Χωρίς μάσκες

sevΛίαν συντόμως –σε σχέση με τις πομφόλυγες του προέδρου του ΣΕΒ- αποκαλύφθηκαν οι πραγματικοί στόχοι της εργοδοτικής συντεχνίας.

Έτσι ο σύνδεσμος των βιομηχάνων αρνήθηκε να υπογράψει εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας (ακόμα κι εκείνη της ΓΣΕΕ), επικαλούμενος πως «εκ του μνημονίου έχει περιοριστεί δραματικά ο ρόλος των κοινωνικών εταίρων» άρα μια τέτοια υπογραφή «αποτελεί παρωδία».

Φυσικά «εκ των μνημονίων (διαδοχικά) όντως έχει περιθωριοποιηθεί ο ρόλος των εργαζομένων και των συνδικάτων τους, αντιθέτως ο κόσμος του κεφαλαίου νοιώθει περδίκι.

Απλά ο ΣΕΒ αρνείται να παραδεχθεί πως οι «αντιμνημονιακές» κορώνες του Δασκαλόπουλου είναι στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης.

Είναι κοινό μυστικό πως, σε συνεννόηση με την τρόικα, ο ΣΕΒ επιμελήθηκε συγκεκριμένες περιοχές των μνημονιακών ρυθμίσεων –σε ό,τι αφορά μισθούς, συντάξεις και περικοπές δικαιωμάτων.

Τώρα εισπράττει αυτά που διεκδικούσε και παριστάνει (για ξεκάρφωμα) τον ακατάδεκτο.

Advertisements

Επιστράτευση αυταρχισμού!

epistrateushsΘα ήταν σφάλμα (ηθικό και πολιτικό) να θεωρηθεί η επίταξη των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης σαν μεμονωμένο γεγονός ή σαν γεγονός που εμπίπτει σε ειδικές περιστάσεις.

Μια προσεκτικότερη ματιά πείθει πως η κυβέρνηση (ειδικά ο πρωθυπουργός και ο πέριξ αυτού νεοδημοκρατικός της πυρήνας) έχει μια ευρύτερη στρατηγική με μακροπρόθεσμους στόχους.

Η αλληλουχία και η διαπλοκή των περιστάσεων δείχνει κάτι πολύ ευρύτερο.

Ας το εξετάσουμε βήμα-βήμα.

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής περιόδου ο υπουργός παιδείας προωθεί μια ρύθμιση η οποία θέτει τους εκπαιδευτικούς σε κατάσταση εργασιακής ομηρίας και επαγγελματικού εξανδραποδισμού. Υπό την έννοια ότι βρίσκονται στο έλεος της υπηρεσιακής ιεραρχίας η οποία μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να τους εκτοξεύσει από την μια στην άλλη άκρη της χώρας.

Το νόημα της κυβερνητικής επιλογής για τους καθηγητές ήταν «θα σας συντρίψουμε αν αντιδράσετε και θα σας συντρίψουμε αν δεν αντιδράσετε».

Για τις επικοινωνιακές ανάγκες του εγχειρήματος προστέθηκαν και τα περί αύξησης των ωρών εργασίας για ένα δίωρο εβδομαδιαίως –ώστε να κατακρεουργούν τα κανάλια τους «τεμπέληδες» εκπαιδευτικούς.

Το σχέδιο άλλωστε δοκιμάστηκε αρχικά με τους Δημόσιους Υπαλλήλους. Όπου στο όνομα της απόλυσης καμιάς 500αριάς επιόρκων και «κοπανατζήδων» , θα απολυθούν πολλαπλάσιοι (άλλες 13.500 τουλάχιστον), μη επίορκοι και μη «κοπανατζήδες» (για τους οποίους παρεμπιπτόντως ουδείς ασχολείται)!

Για τους καθηγητές το δίλημμα ήταν ωμό: είτε θα δέχονταν αμαχητί τα όσα τους επιβλήθηκαν είτε θ’ αντιδρούσαν με κάποιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις. Μόλις η ΟΛΜΕ έδειξε να προσανατολίζεται σε κινητοποιήσεις μέσα στις εξετάσεις ο κύκλος του Αντ. Σαμαρά έβγαλε από το συρτάρι το σχέδιο διαχείρισης της κρίσης. Η επιστράτευση (αντισυνταγματική, αλλά αυτό ουδόλως ενδιαφέρει την κυβέρνηση) αποτέλεσε την φόρμουλα επιλογής, μάλιστα με την διατύπωση της σκέψης περί απεργίας και χωρίς καν την ύπαρξη απόφασης.

Άλλωστε το ΣτΕ βρήκε την κυβερνητική απόφαση καθ’ όλα σύννομη, οπότε το σύνταγμα κουρελιάζεται και με δικαστική βούλα.

Η σιωπηλή αποδοχή των παραπάνω από τις ηγεσίες των δύο άλλων κομμάτων της συγκυβέρνησης απλά αποδεικνύει την πλήρη παράδοση τους στις ορέξεις των σχεδιαστών της ανασύστασης του αυταρχικού κράτους, που οραματίζεται η σύγχρονη κεντροδεξιά.

maximouΟ στόχος είναι πολύ βαθύτερος: η διάλυση της (άκρως προβληματικής) δημόσιας εκπαίδευσης αποτελεί στρατηγικό στόχο της τρόικα και των εγχώριων συνεργατών της.

Κάτι που συμβαίνει οπουδήποτε πηγαίνει το Δ.Ν.Τ. για «εξυγιαντικές αποστολές», ως εφαρμογή του δόγματος «σοκ και δέος».

Δε νομίζω να πιστεύει κανείς ότι με αυτά τα μέτρα αναβαθμίζεται η δημόσια εκπαίδευση! Αντίθετα υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο, ταυτίζεται με τις δημοσιονομικές ανάγκες του μνημονίου και οδηγείται σε κατηγορία «σκουπιδιού», με διαλυμένους και κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Το γεγονός δηλαδή ότι όσοι σήμερα υπηρετούν σαν αναπληρωτές του χρόνου θα είναι άνεργοι, ουδόλως απασχολεί τους υποτιθέμενους «μεταρρυθμιστές» της Κυβέρνησης. Τα κενά, οι ελλείψεις και τα προβλήματα στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, είναι … άλλου παπά ευαγγέλιο!

Έτσι η κυβέρνηση εγκαθιστά νομότυπα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, στην οποία επιτρέπεται η καταστρατήγηση του συντάγματος με μια νεφελώδη επίκληση κάποιου δημόσιου συμφέροντος.

Μεθοδικά και με κυνικό σχεδιασμό προχωρά η ολοκλήρωση της δημιουργίας ενός αυταρχικού κράτους με κοινοβουλευτική μορφή. Οι κάθε λογής «υπονομευτές της τάξης» πρέπει ν’ απομονώνονται και να τιμωρούνται παραδειγματικά.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός μπορεί να νοιώθει υπερήφανος για τους πολιτικούς του εκφραστές.