Εκλεγμένοι, διορισμένοι και … συμφωνημένοι Πρωθυπουργοί!

papΟ τελευταίος εκλεγμένος Πρωθυπουργός της χώρας εκλέχτηκε το 2009 και  οδηγήθηκε στην παραίτηση τον Νοέμβριο του 2011.

Οι λόγοι είναι γνωστοί , όπως επίσης και η μεθόδευση στο εσωτερικό και του δικού του κόμματος αλλά και η μεθόδευση από το εξωτερικό.

Ο τελευταίος εκλεγμένος από το λαό Πρωθυπουργός της χώρας ρίχτηκε στην πυρά γιατί ζήτησε να εκφραστεί ο λαός για μια συμφωνία που θα σημάδευε το μέλλον του. Προφανώς δεν ήταν η αιτία αλλά η αφορμή, έχει όμως τη δική του σημειολογία.

Ο Παπαδήμος στη συνέχεια δεν εκλέχτηκε. Ορίστηκε.

Ο Σαμαράς δεν εκλέχτηκε Πρωθυπουργός. Ισα – ίσα που κατάφερε διεκδικώντας την αυτοδυναμία και άρα το να εκλεγεί Πρωθυπουργός να μειώσει τη δύναμη του κόμματος του στο 1/3 (18% το Μάιο του 2012 και 29% τον Ιούνιο).

Δεν εκλέχτηκε Πρωθυπουργός, συμφωνήθηκε να είναι πρωθυπουργός από τρία κόμματα.

Αυτοί που σήμερα αναρωτιούνται ποιος θα ρίξει έναν Πρωθυπουργό, το Νοέμβριο του 2011 που βρισκότανε;

Advertisements

Η δαιμονοποίηση των εκλογών

eklogesΑς δούμε τα δεδομένα:

Υπάρχει μια τρικομματική Κυβέρνηση που λειτουργεί ως μονοκομματική απόλυτης πλειοψηφίας, με έναν Πρωθυπουργό ο οποίος αποφασίζει και ανακοινώνει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις όποιες διαφορετικές απόψεις των εταίρων του.

Υπάρχουν κυβερνητικές (Σαμαρικές) επιλογές και αποφάσεις που δεν μπορούν να σταθούν στη Βουλή, από άποψη συσχετισμού δυνάμεων. Το θέμα της ΕΡΤ είναι μόνο ένα από αυτά.

Υπάρχουν εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις των τριών κομμάτων στο θέμα του φορολογικού νομοσχεδίου. Οι θέσεις της ΝΔ είναι πολύ μακριά από τις θέσεις των άλλων δύο κυβερνητικών εταίρων.

Υπάρχει η αδυναμία να κινηθούν οι λεγόμενες «αποκρατικοποιήσεις» με βάση τον αρχικό σχεδιασμό και εδώ είναι προφανές ότι οι ευθύνες αφορούν αυτούς που κάνανε συγκεκριμένες επιλογές. ΔΕΠΑ και ΟΠΑΠ δεν είναι απλές υποθέσεις.

Υπάρχει πλήρης διάσταση ανάμεσα σε αυτά που συμφωνήθηκαν μετεκλογικά από τους τρείς (προγραμματική συμφωνία), αλλά και σε αυτά που εν είδη προγραμματικών δηλώσεων παρουσίασε ο Πρωθυπουργός με αυτά που εφαρμόζονται και αποφασίζονται.

Υπάρχει πλήρης αδυναμία να προχωρήσουν ακόμη και συμφωνημένες απλές πολιτικές αποφάσεις ( δείτε την κατάσταση στη δημόσια υγεία και στην παιδεία).

Υπάρχει εντελώς διαφορετική λογική στην έννοια των μεταρρυθμίσεων. Αν για τον Σαμαρά η ιστορία της ΕΡΤ είναι «μεταρρύθμιση», τότε ποια θα είναι η επόμενη; (Ίσως η πλήρης εξαφάνιση των αναπληρωτών από τα σχολεία τον Σεπτέμβριο, με ότι αυτό συνεπάγεται)

Υπάρχει η διακυβέρνηση μιας χώρας με λιγότερες συνεδριάσεις Υπουργικών Συμβουλίων από τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου

Θα μπορούσα να γράφω πολλά «υπάρχει»…

Υπάρχει τέλμα και αδυναμία. Λάθη και απίστευτες παραλείψεις. Ναπολεόντιες λογικές και προσωπικές στρατηγικές. Υπάρχουν αδιέξοδα και δεν είναι άμοιροι ευθυνών όσοι στην ουσία αποφασίζουν.

Γιατί λοιπόν οι εκλογές να δαιμονοποιούνται; Τι φοβίζει η καταγραφή των νέων κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων; ‘Ισα – ίσα που μπορεί αυτό να θέσει σε εντελώς διαφορετικές και καλύτερες  βάσεις τις «συνεργασίες» σε όλα τα επίπεδα.

Δηλαδή οι εκλογές είναι περιπέτεια και δεν είναι περιπέτεια τα Κυβερνητικά αδιέξοδα;

Ποιοι και γιατί φοβούνται την έκφραση των πολιτών;