«Ανάξια πλερωμή»

ADONISΉταν καρκινοπαθής άνεργος, ανασφάλιστος, εξ’ ού και το κοινωνικό ιατρείο Ελληνικού είχε ζητήσει την άμεση περίθαλψή του σε νοσοκομείο.

Ωστόσο ο 66χρονος άνθρωπος άφησε την τελευταία του πνοή αβοήθητος, καθώς δεν βρέθηκε διοικητής δημόσιου ιδρύματος να στέρξει να του προσφέρει ένα κρεβάτι ως ύστατη παρηγοριά.

Μόλις μαθεύτηκε το τραγικό γεγονός το υπουργείο υγείας αποφάσισε να καλύπτει την νοσηλεία ανασφάλιστων ασθενών που μεταφέρονται στα νοσοκομεία.

Προφανώς ο μαιτρ της εικονικής πραγματικότητας Αδ. Γεωργιάδης φοβήθηκε μήπως το προφίλ του τρωθεί ανεπανόρθωτα και αναδιπλώθηκε. Για να συμβεί το αυτονόητο χρειάσθηκε η απώλεια μιας ζωής, μια «ανάξια πλερωμή» σ’ έναν άρρωστο άνθρωπο.

Η αθλιότητα της διαχείρισης και στον χώρο της υγείας εναλλάσσεται με την διαχείριση της αθλιότητας.

Όπως με το 25ευρω (που ισχύει μετά διανυκτέρευσης), όπου ο όρος τραγέλαφος αποδίδεται πλήρως στην υγειονομική του εκδοχή.

Advertisements

Ηχηρή Υπόμνηση!

Σ15Φ21Όταν στην Αττική οι εργαζόμενοι της «Χαλυβουργίας» έδιναν (πριν ενάμισυ χρόνο περίπου) τον υπέρ πάντων αγώνα, το σωματείο στον Βόλο προτίμησε την επονείδιστη συν(δι)αλλαγή με την εργοδοσία.

Νομίζοντας πως θα διέσωζαν την εργασία τους, εγκαταλείποντας τους συναδέλφους στην σκληρή τους μοίρα.

Με το τέλος του 2013 η οικογένεια Μάνεση έκρινε πως ήρθε η ώρα και για όσους υποκλίθηκαν στις επιταγές της και αποδέχθηκαν τις μειώσεις των μισθών τους.

Με το τέλος του 2013 σαράντα συμβασιούχοι της «Χαλυβουργίας Βόλου» διέβησαν τον Ρουβίκωνα προς την πλευρά της ανεργίας.

Η δικαιολογία των αφεντικών είναι πως η τιμή του ρεύματος της ΔΕΗ είναι ακριβή, οπότε απαιτούνται περικοπές «ζωντανής εργασίας».

Σε ρόλο «απατημένου συνεταίρου» εμφανίζεται η διοίκηση του εργοδοτικού σωματείου, με τον πρόεδρο να εκφράζει «παράπονα» και κατά της κυβέρνησης, επειδή δεν πήρε μέτρα για μείωση του ενεργειακού κόστους στην επιχείρηση!

Μια ηχηρή υπόμνηση προς τους λογής «μηδίζοντες» πως η επιταγή στα κελεύσματα των εργοδοτών και των εργατοπατέρων δεν εξασφαλίζει την παραμονή στην δουλειά. Τουλάχιστον ας αντληθούν συμπεράσματα, έστω και αργά.

Leader και Αναπτυξιακοί, Ξενώνες και εξοχικά!

leaderΧθες που άκουγα στα δελτία ειδήσεων ότι ανακάλυψαν πως η βίλα του Λιάπη έγινε με κρατικό χρήμα ένιωσα ότι τώρα αρχίζουν και ανακαλύπτουν το ζεστό νερό!

Μας μεταφέρουν σε εποχές στην αρχή της δεκαετίας του ‘90.

Μιλάμε για το leader 1 πάνω στο οποίο στηρίχτηκε το «Ευρυτανικό θαύμα». Πρόκειται για μια περίπτωση η οποία βεβαίως είναι γνωστή από το παρελθόν γιατί δεν είναι μόνο το σπίτι και η βίλα του κάθε επώνυμου η οποία πήρε το χαρακτήρα ενός αγροτουριστικού καταλύματος, είναι ότι ουσιαστικά όλο το πρόγραμμα δομήθηκε πάνω σε τέτοια μοντέλα. Βεβαίως έγιναν και καταλύματα, βεβαίως έγιναν και σπίτια. Δεν θα αρχίσουμε τώρα να δούμε την αναλογία αλλά όλο αυτό είχε αξιολογηθεί και από την πολιτεία και από την κοινωνία ως ένα θετικό στοιχείο αφού μπορούσε να προσφέρει εισόδημα σε κάποια περιοχή.

Θα μου πείτε κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Ίσως να έχετε και απόλυτο δίκιο. Εκείνο το οποίο όμως με κάνει και αγανακτώ είναι ότι ανακαλύπτουν την πολιτική ηθική εκ των υστέρων. Μπορεί δηλαδή να έκλεισε η οικογένεια Λιάπη την επαγγελματική δραστηριότητα πέραν της δεκαετίας που ήταν υποχρεωμένη να την κρατήσει αλλά θεωρούν όλοι αυτοί πως ανακάλυψαν την ηθική.

Ότι πλέον μπορεί να μην υπάρχει νομικό θέμα, υπάρχει όμως ηθικό.

Και δεν είναι μόνο η Ευρυτανία. Μήπως στις ορεινές περιοχές της Θεσσαλίας τι έγινε; Περτούλι, Καλαμπάκα, Ασπροπόταμος,  Λίμνη Πλαστήρα, Πήλιο, τα γνωστά ορεινά χωριά της Λάρισας;

Η ίδια ιστορία. Και όχι μόνο με τα leader. Αλλά και με τις εντάξεις στους αναπτυξιακούς νόμους, όπου εδώ δεν μιλάμε για κοινοτικό χρήμα αλλά για χρήματα από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων!

Στην περίπτωση αυτή, δηλαδή στην ανακαίνιση παραδοσιακών χτισμάτων και τη μετατροπή τους σε ξενώνες, η χρονική διάρκεια λειτουργίας τους ως τέτοιοι, είναι πέντε μόλις χρόνια. Χωρίς καμία υποχρέωση να αποδεικνύουν τη λειτουργία τους αυτή την πενταετία σαν ξενώνες! Απίστευτο; Και όμως αληθινό!

Υπάρχουν μεγάλες ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις που εντάχθηκαν σε διαφορετικούς αναπτυξιακούς νόμους, είτε κάνοντας επεκτάσεις είτε ανανεώνοντας τον εξοπλισμό τους. Μιλάμε για πολλά εκ. ευρώ.

Αυτό που έχει αξία να συζητήσει κανείς σοβαρά, έστω με την ευκαιρία της υποκριτικής τάχατε ανακάλυψης για τα leader και τους αναπτυξιακούς,, είναι αφενός θέματα που έχουν σχέση με την τοποθέτηση των χρημάτων των Κοινοτικών προγραμμάτων εκείνης της περιόδου και αφετέρου ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζεται και χρηματοδοτείται η ανάπτυξη κάποιας περιοχής.

Αλλά ποιος να ασχοληθεί με λεπτομέρειες;;;