Παιχνίδια επιρροών!

ukraine-protests-court-ban-1Τα όσα γίνονται αυτό τον καιρό στην Ουκρανία έχουν πολύ ευρύτερη σημασία από μιαν εσωτερική αντιπαράθεση σε μια θερμή περιοχή της ανατολικής Ευρώπης. Καθώς η χώρα οριοθετεί μία από τις «τεκτονικές πλάκες» όπου συγκρούονται αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ Ρωσίας και Ε.Ε. οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις αποκτούν άλλη διάσταση.

Από την μια υπάρχουν οι παραδοσιακές φιλορωσικές δυνάμεις (ειδικά στο ανατολικό τμήμα του προ εικοσαετίας περίπου δημιουργημένου κράτους), οι οποίες εκπροσωπούνται από τον πρόεδρο Β. Γιαννουκόβιτς. Από την άλλη υπάρχει το μπλοκ όσων αντιτίθενται –κάτι που έχει ιστορικό βάθος- στην επιρ- ροή της ρωσικής ομοσπονδίας, όπως και στην ενιαία ΕΣΣΔ παλιότερα.

Η έκφρασή τους ήταν, κατά βάση, η πρώην πρωθυπουργός Γ. Τιμοσένκο και η «πορτοκαλί επανάσταση» της οποίας ηγήθηκε. Επρόκειτο για μια λυσσαλέα μάχη εξουσίας, η οποία κατέληξε στην σύλληψη και φυλάκιση της «Γιούλια».

Στο πλευρό της ήταν, από την πρώτη στιγμή, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. Στις τελευταίες διαδηλώσεις εμφανίσθηκαν (υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας) ακόμα και θιασώτες του ναζισμού. Για την ακρίβεια απόγονοι και επίγονοι των ουκρανικών δυνάμεων που –εν ονόματι της αντιρωσικής και αντικομμουνιστικής τους ιδεολογίας- συντάχθηκαν με τα γερμανικά στρατεύματα στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Φυσικά οι παραδόσεις έχουν αξία και στο σήμερα, δεν αποτελούν μουσειακά είδη.

Ωστόσο η χρήση τους σχετίζεται με τους επικαιροποιημένους ανταγωνισμούς, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Ήδη ο Β. Γιαννουκόβιτς, σε στενή συνεργασία με τον Β. Πούτιν, μπλόκαρε την συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ε.Ε. Προσπαθώντας να κρατήσει, με κάθε τρόπο, την χώρα υπό ρωσική επιρροή.

Οι διαδηλώσεις των (αντιρώσων) εθνικιστών, με την αρωγή μεγάλων δυνάμεων της γηραιάς ηπείρου αλλά και υπερατλαντικών κέντρων, προσπαθούν ν’ ανατρέψουν τον αυταρχισμό των αντιπάλων τους για να εγκαταστήσουν τον δικό τους.

Όλα αυτά σε μια χώρα όπου η εξαθλίωση κυριαρχεί και τα μαφιόζικου τύπου οικονομικά και πολιτικά δίκτυα κυριαρχούν απ’ άκρου εις άκρον της.

Η γεωπολιτική μάχη για το σε ποιο στρατόπεδο θα ενταχθεί ουδόλως περιλαμβάνει κάποιο προβληματισμό για τα κοινωνικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τον πληθυσμό. Για την ακρίβεια αμφότερες οι εμπόλεμες πλευρές συμφωνούν στ’ ότι μια τέτοια οπτική βρίσκεται πέραν των ενδιαφερόντων τους.

 

Advertisements

Χιλιοπαιγμένο το έργο!

apolyseiwΈνα ακόμα επεισόδιο στο σήριαλ των διαπραγματεύσεων κυβέρνησης –τρόικα φτάνει στο τέλος του, με την συνήθη δραματοποίηση εκ μέρους των συστημικών Μ.Μ.Ε. αλλά και τη συνηθισμένη κατάληξη.

Η αλληλουχία των γεγονότων είναι τόσο προβλέψιμη που καταντά κοινοτυπία.

Στην αρχή η τρόικα είναι «αλύγιστη», «αδίστακτη», «παράλογη», με εξωφρενικές απαιτήσεις.

Λίγο-λίγο θα «μαλακώσει» σε κάποια σημεία, επίστρατοι δημοσιολόγοι θ’ αναλάβουν να εκφράσουν την «ανακούφισή τους».

Εν τέλει, με κάποιες δευτερεύουσες διευθετήσεις, τα νέα μέτρα (στην εφαρμογή, καθώς η ψήφισή τους έχει συντελεσθεί προ καιρού) θα υλοποιηθούν.

Άλλωστε κορυφαίοι υπουργοί, από τον Γ. Στουρνάρα ως τον Κυρ. Μητσοτάκη, έχουν δημοσιοποιήσει την αταλάντευτη προσήλωσή τους στην εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων.

Μάλιστα, σε μια επίδειξη χυδαίου λαϊκισμού, ο ΥΠΕΘΟ εμφανίζει την απομένουσα διαδρομή ως τα εκατό τελευταία μέτρα από την κορυφή (ύψους 5.895 μέτρων) του αφρικανικού όρους Κιλιμάντζαρο. Προφανώς αποφεύγει να ομολογήσει πως αντί της καθόδου στην «γη Χαναάν» επίκειται σαραντάχρονη περιπλάνηση στην «έρημο του Σινά». Είναι διάφανη η σκοπιμότητα που διακατέχει την κυβερνητική προπαγάνδα, η οποία αναπαράγεται από τα (διαθέσιμα προς τούτο) επικοινωνιακά της υποστυλώματα.

Τα σκληρά μέτρα τελειώνουν οσονούπω, το μόνο που απέμεινε είναι «η ουρά του γαϊδάρου» –οπότε λίγη υπομονή και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

Μάλιστα επιμένει στο σόφισμα πως το 2014 τελειώνουν τα μνημόνια, αποφεύγοντας επιμελώς ν’ αναφερθεί στις δηλώσεις του Όλι Ρεν για μακρόχρονη δημοσιονομική επιτήρηση εκ μέρους των υπηρεσιών και των κυβερνήσεων των κρατών της Ε.Ε. Μόνο που όλο και λιγότεροι πείθονται από αυτή την διανοητική κατασκευή –είναι χαρακτηριστικό πως εδώ και κάμποσο καιρό ο πρωθυπουργός εγκατέλειψε τις αναφορές στο «success story».

Ακόμα και οι βροντώδεις διαμαρτυρίες των βουλευτών της ΝΔ – όση θεατρικότητα και πολιτική ιδιοτέλεια και αν υποκρύπτουν- αποτελούν μια όψη αυτής της διάχυτης δυσαρέσκειας. Όσο κι αν η δικομματική κυβέρνηση αναζητεί απεγνωσμένα επιπλέον πολιτικό χρόνο, η κλεψύδρα αδειάζει.

Συνεπώς ένας ακόμα (προσχηματικός) συμβιβασμός με την τρόικα ελάχιστα συμβάλει στην αναστήλωση μιας κυβερνητικής εικόνας που ξεθωριάζει ραγδαία.

Δηλαδή δε φταίει το Υπουργείο αλλά ο … Πελεγρίνης;

pelegrinΌλη αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τα πανεπιστήμια κλειστά, όλο αυτό το σκηνικό που δημιουργείται το τελευταίο διάστημα είτε με τις δικαστικές αποφάσεις, είτε με τις δικαστικές παρακλήσεις, είτε ακόμη με τις πολιτικές πιέσεις δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ελληνική κοινωνία.

Ουσιαστικά παρουσιάζεται ένα υπουργείο το οποίο δήθεν δεν γνωρίζει τίποτα.

Ξαφνικά ένα υπουργείο ανακαλύπτει πως 313 υπάλληλοι έχουν το ίδιο επώνυμο.

Ξαφνικά δηλαδή ανακαλύπτει το υπουργείο κάτι που το ξέρουν και οι πέτρες. Μεμονωμένα το έχουν ανακαλύψει όταν ο… άγιος Παυλόπουλος περνούσε το διάταγμα πλυντήριο. Δεν το είχαν ανακαλύψει όταν εδραίωναν πάλι για τα καλά αυτό το σύστημα και μάλιστα με ιδιαίτερα έντονα χαρακτηριστικά.

Το ανακάλυψαν τώρα και ουσιαστικά προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα κλίμα στην κοινή γνώμη ότι βρίσκεται σε θέση άμυνας.

Με τίποτα δεν θα έπαιρνα στα σοβαρά τα όσα λέει ο Πελεγρίνης βλέποντας την αγωνία των παιδιών, βλέποντας την πανεπιστημιακή εκπαίδευση υπό ένα καθεστώς κατάρρευσης, αν δεν ήταν τόσο χοντροκομμένη η υποκρισία του Υπουργείου Παιδείας.

Μπορεί ο Θ. Πελεγρίνης του ΕΚΠΑ να ανήκει στον ίδιο πολιτικό χώρο με τον Κ. Αρβανιτόπουλο του Παντείου, ωστόσο οι διαφορετικές προτεραιότητες οδήγησαν σε μη ανατάξιμη ρήξη.

Όλα τα δεινά της εκπαίδευσης το τελευταίο διάστημα τα ανακαλύπτει τώρα το υπουργείο Παιδείας; Δεν αναγνωρίζει ότι ίσως εκεί είχαν πάρει διαζύγιο από μια πραγματικότητα η οποία είχε διαμορφωθεί;

Ήταν μέχρι τώρα θεατής, μέχρι που το πρόβλημα χτύπησε την πόρτα τους. Είναι υποκριτικό από την πλευρά του υπουργείου να ανακαλύπτει τώρα εκ των υστέρων τέτοιου είδους ζητήματα όταν όφειλε να τα γνωρίζει και πολύ περισσότερο να τα έχει προλάβει μέσα από θεσμική θωράκιση. Φτάσαμε μάλιστα στο έσχατο σημείο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για παράδειγμα να τρομάζει το υπουργείο Παιδείας με τις επαπειλούμενες κυήσεις. Ξέμειναν από καθηγητές τα σχολεία γι’ αυτό τον λόγο και το υπουργείο ξαφνικά ανακαλύπτει τώρα ότι υπάρχει και τέτοια πιθανότητα.

Η μεγαλύτερη υποκρισία!

Υποκριτικά αιφνιδιασμένο από αυτές καθ’ αυτές τις εξελίξεις προσπαθεί να μας πει ότι αυτό το ανακαλύπτει για πρώτη φορά και ότι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, χωρίς να έχει εναλλακτική λύση, δηλαδή να αναπληρώσει το έμψυχο δυναμικό που λείπει.

Την ώρα δηλαδή που η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στο κάγκελο, την ώρα που το πανεπιστήμιο παραμένει κλειστό, η κυβέρνηση προσπαθεί να συντηρήσει την κόντρα με τους πρυτάνεις αντιμετωπίζοντας με παγερή αδιαφορία αυτές καθ’ αυτές τις εξελίξεις στις οποίες όφειλε να είναι πρωταγωνιστής.

Την ώρα που οι φοιτητές βλέπουν την καριέρα τους να πάει περίπατο και μια ομάδα πανεπιστημιακών δασκάλων βλέπουν μπροστά τους την κατάρρευση του πανεπιστημίου δεν μπορεί να κατανοήσει κανείς τα καμώματα του υπουργείου, την υποκριτική του στάση και την προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης τέτοιων πάρα πολύ σοβαρών προβλημάτων.

Το γνωρίζει άριστα ο υπουργός, ο οποίος –για να διασώσει την καρέκλα του- προχώρησε σε πειθαρχική δίωξη εν ενεργεία πρύτανη, κάτι πρωτοφανές στην χώρα μας. Καταλύοντας κάθε έννοια αυτοδιοίκητου των ΑΕΙ και λειτουργώντας ως Ιαβέρης.

Ωστόσο εδώ πρέπει να επισημάνουμε τον βρώμικο ρόλο μιας συγχορδίας Μ.Μ.Ε  τα οποία καταλόγισαν στον Θ. Πελεγρίνη έγκλημα καθοσιώσεως –την θεατρική του παράσταση στο Παρίσι.

Προφανώς αν έμενε στην Ελλάδα το Σαββατοκύριακο θα άνοιγε το ΕΚΠΑ.

Απλά, για πολλοστή φορά τα media έστρωσαν το χαλί στην παρέλαση της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Όταν δίνουν απαντήσεις τα γεγονότα… (δυστυχώς)!

24ccΠαραμονές του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ (του τελευταίου), συνέβη το τραγικό γεγονός με το θάνατο των φοιτητών στη Λάρισα, από αυτοσχέδιο μαγκάλι.

Ξεκίνησα την ομιλία μου (χαράς το κουράγιο μου), με αυτό ακριβώς. Λέγοντας πως τέτοιου τύπου γεγονότα αλλάζουν εκ των πραγμάτων την θεώρηση της πολιτικής. Λέγοντας επίσης πως πέρα από την ευκολία της αναφοράς σε «ανθρώπινο λάθος», που προφανώς θα βόλευε πολλούς, οφείλουμε να αντιληφθούμε πως υπάρχουν συνέπειες και συνακόλουθα κάποιων πολιτικών επιλογών. Όσο λοιπόν,  άνθρωποι θα χάνονται, πληρώνοντας τις συνέπειες μιας οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας διαχείρισης της, κανείς δεν μπορεί να κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα. Τελείωσα λέγοντας πως το χειρότερο θα ήταν να συνηθίσουμε σ’ αυτά –περίπου σαν ειδήσεις ρουτίνας!

Ένας καλός φίλος από τα παλιά, με βρήκε λίγη ώρα αργότερα και μου είπε πως τον απογοήτευσα γιατί δεν περίμενε από εμένα τέτοιο λαϊκισμό! Τον θεωρούσα και τον θεωρώ από τους πιο ικανούς και πιο σοβαρούς που έχουν απομείνει στο σημερινό ΠΑΣΟΚ. Του απάντησα πως λαϊκισμός είναι να κλείνεις τα μάτια στην πραγματικότητα και να θυσιάζεις τα πάντα στις σκοπιμότητες της στιγμής.

Δυστυχώς, η καθημερινότητα και η πραγματικότητα εκδικείται:

Μια δεκατριάχρονη κοπέλα έχασε την ζωή της από αναθυμιάσεις μαγκαλιού στην Θεσσαλονίκη. Η 54χρονη μητέρα της ήταν άνεργη και, λόγω αδυναμίας πληρωμής των λογαριασμών της ΔΕΗ, το ρεύμα του σπιτιού όπου διέμεναν ήταν κομμένο.

Αν μπορεί ν’ αποδοθεί σε ανθρώπινη αμέλεια το τραγικό περιστατικό αυτή πρέπει να κατανοηθεί ως σπινθήρας σ’ ένα δυναμιτισμένο περιβάλλον. Καθώς η περιθωριοποίηση των ανθρώπων και η εξαθλίωση της καθημερινότητάς τους, τους εξοικειώνει σ’ ένα ακούσιο παιχνίδι με τον θάνατο –κάτι σαν ρωσική ρουλέτα.

Οι κυνικοί θ’ αποδώσουν τον τόσο άδικο χαμό μιας ψυχής (στο μεταίχμιο παιδικότητας και εφηβείας) και πάλι , στον ανθρώπινο παράγοντα.

Όσοι ξεπεράσουν την επιδερμικότητα των «politically correct» θα διαπιστώσουν την ωμότητα των συνθηκών που υπέθαλψαν την τραγωδία.

Το δυστύχημα είναι πως – μακάρι να διαψευστώ – αλλά αυτές οι ειδήσεις δεν θα λείπουν από την καθημερινότητα μας.

Ποιος φταίει για την πόλωση;

dimosΔιατηρώ τις επιφυλάξεις και τις ενστάσεις μου για τις λεγόμενες «δημοσκοπήσεις». Τα έχω πει και άλλες φορές.

Ωστόσο υπάρχει ένα ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από τη χθεσινή δημοσκόπηση της GPO (MEGA) και το οποίο πιθανότατα θα περάσει στα ψιλά:

Στην δεύτερη ενότητα της δημοσκόπησης προέκυψε ότι περίπου 9 στους 10 πολίτες απορρίπτουν την πόλωση μεταξύ κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας ότι βλάπτει τον τόπο.

Αναλυτικά τα ευρήματα:

– Πιστεύετε ότι το κλίμα οξείας πολιτικής πόλωσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ βοηθά στην αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η χώρα;

Ναι/Μάλλον ναι: 9,6% (από 13,1% τον Μάιο του 2013)

Όχι/Μάλλον όχι: 88,3% (από 83%)

Δεν ξέρω/Δεν απαντώ: 2,1% (από 3,9%)

– Γι’ αυτή την πολιτική σύγκρουση (ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ) ποιος πιστεύετε ότι ευθύνεται περισσότερο;

Η ΝΔ: 22,7% (από 18,2% τον Μάιο του 2013)

Ο ΣΥΡΙΖΑ: 30,4% (από 33,4%)

Το ΠΑΣΟΚ: 14,6% (από 12,2%)

Όλοι (αυθόρμητα): 28,1% (από 28,7%)

Δεν ξέρω/Δεν απαντώ: 4,2% (από 6,8%)

Μένω στο τελευταίο.

Την ίδια στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απορρίπτει την πόλωση (88,3%), χρεώνεται αυτή σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!

Τα δύο κυβερνητικά κόμματα αυξάνουν τα ποσοστά τους συμμετοχής και ευθύνης στη δημιουργία πολωτικού κλίματος, η μεν ΝΔ κατά 4,5 μονάδες , το δε ΠΑΣΟΚ κατά 2,4 μονάδες, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει 3 μονάδες ευθύνης!

Επειδή αυτό δεν είναι ένα τυχαίο στοιχείο και επειδή συνήθως η πόλωση χρεώνεται στην αντιπολίτευση, αυτή η διαφοροποίηση νομίζω πως έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον…

Πλάνη!

samaras_merkel_454330550Όσοι προσδοκούσαν (ανάμεσά τους και το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου) πως η νέα κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών –σοσιαλδημοκρατών στην Γερμανία θ’ αλλάξει την πολιτική της Μέρκελ για την Ελλάδα επλανήθησαν πλάνην οικτράν.

Στο περιεχόμενο της κυβερνητικής συμφωνίας CDU-SPD-CSU (χριστιανοκοινωνιστές) γίνεται αναφορά σε «συνέχιση και ανάπτυξη» της διμερούς συνεργασίας.

Η «ανάπτυξη» προσδιορίζει, απλώς, την κλιμάκωση της «συνέχισης».

Δηλαδή πως η Γερμανία εξακολουθεί να ενισχύσει «τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες της Ελλάδας» με ότι (γνωστό) συνεπάγεται μια τέτοια επιλογή.

Θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια να νομισθεί πως τα κρατικά συμφέροντα του πυλώνα της ευρωζώνης θα διακυβεύονταν από κάποιες προεκλογικές φωτοβολίδες των σοσιαλδημοκρατών.

Οπότε τα περί ευρωομολόγων και κουρέματος του ελληνικού χρέους παραπέμπονται στις καλένδες.