηγούμενα χρόνια!

Πόσο απλά ξεπερνάνε το αυτονόητο: Πως αν αυτό δεν τους στήριζε (με κάθε τρόπο), δεν θα υπήρχε καν η «προίκα» τους!

Πόσο εύκολα φαίνεται η αδυναμία τους να σχεδιάσουν και να προτείνουν λύσεις, την ίδια στιγμή που με κάθε τρόπο μετέφεραν τα πάντα στο γήπεδο του μέχρι πρότινος αντιπάλου!

Η κατάληξη της ιστορίας στο Δήμο Λαρισαίων είναι ξεκάθαρο πως οδήγησε στην αφαίμαξη μιας παράταξης που στις  προηγούμενες δημοτικές εκλογές συγκέντρωσε το 33,61% στον πρώτο γύρο , από αυτή που έπιασε το 6,92%!

Όσοι διαχειρίστηκαν τα «πράγματα» έκαναν τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να καταλήξουν εκεί, υποχωρώντας διαρκώς στις απαιτήσεις των άλλων και καταλήγοντας σε ένα εκλεκτορικό σώμα, πλήρως προσαρμοσμένο στους σχεδιασμούς όσων ήθελαν συγκεκριμένο υποψήφιο Δήμαρχο.

Γιατί  πως αλλιώς να εξηγηθεί το ότι η αρχική θέση για μαζική ολομέλεια και εκλογή από αυτήν του υποψήφιου Δημάρχου, μετατράπηκε σε συγκεκριμένο εκλεκτορικό σώμα, όπου η πραγματική δύναμη των παρατάξεων που συμμετείχαν δεν λαμβάνονταν υπόψη;

Πώς να εξηγηθεί πως αυτή η συμφωνία δημοσιοποιήθηκε μία ημέρα πριν την τελευταία ολομέλεια της «Λαρισαίων Πόλις», φέρνοντας προ τετελεσμένων τους συμμετέχοντες σε αυτή;

Η λέξη «προδοσία» κυκλοφορούσε πολύ στο χώρο του ΠΑΣΟΚ χθες το βράδυ (και δεν μιλάω μόνο για οργανωμένα ακόμα στελέχη). Όπως κυκλοφορούσαν και «ονόματα» αλλά και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα σενάρια.

Δεδομένο είναι πως η πρωτοβουλία των τριών παρατάξεων έχει εκλέξει υποψήφιο Δήμαρχο για τη Λάρισα. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι πόσοι πια θα ακολουθήσουν την πρώην μεγάλη δημοτική παράταξη και πόσοι θα είναι διατεθειμένοι να εμπλακούν ενεργά σε αυτή την ιστορία.

Όταν ευνουχίζεις μια παράταξη μην περιμένεις να καρπίσει η προσπάθεια της.

Η περίοδος μέχρι τις εκλογές αλλά και τα ίδια τα αποτελέσματα θα δείξουν αν τελικά αυτοί που χθες χαμογελούσαν και δεν ήταν στο χώρο της «εκλογικής διαδικασίας», θα έχουν δίκιο για το χαμόγελο τους.