Όταν οι αριθμοί επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα…

foroiΔιαβάζω ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από την επεξεργασία των φορολογικών δηλώσεων, το μέσο δηλωθέν εισόδημα των μισθωτών και των συνταξιούχων μειώθηκε κατά περίπου 18% σε σύγκριση με το 2011. Όμως, την ίδια στιγμή, η μέση φορολογική επιβάρυνση για μισθωτούς και συνταξιούχους αυξήθηκε κατά 52%!

Είναι ο ορισμός της κοινωνικής ανισότητας και την κοινωνικής αναλγησίας!

Θα μου πείτε χρειάζονται στοιχεία και ιδιαίτερες αναλύσεις για να αντιληφθεί κάποιος αυτό που είναι ορατό στην καθημερινότητα του τα τελευταία χρόνια; Φυσικά και όχι.

Αλλά όταν το βίωμα αποδεικνύεται και αριθμητικά, τότε αντιλαμβάνονται όλοι το ψέμα μέσα στο οποίο ζούμε και ανατρέπονται άμεσα προπαγανδιστικά και μονίμως παραπλανητικά σχόλια και αναλύσεις που ακούμε από διάφορες ελεγχόμενες πλευρές.

Το σημαντικότερο είναι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουν ουδέτερες τεχνοκρατικές ρυθμίσεις, ούτε ουδέτερα μέτρα. Κάθε τι που επιλέγεται από την Τρόικα και υλοποιείται  στη χώρα από τους Κυβερνώντες, έχει συγκεκριμένες κοινωνικές επιπτώσεις. Δεν είναι ένα  άθροισμα τεχνικού τύπου ρυθμίσεων, με στόχο την βελτίωση των δεικτών και των οικονομικών μεγεθών της Ελλάδας. Αντίθετα πρόκειται για συγκροτημένο σχέδιο, ανεξάρτητα από το αν τα μέσα που επιλέχθηκαν για να το υπηρετήσουν αποδείχθηκαν ορθά ή μη.

Ας συνοψίσουμε για άλλη μια φορά:

Η πτώση της αξίας της εργατικής ικανότητας (άμεσα κι έμμεσα) αποτελεί εργαλείο για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η εκκαθάριση της αγοράς από τις μικρομεσαίες της μερίδες μεταφέρει πλούτο και δύναμη στους επισπεύδοντες (όποιας ποιότητας) ξένους επενδυτές και τους εγχώριους ολιγάρχες.

Η δραστική συρρίκνωση του δημόσιου τομέα συνοδεύεται από την επέκταση της αγοράς, που εποικίζει τις εγκαταλειφθείσες περιοχές κοινωνικής δραστηριότητας. Τα σχολεία μετασχηματίζονται σε χώρους φύλαξης παιδικών κι εφηβικών σωμάτων, τα νοσοκομεία χρησιμεύουν ώστε ο πληθυσμός να μην πεθαίνει στον δρόμο –αλλά να στοιβάζεται εκεί όταν η κρισιμότητα της υγείας το απαιτεί. Αυτά τα ελάχιστα όρια προστασίας αντικαθιστούν το κράτος-πρόνοια που κατέρρευσε.

Η «τιμαριοποίηση» της χώρας και η απόδοση των φιλέτων (στην γη, τους ενεργειακούς πόρους και τις λοιπές «νέες βιομηχανίες») στους ιδιώτες είναι το ντόπιο «δόγμα του σοκ».

Η κρατική καταστολή δρα συμπληρωματικά εκεί όπου οι επιχειρηματικοί στρατοί δεν επαρκούν για να επιβάλουν το (δικό τους) «νόμος και τάξη». Δεν πρόκειται γι’ «αποικία χρέους», ούτε (ακριβώς) γι’ αποικιοποίηση μέσω του χρέους. Η παραμονή στην ζώνη του ευρώ συνοδεύεται από την «κοσοβοποίηση» της χώρας, έτσι για να μην λησμονηθεί τ’ ότι η Ελλάδα είναι και Βαλκάνια.

Η ωμή πραγματικότητα είναι δύσκολο να ομολογηθεί από τους τοπικούς διεκπεραιωτές της.

Τελικό συμπέρασμα;

Δίχως την άρνηση του «μονόδρομου» θα βαδίζουμε διαρκώς στον μονόδρομο της εξαθλίωσης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s