Ο ευπατρίδης μεγαλοεφοπλιστής!

avramo2Διαφημίσθηκε αρκούντως η προθυμία του Β. Βαρδινογιάννη, ν’ αναλάβει εκείνος το οικονομικό κόστος της παρουσίας μηχανοκίνητων αρμάτων στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Βέβαια ο ευπατρίδης μεγαλοεφοπλιστής δεν θα ξοδευτεί ιδιαίτερα.

Καθώς οι απολύσεις και οι εκκωφαντικές μειώσεις μισθών σε εταιρείες του ομίλου και τα Μ.Μ.Ε ιδιοκτησίας ή επιρροής του (STAR, MEGA) φρόντισαν για την εξοικονόμηση των χρημάτων της εθνικής ευεργεσίας.

Είναι γνωστό άλλωστε πως ο άλλοτε αντιναύαρχος του πολεμικού ναυτικού δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στο σώμα, με προαγωγές και αποστρατείες αξιωματικών.

Φαίνεται άλλωστε, στους επιμελείς αναλυτές κάποιων τηλεοπτικών ρεπορτάζ του παρελθόντος.

Όσο για τον κομψευόμενο ΥΠΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλο θα πρέπει να νοιώθει υπερήφανος που ξαναζεί στιγμές επικοινωνιακού μεγαλείου!

Advertisements

Ενδιαφέρουσες «αποκαλύψεις» για το πρόγραμμα του 2010

wsjΔημοσίευμα της εφημερίδας «Wall Street Journal» αποκαλύπτει τις εσωτερικές διχογνωμίες στο ΔΝΤ την περίοδο του 2010, όταν λήφθηκε η αρχική απόφαση για την διαχείριση του προβλήματος με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Παραθέτει αποσπάσματα από τα πρακτικά της συνεδρίασής του, στις 9/5/2010 στην Ουάσιγκτον. Εκεί οι πέραν των ΗΠΑ και της Ε.Ε. εκπρόσωποι κρατών (Ρωσία, Βραζιλία, Καναδάς, Αυστραλία που εκπροσωπούν και άλλα 38 κράτη) εξέφρασαν την έντονη διαφωνία τους με το «σχέδιο θεραπείας» του Ντομινίκ-Στρος-Καν.

Θεωρώντας το πρόγραμμα μη βιώσιμο, λόγω του ύψους του δημοσίου χρέους της Ελλάδας και του γεγονότος ότι ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των κατόχων ελληνικών ομολόγων (και των συμφερόντων τους).

Ενδιαφέρον έχει πως και η Ελβετία τάχθηκε στο πλευρό των διαφωνούντων, ζητώντας –όπως και εκείνοι- αναδιάρθρωση του χρέους εξ’ αρχής.

Αν επιστρέψουμε στην καθ’ ημάς πραγματικότητα του 2010 θα θυμηθούμε πως η τότε κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ξόρκιζε κάθε πιθανότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Για ν’ αποδειχθεί πως, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες των ΗΠΑ και του γερμανικού και γαλλικού πυρήνα της Ε.Ε., έκανε την ανάγκη φιλοτιμία. Όπως είπε (ανώνυμα) κάποιος από εκείνους που συμμετείχαν στην συνεδρίαση του ΔΝΤ τον Μάη του 2010 «το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας δεν ήταν ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα αλλά για την ίδια την ευρωζώνη».

Επιβεβαιώνοντας τον συστημικό  χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης και διαψεύδοντας όλους εκείνους οι οποίοι είχαν αποτίσει φόρο τιμής στο (πρώτο) μνημόνιο και τις αναζωογονητικές του επιδράσεις.

Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον πως τα όσα έγιναν εκείνη την περίοδο ήταν για να υψωθούν προστατευτικά τείχη στην επέκταση της οικονομικής κρίσης στο Βερολίνο και το Παρίσι. Οι προσπάθειες του Γ. Παπανδρέου και οι αναφορές του στα ευρύτερα χαρακτηριστικά του προβλήματος υπονομεύθηκαν από τις ίδιες τις παραδοχές του –του στυλ «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα».

Ενδεχομένως τα περί δημοψηφίσματος (στα τέλη του 2011) να ήταν μια ύστατη και απελπισμένη προσπάθεια να βγει από τον λαβύρινθο στον οποίο εισήλθε «ελευθεροεκβιαζόμενος» – για να χρησιμοποιήσουμε την ελληνική μετάφραση ενός γερμανικού όρου.

Άλλο «Ελιά» και άλλο … φουντουκιά!

diaforaΔιάβασα με ενδιαφέρον και προσοχή το κείμενο των «58» για τη νέα κεντροαριστερά.

Με εντυπωσίασε ο τρόπος με τον οποίο η είδηση πέρασε στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και κυρίως η ευκολία με την οποία χαρακτηρίζεται η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ως η αντίστοιχη της Ιταλικής «Ελιά»!

Οφείλω όμως να σημειώσω κάποια απλά πραγματάκια:

Πρώτο:

Ο σχηματισμός της «Ελιάς» στην Ιταλία το 1995, ήταν η απάντηση της τότε υπαρκτής και δυνατής κεντροαριστεράς στην επέλαση της Δεξιάς και κυρίως του Σίλβιο Μπερλουσκόνι που εμφανίστηκε το 1994 και του συνασπισμού των κεντροδεξιών κομμάτων που ενώθηκαν στον Οίκο των Ελευθεριών (Casa delle Liberta) και στη συνέχεια στον συνασπισμό Il Poppolo della Liberta.

Στην Ελλάδα η επέλαση της Δεξιάς έχει πάρει σάρκα και οστά με την Κυβέρνηση Σαμαρά και η βασική συνιστώσα της νέας Κεντροαριστεράς (όπως τουλάχιστον προκύπτει από όσα υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη σημερινή του συνέντευξη στο Έθνος), συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα!

Δεν είναι μια απλή διαφορά. Είναι το δεδομένο που – σύμφωνα με πολλούς – ακυρώνει την όποια δυναμική θα μπορούσε να αναπτυχθεί.

Και ίσως για αυτό παρά τις αναφορές στη Δεξιά, δεν υπάρχει καμία απολύτως τοποθέτηση για τη συγκυβέρνηση, στο κείμενο των «58»!

Δεύτερο:

romanoΟ σχηματισμός της «Ελιάς» στην Ιταλία είχε την τύχη να σφραγιστεί από την προσωπικότητα του Ρομάνο Πρόντι. Άσχετα με την όποια κριτική μπορεί να του γίνει, φαντάζομαι πως θα αναγνωριστεί από όλους ότι πρόκειται για μια σημαντικότατη πολιτική προσωπικότητα.

Στο ελληνικό εγχείρημα αναζητώ με αγωνία μια τέτοια προσωπικότητα! Σε αντίθεση με αυτό ανακαλύπτω πολιτικούς που δοκιμάστηκαν, κρίθηκαν και κυβέρνησαν μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αλλά και πολλούς (που αναφέρονται ως προσωπικότητες και δεν θέλω να διαφωνήσω με αυτό) , των οποίων η σχέση με την ενεργή πολιτική ήταν ανύπαρκτη.

Η παρουσία δε πολιτικών που έχουν κάνει επάγγελμα τη μεταπήδηση από κόμμα σε κόμμα ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, μάλλον δεν ευνοεί την όποια προσπάθεια.

Τρίτο:

Η Ιταλική «Ελιά» δεν απέκλεισε κανέναν, από όσους θα ήθελαν να βρεθούν μαζί της. Αποτέλεσε το ενιαίο μπλοκ των δυνάμεων που προέρχονταν από τον χώρο των σοσιαλιστών και των σοσιαλδημοκρατών, των προοδευτικών καθολικών, των φιλελευθέρων αλλά και των απογόνων του πάλαι ποτέ «αιρετικού» κομμουνιστικού κόμματος της Ιταλίας καθώς και των οικολόγων.

Είναι περίεργη η οριοθέτηση που γίνεται με το κείμενο των «58» σχετικά με την «νεοκομμουνιστική Αριστερά»! Και είναι ακόμα πιο περίεργο το ότι χωρίς λόγο – κατά την ταπεινή μου γνώμη- επιχειρείται ο αποκλεισμός δυνάμεων που παραδοσιακά αποτελούσαν φίλα προσκείμενες στο ΠΑΣΟΚ δυνάμεις. Το γεγονός ότι δεν διαφοροποιείται στην αναφορά η ηγεσία π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ, από τα μέλη και τα στελέχη του αλλά και τους ψηφοφόρους του, αποτελεί ζήτημα!

Η σύγχρονη Αριστερά δεν μπορεί να είναι η Αριστερά των αποκλεισμών. Και μάλιστα από το ξεκίνημα της.

Κατά τ’ άλλα θα επιμείνω στην άποψη μου, που πολλές φορές έχω παρουσιάσει πως δεν είναι δύσκολο να αναζητάς με σύγχρονους όρους μια νέα Ένωση Κέντρου, που θα κλείνει το μάτι προς τα Αριστερά ασκώντας όμως πολιτικές που θα είναι πλήρως αποδεκτές από τη συντηρητική τάξη των αγαπητών, τραπεζιτών και Βιομηχάνων.

Το δύσκολο είναι να αναζητήσεις τους όρους και τις προϋποθέσεις για ένα φορέα σύγχρονης, ρεαλιστικής, δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει με κείμενα και πυροτεχνήματα αλλά με πρωτοβουλίες από τους ίδιους τους πολίτες!

Για να μη γίνει η «Ελιά» … φουντουκιά, ας θυμηθούν οι εμπνευστές της ότι αν δεν υπήρχαν οι επιτροπές πολιτών που είχαν δημιουργηθεί από τον Πρόντι σε ολόκληρη την Ιταλία, η «Ελιά» εκεί μπορεί να μην είχε υπάρξει ποτέ!

 

Όλα για πάρτη τους!

kanaliaΔίχως διαγωνισμό, η «ψηφιακή εποχή» της τηλεόρασης αποδίδεται στους μεγαλοκαναλάρχες –ιδιοκτήτες του MEGA, του ΑΝΤ-1, του STAR, του ALPHA και του ΣΚΑΪ.

Οι οποίοι συνεχίζουν να κατέχουν (με την βούλα της κυβέρνησης πλέον) δημόσιες συχνότητες και να μην έχουν πληρώσει δραχμή ή ευρώ, επί 24 συναπτά έτη.

Προφανώς το δωράκι προέρχεται ως ανταπόδοση υπηρεσιών, όλα αυτά τα (ιδιαίτερα δύσκολα τελευταία) χρόνια.

Εν τω μεταξύ συμπληρώνονται τέσσερις μήνες από την απόπειρα κλεισίματος της ΕΡΤ, όπου οι έγκλειστοι στο «άντρο διαφθοράς» (κατά τον Σ. Κεδίκογλου) συνεχίζουν τον αγώνα τους. Η κατάπτυση «πράξη νομοθετικού περιεχομένου» θα μεταφερθεί ως τροπολογία σε νομοσχέδιο.

Αυτό θα πει πολιτική αρχών και σεβασμός δεσμεύσεων.

Βατοπεδίου το … ανάγνωσμα

ef

14 άτομα (ανάμεσά τους ο ηγούμενος Εφραίμ, στελέχη της ΚΕΔ επί κυβέρνησης Καραμανλή και η Αικ. Πελέκη, τέως σύζυγος του Γ. Βουλγαράκη) παραπέμπονται για το σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου.

Αντιθέτως ο Γ. Αγγέλου, σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού, απαλλάχθηκε πάσης κατηγορίας με το βούλευμα του τριμελούς συμβουλίου εφετών. Ουσιαστικά επικυρώθηκε η άποψη του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, περί «παραπλανηθέντων υπουργών».

Να υπενθυμίσουμε πως για τον Αντ. Σαμαρά σκάνδαλο δεν υφίσταται, αλλά κατασκευάσθηκε ώστε να προκληθεί πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τ

ον περασμένο Ιούνιο ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου Π. Μπαλτάκος αθώωσε σε δημόσια εκδήλωση (και από του βήματός της) τον Εφραίμ, υπό τα χειροκροτήματα του παρευρεθέντος Αδ. Γεωργιάδη.

Η δίκη θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον!

Από την Αυστρία … με αγάπη!

Οι εκλογές στην Αυστρία πέρασαν στα ψιλά, ωστόσο τα μηνύματα που εξέπεμψαν είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Οι δύο παραδοσιακές πολιτικές οικογένειες επικράτησαν, αλλά με ψαλιδισμένα φτερά.

Οι σοσιαλδημοκράτες πρώτευσαν με 26,5%, οι συντηρητικοί ακολούθησαν με 24%.

Από εκεί και πέρα είχαμε τον θρίαμβο κομμάτων που εκφράζουν τον εθνικιστικό και ξενόφοβο γαλαξία της χώρας.

Οι «ελεύθεροι» ανέβηκαν στο 20,5%, ενώ στο κοινοβούλιο εισέρχονται η «ομάδα Στόναχ» (ενός αυστροκαναδού δισεκατομμυριούχου) με 5,8% και το ΝΕ.Ο.Σ. με 5,2%. Ενδιάμεσα οι «πράσινοι» κατέγραψαν ένα 12,2%. Αν αθροίσουμε και τον ακροδεξιό «συνασπισμό- μέλλον της Αυστρίας» που έλαβε 3,6% και δεν έπιασε το κοινοβουλευτικό όριο του 4% η δύναμη των κομμάτων της αυστριακής άκρας δεξιάς αγγίζει το 35%.

Μάλιστα η αντιπροσώπευση των κομμάτων της στα εργατικά στρώματα της χώρας είναι ακόμα μεγαλύτερη. Κι όμως η Αυστρία ούτε ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζει, ούτε κάποιες ιδιαίτερες μεταναστευτικές ροές επηρεάζουν την εκεί καθημερινότητα.

Προς τι λοιπόν η εκλογική εκτόξευση ενός αμαλγάματος εθνικιστικών και ρατσιστικών ιδεών;

Η ανασφάλεια που κυριαρχεί σε χώρες της «πλούσιας κεντρευρώπης» είναι διαφορετικού τύπου από εκείνη του ευρωμεσογειακού νότου. Εκεί υπάρχει ο φόβος της επέκτασης της κρίσης από τους «λεπρούς των μνημονίων», συνεπώς η συγκρότηση «υγειονομικών ζωνών» παίρνει τον χαρακτήρα ύψιστης προτεραιότητας.

austriaΗ ωρίμανση της ελεύθερης αγοράς και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών που επέφερε αναπληρώνονται με την συγκρότηση εθνικών –πατριωτικών πόλων, που αντιστέκονται στην απώλεια της κρατικής κυριαρχίας και νοσταλγούν εποχές «περίκλειστων συνόρων».

Εξ’ ού και οι κορώνες ενάντια στην ανάδυση μιας ευρωπαϊκής ελίτ (από τραπεζίτες και τεχνοκράτες, στο διοικητικό της σκέλος), που απειλεί την «εθνική ταυτότητα» της χώρας.

Οπότε τα κόμματα της άκρας δεξιάς εκφράζουν (περισσότερο ή λιγότερο) μια εθνικιστική και ρατσιστική αντίδραση σε αυτή την διαδικασία, στον ευρωπαϊκό υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Άλλωστε η ανησυχία για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν απηχεί κάποιο διεθνιστικό πνεύμα –οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. βλέπουν εδώ τα όσα έρχονται και στον πυρήνα της ευρωζώνης.

Από τον Τεμπονέρα στο Φύσσα!

2069Αναφερόμενος στην δολοφονία του Π. Φύσσα ο βουλευτής Αχαΐας της «Χρυσής Αυγής» Μ. Αρβανίτης την χαρακτήρισε «προβοκάτσια». Δεν είναι η πρώτη φονική περίσταση στην οποία δίνει τα φώτα του.

Άλλωστε διετέλεσε συνήγορος του καταδικασθέντα (για την εκτέλεση του καθηγητή Ν. Τεμπονέρα) τότε προέδρου της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γ. Καλαμπόκα, το μακρινό 1991.

Σε βιβλίο του με τον τίτλο «ποιος σκότωσε τον Ν. Τεμπονέρα», παρουσίασε τον δράστη ως θύμα επίθεσης καθώς «επήγαν 500 άνθρωποι να λυντσάρουν 20 νέα παιδιά».

Θεωρώντας την τιμωρία του πελάτη του αποτελεί «ένα μελανό σημείον διά την δημοκρατίαν του τόπου». Παρουσίασε το πόνημά του στις 8/1/2003 στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ όπου, μεταξύ των άλλων, στο πάνελ των παρουσιαστών του βιβλίου βρισκόταν και ο Μ. Βορίδης, νυν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ.

Μερικές σχέσεις έχουν, τελικά, ιστορικό βάθος.