Από την Αυστρία … με αγάπη!

Οι εκλογές στην Αυστρία πέρασαν στα ψιλά, ωστόσο τα μηνύματα που εξέπεμψαν είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Οι δύο παραδοσιακές πολιτικές οικογένειες επικράτησαν, αλλά με ψαλιδισμένα φτερά.

Οι σοσιαλδημοκράτες πρώτευσαν με 26,5%, οι συντηρητικοί ακολούθησαν με 24%.

Από εκεί και πέρα είχαμε τον θρίαμβο κομμάτων που εκφράζουν τον εθνικιστικό και ξενόφοβο γαλαξία της χώρας.

Οι «ελεύθεροι» ανέβηκαν στο 20,5%, ενώ στο κοινοβούλιο εισέρχονται η «ομάδα Στόναχ» (ενός αυστροκαναδού δισεκατομμυριούχου) με 5,8% και το ΝΕ.Ο.Σ. με 5,2%. Ενδιάμεσα οι «πράσινοι» κατέγραψαν ένα 12,2%. Αν αθροίσουμε και τον ακροδεξιό «συνασπισμό- μέλλον της Αυστρίας» που έλαβε 3,6% και δεν έπιασε το κοινοβουλευτικό όριο του 4% η δύναμη των κομμάτων της αυστριακής άκρας δεξιάς αγγίζει το 35%.

Μάλιστα η αντιπροσώπευση των κομμάτων της στα εργατικά στρώματα της χώρας είναι ακόμα μεγαλύτερη. Κι όμως η Αυστρία ούτε ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζει, ούτε κάποιες ιδιαίτερες μεταναστευτικές ροές επηρεάζουν την εκεί καθημερινότητα.

Προς τι λοιπόν η εκλογική εκτόξευση ενός αμαλγάματος εθνικιστικών και ρατσιστικών ιδεών;

Η ανασφάλεια που κυριαρχεί σε χώρες της «πλούσιας κεντρευρώπης» είναι διαφορετικού τύπου από εκείνη του ευρωμεσογειακού νότου. Εκεί υπάρχει ο φόβος της επέκτασης της κρίσης από τους «λεπρούς των μνημονίων», συνεπώς η συγκρότηση «υγειονομικών ζωνών» παίρνει τον χαρακτήρα ύψιστης προτεραιότητας.

austriaΗ ωρίμανση της ελεύθερης αγοράς και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών που επέφερε αναπληρώνονται με την συγκρότηση εθνικών –πατριωτικών πόλων, που αντιστέκονται στην απώλεια της κρατικής κυριαρχίας και νοσταλγούν εποχές «περίκλειστων συνόρων».

Εξ’ ού και οι κορώνες ενάντια στην ανάδυση μιας ευρωπαϊκής ελίτ (από τραπεζίτες και τεχνοκράτες, στο διοικητικό της σκέλος), που απειλεί την «εθνική ταυτότητα» της χώρας.

Οπότε τα κόμματα της άκρας δεξιάς εκφράζουν (περισσότερο ή λιγότερο) μια εθνικιστική και ρατσιστική αντίδραση σε αυτή την διαδικασία, στον ευρωπαϊκό υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Άλλωστε η ανησυχία για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν απηχεί κάποιο διεθνιστικό πνεύμα –οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. βλέπουν εδώ τα όσα έρχονται και στον πυρήνα της ευρωζώνης.

Advertisements

Από τον Τεμπονέρα στο Φύσσα!

2069Αναφερόμενος στην δολοφονία του Π. Φύσσα ο βουλευτής Αχαΐας της «Χρυσής Αυγής» Μ. Αρβανίτης την χαρακτήρισε «προβοκάτσια». Δεν είναι η πρώτη φονική περίσταση στην οποία δίνει τα φώτα του.

Άλλωστε διετέλεσε συνήγορος του καταδικασθέντα (για την εκτέλεση του καθηγητή Ν. Τεμπονέρα) τότε προέδρου της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γ. Καλαμπόκα, το μακρινό 1991.

Σε βιβλίο του με τον τίτλο «ποιος σκότωσε τον Ν. Τεμπονέρα», παρουσίασε τον δράστη ως θύμα επίθεσης καθώς «επήγαν 500 άνθρωποι να λυντσάρουν 20 νέα παιδιά».

Θεωρώντας την τιμωρία του πελάτη του αποτελεί «ένα μελανό σημείον διά την δημοκρατίαν του τόπου». Παρουσίασε το πόνημά του στις 8/1/2003 στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ όπου, μεταξύ των άλλων, στο πάνελ των παρουσιαστών του βιβλίου βρισκόταν και ο Μ. Βορίδης, νυν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ.

Μερικές σχέσεις έχουν, τελικά, ιστορικό βάθος.