Με αφορμή την εκδήλωση στο «ΑΚΡΟΠΟΛ»

dialogosΕπιτρέψτε μου να καταθέσω κάποιες σκέψεις.

Ας υποθέσουμε πως αλλάζουμε τα πολιτικά και ιστορικά δεδομένα .

Και κυρίως το γεγονός  πως στην πολιτική ιστορία καταγράφονται και θα καταγράφονται δύο τουλάχιστον συγκρουόμενα μεγάλα πολιτικά σχήματα, που εκφράζουν διαχρονικά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και συμφέροντα:

Από τη μία πλευρά τα κόμματα της συντήρησης, με τα όποια ονόματα τους αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές που αποτελούν τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και από την άλλη εκείνα που εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που στέκονται απέναντι σε αυτή και συνήθως με τη μαρξιστική θεώρηση αποτελούν τα αντικείμενα της εκμετάλλευσης.

Συντήρηση και πρόοδος, συντηρητικές πολιτικές και προοδευτικές πολιτικές σε μια αέναη σύγκρουση του χθες και του σήμερα.

Ας υποθέσουμε πως δημιουργούμε και μια μεσοβέζικη κατάσταση που θα ήθελε να διαφοροποιηθεί και από τον έναν και από τον άλλο. Κάτι που με την ίδια ευκολία που σε μερικά θέματα ταυτίζεται με τον ένα, με την ίδια ευκολία να ταυτίζεται με τον άλλο.

Τι θα μπορούσε να εκφράζει στην υποθετική πάντοτε περίπτωση;

Ποιες κοινωνικές δυνάμεις και ποια συμφέροντα;

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τον πόλο της προόδου. Στηριζόμενο σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα η αντιδεξιά ρητορική και πολιτική του στάση και το δεύτερο η πρόταση  της κοινωνικής αλλαγής, η πρόταση δηλαδή για μια άλλη κοινωνία, που περιγραφόταν μέσα από το σοσιαλιστικό του πρόταγμα.

Η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων ήταν αποτέλεσμα των πολιτικών του επιλογών αλλά και της σθεναρής υπεράσπισης των βασικών αρχών και κατευθύνσεων της πολιτικής του.

Η υποχώρηση της προοδευτικής του φυσιογνωμίας και η ταύτιση του με τον μέχρι πρότινος πολιτικό του αντίπαλο σε επίπεδο άσκησης εξουσίας αναίρεσε το πρώτο χαρακτηριστικό του.

Η συμφιλίωση του με τον καπιταλισμό με όρους  νεοφιλελευθερισμού αυτή τη φορά, η συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος το οδήγησε σε  κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής του ταυτότητας.

Η έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού προτάγματος,  το μετέτρεψε  σε ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ από την προοδευτική όχθη στην συντηρητική, η εφαρμογή πολιτικών που βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων που εξέφρασε, το μετέτρεψε σε ένα αδειανό πολιτικά πουκάμισο. Για αυτό όμως ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι επιλογές αυτών που στο όνομα του, του άλλαξαν την καρδιά του.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Γιατί στο όνομα μιας υποτιθέμενης Κεντροαριστεράς, που ορίζεται όχι σαν ένας κοινωνικός και πολιτικός χώρος, αλλά σαν μια ερμηνεία του εκλογικού χάρτη της χώρας, δαιμονοποιούνται ονόματα και σύμβολα και όχι πολιτικές!

Γιατί αντί να εργαστούν κάποιοι για την επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χάρτη, άρα να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης για να ανατρέψουν τις πολιτικές συνθήκες που το οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, προσπαθούν να δραπετεύσουν από τις ευθύνες τους, μετακομίζοντας σε … άλλες πολιτείες.

Αντί να εργαστούν για την κυριαρχία και πάλι στον προοδευτικό χώρο, αναγνωρίζοντας το σπάσιμο των δεσμών τους με αυτόν, προτιμούν να δημιουργήσουν έναν υποτιθέμενο χώρο, χωρίς καμία κοινωνική αναφορά, στον οποίο υπάρχουν απλά πρόσωπα που κατά διαβολική σύμπτωση έχουν μια συγκεκριμένη ιστορική πολιτική διαδρομή!

Είναι προφανές πως δείχνουν να γνωρίζουν  τι θέλουν να εγκαταλείψουν,  αποδεχόμενοι πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορούν  να προσδιορίσουν  πού θέλουν  να πάνε , δεδομένου ότι έχουν  εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι πέραν αυτών…

Ταυτόχρονα όμως φαίνεται να δημιουργείται ένα ακόμα ιστορικό παράδοξο.

Πολιτικοί και στελέχη που λειτούργησαν από θέσεις ευθύνης σε ένα κόμμα, το οδηγούν στο τέλος και τον αφανισμό του, όχι γιατί αποδείχθηκαν λανθασμένες οι ιστορικές του επιλογές, οι αξίες που πρέσβευε ή οι αρχές του, αλλά γιατί εφαρμόστηκαν και από τους ίδιους, πολιτικές ενάντιες σε όλα αυτά, που οδήγησαν στην κοινωνική και  εκλογική του απαξίωση!

Αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, το μεταφέρουν μαζί τους στο υποτιθέμενο νέο! Αποδομώντας μάλιστα με τις πολιτικές τους επιλογές ότι προοδευτικό είχε δώσει ο χώρος τους στο λαό και στη χώρα.

Και επειδή και τα πρόσωπα συμβολίζουν σε αυτές τις περιπτώσεις πολλά, μια ματιά στις φωτογραφίες της εκδήλωσης στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», δείχνουν πολλές από τις αιτίες για τις οποίες το πείραμα θα αποδειχθεί  θνησιγενές.

Σημείωση 1η:

Σας φέρνουν για παράδειγμα ένα ωραίο τυλιγμένο κουτί με εντυπωσιακό χαρτί και μπόλικες κορδελίτσες! Είναι λογικό στην αρχή να σας αρέσει. Θα ενθουσιαστείτε βλέποντας την εξωτερική του εμφάνιση. Θα προχωρήσετε και θα το ανοίξετε. Το περιτύλιγμα φεύγει και βλέπετε το περιεχόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Και αυτή στην πράξη εκτυλίσσεται μπροστά μας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο!!!

Η ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στην Κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι ένα θέμα, είναι ΤΟ ΘΕΜΑ για όσους θέλουν να εκφράσουν κάτι το διαφορετικό.

Όπως βεβαίως και το θέμα των όποιων μετεκλογικών συνεργασιών. Με ποιους και με ποια πολιτική ατζέντα;

Σημείωση 2η :

Για όσους πιστεύουν πως «κάτι νέο γεννιέται» υπάρχει η ερώτηση: Τι καινούργιο μπορούν να φέρουν στην πολιτική σκηνή, πρόσωπα που δοκιμάστηκαν και κατάφεραν να οδηγήσουν για 5 χρόνια στην Κυβέρνηση Καραμανλή;

Σημείωση 3η:

Για τους πραγματικά προοδευτικούς, η  λογική της «αυθεντίας» και της «αφ’ υψηλού» αντιμετώπισης όλων των άλλων δυνάμεων στον προοδευτικό χάρτη, πρέπει να τελειώσει.

Οφείλουν να θεσμοθετήσουν  έναν ουσιαστικό διάλογο, με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική κοινωνία και μια καλύτερη Ελλάδα.

Εδώ δεν μπορούν να υπάρχουν αποκλεισμοί. Οι λογικές που οδηγούν σε μονοδρόμους αντιπαράθεσης με κόμματα και κινήσεις που εκ των πραγμάτων, ανήκουν στον προοδευτικό χάρτη και χαϊδεύουν τη ΝΔ, αθωώνοντας της από τις τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βρέθηκε η χώρα, είναι επικίνδυνη.

Να προτείνουν  προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και Κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουν  και να προβάλλουν  μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Advertisements

Destruction story!

troikaΗ παρατεταμένη και βαθιά ύφεση σε συνδυασμό με την εκρηκτική ανεργία (αύξηση 200% από το 2009), αντισταθμίζουν την επίδραση στο Ασφαλιστικό από τις περικοπές συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας, και μαζί με τις δημογραφικές εξελίξεις φέρνουν μια δεκαετία πιο κοντά, το 2015, το οριακό έτος για τα αποθεματικά των Ταμείων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.

Φωτίζοντας τις δυσμενείς εξελίξεις στη βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού η νέα μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την κοινωνική ασφάλιση και τις επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού στο ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας 2013-2050, αναδεικνύει την αναγκαιότητα νέου πλαισίου χρηματοδότησης του συνταξιοδοτικού συστήματος με την ανεύρεση νέων πόρων εκτός του Κρατικού Προϋπολογισμού (αύξηση αντικειμενικών αξιών δημόσιας περιουσίας, τυχερά παιχνίδια, κερδοφορία Τραπεζών και δημόσιων επιχειρήσεων, κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα, καζίνο, κλπ. ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2010) με στόχο την μακροχρόνια οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ΣΚΑ.

Ειδικότερα, το ενδιαφέρον της εισήγησης αυτής των κ.κ Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση, επικεντρώνεται στην διερεύνηση των επιδράσεων του προσδόκιμου ζωής, της γήρανσης του πληθυσμού, της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, της αναιμικής ανάκαμψης, των χρηματοοικονομικών κινδύνων και της μείωσης των συντάξεων, στην μακροχρόνια βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα.

Σημαντικό γεγονός το οποίο θα έπρεπε να τονισθεί είναι ότι οι εκτιμήσεις των προηγούμενων ετών για το προσδόκιμο ζωής έχουν διαφοροποιηθεί, με αποτέλεσμα τώρα η γήρανση του πληθυσμού να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην χρηματοδότηση του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Όπως διαπιστώνει το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ η δημογραφική μεταβολή του πληθυσμού λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής και της ταυτόχρονης μείωσης των γεννήσεων (γήρανση του πληθυσμού) συμβάλλει σήμερα στην αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 15%.

Γεγονός που επιβαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα έσοδα των φορέων κοινωνικής ασφάλισης και τα αποθεματικά τους, είναι ακόμη και το ότι μετά από 4 έτη η ανεργία κινείται το 2013 στο 28%-29% και η οικονομία είναι σε ύφεση με ρυθμούς της τάξης του -4,5%.

Αύξηση ανεργίας κατά 200%

Λαμβάνοντας υπόψη, τονίζεται στην ανάλυση, ότι το 2013 ο δείκτης ανεργίας είναι στα επίπεδα του 28%-29% (εκτιμήσεις ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), παρατηρείται ότι η ανεργία αυξήθηκε κατά περίπου 200% σε σχέση με τα επίπεδα του 2009.

Το ανησυχητικό φαινόμενο, προστίθεται, είναι ότι εκτός από τις εκτιμήσεις του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών (ILO, IMF κτλ) προβλέπουν ότι η ανεργία αυτή θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα (άνω του 15%) τουλάχιστον μέχρι το 2020.

«Φαινόμενο το οποίο θα επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας» τονίζουν οι μελετητές.

Παροχές-Δείκτης Παροχών 

Στον αντίποδα όμως της ραγδαίας αύξησης του ποσοστού ανεργίας υπήρξε και σημαντική μείωση στις συνταξιοδοτικές παροχές (δημοσιονομική πειθαρχία σύμφωνα με τα Μνημόνια 1, 2 και 3).

Ο δείκτης παροχών (benefit ratio), ο οποίος εκφράζει το επίπεδο των παροχών του συνταξιοδοτικού συστήματος έχει μειωθεί αισθητά το 2013 σε σχέση με τις παροχές του 2009.

Από τα στοιχεία παρατηρείται ότι οι δαπάνες για συντάξεις από τα επίπεδα των 33 δισ. ευρώ το 2009, μειώθηκε στα επίπεδα του 22,5 δισ. ευρώ το 2013, ποσοστιαία μείωση της τάξης του 32%.

Αυτό το συμπέρασμα αποτυπώνεται και στην μέση σύνταξη γήρατος η οποία σύμφωνα με το στοιχεία του Νοεμβρίου 2013 του Ενιαίου Συστήματος Ελέγχου & Πληρωμής Συντάξεων «Ήλιος» εκτιμάται στα επίπεδα των 927 ευρώ (ακαθάριστα), όταν στην μελέτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ του 2009 η μέση σύνταξη εκτιμήθηκε στα 1.350 ευρώ (ακαθάριστα) περίπου, που αντιστοιχεί σε ποσοστιαία μείωση περίπου της τάξης του 31,5%.

Συμπεράσματα

Όπως τονίζεται, η μεθοδολογική αυτή προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον προσδιορισμό του οργανικού ελλείμματος ως του κορυφαίου προβλήματος του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα. Αντίθετα, αποσκοπεί στην αποτύπωση της εξέλιξης των στοιχείων ενεργητικού του ΣΚΑ ως ποσοστού του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2013-2050.

Έτσι, οι προβληματισμοί που διατυπώνονται στα συμπεράσματα της εισήγησης ως προϋποθέσεις προτεραιοτήτων παρέμβασης και άσκησης δημόσιων κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών,
κινούνται προς την κατεύθυνση της σύνθετης κοινωνικο-οικονομικής αντιμετώπισης των προβλημάτων της μακροχρόνιας βιωσιμότητας και της κοινωνικής αποτελεσματικότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα.

Στον επίλογο, λοιπόν, της εισήγησης αυτής αναφέρεται ότι από την μελέτη των επιδράσεων του προσδόκιμου ζωής, της γήρανσης του πληθυσμού, της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, την αβεβαιότητα και τους χρηματο-οικονομικούς κινδύνους, την αναιμική ανάκαμψη και τα μέτρα περικοπής των συνταξιοδοτικών παροχών προκύπτει:

  • Η οριακή ισορροπία εισροών-εκροών κατά το 2014-2015 και από το τέλος του 2015 και μετά ανατρέπεται, ακόμη και αυτή η οριακή ισορροπία στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.
  • Η δημογραφική μεταβολή του πληθυσμού λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής και της ταυτόχρονης μείωσης των γεννήσεων (γήρανση του πληθυσμού) συμβάλλει σήμερα στην αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 15%. Με διαφορετικά σενάρια εκτίμησης της θνησιμότητας αυτή η επιβάρυνση προσεγγίζει το 27% (2050) σε διάστημα εμπιστοσύνης 95%.
  • Οι περικοπές των συντάξεων και η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης εάν δεν συνοδεύονταν από τις συνθήκες και εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας τότε το οριακό έτος στην εξέλιξη των αποθεματικών θα ήταν περίπου το 2025. Η παρατεταμένη και βαθιά ύφεση καθώς και η ανεργία μετατόπισε το οριακό έτος δέκα χρόνια νωρίτερα (2015).
  • Οι δυσμενείς εξελίξεις στην βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα αναδεικνύει την αναγκαιότητα νέου πλαισίου χρηματοδότησης του συνταξιοδοτικού συστήματος με την ανεύρεση νέων πόρων εκτός του Κρατικού Προϋπολογισμού (αύξηση αντικειμενικών αξιών δημόσιας περιουσίας, τυχερά παιχνίδια, κερδοφορία Τραπεζών και δημόσιων επιχειρήσεων, κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα, καζίνο, κλπ. ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2010) με στόχο την μακροχρόνια οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ΣΚΑ.