Δεν είναι τυχαία η καχυποψία περί … συγκάλυψης!

listaΗ κυβέρνηση διατυμπανίζει πως αναζητά έσοδα από κάθε διαθέσιμη πηγή και πως δεν συμβιβάζεται με τα πολυποίκιλα συμφέροντα. Η περίπτωση της «λίστας Λαγκάρντ» αποτελεί επομένως ένα «κρας-τεστ» της πολιτικής της αξιοπιστίας. Υπενθυμίζουμε πως σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται βαρύγδουπα ονόματα επιχειρηματιών (Μπόμπολας, Κοντομηνάς) και συγγενικά πρόσωπα υπουργών και βουλευτών.

Η φοροδιαφυγή είναι σχεδόν αυτονόητη και η λίστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί (αποκλειστικά) για επιβολή προστίμων στους παραβάτες. Αρκεί ο ΣΔΟΕ, στον οποίο επικεφαλής είναι ο εξ’ απορρήτων συνεργάτης του πρωθυπουργού Στ. Στασινόπουλος, να ασκήσει τους αναγκαίους βεβαιωτικούς ελέγχους.

Ενώ δρομολογείται η παραπομπή του Γ. Παπακωνσταντίνου στο ειδικό δικαστήριο για την συγκεκριμένη υπόθεση, η διερεύνηση του ΣΔΟΕ καρκινοβατεί. Από έναν κατάλογο 1.700 φυσικών προσώπων έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος σε μόλις έξι και η αποκρυβείσα περιουσία τους ανέρχεται στα δέκα εκατομμύρια ευρώ.

Για τους λοιπούς ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ επέρριψε ευθύνες στις τράπεζες, που απέστειλαν τα αναγκαία στοιχεία συνολικά αντί ανά ελεγκτέο πρόσωπο. Με τούτα και μ’ εκείνα σε 266 περιπτώσεις έχει αρχίσει ο έλεγχος και σε 155 εξ’ αυτών έχει προχωρήσει σε κάποιο βάθος. Όλα αυτά όταν μπορούν ν’ αντληθούν έσοδα που θα υπερκάλυπταν επώδυνες περικοπές μισθών και συντάξεων και θα έσβηναν ισοδύναμα χαράτσια.

Ωστόσο η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού είναι τόσο προκλητική που τροφοδοτεί όλη την καχυποψία περί συγκάλυψης. Ενισχυτική της πεποίθησης αυτής η είδηση πως μια αντίστοιχη περίπτωση, η «λίστα Λιχτενστάιν», έχει τεθεί στο αρχείο ήδη από το 2011!

Η «λίστα του Λονδίνου» ελέγχεται από τις κατά τόπους Δ.Ο.Υ., κάτι που συνεπάγεται την βέβαιη ατιμωρησία των ιδιοκτητών ακινήτων στην βρετανική πρωτεύουσα.

Όσο για τους 54.000 που φυγάδευσαν παράνομα χρήματα στο εξωτερικό το διάστημα 2008-2011 ελέγχονται από την γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων και όχι από τον ΣΔΟΕ. Κοντολογίς είναι εμφανής η επιλεκτική ανάσυρση στην επικαιρότητα τέτοιων θεμάτων –για επικοινωνιακούς λόγους- αντί μιας ολοκληρωμένης φοροεισπρακτικής πολιτικής για τους «έχοντες και κατέχοντες».

Πέραν των σποραδικών κρουσμάτων η κυβέρνηση Σαμαρά δεν μπορεί να ενοχλήσει τους ολιγάρχες και τους χορηγούς που τόσο στηρίζει –ώστε να της το ανταποδίδουν!

 

Advertisements

Δύσκολοι καιροί για… «πρίγκιπες».

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.  Από press-A.gr

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.
Από press-A.gr

Όσοι παραβρεθήκαν την περασμένη Παρασκευή στην εκδήλωση της κίνησης των 58 στη Λάρισα , με ομιλητή τον κ. Παγουλάτο, θα πρέπει να προβληματίστηκαν πολύ από τη (μη) συμμετοχή του κόσμου.

Αν αφαιρέσει κανείς και όσους αναγκαστικά συμμετείχαν (υποψήφιοι αυτοδιοικητικών εκλογών, στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ.), η αυτόβουλη συμμετοχή του κόσμου γίνεται απελπιστικά μικρή.

Όχι τυχαίο και όχι μη αναμενόμενο. Καθώς εδώ και καιρό είναι περισσότερο από φανερό ότι η κοινωνική αποδοχή του εγχειρήματος, παρά την απλόχερη στήριξη των κεντρικών κυρίως ΜΜΕ, κινείται σε επίπεδα ποσοστών … νικοτίνης!

Οι αντιδράσεις ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ στο ενδεχόμενο απορρόφησης του από την «πρωτοβουλία των 58», αλλά και το σκηνικό που στήνεται για μη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με τον τίτλο και το όνομα του κόμματος, δημιουργούν ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Είναι γνωστό πως η «πρωτοβουλία των 58» σε δημόσια εκδήλωσή της άφησε να εννοηθεί πως πέραν του ονόματός της «σε λίγο θα έχει νέο σύμβολο και που θέλει να έχει σύντομα πολλά νέα πρόσωπα». Επειδή ο υπαινιγμός γι’ απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι παραπάνω από σαφής, ο Β. Βενιζέλος επιχείρησε να βάλει τέλος στα σχετικά σενάρια. Ζητώντας σεβασμό στην ιστορική διαδρομή του κινήματος και διευκρινίζοντας πως «εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ μιλάει μόνο το ΠΑΣΟΚ».

Ταυτόχρονα στην ΔΗΜ.ΑΡ επικρατεί αυξημένη νευρικότητα καθώς μια πλειάδα μιντιακά προβεβλημένων στελεχών γλυκοκοιτάζει (προς) το εγχείρημα των «58». Είναι μάλλον δύσκολο να επιλεγεί τώρα μια μετακόμιση, καθώς θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από εκείνα που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει.

Δεδομένου ότι ο Φ. Κουβέλης εμμένει σε αυτόνομη κάθοδο, στις ευρωεκλογές θα δημιουργηθούν περιττές τριβές αν υπάρξει ευθεία εσωκομματική υπονόμευση της επιλογής του.

Όσο πλησιάζει το ορόσημο των εκλογών του Μάη τόσο επιταχύνονται οι διεργασίες στην κεντροαριστερή περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Απ’ ότι δείχνουν οι ως τώρα κινήσεις οι κύκλοι (επιχειρηματικοί και πολιτικοί) που επενδύουν σε αυτού του είδους την «κεντροαριστερή συγκρότηση» ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν το πρόπλασμά της.  Ένα πρόπλασμα που θα είναι χρήσιμο για την επόμενη ημέρα καθώς η διαφαινόμενη  εκλογική αποτυχία των δύο υφιστάμενων κομματικών πόλων (ΠΑΣΟΚ όπως κι αν μετονομαστεί και ΔΗΜ.ΑΡ) θα πυροδοτήσει, αναπόφευκτα, εξελίξεις μετεκλογικά.

Τότε, εκ των πραγμάτων, θα τεθεί ανοιχτά το ζήτημα ενός νέου κόμματος που θα συνεπικουρεί την ΝΔ στην διαχείριση των κυβερνητικών ευθυνών. Αφού παρά τα αντιθέτως αναφερόμενα, η πιθανότητα να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανταγωνιστική με τις στοχεύσεις του νέου σχήματος –πλην συγκλονιστικού απροόπτου.

Ήδη δειλά κάνουν την εμφάνιση τους ανάλογες λογικές περί του διακυβεύματος των ερχόμενων ευρωεκλογών, που έχουν σχέση με την υποτιθέμενη σταθερότητα, την ομαλότητα κ.τ.λ.

Η  καταστροφή των υπαρχόντων κομμάτων αποτελεί προϋπόθεση μιας τέτοιας , εκ των άνωθεν σχεδιαζόμενης, ανασύνταξης. Τα σχέδια επί χάρτου έχουν την δυσκολία υλοποίησής τους, ειδικά όταν απαιτείται η εκμαίευση κοινωνικής αποδοχής και η σύνδεση με τις υπαρκτές ανάγκες της καθημερινότητας των πολλών.

Κάτι εξαιρετικά δύσκολο για ένα πείραμα που πρέπει να το φέρουν εις πέρας κόμητες, βαρόνοι και Μαρίες Αντουανέτες –πρόσωπα σεσημασμένα για καθήλωση στον ναρκισσισμό τους.

Οι εποχές είναι μάλλον σκληρές για πρίγκιπες.

Υ.Γ.

Προκαλεί εντύπωση το τελευταίο διάστημα ο τρόπος που προσεγγίζουν ορισμένα ΜΜΕ το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό «καταστροφικός» ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε ενδεχόμενο συγκυβερνήτη, με αυξημένη αποδοχή από το ταλαίπωρο δημοσκοπικό σώμα! Τυχαίο; Προφανώς και όχι. Άσχετο με την κοινωνική καθίζηση των 58; Προφανώς και όχι! Και είναι νωρίς ακόμη!