Υπουργός με … άποψη!

iekAkmi5Ένας από τους υπουργούς που πρωταγωνιστεί στο εκπαιδευτικό σκέλος της επιβολής του δόγματος «νόμος και τάξη» είναι ο πολυπράγμων Κ. Αρβανιτόπουλος .

Στην βασική εκπαίδευση (σε συνεργασία με τους ομοϊδεάτες Δένδια και Αθανασίου) εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερον τους καταληψίες μαθητές.

Στα πανεπιστήμια η άτεγκτη στάση τον οδήγησε στο να παραπέμψει στην εισαγγελέα τους υπευθύνους του κλεισίματος (πρυτάνεις) και ν’ απειλήσει με αργία τους διοικητικούς υπαλλήλους που δεν θ’ αποστείλουν λίστες διαθεσιμότητας.

Ωστόσο στα ιδιωτικά μαγαζιά που έχουν στηθεί –στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών- η κατανόηση και η αλληλεγγύη περισσεύει. Προ καιρού είχε κάνει ο ίδιος τα εγκαίνια εγκαταστάσεων γνωστού ΙΕΚ, παρακάμπτοντας το γεγονός πως υπηρετεί την δημόσια εκπαίδευση.

Το τελευταίο περιστατικό ωστόσο δημιουργεί μείζονες απορίες.

Πρόκειται για μια εγκύκλιο που είχε εκδώσει προ καιρού και η οποία ισοπέδωνε τις εργασιακές σχέσεις των δασκάλων στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης –  υπέρ των σχολαρχών εννοείται.

Η ομοσπονδία ιδιωτικών εκπαιδευτικών(ΟΙΕΛΕ)προσέφυγε στο ΣτΕ και εκεί διημείφθησαν ενδιαφέρουσες σκηνές. Κατά την ομοσπονδία, η οποία κατέθεσε αίτηση ακυρότητας ,όταν το ανώτατο δικαστήριο ζήτησε στοιχεία που ν’ αποδεικνύουν πως η «εγκύκλιος Αρβανιτόπουλου» ήταν μνημονιακή υποχρέωση οι νομικοί παραστάτες του υπουργού έχασαν τα λόγια τους. Απλά ανέφεραν πως δεν έχουν κάτι τέτοιο υπ’ όψη τους, ωστόσο το υφιστάμενο καθεστώς εργασιακών σχέσεων κρίθηκε «παράλογα προστατευτικό».

Κατόπιν αυτού ο εισηγητής της υπόθεσης στο ΣτΕ ζήτησε την επιβολή προστίμου στο υπουργείο παιδείας, θεωρώντας απαράδεκτη την στάση του. Η νομική οδός της υπόθεσης έχει σημαντική αξία, δεν είναι όμως του παρόντος.

Αποδεικνύεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, πως με το πρόσχημα των μνημονιακών υποχρεώσεων ορισμένοι υπουργοί αναλαμβάνουν να εκπληρώσουν τους μύχιους πόθους εργοδοτικών φορέων και οργανώσεων. Ξηλώνοντας τα τελευταία υπολείμματα θεσμικής προστασίας των εργαζομένων και αποδίδοντάς τους γυμνούς στο έλεος της αγοραίας ελευθερίας.

Για ν’ αποδειχθεί πως το ενδιαφέρον του Κ. Αρβανιτόπουλου για τις ευαγείς επιχειρηματικές δραστηριότητες των σχολαρχών πηγάζει από την φιλοσοφία του για τον ρόλο τους . Δηλαδή την υπαγωγή της εκπαίδευσης στις πρόνοιες των επενδυτών του χώρου, αφού πρώτα ερειπωθούν τα όσα απέμειναν όρθια στην δημόσια σφαίρα (της).

Advertisements

Ξεφούσκωσε γρήγορα το … μπαλόνι!

Έγραψα και πάλι πως από φθαρμένα υλικά, τα οποία συνδέονται με την παρακμή του χώρου της κεντροαριστεράς, το να μπορεί να προκύψει μια γοητευτική πρόταση για τους ψηφοφόρους, μου φαίνεται εξαιρετικά απίθανο!

Πολύ περισσότερο εν μέσω κοινωνικής κρίσης και πολιτικής πόλωσης που «χτυπάει ταβάνι».

Megalo-Kokkino-Mpaloni-zoom

Είδα τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Μπίστη να …διατηρηθεί στην επικαιρότητα. Λες και δεν υπάρχει ιστορία αλλά και πολιτική διαδρομή, εμφανίζεται ως από παρθενογένεση για να μας διαβεβαιώσει – όλους εμάς που αγωνιούσαμε – πως θα κατέβουν οι «58» στις ευρωεκλογές!

Δίνοντας την επιβεβαίωση στη διάσταση της αγωνίας για την προσωπική πολιτική επιβίωση πλείστων όσων συνυπέγραψαν την υποτιθέμενη διακήρυξη…

Και όμως ξεφούσκωσε το ίδιο γρήγορα με τον τρόπο που φούσκωσε (από πρόθυμα Μ.Μ.Ε, επίλεκτες γραφίδες και βαρύγδουπες υπογραφές) το θέμα της «ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς».

Γιατί απλούστατα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Χωρίς κοινωνικές αναφορές, χωρίς συγκεκριμένες διαχωριστικές γραμμές και χωρίς στην ουσία, περιεχόμενο

Φτάσανε μάλιστα στο σημείο οι διάφοροι εμπλεκόμενοι να συζητούν και να αναδεικνύουν ως μέγα θέμα το εάν ή όχι δικαιούται το σημερινό ΠΑΣΟΚ να συμμετέχει σε τέτοια ιστορία.

Μέχρι και «ο λέων» της πολιτικής, Ανδρέας Λοβέρδος, υπενθύμισε στον άσπονδο φίλο του Β . Βενιζέλο πως δεν είναι σε θέση να υπαγορεύει όρους και προϋποθέσεις.

Προτιμώντας να κλείσει συμφωνία συμπόρευσης με τον Φ. Κουβέλη και εγκαταλείποντας στην τύχη του τον Ν. Μπίστη, ο οποίος ήταν έτοιμος για ένα επιπλέον σταθμό στον κυκεώνα των πολιτικών του μετακινήσεων.

Η Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων ταυτίζεται με την Ελλάδα της μεγάλης και δομικής πολιτικής κρίσης.

Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, πληρώνοντας τις τεράστιες ευθύνες του, για τη συμμετοχή του στη διαμόρφωση των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή, βρίσκεται σε φάση πλήρους κοινωνικής απαξίωσης.

Η κρίση του πολιτικού προσωπικού μετατρέπεται σε κρίση θεσμών και κρίση Δημοκρατίας.

Είναι προφανές πως αυτό που λείπει από την πολιτική ζωή της χώρας δεν είναι ουδέτερα πολιτικά σχήματα, ούτε λαϊκίστικοι μηχανισμοί, αλλά ένας φορέας της σύγχρονης, ρεαλιστικής, δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ένας φορέας που θα αναδειχθεί σαν κυρίαρχη έκφραση ενός μαζικού και προοδευτικού ρεύματος με ριζοσπαστικό πατριωτικό , πολιτικό και κοινωνικό προσανατολισμό.

Ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό κίνημα, που θα καταφέρει  και να υπερβεί τις όποιες δυσκολίες και να εκφράσει μια συγκεκριμένη προοπτική για το λαό και την πατρίδα.

Ένας φορέας που να προωθήσει ένα πρόγραμμα ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ, που αφορά το Έθνος , τους θεσμούς, την οικονομία και την κοινωνία.

Πρέπει επιτέλους να εκφραστεί όλη αυτή η σιωπηλή, φοβισμένη, απογοητευμένη, αλλά δυναμική και ελπιδοφόρα δύναμη που βρίσκεται στους ανθρώπους που απέχουν , που δεν θέλουν να ταυτιστούν με το υπάρχον σκηνικό, που δεν εκφράζονται ούτε από τους σημερινούς θιασώτες της Τρόικα, ούτε από τους φερόμενους και αυτοαναγορευμένους σωτήρες μιας φανταστικής Αριστεράς.