Από τη «σύγκρουση» αρχών στη «σύγκρουση» συναισθημάτων!

orghΗ προσαρμογή των κομμάτων στις συνθήκες που δημιουργούνται έχει τους οπαδούς της και τους εχθρούς της. Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πως οι «ιερές γραφές» είναι αδιαπραγμάτευτες ακόμη και αν έχουν ξεπεραστεί από τα πράγματα και εκείνοι που πιστεύουν, πως η τυφλή υποταγή σε αυτές δημιουργεί αποστεωμένους κομματικούς μηχανισμούς, ανίκανους να ερμηνεύσουν και να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις.

Είναι παλιά αυτή η ιστορία.

Ακόμη και για τους οπαδούς των αλλαγών και των προσαρμογών στις ανάγκες της εποχής υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές:

Η πρώτη αφορά τις βασικές κατευθύνσεις της πολιτικής τους ( προσαρμόζονται οι τακτικές στις αντικειμενικές συνθήκες και όχι ο πυρήνας της πολιτικής σου).

Η δεύτερη αφορά την αντιστοίχιση αυτών των πολιτικών επιλογών με τις κοινωνικές ομάδες που είτε υποθετικά είτε πραγματικά εκφράζει το κάθε κόμμα.

Λέω υποθετικά, γιατί στο σημερινό ρευστό πολιτικό σκηνικό και με δεδομένες τις διεργασίες στην καρδιά της κοινωνίας πολλές από τις αναλύσεις περασμένων χρόνων, είναι προφανές ότι δεν ισχύουν.

Μου δημιουργείται η εντύπωση πως η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε σύγκρουση συναισθημάτων! Ο κόσμος δηλαδή και όχι άδικα, κινείται και τοποθετείται όχι πλέον με βάση οράματα, ιδέες και αρχές αλλά με βάση το πώς νοιώθει ή για να είμαι πιο ακριβής, με βάση το πώς τον κάνουν να νοιώθει.

Από τη μία πλευρά οι υποστηρικτές των κυβερνητικών επιλογών που λειτουργούν στη βάση της λογικής του μονόδρομου, της μιας και μοναδικής (και άρα και σωστής και εφαρμόσιμης) πολιτικής επιλογής. Κύριο επιχείρημα τους ότι η μη εφαρμογή αυτών των πολιτικών θα έχει ακόμη πιο δυσάρεστα αποτελέσματα για τους πολίτες και την κοινωνία. Είναι η λογική της καλλιέργειας του φόβου απέναντι στο χειρότερο και ταυτόχρονα άγνωστο που περιέχουν, όπως υποστηρίζουν, οι προτάσεις των υπολοίπων. Το στρατόπεδο του φόβου…

Από την άλλη πλευρά κόμματα και σχηματισμοί που μοναδικό τους μέλημα έχουν το πώς θα εκφράσουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό την οργή, το θυμό, την απογοήτευση, την εκδίκηση που πολλοί αναζητούν  μετά την οικονομική τους κατάρρευση. Προσθέστε 1,5 εκ. ανέργους, απολυμένους και εξαθλιωμένους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που δεν ενδιαφέρονται για τα μεγάλα λόγια αλλά δεν έχουν και άλλες αντοχές. Δεν μπορούν να περιμένουν γιατί η επιβίωση τους είναι το ζητούμενο. Το στρατόπεδο της οργής …

Η σύγκρουση των δύο στρατοπέδων θα οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερη υποχώρηση της πολιτικής. Και η ήττα της πολιτικής θα μετατραπεί σε ήττα της δημοκρατίας, που μετατρέπεται από κεκτημένο σε ζητούμενο.

Κάτω από αυτές της συνθήκες η σωτηρία της πολιτικής, η σωτηρία των δημοκρατικών κεκτημένων απαιτεί και νέες προσεγγίσεις και νέες συμμαχίες και νέες αναγνώσεις των κοινωνικών δεδομένων.

Η συζήτηση για την Κεντροαριστερά αλλά πολύ περισσότερο μια νέα πολιτική πρόταση που θα ανταποκρίνεται στις σημερινές απαιτήσεις ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, μπορεί να είναι σωτήρια , μόνο αν μετουσιωθεί σε πράξη με ότι αυτό συνεπάγεται για το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.

Για να είναι όμως πειστική αυτή η πρόταση δεν μπορεί να προέλθει ούτε από κεντροδεξιούς πολιτικούς, ούτε από απόβλητα του σημερινού πολιτικού σκηνικού.

Γιατί με απλά λόγια οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορούν να εκφραστούν από τους υπηρέτες πολιτικών που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

Στην αντίθετη περίπτωση φοβάμαι ότι θα ζήσουμε απίστευτες καταστάσεις, που θα οδηγήσουν ακόμα πιο πίσω τη χώρα και το λαό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s