Σοκ και δέος στη χώρα του success story!

successΣοκαριστικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά για τις κοινωνικές πληγές που έχει προκαλέσει η κρίση και οι πολιτικές σκληρής λιτότητας είναι τα ευρήματα έρευνας της ΕΛΣΤΑΤ, που καταγράφει δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού στην πενταετία 2008-2012.

Το 20% των Ελλήνων στερούνται βασικά αγαθά (πχ γεύμα με κρέας ή κοτόπουλο) και υπηρεσίες. Το 26,7% δεν μπορεί να έχει ικανοποιητική θέρμανση. Τρομακτικά είναι δε τα αντίστοιχα ποσοστά όταν εξειδικεύονται στον φτωχό πληθυσμό.

Ενδεικτικό ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στη έκτη χειρότερη θέση στην ΕΕ. Την ξεπερνούν μόνο η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Λετονία, η Ουγγαρία και η Λιθουανία.

Δεδομένου όμως ότι η έρευνα βασίζεται στα εισοδήματα του 2011, μάλλον οι χώρες που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα είναι σήμερα πολύ λιγότερες.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έτους 2013, με περίοδο αναφοράς εισοδήματος το έτος 2012, θα ανακοινωθούν τον Σεπτέμβριο του 2014.

Η έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών έτους 2012

Οι βασικές διαπιστώσεις

Η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών δεν αφορά πλέον μόνο των φτωχό πληθυσμό (εισόδημα μικρότερο ή ίσο με το κατώφλι της φτώχειας) αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού είναι μία εκ των βασικών διαπιστώσεων της δειγματοληπτικής Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, έτους 2012, (με περίοδο αναφοράς εισοδήματος το έτος 2011).

Σημειώνεται ότι ως υστέρηση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες μετράται η δυσκολία ικανοποίησης βασικών αναγκών, δυσκολία για μία εβδομάδα διακοπών ετησίως, για γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι -ή ισοδύναμο για χορτοφάγους- κάθε δεύτερη ημέρα, για επαρκή θέρμανση της κατοικίας, για αγορές διαρκών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη ΤV, τηλέφωνο, κινητό τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, για αποπληρωμή δανείων ή αγορών με δόσεις, για πληρωμή πάγιων λογαριασμών, κλπ.

Το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις (4) από τις εννέα (9), συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης ανέρχεται σε 19,5% το 2012, ενώ το ποσοστό αυτό ήταν 15,2% το 2011, 11,6% το 2010, 11% το 2009 και 11,2% το 2008. Κατά τη διάρκεια των 5 τελευταίων ετών (2008-2012), υπάρχει αύξηση της υλικής στέρησης, τουλάχιστον σε τέσσερις (4) από τις εννέα (9) κατηγορίες των βασικών αγαθών και υπηρεσιών. Η αύξηση αυτή είναι μεγαλύτερη στα άτομα ηλικίας 0-17 ετών και 0-64 ετών, από ότι στα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω.

Το 50,3% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 2,9%.

Το 76,3% του φτωχού πληθυσμού και το 30,8% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες, ύψους περίπου 540 ευρώ.

Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανση ανέρχεται σε 26,7% το 2012, από 16,4% το 2008, ενώ αντίστοιχα για το φτωχό πληθυσμό είναι 47,6% το 2012, από 33,0% το 2008 και για το μη φτωχό πληθυσμό 20,8% το 2012, από 12,1% το 2008.

Το 40,3% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.

Το 51,1% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμής πάγιων λογαριασμών εγκαίρως, όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.

Το 55,5% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.

Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.940 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.677 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 2.014 ευρώ.

Το 20,9% των παιδιών στερούνται τα βασικά

Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις (4) από τις εννέα (9), συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης είναι:

20,9% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών

34,7% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση

20,7% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 64 ετών

8,6% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση

14,3% του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω

16,3% γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω

11,8% άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω

Σχόλιο:

Για όσους αναρωτιούνται ακόμη για ποιο λόγο κατεδαφίζονται τα ποσοστά τους και ο κόσμος τους γυρνάει την πλάτη, τα όσα ανακοινώθηκαν δίνουν καταλυτικές απαντήσεις. Αν και τώρα δεν καταλαβαίνουν ας συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο!

Advertisements

Τι σχέση έχει η ΝΔ με το Ε.Σ.Υ. ;

adonis-vivliaΧθες ο Αντ. Σαμαράς διατυμπάνισε πως η κυβέρνησή του «επανιδρύει το ΕΣΥ», τριάντα χρόνια μετά την δημιουργία του.

Εκείνη την εποχή, ως πρωτοπαλίκαρο του τότε αρχηγού της ΝΔ Ευάγ. Αβέρωφ, δεσμευόταν να καταργήσει την «κρατικοποίηση της υγείας» αν το κόμμα του επανερχόταν στην εξουσία.

Το να ακούς από το Σαμαρά: «η μεταρρύθμιση γίνεται, επειδή μας την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον. Το 2013 επανιδρύεται το ΕΣΥ, 30 χρόνια μετά τη γέννηση του ΕΣΥ. Εμείς θα την κάνουμε επανάσταση, φτιάχνουμε ένα δίκτυο ΠΦΥ σε όλη τη χώρα, για να έχει πρόσβαση ο πολίτης, όποτε το χρειάζεται. Θέλουμε 24ωρη κάλυψη και να είναι οικονομικά προσιτό σε όλους το νέο σύστημα», είναι αν μη τι άλλο προκλητικό.

Για όσους τουλάχιστον γνωρίζουν την πολεμική του κόμματος του απέναντι στο ΕΣΥ, από την πρώτη στιγμή που ο αείμνηστος Γεννηματάς το έκανε πραγματικότητα!

Όχι μόνο τότε, αλλά και κάθε φορά που γινότανε προσπάθειες να αλλάξουν προς το καλύτερο κάποια δεδομένα, η ΝΔ ήταν εκεί μετωπικά αντίθετη! Θυμάμαι την προσπάθεια επί Παπαδόπουλου το 2000 που πήγε … αύτανδρη.

Και όμως μαζί με τον Σαμαρά ήταν και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που όφειλε τουλάχιστον να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια και να τιμήσει την προσφορά του κόμματος του σε αυτόν τον Τομέα… Αντίθετα όπως διαβάζω: «Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ευχαρίστησε τον Άδωνι Γεωργιάδη για την προσπάθεια που καταβάλλει για τη μεταρρύθμιση, εν μέσω μάλιστα τέτοιας ύφεσης…»!!!!!!

Την ίδια ώρα πάνω- κάτω ο Αδ. Γεωργιάδης, αναφερόμενος στους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ ξεκαθάρισε πως «δεν συνομιλώ με απεργούς». Επαναφέροντας στους παλιότερους εικόνες από τον αλήστου μνήμης υπουργό εργασίας του (εκλιπόντος) Κων. Καραμανλή, τον Κ. Λάσκαρη. Ο οποίος θεωρείται πνευματικός πατέρας της φράσης που τόσο συγκινεί τον νυν υπουργό υγείας.

Η επάνοδος στα πατροπαράδοτα ήθη της μεταπολιτευτικής απαρχής της λαϊκής δεξιάς είναι οφθαλμοφανής, σε μια προσπάθεια ν’ αναβιώσουν μοντέλα αυταρχικής διακυβέρνησης και κάποιοι απλά κλείνουνε τα μάτια!

Έστω κι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα!

Για την ιστορία:

Παραμονές εκλογών του 2004. Η ΝΔ ανακοινώνει το πρόγραμμα της για την Υγεία:

«Την κατάργηση των ΠΕΣΥ και των ιδιωτικών ιατρείων εντός των νοσοκομείων, περιλαμβάνει το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την υγεία, που προβλέπει ριζική αναθεώρηση του ΕΣΥ, βελτίωση της ποιότητας των ιατρικών υπηρεσιών, αξιοποίηση των πόρων και αποφυγή της σπατάλης.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που παρουσίασαν οι Γιώργος Σουφλιάς και Νικήτας Κακλαμάνης αλλά και ο Κ. Καραμανλής, καθιερώνεται η ελεύθερη επιλογή γιατρού από τους ασφαλισμένους, εθνική συλλογική σύμβαση ιδιωτικών γιατρών και οδοντιάτρων με ασφαλιστικά ταμεία, οικογενειακός γιατρός, δημιουργούνται αστικά κέντρα υγείας, οργανώνονται νοσοκομειακές μονάδες σε επιλεγμένα νησιά, δίνονται κίνητρα αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας στο προσωπικό, καταργούνται τα ιδιωτικά ιατρεία εντός των νοσοκομείων καθώς και η λίστα των συνταγογραφούμενων φαρμάκων.

Επίσης, προβλέπεται η αναβάθμιση του ΟΚΑΝΑ και η δημιουργία συντονιστικού οργάνου παρά τω πρωθυπουργώ για το πρόβλημα των ναρκωτικών, ενώ προβλέπεται η κάλυψη απο τους ασφαλιστικούς οργανισμούς της δαπάνης αποτοξίνωσης και βασικής απεξάρτησης.

Παράλληλα, επεκτείνεται ο θεσμός της μονοήμερης νοσηλείας σε όλα τα νοσοκομεία και αφιερώνεται ο θεσμός της κατ’ οίκον νοσηλείας, αυξάνονται οι μονάδες εντατικής θεραπείας, τα δωμάτια νοσηλείας θα έχουν από μία έως τέσσερις κλίνες, εκσυγχρονίζεται το ΕΚΑΒ, καθιερώνεται ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελος για κάθε ασθενή, δημιουργούνται δύο νέα τραυματολογικά κέντρα σε νοσοκομεία πόλεων κατά μήκος των εθνικών οδών, δύο αμιγώς νέα πανεπιστημιακά νοσοκομεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και νέο νοσοκομείο Παίδων στην Θεσσαλονίκη.»

Εύκολα διαπιστώνεται και από τον πλέον αδαή, πως και εδώ «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», περιγράφουν την πλήρη αποτυχία τους. Η μόνο πραγματική επιτυχία ήταν η εκτόξευση του χρέους των Δημόσιων Νοσοκομείων που στη θλιβερή πενταετία τους διπλασιάστηκε!

ΟΟΣΑ και «Μεταδευτεροβάθμια» Εκπαίδευση

oosaΔεν είναι μόνο το Δ.Ν.Τ και η Ε.Ε. που προσυπογράφουν, μέχρι κεραίας, τις πολιτικές των μνημονίων στην Ελλάδα. Ένας ακόμη θεσμός στην υπηρεσία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ο ΟΟΣΑ, συμβουλεύει την απαρέγκλιτη εφαρμογή των όσων περιέχονται στις δανειακές συμβάσεις.

Μάλιστα, δίνοντας στρατηγικό βάθος στην αντιμεταρρύθμιση, συνιστά την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, την ώρα που εισηγείται την επιβολή διδάκτρων στα (κατ’ επίφαση) δημόσια.

Η αλλαγή του συντάγματος θα σημάνει και το τυπικό τέλος αυτών των εκκρεμοτήτων. Μέχρι τότε η δημιουργία de facto καταστάσεων απλώς προετοιμάζει τις de jure.

Ήδη η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει την δημιουργία μόνιμων δομών κινητικότητας και διαθεσιμότητας στο δημόσιο, ώστε να προωθούνται οι κατά κύματα περικοπές προσωπικού. Ο κυνισμός του Θ. Πάγκαλου είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις: δεν απολύονται οι υπάλληλοι αλλά καταργούνται οι θέσεις τους κι εκείνοι απλώς συμπαρασύρονται στην οδό της απωλείας.

Για τα ανώτατα ιδρύματα υπάρχει μια πιο σύνθετη διαδικασία. Δημιουργείται ήδη ένας χώρος «μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», όπου η αγορά συμπεριλαμβάνει κολέγια, ΙΕΚ και ποικίλα τέτοια μορφώματα.

Η πρόσφατη σύγκρουση που πυροδοτήθηκε στ’ ΑΕΙ με πρωτοβουλία του υπουργού παιδείας δεν ήταν μια εκτός προγράμματος ρήξη, ούτε επίδειξη άφρονος αδιαλλαξίας. Η εκκαθάριση των ιδρυμάτων απ’ όποια ομάδα δύναμης έχει απομείνει στο εσωτερικό τους, είτε πρόκειται γι’ «αναδομούμενους» διοικητικούς υπαλλήλους είτε για καθηγητικά κέντρα που επιδιώκουν επαγγελματική αυτονομία (συχνά στ’ όριο της αυθαιρεσίας και της αλαζονείας), αποτελεί προτεραιότητα. Η συντριβή των υπολειμμάτων μιας παρελθοντικής συγκρότησης των ΑΕΙ θα διευκολύνει τόσο την επιβολή διδάκτρων –το φοιτητικό σώμα δεν δείχνει σημάδια αντίδρασης– όσο και την εμφάνιση ιδιωτικών.

Συνεπώς οι υποδείξεις του ΟΟΣΑ, κοινές σε όλα τα κράτη και ειδικά σε όσα βρίσκονται στην δεινή οικονομική θέση του ελληνικού, έχουν αρχίσει να παίρνουν τον δρόμο τους.

Άλλωστε οι τοπικές όψεις ενός οικουμενικού μοντέλου δεν πρέπει να διαφέρουν από τα τεχνοκρατικά υποδείγματα που διαφημίζει ο οργανισμός οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης.

Το μακρύ ταξίδι προς το λιμοκαθαρτήριο βρίσκεται μόλις στην αρχή του, έστω κι αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.

Μια πραγματική τραγωδία!

Ψάχνω να βρω την κατάλληλη λέξη, που μπορεί να περιγράψει την κατάσταση που διαμορφώνεται στη χώρα με την ανεργία. Υπάρχει;

Υπάρχει λέξη που να δίνει το πραγματικό νόημα αυτής της τραγωδίας;

Επέλεξα να θυμίσω τη διαδρομή, με βάση πάντοτε τα επίσημα στοιχεία (πειραγμένα ή μη δεν έχει τόση σημασία) και η οποία δείχνει με τον πιο τραγικό τρόπο την πορεία διάλυσης μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ένα εκατομμύριο άνθρωποι μέσα στα τελευταία 4 χρόνια προστέθηκαν στη μαύρη λίστα της ανεργίας. Ζωές χαμένες, ζωές καταστρεμμένες, ζωές – σκιές.

Και αυτά δυστυχώς για όλους μας είναι τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα μιας  αδιέξοδης πολιτικής, που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, όχι μόνο δεν μπορεί να συγκρατήσει την αυξητική του πορεία αλλά προσθέτει και άλλους στη λίστα της ντροπής.

Η πορεία της εξαθλίωσης:

2009

 «Ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο οι άνεργοι, φθάνοντας τους 531.953 τον Νοέμβριο του 2009 (ποσοστό 10,6%) σε σύγκριση με τους 384.988 που είχαν καταγραφεί τον Νοέμβριο του 2008 (ποσοστό 7,8%). Μεταξύ Νοεμβρίου 2008- Νοεμβρίου 2009 η ανεργία αυξήθηκε κατά 27,6%. Μόνον σε έναν μήνα, τον Νοέμβριο του 2009 σε σύγκριση με τον Οκτώβριο του 2009, προστέθηκαν άλλα 40.814 άτομα.»

2010

«Η ανεργία στην Ελλάδα έφτασε το 12,5% το 2010, έναντι 9,5% το 2009. Ήδη οι εκτιμήσεις που γίνονται στο σχέδιο του προϋπολογισμού η ανεργία για το 2012  θα ξεπεράσει 17%. Σύμφωνα με τελευταίες εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ η ανεργία τον Αύγουστο του 2011 έφτασε στο 18,4% ξεπερνώντας τις 900.000 άτομα»

2011

«Η πιο πρόσφατη καταγραφή της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, τον Απρίλιο, αναφέρει ανεργία στην Ελλάδα σε ποσοστό 15,8%, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδας εκτιμά ότι εντός του 2011 θα ξεπεράσει και το 16%. Σύμφωνα με την τελευταία τριμηνιαία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι περικοπές στις συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας στο δημόσιο τομέα και το πάγωμα των προσλήψεων αναμένεται να οδηγήσουν την ανεργία στην Ελλάδα σε νέα ρεκόρ το 2012.»

2012

«Στο 25,1% εκτινάχθηκε το ποσοστό ανεργίας τον Ιούλιο  έναντι 17,8% τον ίδιο μήνα του 2011 και 24,8% τον Ιούνιο του 2012 ενώ η ανεργία στους νέους ξεπέρασε το 54%.

Όπως ανακοίνωσε η Στατιστική Υπηρεσία το σύνολο των απασχολουμένων κατά τον Ιούλιο του 2012 εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.763.142 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.261.604» 

 

2013

«Στο 27,4%, που αποτελεί νέο ιστορικό ρεκόρ, εκτινάχθηκε η ανεργία τον Σεπτέμβριο, από 27,3% τον Αύγουστο και 26% τον Σεπτέμβριο του 2012, σύμφωνα με τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία. Στο κόκκινο παραμένει η ανεργία των νέων 15-24 με ένα στους δύο να μην έχει δουλειά 51,9%, ενώ στην ηλικία 25-34 η ανεργία αυξήθηκε στο 36,8%.

Ο συνολικός αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.376.463 άτομα, ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.327.859 άτομα και οι απασχολούμενοι σε 3.369.429 άτομα.»

Είναι μια καινούργια ημέρα. Θα πάω και σήμερα στη δουλειά γιατί μέχρι και σήμερα έχω, (αύριο δεν ξέρω) και 1,5 εκ. άνθρωποι σε αυτή τη χώρα δεν έχουν και δεν ελπίζουν ότι θα έχουν πια. Και αυτό είναι που με κάνει περισσότερο απ’ όλα να τρομάζω μπροστά στις εικόνες που έρχονται…

Έλεγα «υπομονή, θα φτιάξουν τα πράγματα, δεν μπορεί».

Μου λέγανε «δε βλέπεις τι γίνεται παντού».

Ούτε πρόκειται να φτιάξουν τα πράγματα, χειρότερα θα γίνουν, ούτε με ενδιαφέρει τι γίνεται αλλού.

Όταν η ζωή μας υποτιμάται με αυτόν τον τρόπο, όταν αμφισβητείται το δικαίωμα να ζούμε με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, όταν σου στερούν το μέλλον, τι άλλο μπορείς να φοβηθείς; Τι άλλο μπορώ να φοβηθώ;

Μια διαφορετική ανάγνωση…

pasok-logo300Στις 19 Νοεμβρίου του 2012, ένα περίπου χρόνο πριν, δημοσιεύτηκε ένα «περίεργο»  άρθρο στα ΝΕΑ.

Το υπέγραφε ο νεοδιορισμένος στη θέση του επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ (από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ), κ. Γιώργος Σιακαντάρης.

Ο τίτλος του ήταν : «ΠΑΣΟΚ : Το τελευταίο Συνέδριο.»

Το άρθρο θα μπορούσατε να το βρείτε ΕΔΩ αν στο μεταξύ δεν κλειδωνότανε!

Ο κ. Σιακαντάρης, ο οποίος παρεμπιπτόντως αναφέρεται παρών στην εκδήλωση των 58 στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», υποστήριζε ούτε λίγο , ούτε πολύ τα εξής:

««Το ΠΑΣΟΚ όμως ως γένος, ως μέτοχος δηλαδή σε μια συνολική ομάδα (τη σοσιαλδημοκρατική) ιδεών και ως εκπρόσωπος μιας κοινωνικής αντίληψης για την ανάγκη αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, της ύπαρξης κοινωνικού κράτους και της αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, έχει ακόμη μέλλον μπροστά του. Μόνο που αυτό το μέλλον δεν το έχει ως ΠΑΣΟΚ …Υπό τις σημερινές συνθήκες, ένα ακόμη συνέδριο συνέχειας του ΠΑΣΟΚ θα είναι «κίνηση» πολιτικής αδράνειας (σχήμα οξύμωρο, αλλά αποδίδει την πραγματικότητα).»

Κατέληγε δε προτείνοντας το εξής:

«Τον Φεβρουάριο, αν όχι νωρίτερα, να πραγματοποιήσει το τελευταίο του, με αυτό το όνομα και αυτά τα σύμβολα, συνέδριο … Το επόμενο βήμα θα είναι η άμεση σύγκληση ενός άλλου συνεδρίου, από μηδενική βάση, όλων των δυνάμεων του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού και αριστερού δημοκρατικού χώρου, με αντικείμενο αφενός την κατάθεση ιδεών και προγραμματικών θέσεων, αφετέρου τη συνδιαμόρφωση του νέου πολιτικού φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας

Φαίνονταν παράξενο και ασύμβατο με τη λογική , κάποιος που υποτίθεται εργάζεται για ένα κόμμα και φαντάζομαι ότι καλοπληρώνεται από αυτό, να εξομολογείται τη βιασύνη του να το τελειώσει.

Είχα αναρωτηθεί τότε αν «Εκφράζουν αυτές οι λογικές – που υπογράφονται με την ιδιότητα του επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ – όσους τον διόρισαν εκεί;»

Αναλυτικά το κείμενο ΕΔΩ

Είναι εντυπωσιακό ότι τα γεγονότα κινούνται ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι, όπως τα προσδιόρισε ο Σιακαντάρης!

Όντως το ΠΑΣΟΚ πήγε στο «Συνέδριο» τέλη Φεβρουαρίου (με τα γνωστά αποτελέσματα), προφανώς θα είναι και το τελευταίο του, συνέχισε να βουλιάζει δημοσκοπικά, οργανωτικά και βεβαίως πολιτικά και να! που και ο υποτιθέμενος νέος φορέας της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας συγκροτείται (τρόπος του λέγειν δηλαδή)!

Θα μπορούσε κανείς να πει πως ένας τιτανοτεράστιος πολιτικός εγκέφαλος προέβλεψε τις εξελίξεις. Θα μπορούσε να πει πως απλά … έτυχε. Αλλά στην πολιτική δεν μπορείς να αποδέχεσαι μονίμως το τυχαίο!

Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο.

Μεθοδευμένα και προσεκτικά σχεδιάστηκε ο «θάνατος» του ΠΑΣΟΚ. Ένας κύκλος ανθρώπων (άλλωστε είναι γνωστή η αρθρογραφία πολλών), θεωρώντας πως το πρόβλημα δεν είναι οι ασκούμενες πολιτικές αλλά τα σύμβολα, το όνομα και η ιστορική ταυτότητα, προκειμένου να σωθούν από το ναυάγιο , στο οποίο οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ, αναζητούσαν από τότε σανίδα σωτηρίας. Έτσι προέκυψαν οι προσπάθειες για αλλαγή των συμβόλων, οι προτάσεις μέχρι και για αλλαγή του ονόματος (ας θυμηθούμε το περίφημο ερωτηματολόγιο παραμονές του Συνεδρίου) , ο νέος φορέας της σοσιαλδημοκρατίας κ.τ.λ.

Θεωρούν πως αν «κρυφτούν» σε άλλους πολιτικούς φορείς, αν φορέσουν στολές παραλλαγής και μαύρα γυαλιά, κανείς δεν θα τους αναγνωρίσει!

Κάπως έτσι οδηγούμαστε στην «ΕΛΙΑ» (!), στη μη κάθοδο του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές και πιθανώς στη μη κάθοδο του και στις εθνικές εκλογές (όποτε και αν γίνουν) και στην εξαφάνιση του!

Αυτό όμως που δεν μπορούν να λύσουν είναι η απουσία του απλού κόσμου. Του κόσμου του ΠΑΣΟΚ που παραμένει στην κατάψυξη, παραμένει στη γωνία, παραμένει και περιμένει.

Όχι εγκεφαλικά κατασκευάσματα κορυφής, από τους πρωταγωνιστές της κρίσης και της απαξίωσης, αλλά τη συνάντηση του και πάλι με αυτά που πίστεψε, με αυτά που οραματίστηκε, με αυτά για τα οποία αγωνίστηκε.

Γιατί όταν δεν αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι το ότι συγκρούστηκε με την κοινωνία, επειδή μετέτρεψε την πρόταση και το λόγο του, από πρόταση και λόγο αλλαγής και μετασχηματισμού της κοινωνίας σε πρόταση επίθεσης κατά παντός κεκτημένου, σε πρόταση κοινωνικής διάλυσης , φτώχειας, ανεργίας και δυστυχίας, ε! πώς να καταλάβεις  ότι δεν μπορεί ένα κόμμα που επαγγέλλεται το σοσιαλισμό ( άντε τη σοσιαλδημοκρατία για να μην παρεξηγηθώ), να ταυτίζεται με τη συντήρηση σε πράξεις, σε λόγια αλλά και σε κυβερνητικά σχήματα;

 

Με αφορμή την εκδήλωση στο «ΑΚΡΟΠΟΛ»

dialogosΕπιτρέψτε μου να καταθέσω κάποιες σκέψεις.

Ας υποθέσουμε πως αλλάζουμε τα πολιτικά και ιστορικά δεδομένα .

Και κυρίως το γεγονός  πως στην πολιτική ιστορία καταγράφονται και θα καταγράφονται δύο τουλάχιστον συγκρουόμενα μεγάλα πολιτικά σχήματα, που εκφράζουν διαχρονικά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και συμφέροντα:

Από τη μία πλευρά τα κόμματα της συντήρησης, με τα όποια ονόματα τους αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές που αποτελούν τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και από την άλλη εκείνα που εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που στέκονται απέναντι σε αυτή και συνήθως με τη μαρξιστική θεώρηση αποτελούν τα αντικείμενα της εκμετάλλευσης.

Συντήρηση και πρόοδος, συντηρητικές πολιτικές και προοδευτικές πολιτικές σε μια αέναη σύγκρουση του χθες και του σήμερα.

Ας υποθέσουμε πως δημιουργούμε και μια μεσοβέζικη κατάσταση που θα ήθελε να διαφοροποιηθεί και από τον έναν και από τον άλλο. Κάτι που με την ίδια ευκολία που σε μερικά θέματα ταυτίζεται με τον ένα, με την ίδια ευκολία να ταυτίζεται με τον άλλο.

Τι θα μπορούσε να εκφράζει στην υποθετική πάντοτε περίπτωση;

Ποιες κοινωνικές δυνάμεις και ποια συμφέροντα;

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τον πόλο της προόδου. Στηριζόμενο σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα η αντιδεξιά ρητορική και πολιτική του στάση και το δεύτερο η πρόταση  της κοινωνικής αλλαγής, η πρόταση δηλαδή για μια άλλη κοινωνία, που περιγραφόταν μέσα από το σοσιαλιστικό του πρόταγμα.

Η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων ήταν αποτέλεσμα των πολιτικών του επιλογών αλλά και της σθεναρής υπεράσπισης των βασικών αρχών και κατευθύνσεων της πολιτικής του.

Η υποχώρηση της προοδευτικής του φυσιογνωμίας και η ταύτιση του με τον μέχρι πρότινος πολιτικό του αντίπαλο σε επίπεδο άσκησης εξουσίας αναίρεσε το πρώτο χαρακτηριστικό του.

Η συμφιλίωση του με τον καπιταλισμό με όρους  νεοφιλελευθερισμού αυτή τη φορά, η συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος το οδήγησε σε  κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής του ταυτότητας.

Η έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού προτάγματος,  το μετέτρεψε  σε ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ από την προοδευτική όχθη στην συντηρητική, η εφαρμογή πολιτικών που βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων που εξέφρασε, το μετέτρεψε σε ένα αδειανό πολιτικά πουκάμισο. Για αυτό όμως ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι επιλογές αυτών που στο όνομα του, του άλλαξαν την καρδιά του.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Γιατί στο όνομα μιας υποτιθέμενης Κεντροαριστεράς, που ορίζεται όχι σαν ένας κοινωνικός και πολιτικός χώρος, αλλά σαν μια ερμηνεία του εκλογικού χάρτη της χώρας, δαιμονοποιούνται ονόματα και σύμβολα και όχι πολιτικές!

Γιατί αντί να εργαστούν κάποιοι για την επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χάρτη, άρα να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης για να ανατρέψουν τις πολιτικές συνθήκες που το οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, προσπαθούν να δραπετεύσουν από τις ευθύνες τους, μετακομίζοντας σε … άλλες πολιτείες.

Αντί να εργαστούν για την κυριαρχία και πάλι στον προοδευτικό χώρο, αναγνωρίζοντας το σπάσιμο των δεσμών τους με αυτόν, προτιμούν να δημιουργήσουν έναν υποτιθέμενο χώρο, χωρίς καμία κοινωνική αναφορά, στον οποίο υπάρχουν απλά πρόσωπα που κατά διαβολική σύμπτωση έχουν μια συγκεκριμένη ιστορική πολιτική διαδρομή!

Είναι προφανές πως δείχνουν να γνωρίζουν  τι θέλουν να εγκαταλείψουν,  αποδεχόμενοι πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορούν  να προσδιορίσουν  πού θέλουν  να πάνε , δεδομένου ότι έχουν  εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι πέραν αυτών…

Ταυτόχρονα όμως φαίνεται να δημιουργείται ένα ακόμα ιστορικό παράδοξο.

Πολιτικοί και στελέχη που λειτούργησαν από θέσεις ευθύνης σε ένα κόμμα, το οδηγούν στο τέλος και τον αφανισμό του, όχι γιατί αποδείχθηκαν λανθασμένες οι ιστορικές του επιλογές, οι αξίες που πρέσβευε ή οι αρχές του, αλλά γιατί εφαρμόστηκαν και από τους ίδιους, πολιτικές ενάντιες σε όλα αυτά, που οδήγησαν στην κοινωνική και  εκλογική του απαξίωση!

Αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, το μεταφέρουν μαζί τους στο υποτιθέμενο νέο! Αποδομώντας μάλιστα με τις πολιτικές τους επιλογές ότι προοδευτικό είχε δώσει ο χώρος τους στο λαό και στη χώρα.

Και επειδή και τα πρόσωπα συμβολίζουν σε αυτές τις περιπτώσεις πολλά, μια ματιά στις φωτογραφίες της εκδήλωσης στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», δείχνουν πολλές από τις αιτίες για τις οποίες το πείραμα θα αποδειχθεί  θνησιγενές.

Σημείωση 1η:

Σας φέρνουν για παράδειγμα ένα ωραίο τυλιγμένο κουτί με εντυπωσιακό χαρτί και μπόλικες κορδελίτσες! Είναι λογικό στην αρχή να σας αρέσει. Θα ενθουσιαστείτε βλέποντας την εξωτερική του εμφάνιση. Θα προχωρήσετε και θα το ανοίξετε. Το περιτύλιγμα φεύγει και βλέπετε το περιεχόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Και αυτή στην πράξη εκτυλίσσεται μπροστά μας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο!!!

Η ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στην Κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι ένα θέμα, είναι ΤΟ ΘΕΜΑ για όσους θέλουν να εκφράσουν κάτι το διαφορετικό.

Όπως βεβαίως και το θέμα των όποιων μετεκλογικών συνεργασιών. Με ποιους και με ποια πολιτική ατζέντα;

Σημείωση 2η :

Για όσους πιστεύουν πως «κάτι νέο γεννιέται» υπάρχει η ερώτηση: Τι καινούργιο μπορούν να φέρουν στην πολιτική σκηνή, πρόσωπα που δοκιμάστηκαν και κατάφεραν να οδηγήσουν για 5 χρόνια στην Κυβέρνηση Καραμανλή;

Σημείωση 3η:

Για τους πραγματικά προοδευτικούς, η  λογική της «αυθεντίας» και της «αφ’ υψηλού» αντιμετώπισης όλων των άλλων δυνάμεων στον προοδευτικό χάρτη, πρέπει να τελειώσει.

Οφείλουν να θεσμοθετήσουν  έναν ουσιαστικό διάλογο, με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική κοινωνία και μια καλύτερη Ελλάδα.

Εδώ δεν μπορούν να υπάρχουν αποκλεισμοί. Οι λογικές που οδηγούν σε μονοδρόμους αντιπαράθεσης με κόμματα και κινήσεις που εκ των πραγμάτων, ανήκουν στον προοδευτικό χάρτη και χαϊδεύουν τη ΝΔ, αθωώνοντας της από τις τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βρέθηκε η χώρα, είναι επικίνδυνη.

Να προτείνουν  προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και Κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουν  και να προβάλλουν  μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Destruction story!

troikaΗ παρατεταμένη και βαθιά ύφεση σε συνδυασμό με την εκρηκτική ανεργία (αύξηση 200% από το 2009), αντισταθμίζουν την επίδραση στο Ασφαλιστικό από τις περικοπές συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας, και μαζί με τις δημογραφικές εξελίξεις φέρνουν μια δεκαετία πιο κοντά, το 2015, το οριακό έτος για τα αποθεματικά των Ταμείων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.

Φωτίζοντας τις δυσμενείς εξελίξεις στη βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού η νέα μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την κοινωνική ασφάλιση και τις επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού στο ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας 2013-2050, αναδεικνύει την αναγκαιότητα νέου πλαισίου χρηματοδότησης του συνταξιοδοτικού συστήματος με την ανεύρεση νέων πόρων εκτός του Κρατικού Προϋπολογισμού (αύξηση αντικειμενικών αξιών δημόσιας περιουσίας, τυχερά παιχνίδια, κερδοφορία Τραπεζών και δημόσιων επιχειρήσεων, κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα, καζίνο, κλπ. ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2010) με στόχο την μακροχρόνια οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ΣΚΑ.

Ειδικότερα, το ενδιαφέρον της εισήγησης αυτής των κ.κ Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση, επικεντρώνεται στην διερεύνηση των επιδράσεων του προσδόκιμου ζωής, της γήρανσης του πληθυσμού, της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, της αναιμικής ανάκαμψης, των χρηματοοικονομικών κινδύνων και της μείωσης των συντάξεων, στην μακροχρόνια βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα.

Σημαντικό γεγονός το οποίο θα έπρεπε να τονισθεί είναι ότι οι εκτιμήσεις των προηγούμενων ετών για το προσδόκιμο ζωής έχουν διαφοροποιηθεί, με αποτέλεσμα τώρα η γήρανση του πληθυσμού να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην χρηματοδότηση του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Όπως διαπιστώνει το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ η δημογραφική μεταβολή του πληθυσμού λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής και της ταυτόχρονης μείωσης των γεννήσεων (γήρανση του πληθυσμού) συμβάλλει σήμερα στην αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 15%.

Γεγονός που επιβαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα έσοδα των φορέων κοινωνικής ασφάλισης και τα αποθεματικά τους, είναι ακόμη και το ότι μετά από 4 έτη η ανεργία κινείται το 2013 στο 28%-29% και η οικονομία είναι σε ύφεση με ρυθμούς της τάξης του -4,5%.

Αύξηση ανεργίας κατά 200%

Λαμβάνοντας υπόψη, τονίζεται στην ανάλυση, ότι το 2013 ο δείκτης ανεργίας είναι στα επίπεδα του 28%-29% (εκτιμήσεις ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), παρατηρείται ότι η ανεργία αυξήθηκε κατά περίπου 200% σε σχέση με τα επίπεδα του 2009.

Το ανησυχητικό φαινόμενο, προστίθεται, είναι ότι εκτός από τις εκτιμήσεις του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών (ILO, IMF κτλ) προβλέπουν ότι η ανεργία αυτή θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα (άνω του 15%) τουλάχιστον μέχρι το 2020.

«Φαινόμενο το οποίο θα επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας» τονίζουν οι μελετητές.

Παροχές-Δείκτης Παροχών 

Στον αντίποδα όμως της ραγδαίας αύξησης του ποσοστού ανεργίας υπήρξε και σημαντική μείωση στις συνταξιοδοτικές παροχές (δημοσιονομική πειθαρχία σύμφωνα με τα Μνημόνια 1, 2 και 3).

Ο δείκτης παροχών (benefit ratio), ο οποίος εκφράζει το επίπεδο των παροχών του συνταξιοδοτικού συστήματος έχει μειωθεί αισθητά το 2013 σε σχέση με τις παροχές του 2009.

Από τα στοιχεία παρατηρείται ότι οι δαπάνες για συντάξεις από τα επίπεδα των 33 δισ. ευρώ το 2009, μειώθηκε στα επίπεδα του 22,5 δισ. ευρώ το 2013, ποσοστιαία μείωση της τάξης του 32%.

Αυτό το συμπέρασμα αποτυπώνεται και στην μέση σύνταξη γήρατος η οποία σύμφωνα με το στοιχεία του Νοεμβρίου 2013 του Ενιαίου Συστήματος Ελέγχου & Πληρωμής Συντάξεων «Ήλιος» εκτιμάται στα επίπεδα των 927 ευρώ (ακαθάριστα), όταν στην μελέτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ του 2009 η μέση σύνταξη εκτιμήθηκε στα 1.350 ευρώ (ακαθάριστα) περίπου, που αντιστοιχεί σε ποσοστιαία μείωση περίπου της τάξης του 31,5%.

Συμπεράσματα

Όπως τονίζεται, η μεθοδολογική αυτή προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον προσδιορισμό του οργανικού ελλείμματος ως του κορυφαίου προβλήματος του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα. Αντίθετα, αποσκοπεί στην αποτύπωση της εξέλιξης των στοιχείων ενεργητικού του ΣΚΑ ως ποσοστού του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2013-2050.

Έτσι, οι προβληματισμοί που διατυπώνονται στα συμπεράσματα της εισήγησης ως προϋποθέσεις προτεραιοτήτων παρέμβασης και άσκησης δημόσιων κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών,
κινούνται προς την κατεύθυνση της σύνθετης κοινωνικο-οικονομικής αντιμετώπισης των προβλημάτων της μακροχρόνιας βιωσιμότητας και της κοινωνικής αποτελεσματικότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα.

Στον επίλογο, λοιπόν, της εισήγησης αυτής αναφέρεται ότι από την μελέτη των επιδράσεων του προσδόκιμου ζωής, της γήρανσης του πληθυσμού, της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, την αβεβαιότητα και τους χρηματο-οικονομικούς κινδύνους, την αναιμική ανάκαμψη και τα μέτρα περικοπής των συνταξιοδοτικών παροχών προκύπτει:

  • Η οριακή ισορροπία εισροών-εκροών κατά το 2014-2015 και από το τέλος του 2015 και μετά ανατρέπεται, ακόμη και αυτή η οριακή ισορροπία στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.
  • Η δημογραφική μεταβολή του πληθυσμού λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής και της ταυτόχρονης μείωσης των γεννήσεων (γήρανση του πληθυσμού) συμβάλλει σήμερα στην αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 15%. Με διαφορετικά σενάρια εκτίμησης της θνησιμότητας αυτή η επιβάρυνση προσεγγίζει το 27% (2050) σε διάστημα εμπιστοσύνης 95%.
  • Οι περικοπές των συντάξεων και η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης εάν δεν συνοδεύονταν από τις συνθήκες και εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας τότε το οριακό έτος στην εξέλιξη των αποθεματικών θα ήταν περίπου το 2025. Η παρατεταμένη και βαθιά ύφεση καθώς και η ανεργία μετατόπισε το οριακό έτος δέκα χρόνια νωρίτερα (2015).
  • Οι δυσμενείς εξελίξεις στην βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα αναδεικνύει την αναγκαιότητα νέου πλαισίου χρηματοδότησης του συνταξιοδοτικού συστήματος με την ανεύρεση νέων πόρων εκτός του Κρατικού Προϋπολογισμού (αύξηση αντικειμενικών αξιών δημόσιας περιουσίας, τυχερά παιχνίδια, κερδοφορία Τραπεζών και δημόσιων επιχειρήσεων, κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα, καζίνο, κλπ. ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2010) με στόχο την μακροχρόνια οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ΣΚΑ.