Τι κοσμογονία είναι αυτή, αδελφάκι μου;

Αν παρατηρήσουμε τον καταιγισμό ειδήσεων και αναλύσεων θα διαπιστώσουμε πως (στην πλειονότητά τους) συγκλίνουν σε μια εκτίμηση:

τα χειρότερα παρήλθαν, ο δρόμος του μέλλοντος είναι ανοιχτός.

Όπως το αποτυπώνει και ο Στουρνάρας, η χώρα σώθηκε (μένοντας στο ευρώ), απομένει πλέον η ευλαβική προσήλωση στις δογματικές αρχές των μνημονίων. Μάλιστα φρόντισε να διοχετεύσει την εκτίμηση πως «ελπίζει» ότι το 2014 η χώρα «μπορεί» να βγει στις αγορές χρήματος.  Ώστε να μην απαιτείται η εφαρμογή μνημονιακών δεσμεύσεων, κάτι που γνωρίζει πως δύσκολα έχει σχέση με την πραγματικότητα!

Ταυτόχρονα ο τόνος αισιοδοξίας κάποιων εκθέσεων του Δ.Ν.Τ, οι προβλέψεις της Ε.Ε. για οριακή ανάπτυξη το προσεχές έτος, οι εγκωμιαστικές αναφορές στις «θυσίες του ελληνικού λαού» από έντυπα του εξωτερικού συντείνουν στην δημιουργία ενός κλίματος τεχνητής αισιοδοξίας.

Τα ερωτήματα μπορούν να επιδέχονται διαφορετικές απαντήσεις, ωστόσο είναι σαφές πως η συγκυβέρνηση Σαμαρά αποτελεί το επίλεκτο πολιτικό σχήμα των δανειστών.

Η στήριξή της αποτελεί προϋπόθεση ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η πολιτική την οποία επιμελείται το Δ.Ν.Τ. και η ευρωπαϊκή του (κατά βάση γερμανική) πλαισίωση. Επομένως η ανακύκλωση θετικών σχολίων προς εσωτερική χρήση –από τα συστρατευόμενα Μ.Μ.Ε του εσωτερικού- αποσκοπεί σ’ ένα είδος «πλύσης εγκεφάλου» της κοινής γνώμης.

Αυτά που παρακολουθούμε δεν έχουν σχέση με στρεβλή πληροφόρηση, αλλά με καταστροφή κάθε κριτηρίου κατανόησης της πραγματικότητας.

Την ώρα που το δημόσιο χρέος συνεχίζει την ανιούσα η προσοχή των υπηκόων προσανατολίζεται μεθοδικά στο πρωτογενές πλεόνασμα.

Έστω κι αν αυτό διατίθεται, μαζί με τα έσοδα από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην εξυπηρέτηση των τοκοχρεολυσίων της χώρας.

Ενώ, με προπέτασμα καπνού τις προβλέψεις της Ε.Ε. για την επιστροφή σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης, δημιουργείται η αίσθηση μιας πραγματικής κοσμογονίας.

Μόνο που κι εδώ ενεδρεύει η απόκρυψη της ταξικής ουσίας των δεικτών, ώστε η μαγεία των αριθμών να καταστείλει κάθε κριτική ανάλυση.

Λόγου χάρη η Κίνα κινείται επί σειρά ετών σε ρυθμούς ανάπτυξης, από διψήφιους μέχρις 7-8% ετησίως εσχάτως. Παρ’ όλα αυτά το χάσμα ανάμεσα στους «κόκκινους δισεκατομμυριούχους» και τους πενόμενους εργάτες συνεχώς διευρύνεται.

Μιας και το διακύβευμα δεν είναι (μόνο) η ταχεία άνοδος της συσσώρευσης πλούτου όσο ο χαρακτήρας της ιδιοκτησίας (του) και η κατανομή στις διάφορες κοινωνικές κατηγορίες και τάξεις.

Κάτι ανάλογο συντελείται και στην χώρα μας, με την αποκρυστάλλωση ενός τέτοιου φαινομένου να είναι πανθομολογούμενη.

Την ώρα που φτωχοποιείται ένα διευρυνόμενο κομμάτι του πληθυσμού τα δίκτυα ολιγαρχών, παλιάς και νέας κοπής, κερδίζουν όλο και περισσότερα!

Advertisements

Game of Thrones (δες … Σοσιαλδημοκρατία)

timthumbΗ συζήτηση που άνοιξε για το ρόλο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με αφορμή την προσπάθεια του γερμανικού SPD για τη δημιουργία του νέου σχήματος υπό τον τίτλο «Προοδευτική Συμμαχία», έχει σίγουρα  ενδιαφέρον!

Αυτό βρίσκεται στο περιεχόμενο και όχι στο περιτύλιγμα της προσπάθειας.

Το πρόβλημα της Σοσιαλδημοκρατίας και ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής, δεν είναι το όνομα της αλλά το περιεχόμενο των πολιτικών της.

Η απαξίωση της, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, η αναίρεση οτιδήποτε προοδευτικού από την πολιτική της ατζέντα και κυρίως η διαγραφή του κοινωνικού κράτους από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, την οδήγησαν σε μια βαθιά κρίση ταυτότητας και έναν πολιτικό συμβιβασμό με τον αντίπαλο της, το νεοφιλελευθερισμό.

Η σοσιαλδημοκρατία έγινε περίγελος από ανθρώπους και πολιτικούς τύπου Μπλέρ και Σρέντερ, ταυτίστηκε απόλυτα με τις πολιτικές επιλογές των νεοφιλελευθέρων της Ευρώπης και οδηγήθηκε σε στρατηγική ήττα.

Το μόνο που έχει απομείνει από την άλλοτε κραταιά και φιλολαϊκή Σοσιαλδημοκρατία είναι τα ιστορικά ονόματα των κομμάτων που πρωταγωνίστησαν και οι ιστορικές τους αναμνήσεις.

Αναμνήσεις που συγκρούονται με τις πραγματικές εμπειρίες εκατομμυρίων Ευρωπαίων, από την εφαρμογή ιδιαίτερα σκληρών πολιτικών. Ανεργία, φτώχεια, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και διάλυση των όποιων δομών κοινωνικού κράτους, αποτελούν τη συνεισφορά των «μεταλλαγμένων» σοσιαλδημοκρατών!

Οι υποταγμένοι, συμβιβασμένοι και μεταλλαγμένοι πρώην σοσιαλδημοκράτες, μπορούν άνετα να συγκυβερνούν με το αντίπαλο πολιτικό δέος ( η αρχή το 2005 στη Γερμανία), να ταυτίζονται στο περιεχόμενο των πολιτικών και απλά να διαφωνούν σε θέματα δευτερεύουσας σημασίας , για να διατηρούν την ψευδαίσθηση του κάτι «διαφορετικού».

Πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα συνεχές παιχνίδι ελέγχου και εξουσίας. Ένα παιχνίδι ηγεμονίας.

Και αν στο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο, η ηγεμονία και πρωτοκαθεδρία του Γερμανικού λόμπυ είναι αναμφισβήτητη, στο στρατόπεδο των πρώην «σοσιαλδημοκρατών», η γερμανική πλευρά υποχωρούσε συνεχώς.

SPD-CubeΈτσι ανακαλύφθηκε η «αδυναμία» της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, έτσι στοχοποιήθηκε ο Αγιάλα, ιδιαίτερα μετά την αποτυχία εκλογής στη θέση του, της Σουηδέζας Μόνα Σαλίν, εκλεκτή του SPD και έτσι αποφάσισαν να μαζέψουν τα συντρίμμια των άλλοτε κραταιών κομμάτων υπό τη σκέπη τους.

Η δημιουργία της νέας – κυρίως Ευρωπαϊκής – Συμμαχίας κατοχυρώνει την ηγεμονία του SPD σε επίπεδο συσχετισμών, αλλά προφανώς πέρα από τις απαραίτητες δημόσιες σχέσεις, δεν εξασφαλίζει οτιδήποτε άλλο.

Όλα αυτά είναι παντελώς αδιάφορα για τον ευρωπαίο πολίτη, που βλέπει «σοσιαλδημοκράτες» και νεοφιλελεύθερους να χαράζουν από κοινού πολιτικές εξόντωσης του Νότου και να διαγωνίζονται σε σκληρότητα πολιτικών επιλογών!

Για την Ελλάδα και το ΠΑΣΟΚ υπάρχει ένα επιπλέον θέμα, το οποίο προστίθεται ανάμεσα στα τόσα άλλα:

Πως θα συμβαδίσει η προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, από τον πρώην Πρόεδρο του και η συμμετοχή (σαν ιδρυτικό μάλιστα μέλος) στην Προοδευτική Συμμαχία με τον νυν Πρόεδρο του;

Πως θα ερμηνευτεί αυτό και κυρίως τι μηνύματα θα στείλει στους εναπομείναντες ψηφοφόρους του;

Η απάντηση πρέπει να δοθεί με σαφήνεια και καθαρότητα, εκτός και αν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο επεισόδιο, εσωκομματικού  παιχνιδιού που παίζεται στο «πτώμα», του άλλοτε κραταιού εκφραστή της «Αλλαγής» στη χώρα.

Στην περίπτωση αυτή το ήδη αδύναμο σχοινί της επίπλαστης ενότητας θα σπάσει και θα απομείνει απλά η καταμέτρηση των απωλειών.

Σημείωση 1

Πιστεύω πως κανένα πραγματικά προοδευτικό κόμμα δεν μπορεί να συμμετέχει σε παιχνίδια ισορροπιών και ηγεμονισμού, των λεγόμενων «σοσιαλδημοκρατών» της Γερμανίας. Γιατί το θέμα δεν είναι οι διεθνείς συνεργασίες αλλά το σε ποια βάση , στη βάση ποιας πολιτικής μπορούν αυτές να οικοδομηθούν. Και εδώ το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, τουλάχιστον για όσους δεν θέλουν να αποδεχτούν το όρο του «σοσιαλ- φιλελεύθερου».

Σημείωση 2

Περισσότερο από ποτέ, ιδιαίτερα σήμερα είναι απαραίτητη η επαναδιατύπωση της σοσιαλιστικής ευρωπαϊκής προοπτικής. Ο μεταρρυθμιστικός – ρεφορμιστικός χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας , καθόριζε και θεμελίωσε τα όρια του «κράτους ευημερίας», με τη μεταφορά του πλεονάσματος από την περιφέρεια στο κέντρο και τη συμμετοχή των εργαζομένων στη διανομή αυτού του πλεονάσματος, μέσα στα όρια και τα πλαίσια του συστήματος. Σήμερα που και αυτό αποτελεί μια απλή ανάμνηση, πως μπορεί να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της;