Ακατάσχετη συνωμοσιολογία!

depositphotos.Δεν είναι μακριά, τα χρόνια εκείνα που άλλοι πολιτικοί εγκέφαλοι στο χώρο της ΝΔ, είχαν ανακαλύψει, αποκαλύψει και τελικά καταλήξει πως πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη, κρύβονταν το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα κορυφαία του στελέχη!

Μια ολόκληρη καμπάνια του κόμματος αυτού, που ξεκίνησε επί Αβέρωφ και κορυφώθηκε επί Μητσοτάκη, προσπάθησε να εμπλέξει στον βούρκο της τρομοκρατίας το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να το χρεώσει και τελικά να το φθείρει.

Δηλώσεις και άρθρα, επωνύμων του χώρου, υπονοούμενα και πολλά ονόματα στις ελεγχόμενες από τη ΝΔ φυλλάδες!

Πολλοί επιφανείς πολίτες έχουν κατηγορηθεί ως ύποπτοι τρομοκρατίας: Κ. Λαλιώτης, Σ. Βαλυράκης, Θ. Τσούρας, Κ. Τσίμας, Σ. Κωστόπουλος, Γ. Κίσσονας, Δ. Σωτηρλής, Α. Φιλίνη κι ακόμη, ο Γ. Βότσης, Δ. Ψυχογιός, ο συγγραφέας Γ. Σκούρτης, ο Π. Κοροβέσης, κ.α.

Στη ναυαρχίδα της συνωμοσιολογίας και της αθλιότητας ανήκει σίγουρα η συγγραφική προσπάθεια του τότε βουλευτή της και νυν προέδρου των ΑΝ.ΕΛ. Καμμένου.  «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη»,  το «αριστούργημα της λογοτεχνίας» του κ. Πάνου, όπου υποστήριξε την συμμετοχή πολιτικών προσώπων από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ στην τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Θυμίζω πως το βιβλίο προλόγιζε ο τότε σύμβουλος του Κ. Μητσοτάκη, στρατηγός Γρυλλάκης, και είχε απασχολήσει πολλά πρωτοσέλιδα.

Θυμίζω επίσης πως η Βιργινία Τσουδερού, Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατηγόρησε ως καθοδηγητές της ελληνικής τρομοκρατίας τον Κώστα Τσίμα, που στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ 1981 – 1989 ήταν Διοικητής της ΕΥΠ και Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, και τον Διευθυντή του Τμήματος Ασφαλείας της ΕΥΠ, Συνταγματάρχη Γιάννη Αλεξάκη!

Θυμίζω πως ακόμα και μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη το 2002, δεν ήταν λίγοι από το χώρο της ΝΔ, που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, λέγοντας πως ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν μέλος της ΠΑΜΚ (μαθητική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ) και θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου στα νεανικά του χρόνια!

Θα περίμενε κανείς πως θα είχαν αντιληφθεί το μέγεθος της πολιτικής τους βλακείας! Δεν είναι όμως βλακεία. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή για αυτό και επαναλαμβάνεται σήμερα με στόχο το ΣΥΡΙΖΑ.

Στη συνομωσιολογία προσφεύγουν συνήθως τα αυταρχικά καθεστώτα, οι αδαείς και οι φανατικοί κάθε είδους. Και είναι σαφές πως η στρατηγική της έντασης  (strategia della tensione), κατά τα πρότυπα της Ιταλίας της δεκαετίας του ’60 – ’80, είναι επιλογή του σκληρού ακροδεξιού λόμπυ στον περίγυρο του Σαμαρά. Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης, που διχάζει αλλά κυρίως τρομάζει την κοινωνία και δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την επιβολή ακραίων μέτρων αλλά και ενός συστήματος κοινωνικού φασισμού!

Δεν ξέρω αν άλλοι στη θέση του στρατηγού Γρυλλάκη και του Μαυρίκη (που δήλωσε πως στηρίζει πια τον Αντ. Σαμαρά) υποκλέπτουν καινούργιες  γιάφκες.

Η ανακοίνωση όμως της ΝΔ, με την οποία κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για σχέση με την εγχώρια (π.χ. Χρ. Ξηρός) όπως και με την ιταλική (Τ. Νέγκρι) τρομοκρατία  προσκρούει στον ιστορικό τοίχο του παρελθόντος της!

Μπορεί ο χρόνος να μοιάζει «πονηρός», εμβάλλοντας πολλούς στην εύκολη καταφυγή σε παρακρατικά παιχνίδια, αλλά συνήθως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Όπως το να εξυπηρετούν (οι όποιοι δράστες) διεργασίες στον αντίποδα εκείνων που φαντασιώνονται. Άλλωστε η γραμμή «τρομοκρατίας-αντιτρομοκρατίας», όπως διδάσκει η προϊστορία, μόνο κόκκινη δεν είναι!

Εκτός και αν κάποιοι αποφάσισαν να υλοποιήσουν στην Ελλάδα τα Μολυβένια Χρόνια της Ιταλίας (ο όρος αυτός προήλθε από την ομώνυμη ταινία της Margarethe Von Trotta (1981) που αναφέρεται σε αντίστοιχα γεγονότα που βίωσε η Δυτική Γερμανία την ίδια περίπου περίοδο).

Θα περίμενα όμως από το ΠΑΣΟΚ – έστω αυτό που είναι σήμερα – έχοντας νωπές τις μνήμες αλλά και τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών να κρατά εντελώς διαφορετική στάση. Φαίνεται πως η σημερινή ηγετική του ομάδα, δεν άκουσε, δεν γνώρισε , δεν είδε τίποτα! Και αυτό είναι πολύ ανησυχητικό!

 

Από την Ευρώπη των τραπεζιτών, στην Ευρώπη των λαών

ven0803Όταν ελλείπει ο άρτος τότε τα θεάματα πρέπει να προσφέρονται σε αυξημένες δόσεις, για λόγους υπεραναπλήρωσης.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την άρτι εκκινήσασα ελληνική προεδρία στην Ε.Ε., η οποία αξιοποιείται για δωρεάν επικοινωνιακή προβολή της κυβέρνησης.

Σίγουρο είναι πως κανείς δεν περιμένει κάποιο αποτέλεσμα ή κάποια αλλαγή στην καθημερινότητα εκατομμυρίων Ελλήνων, που δεν γιορτάζουν αλλά αγωνιούν για την ίδια τη ζωή τους, που δεν χαίρονται αλλά προβληματίζονται για το μέλλον τους, που δεν φωτογραφίζονται αλλά αγωνίζονται για τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Το περίεργο είναι πως λείπει και οποιαδήποτε κουβέντα για το μέλλον της Ευρώπης. Πέρα από συνηθισμένες εκφράσεις και ανούσιες ομιλίες, πέρα από γενικόλογες αναφορές στις οποίες περιέργως (όχι και τόσο), συμφωνούν συντηρητικοί και νεοσυντηρητικοί σοσιαλδημοκράτες το μέλλον της Ευρώπης αλλά και ο χαρακτήρας της Ε.Ε. μένουν μακριά από αυτές τις αναφορές.

Παγκοσμίως βιώνουμε την τρίτη φάση κερδοσκοπικής και νεοφιλελεύθερης λεηλασίας του πλούτου των λαών από τις καπιταλιστικές ελίτ, ως αντίδραση στην κρίση που οι ίδιες προκάλεσαν.

Αφού εδώ και 30 χρόνια ενισχύεται ο τραπεζοπιστωτικός τομέας και η άυλη οικονομία σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της μισθωτής εργασίας, συγκεντρώνοντας διαρκώς μεγαλύτερο πλούτο και βαθαίνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, αφού μετά το 2008 με το πρόσχημα της διάσωσης των “πολύ μεγάλων για να αφεθούν να καταρρεύσουν” χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, χρήματα των φορολογουμένων αξιοποιήθηκαν προς όφελος των ιδρυμάτων αυτών με τρόπους αδιαφανείς και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, τώρα πλέον η κερδοσκοπική φύση του παγκόσμιου καπιταλισμού τον ωθεί να ποντάρει στις χρεωκοπίες κρατών, υφαρπάζοντας τον πλούτο τους και διαλύοντας τις εθνικές οικονομίες και κοινωνίες. Ανακαλύπτεται έτσι για τις ελίτ μία νέα πηγή κερδοσκοπίας.

Στα παραπάνω προστίθενται οι ιδιαίτερες αντιφάσεις του οικοδομήματος της ευρωζώνης, το οποίο χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσουν το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσουν μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Οι νεοσυντηρητικοί της ζώνης του Ευρώ έχουν κάνει την επιλογή τους:

τεχνητή ύφεση και ανεργία με σκοπό την αναγέννηση της κερδοφορίας και τη μεσοπρόθεσμη αναθέρμανση της επενδυτικής δραστηριότητας. Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Οι προοδευτικοί άνθρωποι στην Ευρώπη, κι όχι μόνο, οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης και ευρύτερα, πρέπει να αντιληφθούν ότι στο όνομα μιας δογματικής αφοσίωσης στη συνταγή του γερμανικού δεσποτισμού και της τρόικας, στην Ελλάδα δεν μπορούμε να θυσιάσουμε κάθε άλλη λύση και το ίδιο το μέλλον μας.

Η Ευρώπη δε χρειάζεται άλλον ένα μηχανισμό επιβολής σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας με τεράστιο κόστος για την ανάπτυξη και τις κοινωνικές παροχές.

Τι χρειάζεται;

Μηχανισμός στήριξης προς όφελος των εργαζομένων και του κοινωνικού κράτους.

Πολιτική αναδιανομής εισοδήματος σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη εσωτερικά αλλά και διακρατικά ούτως ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα Βορρά- Νότου, χωρίς καμία συμμετοχή του ΔΝΤ.

Πανευρωπαϊκή ρύθμιση του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Έκδοση ευρωομολόγου, άρνηση αναγνώρισης από την ΕΕ των εκθέσεων πιστοληπτικής αξιολόγησης του καρτέλ των ανάλογων οίκων και δημοκρατικός έλεγχος των αποφάσεων της ΕΚΤ.

Ενιαία ευρωπαϊκή φορολογική πολιτική.

Γενναία πολιτική παραγωγικού επανασχεδιασμού συνολικά της ευρωπαϊκής οικονομίας και αντίστοιχο ταμείο χρηματοδότησης.

Ανταγωνιστικότητα στη βάση της παραγωγικότητας και της ενίσχυσης –και- της εσωτερικής ζήτησης με την είσοδο στον οικονομικό κύκλο περιθωριοποιούμενων και φτωχοποιούμενων στρωμάτων , όχι στη βάση της φτωχοποίησης.

Εγκατάλειψη της “flexicurity” και προσανατολισμός προς την καλά αμειβόμενη, σταθερή εργασία για όλους. Ευρώπη του κοινωνικού κράτους και της δημοκρατίας.