Happy end ξανά και ξανά!

apolyseiwΟι μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα δεν μπορεί να επιφυλάσσουν εκπλήξεις, σχετικά με την τελική τους κατάληξη.

Εν τέλει οι επιταγές των εκπροσώπων των δανειστών θα γίνουν –στην ουσία τους- αποδεκτές, αφού ο συσχετισμός δύναμης δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών.

Ωστόσο οι απορίες έχουν να κάνουν με την άτεγκτη στάση των επικεφαλής της Ε.Ε. και της τρόικα. Ούτε σκέψη για χαλάρωση, παρά τ’ ότι η κυβέρνηση Σαμαρά κλυδωνίζεται και –ειδικά αν ισχύσει η απελευθέρωση των κατασχέσεων της πρώτης κατοικίας δανειοληπτών που χρωστούν- αντιμετωπίζει το φάσμα της κατάρρευσης.

Πολλοί εντυπωσιάζονται από το γεγονός ότι οι δανειστές δείχνουν ν’ αδιαφορούν γι’ αυτήν την πιθανότητα, παρ’ ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση που εξυπηρετεί απολύτως τις δικές τους επιδιώξεις. Την ώρα που ακούγονται επαινετικά λόγια για την «ελληνική πρόοδο» το μαστίγιο (της λήψης νέων μέτρων) χρησιμοποιείται διαρκώς.

Μια ανάγνωση αυτής της αντίφασης –των εσωτερικών αντινομιών μιας διαλεκτικά ολοκληρωμένης πραγματικότητας- είναι αυτή που σχετίζεται με την κρίσιμη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. Η οποία ακροβατεί στο τόξο που περιλαμβάνει τα πετρέλαια της Κασπίας και την Τουρκία, διαπερνά την ανατολική Μεσόγειο για να ολοκληρωθεί στην Β. Αφρική και την Μ. Ανατολή. Οι αναζητήσεις πετρελαίου και «στρατηγικών ορυκτών» στο υπέδαφος της χώρας επιτείνονται, κάτι που δίνει υπόσταση στις εκτιμήσεις για μεγάλα αποθέματα τέτοιων σημαντικών πρώτων υλών.

Αν προστεθεί τ’ ότι υπάρχουν μνημονιακές υποχρεώσεις, βάσει των οποίων ολόκληρη η δημόσια περιουσία θα εκποιηθεί σ’ επιχειρηματικά συμφέροντα (συνδεδεμένα με τους δανειστές και κρατικές οντότητες όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία) γίνεται κατανοητό κάτι πολύ απλό. Το αν υφίσταται, ή όχι, κάποια φιλική κυβέρνηση στην τοπική διοίκηση του άκρου της ευρωζώνης είναι κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει τους μεγάλους παίκτες αυτού του παζλ. Ενδεχομένως μάλιστα να τους βολεύει η ανακύκλωση κρίσεων και αναταραχών, ούτως ώστε οι προωθούμενες «διευθετήσεις» -οι οποίες αφορούν ανασύνταξη ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή- να υλοποιηθούν ευκολότερα.

Μια τέτοια πιθανότητα προϋποθέτει την ανηλεή συμπεριφορά των δανειστών και την εξώθηση της ελληνικής κυβέρνησης (ακόμα και της υφιστάμενης) σε οριακού τύπου επιλογές. Είναι κάτι που, αν κρίνουμε από την δημόσια εικόνα των κορυφαίων στελεχών της συγκυβέρνησης Σαμαρά, προκαλεί από παγωμάρα και εκνευρισμό μέχρι απελπισία και τρόμο.

Εκ παραλλήλου και παρά τις υπαρκτές διαφορές τους το ΔΝΤ και η Ε.Ε. επιτείνουν τον πανικό και την σύγχυση, μέσω αντιδράσεων που θυμίζουν Σκωτσέζικο ντους

Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία για το τι μέλλει γενέσθαι παραπέμπω στη διακήρυξη, που σηματοδοτεί το τυπικό τέλος της παράτας περί αντίστασης στην τρόικα, από τον Αντ. Σαμαρά! Στην συνάντηση με τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου Μ. Σούλτς δήλωσε πως δουλεύει για συμφωνία με την τρόικα «ώστε ν’ αναλάβουμε την προεδρία χωρίς το βάρος της τελικής ρύθμισης»!

Νομίζω πως πιο σαφής δεν θα μπορούσε να είναι!

Advertisements

Για την ιστορία και μόνο!

limghandlerΜία βροχερή ημέρα τον Νοέμβριο του 2011, στο επιβλητικό Παλάτι του Φεστιβάλ των Καννών, που συνήθως κατακλύζεται από αστέρες του Χόλυγουντ, οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών έδωσαν σκληρή μάχη. Ήταν μία ημέρα έντονη, με στρες, καβγάδες και ύβρεις, που παραπέμπουν σε πικρίες που έχουν μείνει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτήν την εικόνα περιγράφει ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεζ Θαπατέρο, ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας στο βιβλίο του «El Dilema» (το δίλημμα), αποσπάσματα του οποίου αποκαλύπτει το πρακτορείο Reuters.

Ήταν μια συνάντηση κατά την οποία ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε σκληρό pressing για την πρόταση διεξαγωγής δημοψηφίσματος, ενώ η Ισπανία και η Ιταλία δέχθηκαν έντονες πιέσεις να ενταχθούν στον μηχανισμό στήριξης.

Ο κ. Θαπατέρο μάλιστα περιγράφει λεπτομερώς πώς η Γερμανίδα καγκελάριος του έστησε… ενέδρα.

«Με χαιρέτησε ευγενικά και σχεδόν χωρίς καμία εισαγωγή έθεσε την πρόταση για την οποία εμείς δεν είχαμε απολύτως καμία ένδειξη» γράφει και συμπληρώνει: «Η Μέρκελ με ρώτησε εάν ήμουν διατεθειμένος να ζητήσω προληπτική γραμμή πίστωσης 50 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ ενώ επιπλέον 85 δισ. ευρώ θα πήγαιναν στην Ιταλία. Η απάντησή μου ήταν άμεση και ξεκάθαρη: «όχι».

Η Α. Μέρκελ δέχθηκε την απάντησή του και τότε οι Ευρωπαίοι ηγέτες στράφηκαν στην Ιταλία ασκώντας ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις για ένταξη στον μηχανισμό στήριξης. Ο κ. Θαπατέρο περιγράφει σκηνές πανικού μεταξύ των αξιωματούχων της Ε.Ε., των ΗΠΑ και του ΔΝΤ για το πώς θα αντιδρούσαν οι αγορές στο άνοιγμα εκείνης της Δευτέρας. Υπήρχε «η αίσθηση μιας συγκεκριμένης αδυναμίας από την πλευρά των δημοκρατικών κυβερνήσεων σε σχέση με τις αγορές» αναφέρει.

Ο κ. Θαπατέρο δήλωσε στη Μέρκελ ότι η Ισπανία μπορούσε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότησή της μέσω των αγορών, σημειώνοντας ότι η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. «Αυτό το λίγο χρονικό διάστημα που της μετέφραζαν τα λόγια μου νόμιζα ότι θα κρατούσε για πάντα» γράφει και συμπληρώνει: «Τελικά, μου απάντησε στα αγγλικά κοιτώντας με στα μάτια: «Ο.Κ., I understand (εντάξει, καταλαβαίνω)».

Η Μέρκελ δεν συζήτησε ξανά το συγκεκριμένο θέμα και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της συνόδου αφορούσε τις προειδοποιήσεις στον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να μην προχωρήσει σε δημοψήφισμα για τις συνθήκες του μνημονίου. Έντονες ήταν οι πιέσεις και προς τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι να δεχθεί δάνειο από το ΔΝΤ.

Ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός αναφέρει πως σε εκείνο το δείπνο εργασίας το κλίμα ήταν έντονο, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να ανταλλάσσουν πικρίες με ρίζες από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μάλιστα παρουσία του προβληματισμένου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. «Για μια στιγμή φαινόταν ότι ο δραματικός διχασμός της Ευρώπης του περασμένου αιώνα επαναλαμβανόταν. Ήταν μόνο πέντε λεπτά, αλλά πέντε λεπτά κατά τα οποία τα λόγια που άκουγα είχαν την επιβλητική ισχύ όλων των δραμάτων της ευρωπαϊκής ιστορίας» γράφει χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

Περιγράφοντας τις πιέσεις που ασκήθηκαν στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, αναφέρει ότι ο υπουργός Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι δήλωσε κάποια στιγμή: «Μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους για να αυτοκτονήσω». Ο Θαπατέρο περιγράφει μάλιστα την τακτική της Ιταλίας με τη σκληρή άμυνα που παίζουν οι παίκτες στο Κατενάτσιο. Χαρακτηρίζει το Παλάτι του Φεστιβάλ «κάστρο υπό την πολιορκία των αγορών» και τονίζει ότι από τότε ακουγόταν στους διαδρόμους του το όνομα του Μάριο Μόντι, του τεχνοκράτη που αργότερα ανέλαβε την πρωθυπουργία της Ιταλίας.

Ο κ. Θαπατέρο, όμως, κάνει την κριτική του. Υποστηρίζει πως η Ε.Ε. αντέδρασε πολύ αργά όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας, το 2009, και πως δεν κατάφερε να συμφωνήσει στο μοναδικό μέτρο που κατά την άποψή του θα έστελνε την κρίση εις τα εξ ων συνετέθη: τα ευρωομόλογα.

Υ.Γ.

Τα ευρωομόλογα ακόμα αναζητούνται…

Υ.Γ. 2

Το ότι από τότε ακούγονταν το όνομα του Μόντι, είναι η απόδειξη πως τα σχέδια βρίσκονταν σε εξέλιξη και πως κάποια πράγματα είχαν ήδη αποφασιστεί. Ίσως και τα δικά μας..

Υ.Γ. 3

Ο Λ. Θαπατέρο υποστηρίζει πως, μόλις ο Γ. Παπανδρέου έθεσε το γνωστό θέμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα ο Σαρκοζί άρχισε να τον λούζει με υβριστικές φράσεις. Κάτι που, εμμέσως πλην σαφώς, επιβεβαίωσε και ο εκπρόσωπος του πρώην πρωθυπουργού της χώρας μας.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ο υστερικός φόβος των εκπροσώπων του ευρωενωσιακού πυρήνα μόλις ακούσουν οτιδήποτε εμπλέκει τον λαϊκό παράγοντα στις αποφάσεις για το μέλλον της ζώνης του ευρώ. Μόνο η αναφορά σε δημοψήφισμα δρομολόγησε την διαδικασία ενός «πραξικοπήματος», που εκπαραθύρωσε τον Γ. Παπανδρέου. Οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε το πόση αξία έχουν τα περί δημοκρατίας και το ποιο είναι το πραγματικό μέγεθος της Ελλάδας, ειδικά μετά την μνημονιακή της επιτήρηση.