Μυστήριες και επικίνδυνες λογικές!

dikastesΑπό την αγόρευση του εισαγγελέα στην υπόθεση Λιάπη, μέχρι και τις πρόσφατες δηλώσεις του εισαγγελέα Φλωρίδη , περί αναγκαιότητας να χτιστεί από το ΕΣΠΑ μια μεγάλη φυλακή για επωνύμους, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί μια καινούργια νοοτροπία σε ένα τμήμα της Δικαιοσύνης.

Μια νοοτροπία που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς ως αποδιοπομπαίους τράγους και την πρόθεση της δικαστικής εξουσίας ν’ αυτοαναγορευθεί σε «καθαρτήριο πυρ». Οι κατηγορούμενοι πολιτικοί αντιμετωπίζονται ως σύμβολα διαφθοράς και ορισμένοι δικαστές θεωρούν πως οφείλουν να λειτουργήσουν ως τιμωροί, στ’ όνομα των απαιτήσεων της «κοινής γνώμης».

«Η διολίσθηση σ’ ένα πολιτικό αυταρχισμό είναι εμφανής και ο κίνδυνος καταστρατήγησης αρχών του νομικού πολιτισμού μεγαλύτερος από ποτέ, μεταπολιτευτικά», μου έλεγε σήμερα ένας γνωστός νομικός.

Καθώς το πολιτικό προσωπικό βυθίζεται στην ανυποληψία αναδύονται δυνάμεις που φαίνονται να οραματίζονται ένα «κράτος δικαστών» ως προμετωπίδα μιας ολιγαρχικής –αν και κοινοβουλευτικής μορφής- οργάνωσης της κοινωνίας.

Υπό τους παιάνες των Μ.Μ.Ε (οι ιδιοκτήτες των οποίων πρακτικά έχουν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο) προωθείται το σύνθημα «ατιμωρησία τέλος».

Μόνο που η δικαστική εξουσία επιθυμεί να λησμονήσει την αμέριστη βοήθεια επίλεκτων στελεχών της στην μακροημέρευση του σκηνικού της διαφθοράς. Στην υπόθεση SIEMENS, με συντονισμένες κινήσεις λειτουργών της επήλθε η συγκάλυψη κρίσιμων πτυχών- ενώ από παραλείψεις  στο όριο της δολιοφθοράς έγινε κατορθωτή η διαφυγή του Χριστοφοράκου και του Καραβέλλα. Στον λαβύρινθο του σκανδάλου της μονής Βατοπεδίου ήταν ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς που (ως μη όφειλε) εξέδωσε διάγνωση-υπόδειξη περί «παραπλανηθέντων υπουργών».

Την ίδια στιγμή τα όσα συγκρότησαν κι εξέθρεψαν το πελατειακό σύστημα (οικογενειοκρατία, κομματισμός, συντεχνιασμός) εμφανίσθηκαν και στα ενδότερα της τρίτης εξουσίας.

Άρα δεν επρόκειτο περί καταδυνάστευσης της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» από το πολιτικό σύστημα αλλά περί αμοιβαίων συμφερόντων που εγγυήθηκαν την μέχρι πρότινος συνοδοιπορία. Πλέον οι δρόμοι χωρίζουν.

Η απ’ ευθείας παρέμβαση κέντρων οικονομικής ισχύος στην δημόσια ζωή συνεπάγεται την κατακρήμνιση των (μεσαζόντων) πολιτικών. Αντιθέτως πυρήνες δικαστικοί, στρατιωτικοί, μιντιακοί, συγχωνεύονται συγκροτώντας θηριώδη δίκτυα εκτελεστικής εξουσίας.

Όσοι κατανοούν την έξωση των πολιτικών από τον παράδεισο ως δείγμα δημοκρατικής νομιμότητας πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν την πλάνη τους.

Μια ματιά στην γειτονική Ιταλία, όπου η δράση των «αδιάφθορων δικαστών» επώασε τον καισαρισμό του Μπερλουσκόνι είναι πολύ χρήσιμη. Έστω κι αν στην χώρα μας προκρίνεται ένα θεσμικό (και όχι προσωποπαγές) «σιδηρούν πολίτευμα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s