Έβγαλε βρώμα η ιστορία…

apolΜέσα στην σκληρή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας πέρασε σε δεύτερο πλάνο η βήμα-βήμα ανασύνταξη του κοινοβουλευτικού χάρτη. Δεν είναι μόνον οι απώλειες βουλευτών από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και η οριακή πλειοψηφία που διαθέτουν.

Σε όλο το φάσμα (εξαιρούμενου του ΚΚΕ) υπάρχουν ρευστοποιήσεις και αυξημένη κινητικότητα.

Το παράδειγμα των ΑΝ.ΕΛ είναι το πλέον χαρακτηριστικό. Μια φυγόκεντρη ροή (χαμηλής έντασης) είναι πανταχού παρούσα, από την εγκατάσταση του αντιμνημονιακού μορφώματος της λαϊκής δεξιάς στην βουλή, από το 2012 κι εντεύθεν. Ορισμένοι αποχωρήσαντες συνέπηξαν στο εγχείρημα της «νέα ΜΕΡΑ», ο Κ. Μαρκόπουλος παλιννόστησε στην ΝΔ. Ενώ κι άλλα στελέχη της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝ.ΕΛ βρίσκονται ένα βήμα πριν το επίσημο διαζύγιο με την ηγεσία.

Στην ΔΗΜ.ΑΡ,  η γραμμή του Φ. Κουβέλη, όπως απέδειξε και η διαδικασία εκλογής του νέου γραμματέα του κόμματος, αντιμετωπίζει ζωηρές αμφισβητήσεις. Υπάρχουν αρκετά πρόσωπα που φλερτάρουν με την ιδέα επανόδου στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως υπό διαφορετικό πρωθυπουργό. Προς το παρόν η σύγκρουση έχει παγώσει, αλλά οι πιθανότητες μελλοντικής αναζωπύρωσης είναι σημαντικές.

Ακόμα και στον χώρο που καλύπτει η «Χρυσή Αυγή» εμφανίζονται ευδιάκριτες διαφοροποιήσεις, οι οποίες δεν σχετίζονται μόνο με την χωριστή αντιμετώπιση του κοινού πλαισίου ποινικών διώξεων βουλευτών της.

Ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι προς απόδειξη το αν η περίπτωση του Π. Τατσόπουλου αποτελεί μεμονωμένο κρούσμα ή αν αποτελεί προπομπό ευρύτερων εσωκομματικών ανακατατάξεων.

Ουσιαστικά το τοπίο εντός της βουλής εμφανίζει ορισμένους κομματικούς πυρήνες, πέριξ των οποίων αναπτύσσονται ευρείς χώροι οσμώσεων και πολιτικών παλινδρομήσεων. Επί της ουσίας δεν υφίστανται κόμματα, τουλάχιστον με τη μορφή που τα γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά.

Προσωποπαγή δίκτυα εξουσίας: αφανείς ομάδες (δικομματικές συνήθως) που στηρίζονται από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και μονάδες διαθέσιμες για συμμετοχή σε πολυποίκιλα παίγνια έχουν πάρει το πάνω χέρι.

Εντός της βουλής οι συμβατικοί διαχωρισμοί (του τύπου κυβέρνηση-αντιπολίτευση, μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί) αποκτούν όλο και μικρότερη σημασία. Η φθορά της πολιτικής είναι βαθύτερη (και αξιολογικά ουσιαστικότερη) από την διαφθορά κάποιων εκπροσώπων της.

Η είσοδος σε μια νέα εποχή συνεπάγεται πως θ’ αμφισβητηθούν σφόδρα «τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες» που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Εν αναμονή των όσων θα την προϋπαντήσουν…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s