ΙΔΑΧ: Τα πρώτα και πιο «εύκολα» θύματα!

showarticleimage2Ήταν σίγουρο , ότι ο εύκολος στόχος προκειμένου να υλοποιηθούν τα σχέδια για απολύσεις στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ήταν οι Υπάλληλοι με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ).

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση τους, με βάση το τελευταίο πολυνομοσχέδιο – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – αυτών που εργάζονται στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα και αυτών που βρίσκονται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου.

Έτσι ενώ για τους πρώτους προβλέπεται με την κατάργηση των θέσεων τους ένταξη σε διαθεσιμότητα, υποτίθεται αξιολόγηση προσόντων κ.τ.λ. για τους δεύτερους υπάρχει η απ’ ευθείας απόλυση.

Συγκεκριμένα όπως προβλέπεται στην υποπαράγραφο ΣΤ.12. «Η περίπτωση 3 της παραγράφου Ζ.2 της  παραγράφου Ζ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012 αντικαθίσταται ως εξής:

«3. Οι ρυθμίσεις των  περιπτώσεων 1 και 2 εφαρμόζονται αναλόγως στους υπαλλήλους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του δημοσίου, ανεξάρτητων αρχών, Ν.Π.­Δ.Δ. και Ο.Τ.Α.  πρώτου και δεύτερου βαθμού, οι θέσεις των οποίων καταργούνται. Σε περίπτωση κατάργησης θέσεων σε ΝΠΙΔ­, προβλέπεται καταγγελία της σύμβασης εργασίας των υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.»

Πρόκειται για τη βάση από την οποία θα ξεκινήσει η υλοποίηση της συμφωνίας κυβέρνησης – τρόικας για την απομάκρυνση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως τα τέλη του 2014 (4.000 φέτος και 11.000 του χρόνου).

Με το πολυνομοσχέδιο το τελικό κείμενο του οποίου γράφονταν μέχρι αργά το βράδυ της Πέμπτης στο υπουργείο Οικονομικών παρουσία και του γραμματέα συντονισμού της Κυβέρνησης, καταργούνται, επίσης,  τα δευτεροβάθμια πειθαρχικά συμβούλια, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι που παραπέμπονται με το ερώτημα υποβιβασμού και της οριστικής παύσης, θα έχουν το δικαίωμα να προσφύγουν στο ΣτΕ.

Επιπλέον συντομεύεται ο χρόνος λήψης της απόφαση των πειθαρχικών συμβουλίων σε δύο μήνες και σε τέσσερις μήνες, αν απαιτείται ανάκριση, ενώ οι πειθαρχικές αποφάσεις δεν θα ανακαλούνται.

Όσον αφορά τις ενστάσεις, θα πρέπει να ασκούνται μέσα σε 20 ημέρες από την κοινοποίηση της απόφασης στον υπάλληλο ή από την περιέλευσή της στα όργανα που δικαιούνται να ασκήσουν ένσταση και σε 40 ημέρες για εκείνους που διαμένουν στο εξωτερικό.

Να σημειωθεί ότι λόγω τους προβλήματος της στελέχωσης των πειθαρχικών συμβουλίων προβλέπεται η δυνατότητα συμμετοχής σε αυτά και συνταξιούχων δικαστικών λειτουργών.

Παράλληλα ορίζεται ότι κάθε πράξη με την οποία ασκείται πειθαρχική δίωξη κοινοποιείται υποχρεωτικά στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔ) το οποίο παρακολουθεί τις πειθαρχικές διαδικασίες.

Advertisements

Ναι κάτι αλλάζει όπως λέει και ο Σαμαράς!

73511-samaras_protiΤο κλίμα αλλάζει, η ψυχολογία αλλάζει υποστήριξε στη σημερινή του δήλωση ο Πρωθυπουργός, ανακαλύπτοντας στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι προσλήψεις είναι περισσότερες από τις απολύσεις!

Άρα μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι η ανεργία έπιασε πάτο!

Τώρα για το ότι οι προσληφθέντες πιθανώς ανήκουν στην τάξη εκείνων που δουλεύουν για 200 και 300 ευρώ, που απασχολούνται μία ημέρα την εβδομάδα ή λίγες ώρες την ημέρα και δεν καταγράφονται ως άνεργοι δεν έχει και τόση σημασία.

Καλύτερα το τίποτα από το καθόλου σύμφωνα με τον εμπνευστή των Ζαππείων στην Ελλάδα (ήταν και πολλά τα άτιμα)!

« Η κοινωνία σύντομα θα νιώσει τη διαφορά. Και η ελπίδα, που ήδη κερδίζει έδαφος, θα κυριαρχήσει και πάλι.», τονίζει καταλήγοντας στη δήλωση του, μια δήλωση θριαμβευτικών τόνων και πολλών ερωτηματικών.

Οι έρευνες δείχνουν και η κοινωνία αποδεικνύει.

Απέναντι στις έρευνες και στην φτιαχτή αισιοδοξία υπάρχει η πραγματικότητα.

Σκληρή, ανελέητη για την πλειοψηφία του λαού, δραματική για εκατομμύρια συμπολίτες μας που χαμογελούν με πίκρα όταν ακούνε τέτοιες δηλώσεις!

2 δις ευρώ έχασαν οι συνταξιούχοι μέχρι σήμερα και άλλα 4 δις ευρώ θα τους αφαιρεθούν μέχρι το 2014.

Το 2011 τα  πραγματικά εισοδήματα των Ελλήνων μειώθηκαν κατά 25,3% και άλλο 12% το 2012.

Η φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε στο 35,6% το 2011 από 34,3 το 2010.

Η αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού υποχώρησε στα επίπεδα του 2003 ενώ των κατώτατων μισθών έχει υποχωρήσει στα επίπεδα του 1975!

Το ερώτημα των πολιτών και του καθένα απέναντι σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει στις αγορές το 2014 είναι απλό:

Πως θα συμβεί αυτό με την παράταση της ύφεσης, την αύξηση της ανεργίας, τη μείωση της κατανάλωσης και την αβεβαιότητα χιλιάδων απολύσεων στο Δημόσιο;

Περικοπές στα εισοδήματα, αύξηση της φορολογίας οδηγούν σε ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση των εισοδημάτων των νοικοκυριών.

Η μείωση κατά 13% των αποδοχών, κατά 5% των κοινωνικών παροχών και η αυξήσεις στους φόρους συρρικνώνουν την ίδια τη ζωή μας.

Ναι κάτι αλλάζει, όπως λέει και ο Σαμαράς!

Αλλάζει και η χώρα και η κοινωνία.

Εικόνες της δεκαετίας του ’60, μετανάστευση των νέων, ανεργία σε ποσοστά γενοκτονίας, διάλυση κάθε στοιχείου κοινωνικού κράτους, εργασιακός μεσαίωνας και κοινωνική ζούγκλα, περιγράφουν μια κατάσταση που όσο και αν την ωραιοποιήσουν, όσο και αν την καμουφλάρουν, όσο και αν την περιγράψουν με ωραία λόγια, είναι απόλυτα ορατή σε όλους μας.

Αναρωτιέμαι απλά τι θέλει να πετύχει ένας πολιτικός και μάλιστα Πρωθυπουργός , όταν τα λόγια του συγκρούονται με την πραγματικότητα.

Όταν η καθημερινότητα τον διαψεύδει.

Όταν η κοινωνία υποφέρει.

Τι θέλει να πετύχει;

Αναρωτιέμαι οι «συγκυβερνήτες» πράσινοι και μωβ, έχουν τη ίδια άποψη;

Αναρωτιέμαι τελικά μήπως ζούμε σε άλλη χώρα;

Ευθύνη στους ΟΤΑ για περιπτώσεις κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης

rakinΟι ΟΤΑ εμπλέκονται σε πάρα πολλές περιπτώσεις κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης που οδηγούν στη διαφθορά ή ευνοούν την ανάπτυξή της, σημείωσε ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λ. Ρακιντζής στη χθεσινή ημερίδα της ΚΕΔΕ για την αποτελεσματικότητα, τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Αναφερόμενος στους παράγοντες που ευνοούν την κακοδιοίκηση στο χώρο της Τ.Α. σταχυολόγησε τη λειτουργία αρκετών αιρετών στα όρια της νομιμότητας, την απότομη και χωρίς προηγούμενη οργάνωση μεταβίβαση αρμοδιοτήτων, και τους ανεπαρκείς ελέγχους από την κεντρική διοίκηση.

Ειδικά για το θέμα της «συστηματικής παράλειψης άσκησης ελέγχου των αιρετών από τους εκάστοτε Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης», ο κ. Ρακιντζής υποστήριξε ότι μεγάλη ευθύνη για το φαινόμενο φέρει και η κεντρική διοίκηση, η οποία «λόγω εσωτερικών προβλημάτων, αλλά και στο όνομα της διατήρησης πολιτικών ισορροπιών, ανάμεσα στην κεντρική και την τοπική αυτοδιοίκηση, ασκεί ελλιπώς και πλημμελώς τον προβλεπόμενο έλεγχο ή την ολοκλήρωση των προβλεπόμενων πειθαρχικών ενεργειών».

Σε ό, τι αφορά τους τομείς, όπου επικεντρώνεται η κακοδιοίκηση στους ΟΤΑ, ανέφερε τον τομέα αστικού και φυσικού περιβάλλοντος και τον τομέα των σχέσεων ΟΤΑ – διοικουμένων, ενώ ακολουθούν τα θέματα κοινωνικής πρόνοιας και αστικής- δημοτικής κατάστασης.

Τα προβλήματα εκφράζονται κυρίως με μη εφαρμογή της νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης και της μη εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων.

«Επιπρόσθετα» σημείωσε «παρουσιάζονται φαινόμενα αδιαφανών διαδικασιών σε προσλήψεις, συμβάσεις έργου και απευθείας αναθέσεις έργων κατά παράβαση των οικείων διατάξεων».

Ο μεγάλος αριθμός των ΟΤΑ α’ βαθμού και των επιχειρήσεών τους ήταν παράγοντας υποβοήθησης της κατασπατάλησης και σε ορισμένες περιπτώσεις διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, είπε ο κ. Ρακιντζής και πρόσθεσε ότι αυτή η κατάσταση κατέστησε επιτακτική τη συνένωσή τους και τη θέσπιση του θεσμού του Ελεγκτή Νομιμότητας, ο οποίος όμως δεν έχει ακόμη ενεργοποιηθεί.

Σε ό,τι αφορά τον έλεγχο για πειθαρχικά και ποινικά αδικήματα, ο κ. Ρακιντζής σημείωσε ότι «κάθε αιρετός, υπεύθυνος πολίτης, πρέπει όχι απλώς να δέχεται, αλλά να καλοδέχεται τον έλεγχο και να μη διαμαρτύρεται. Σαφώς οι κατηγορίες δεν αφορούν τους πάντες γιατί υπάρχουν εξαιρετικοί δήμαρχοι που παράγουν σπουδαίο έργο. Αλλά οι εξαιρέσεις και μάλιστα προβεβλημένων αιρετών αμαυρώνουν όλη την εικόνα των ΟΤΑ».

Ειδικά σε ό,τι αφορά τον πειθαρχικό έλεγχο, σημείωσε ότι «εκεί υπάρχει σωρεία απαλλαγών, για πολλούς λόγους». Συνήθως μέχρι να παραπεμφθούν, έχει λήξει η θητεία τους, οπότε σταματά η πειθαρχική ευθύνη.

«Αλλά και εν ενεργεία να είναι, η Ιστορία δείχνει ότι συνήθως αθωώνονται. Ακόμη και από το Ελεγκτικό Συνέδριο συνήθως απαλλάσσονται με τη δικαιολογία ότι ενήργησαν καλή τη πίστη».

Ευθύνες για την κατάσταση στην Τ.Α. επιρρίπτει στην Πολιτεία ο κ. Ρακιντζής, η οποία «τέσσερις φορές, με νομοθετικές ρυθμίσεις νομιμοποίησε παράτυπες δαπάνες, ατασθαλίες και σπατάλες που έκαναν οι δήμαρχοι, στέλνοντας παράλληλα όποιες σχετικές υποθέσεις ερευνούσαμε στο Αρχείο».

Σε ό,τι αφορά το Ελεγκτικό Συνέδριο και τον κατασταλτικό έλεγχο, σημείωσε ότι μπορεί να αργήσει μέχρι και επτά έτη. «Σε επτά χρόνια δεν μπορείς να βρεις άκρη, ούτε καν εάν ένα έργο έχει εκτελεσθεί, αφού τις περισσότερες φορές σε ένα τέτοιο χρονικό διάστημα τα ίδια έργα γκρεμίζονται και ξαναφτιάχνονται».

Και κατέληξε ο κ. Ρακιντζής: «Θα πρέπει να ενθαρρύνουμε την είσοδο και την παραμονή στην Τ.Α. αξιόλογων προσώπων και όχι εκείνων που ασχολούνται ενδεχομένως για να έχουν ένα επάγγελμα. Ο Καλλικράτης περιόρισε την πληθώρα των αιρετών, όμως ο θεσμός κυρίως ελέω αντιδημάρχων, παραμένει πολυπληθής. Παραδοσιακά, πάντως, τα προβλήματα στους δήμους αποτελούσαν οι δημοτικές επιχειρήσεις. Αυτές δημιούργησαν και τα μεγάλα ελλείμματα των δήμων, τα οποία δεν γνωρίζω ποιος πλέον θα τα επωμισθεί».

Σε απόγνωση μικροεπενδυτές φωτοβολταϊκών

photovoltaic_plantsΣε απόγνωση βρίσκονται οι περισσότεροι μικροεπενδυτές φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων, ανάμεσά τους και αρκετοί αγρότες οι οποίοι βλέπουν ότι με το νέο σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ που δόθηκε στη δημοσιότητα για διαβούλευση επιδεινώνεται αισθητά το ήδη αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στον συγκεκριμένο επενδυτικό τομέα.

Εκτός από το γεγονός ότι «παγώνουν» όλες οι επενδύσεις που δεν έχουν λάβει όρους σύνδεσης από τη ΔΕΗ, δεν έχουν υπογράψει συμβάσεις σύνδεσης ή συμβάσεις πώλησης με το ΛΑΓΗΕ και το ΔΕΔΔΗΕ, η χαριστική βολή για τους μικροεπενδυτές φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων είναι η αύξηση της έκτακτης εισφοράς που πλέον θα φτάνει μέχρι και το 40% επί του τζίρου της κάθε μονάδας.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι, σύμφωνα με το νέο σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ, το υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής και ο εκάστοτε υπουργός θα μπορούν πλέον να ορίζουν με υπουργική απόφαση την τιμή εισόδου για κάθε νεοεισερχόμενο στο σύστημα σταθμό ανανεώσιμης πηγής ενέργειας, ανάμεσά τους και τα φωτοβολταϊκά.

Συγκεκριμένα το σχέδιο νόμου που δόθηκε προς διαβούλευση προβλέπει την αναστολή σύναψης συμβάσεων σύνδεσης φωτοβολταϊκών σταθμών μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2013, ενώ για το ίδιο χρονικό διάστημα αναστέλλεται και η σύναψη συμβάσεων πώλησης με το ΛΑΓΗΕ. Ωστόσο οι επενδυτές που βρίσκονται στο συγκεκριμένο στάδιο της επένδυσης βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα καθώς κανείς δεν γνωρίζει το πότε θα μπορέσουν να υπογράψουν συμβάσεις, με το μόνο σίγουρο να θεωρείται το γεγονός ότι η εγγυημένη τιμή που θα λάβουν θα είναι μικρότερη από αυτή που υπολόγιζαν και θα εξασφάλιζαν αν προχωρούσε η επένδυση κανονικά.

Επίσης με το νέο νομοσχέδιο αυξάνεται η έκτακτη εισφορά για τα φωτοβολταϊκά πάρκα που είχαν εξασφαλίσει εγγυημένη «ταρίφα» πριν τις 31 Ιανουαρίου 2012 και η οποία ανέρχεται πλέον στα 40% του τζίρου της κάθε μονάδας, ενώ σε ποσοστό 37% επί του τζίρου θα ανέρχεται η έκτακτη εισφορά για τις επενδύσεις που κλείδωσαν «ταρίφα» μετά τις 31 Ιανουαρίου 2012.

Παράλληλα με το νέο νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα επιστροφής των εγγυητικών που έχουν δώσει οι επενδυτές και στην περίπτωση που προσκομίσουν υπεύθυνη δήλωση ότι δεν θα υλοποιήσουν την επένδυση, ενώ μειώνεται από την 1η Μαΐου 2013 κατά 50% περίπου σε σχέση με τα αρχικά ποσά το ύψος των εγγυητικών επιστολών. Επίσης θα πρέπει να σημειώσουμε ότι από το «πάγωμα» νέων συνδέσεων εξαιρούνται όσοι έχουν προλάβει να υπογράψουν συμβάσεις σύνδεσης με τη ΔΕΗ ή συμβάσεις πώλησης με το ΛΑ- ΓΗΕ, ή το ΔΕΔΔΗΕ, τα οικιακά φωτοβολταϊκά, καθώς και οι αυτοπαραγωγοί οι οποίοι ωστόσο δεν θα μπορούν να πωλούν πλέον το ρεύμα που περισσεύει από τη δική τους κατανάλωση αλλά θα απορροφάται δωρεάν από το σύστημα.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη προκαλεί απόγνωση σε αρκετούς μικροεπενδυτές, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και αρκετοί αγρότες. Το πρόβλημα εντοπίζεται σε επενδυτές που δεν έχουν καταφέρει να πάρουν όρους σύνδεσης από τη ΔΕΗ, αλλά πολύ περισσότερο σε επενδυτές που είτε έχουν ολοκληρώσει είτε βρίσκονται στο τελικό στάδιο της επένδυσης.

Η επιβολή και η αύξηση της έκτακτης εισφοράς σε συνδυασμό με τις μειώσεις στην εγγυημένη τιμή έχουν οδηγήσει αρκετούς μικροεπενδυτές να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δόσεις των δανείων που έχουν λάβει για την υλοποίηση των επενδύσεών τους. Μάλιστα αρκετοί είναι αυτοί που προσδιορίζουν ότι οι αλλαγές που προωθούνται εξυπηρετούν κυρίως τους μεγαλοεπενδυτές του χώρου, καθώς αρκετά από τα όσα προβλέπονται στο σχέδιο νόμου και κυρίως το «πάγωμα» των νέων συνδέσεων είχαν προταθεί από συγκεκριμένους φορείς του κλάδου που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μεγαλοεπενδυτών.

Happy birthday… Μνημόνιο!

23 Απριλίου, σαν και σήμερα, του 2010. Καστελόριζο. Παπανδρέου. Μνημόνια και Τρόικα.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΜεσοπρόθεσμα, πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, φόβος , αγωνία και κοινωνική τραγωδία.

Μνημονιακοί και αντι – μνημονιακοί. Αντιπαραθέσεις και επιθέσεις σε όλα τα αυτονόητα κεκτημένα της μεταπολίτευσης. Ακόμη και τα πιο απλά. Ακόμα και σε αυτό του να μπορείς να ζήσεις. Γιατί εδώ οδηγούμαστε τρία χρόνια μετά.

Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί και πως θα ήταν τα πράγματα αν ακολουθούσαμε έναν άλλο δρόμο. Ειλικρινά δεν ξέρω. Ξέρω όμως αυτό που ζούμε, αυτό που ζει ολόκληρος ο λαός.

Ξέρω πως μέσα σε λίγο χρόνο μια ολόκληρη κοινωνία δεν έχασε αυτά που είχε, αλλά που δεν είχε.

Το βασανιστικό ερώτημα της αναγκαιότητας ή μη του μνημονίου παραμένει και θα παραμένει αναπάντητο, όσο οι απαντήσεις στοχεύουν πάντοτε στην αποφυγή του πολιτικού κόστους.

Μετά από τρία μνημόνια σωτηρίας και τρία  πλέον χρόνια βάρβαρων επιθέσεων στα εισοδήματα και τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη, η κρίση βρίσκεται στην κορύφωση της. Η ελληνική κοινωνία ζει σε συνθήκες εκ των πραγμάτων χρεωκοπίας.

Η ελληνική οικογένεια δίνει τη μάχη για την επιβίωση, να μπορέσει να επιβιώσει και να ανταποκριθεί σε μια φοροκαταιγίδα άνευ προηγουμένου.

Φοροκαταιγίδα, αποτέλεσμα των συμβιβασμών που έχουν γίνει για να είναι αυτή η χρεοκοπία ελεγχόμενη, όπως την έχουν ονομάσει, και όχι ανεξέλεγκτη. Για το μέσο όμως ελληνικό νοικοκυριό η χρεοκοπία είναι ανεξέλεγκτη.

Οι βάρβαρες μειώσεις των εισοδημάτων, η καταστροφή της αγοράς εργασίας και η τρομακτική αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους έχουν κάνει τον βίο αβίωτο για τον μέσο έλληνα.

Και το χειρότερο απ’ όλα, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου. Όλη αυτή η υποβάθμιση της ζωής μας δείχνει να συνεχίζεται χωρίς τέλος.

Το φάρμακο των μνημονίων ήταν μια οικονομική και πολιτική τραγωδία. 

Τα μνημόνια  πήραν με τρόπο βίαιο κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και με αίμα, έριξαν πάνω στη πλάτη του μέσου Έλληνα το βάρος της κάλυψης της δημοσιονομικής τρύπας που δημιούργησαν η διαπλοκή και η κακοδιαχείριση.

Οικονομικά οδήγησαν την χώρα σε μια πρωτοφανή σε διάρκεια και βάθος ύφεση.

Πολιτικά,  έριξαν  όλο το βάρος της προσαρμογής στους αδύναμους. Η ιδεολογία των συγκεκριμένων προγραμμάτων ήταν βαθιά αντιδραστική, όσο ποιο αδύναμος οικονομικά τόσο πιο πολύ έπρεπε να πληρώσεις. Στην βάση της πυραμίδας, οι άνεργοι, οι νεόπτωχοι, οι εργαζόμενοι οικογενειάρχες, οι χειμαζόμενοι μικροεπιχειρηματίες,  Στην κορυφή οι παρατρεχάμενοι του μηχανισμού εξουσίας που χαίρονται τα κλοπιμαία στα σαλέ της Ελβετίας και στα κλαμπ του Λονδίνου.

3 χρόνια μετά και τα μνημόνια αναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα είναι προαπαιτούμενα. Η τυφλή υποταγή και η πιστή εφαρμογή των υποδείξεων των δανειστών, απαιτούν και το ανάλογο πολιτικό προσωπικό.

Εκλεγμένοι Πρωθυπουργοί οδηγήθηκαν σε παραίτηση με τη χρησιμοποίηση εσωτερικών «Δούρειων Ίππων» , Τραπεζίτες ανέλαβαν να οδηγήσουν τη χώρα σε κρίσιμες αποφάσεις, πολιτικοί που με ένα «ουδείς αναμάρτητος» άλλαξαν υποσχέσεις, θέσεις και απόψεις, κόμματα που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα είχαν ούτε ποσοστά νικοτίνης, έκαναν την εμφάνιση τους. Η πλατεία Συντάγματος έγινε το σύμβολο της συμβίωσης των πιο αντίθετων πολιτικών απόψεων, που όμως ομονόησαν στον ευτελισμό της Βουλής και κατά προέκταση της δημοκρατίας.

Κόμματα παραιτούνται από τα πιστεύω τους, αλλάζουν πλευρά, αλλάζουν  πολιτικές κατευθύνσεις. Στα δεξιά παίζεται το παιχνίδι, γιατί αυτό το γήπεδο των μνημονιακών υποχρεώσεων και της ατελείωτης φτώχειας έχει συγκεκριμένες διαστάσεις.

Ένας ολόκληρος λαός πληρώνει για όσα δεν έκανε. Για όσα δεν είναι υπεύθυνος. Παρόλο που οι υπεύθυνοι προσπάθησαν να του χρεώσουν τη συνευθύνη. «Μαζί τα φάγαμε», «όλοι φταίμε», «όλοι θα πληρώσουμε»…

Και όμως το μεγάλο χρέος το οποίο μας επισείουν οι δανειστές μας, στο μεγαλύτερο βαθμό δεν είναι δική μας ευθύνη. Ήταν εγκληματική διαχείριση υπουργών και πρωθυπουργών που δούλευαν για τα συμφέροντα και όχι για τον κόσμο. Ήταν η εγκληματική κάλυψη που παρείχε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνοντας καθεστώς αξιοπιστίας στα ψεύτικα νούμερα που παρουσίαζαν οι υπουργοί της διαπλοκής. Ήταν η εγκληματική χρήση των πόρων που αντί να επενδυθούν και να γίνουν ανάπτυξη γίνονταν μίζες, αρπακτές, καταθέσεις στην Ελβετία και φιλοδωρήματα στην εκλογική πελατεία.

3 χρόνια μετά και πάλι θα γραφούν πολλά.

Υπάρχουν και οι απαραίτητες ενέσεις υπερ-αισιοδοξίας, μέσα από διαγγέλματα, δηλώσεις και μεγαλόσχημες τοποθετήσεις. Άλλωστε οι ειδικοί γνωρίζουν καλύτερα από το φτωχό λαό.

Μόνο που παλεύαμε τα προηγούμενα χρόνια για να αποφύγουμε να γίνουμε κοινωνία των δύο τρίτων.

Σήμερα γινόμαστε κοινωνία του πέντε τα εκατό.

Και αύριο κανείς δεν ξέρει που θα φτάσουμε.

3 χρόνια μετά η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου.

Όλη αυτή η υποβάθμιση της ζωής μας δείχνει να συνεχίζεται χωρίς τέλος.

Η ηθική της πολιτικής και οι ανήθικοι πολιτικοί

akisΩς προς την έναρξή της τουλάχιστον η «δίκη Τσοχατζόπουλου» θύμισε περισσότερο μια συνάθροιση επώνυμων και γνωστών παρά ένα φαινόμενο πολιτικής διαφθοράς και διαδικασία διερεύνησης ποινικών ευθυνών των κατηγορουμένων.

Άλλωστε ο πρώην υπουργός και κάποτε πανίσχυρο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εμφανίσθηκε ευθυτενής και σχεδόν αδιάφορος για τις βαρύτατες και ταπεινωτικές για το πρόσωπό του αναφορές, που γίνονται στο παραπεμπτικό βούλευμα.

Ήδη άνοιξε τα χαρτιά του, ως προς την τακτική που προτίθεται ν’ ακολουθήσει στην αίθουσα του δικαστηρίου. Εμφανίζεται ως θύμα πολιτικής σκευωρίας και καλεί τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στην υπόθεση των υποβρυχίων, πολιτικά και υπηρεσιακά πρόσωπα.

Όσο για τα τεράστια ποσά, που βρέθηκαν ως μίζες σε υπεράκτιες εταιρείες, δεν δίνει κάποια εξήγηση.

Άλλωστε ένας ευπατρίδης της πολιτικής δεν ασχολείται με παρακατιανούς.

Η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου» αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για το ΠΑΣΟΚ.

Το ζημιώνει σε πολιτικό αλλά κυρίως σε ηθικό επίπεδο.

 Όχι όπως θα ζημίωνε οποιοδήποτε κόμμα, του οποίου ένα άλλοτε προβεβλημένο και κορυφαίο του στέλεχος, επί χρόνια Υπουργός, βρισκότανε κατηγορούμενο για μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Πολύ περισσότερο! Γιατί συνέθλιψε το θεμέλιο της ηθικής, αυτό που ξεχωρίζει ένα προοδευτικό από ένα συντηρητικό κόμμα, αυτό που οφείλει να υπερασπιστεί κάθε προοδευτικός άνθρωπος, αυτό που  διαλύθηκε από τους εραστές της εξουσίας και του χρήματος, από τους κατά καιρούς «κολλητούς» προεδρικών αυλών, από τους ανθρώπους που ήξεραν να ελίσσονται προκειμένου να απολαμβάνουν κάθε χρονική περίοδο, τους καρπούς των «υπηρεσιών» που προσέφεραν.

Τώρα αν κάποιος αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν μόνο το ΠΑΣΟΚ, να πληρώνει με τόση ένταση τα αρνητικά ενός συστήματος εξουσίας, ας αναζητήσει την απάντηση σε κάτι απλό:

Πληρώνει τα πάντα, γιατί το εμπιστεύτηκε και το στήριξε ο απλός λαός, με πάθος, επειδή πίστεψε ότι είναι διαφορετικό από τους άλλους. Επειδή ακούμπησε επάνω του την ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, την ελπίδα ότι θα μπορεί να ζήσει σε μια χώρα, ίσων ευκαιριών, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και δυστυχώς το βλέπει να απομακρύνεται από τους στόχους, να μικραίνει, να απαξιώνεται, να ηττάται και να προσπαθεί να επιβιώσει, κολλημένο και πάλι πάνω στην εξουσία…

Το αίσθημα της προσβολής των πιστεύω του, δεν μπορεί κανείς να το διαχειριστεί.

Η αίσθηση της απάτης δεν βρίσκεται μόνο στις μίζες του Άκη και του κάθε Άκη, αλλά στη διάψευση των προσδοκιών, των ελπίδων και των αρχών.

Κουμπάροι και κουμπάρες, γενικοί γραμματείς Υπουργείων, βουλευτές ,πρώην  Υπουργοί και Περιφερειάρχες, μεγαλοστελέχη της ΝΔ, κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή ή χάσανε τα αξιώματα τους για σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Αποδεδειγμένες εμπλοκές με offshore οδήγησαν πολλούς από αυτούς στην απομάκρυνση από την πολιτική σκηνή. Ο φάκελος για  το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα, μια καθαρή ιστορία ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, βρίσκεται αραχνιασμένος σε κάποια γραφεία δικαστικών λειτουργών.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε τις επιπτώσεις, που έχει η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου».

Τίποτα από όλα αυτά , όσο η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», δεν ταυτίστηκε τόσο με την αρνητική πλευρά της  λειτουργίας του ίδιου του πολιτικού συστήματος.  Ένα πολιτικό σύστημα, εχθρικό προς τον πολίτη, τα λάθη του οποίου υπηρετούν την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί της «συνολικής ευθύνης»: Όλοι τα παίρνουν, όλοι διαχειρίζονται μίζες, όλοι συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι!

Λανθασμένη, πέρα για πέρα αντίληψη. Και ιδιαίτερα επικίνδυνη. Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Προφανώς και «μερικοί» δεν μπορούν να χαρακτηρίζουν το σύνολο. Προφανώς και η ατομική ευθύνη για τη λαμογιά και για το παράνομο κέρδος δεν μπορεί να χαρακτηρίζει συνολικά κόμματα, θεσμούς και το σύνολο της πολιτικής ζωής.

Αλλά άντε να πείσεις αυτόν που υποφέρει από τις πολιτικές λιτότητας, που με το ζόρι τα βγάζει πέρα, που βλέπει τις οικονομικές του δυνατότητες να μειώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάθε μέρα και περισσότερο , ότι δεν είναι έτσι. Άντε να τον πείσεις ότι η εξουσία δεν είναι μέσο για πλουτισμό, ότι μέσα της δεν αναπτύσσονται διαπλοκές συμφερόντων.

Άντε να τους πείσεις ότι πολιτική σημαίνει ηθική, σημαίνει προσφορά στο σύνολο και όχι προσωπική απολαβή…

Παρακολουθώ βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο στοίχισε ο Άκης στο ΠΑΣΟΚ!

Αναρωτιέμαι απλά, αν υπάρχει ζυγαριά για να μετρήσει τι στοίχισε περισσότερο.

Ο Άκης ή η σύμπλευση με δεξιές πολιτικές;

Η Βίκυ και τα γούστα της ή η αντιπαλότητα με ολόκληρη την κοινωνία;

Ο Σμπώκος και ο κάθε Σμπώκος ή η πολιτική του απαξίωση, το ιδεολογικό του συνονθύλευμα και η οργανωτική του διάλυση;

Όσο λάθος είναι να αδιαφορούν κάποιοι για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε σαν σίριαλ, με επεισόδια που εμφανίζονταν παραμονές των τελευταίων εκλογών, άλλο τόσο λάθος είναι να προσπαθεί κάποιος να μηδενίσει τις πραγματικές πολιτικές επιλογές που οδηγούν στον πολιτικό παροπλισμό ενός κόμματος.

Τα υπόλοιπα μετά το Πάσχα, όταν επαναρχίζει η συνεδρίαση.

Φαντάζομαι ότι πρώτα θα ξεκινήσει η δίκη και αργότερα θα δούμε τον ανασχηματισμό. Τυχαία, για να μην πάει ο νους σας, σε «σημειωμένη τράπουλα».

Και είμαστε ακόμη στην αρχή!

Φαντάζομαι ότι οι εμπνευστές του νόμου θα νοιώθουν βαθιά ικανοποίηση για τα αποτελέσματα της εφαρμογής του.

Άλλωστε είναι φανερό ότι «επίορκοι» πρέπει να ανακαλυφθούν , να κατασκευαστούν και να οδηγηθούν στην πυρά,  προς δόξα των μνημονιακών απαιτήσεων.

TIMORIA

Η περίπτωση του Λαρισαίου δασκάλου Στέφανου Γκουλιώνη, διευθυντή του 1ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου για παιδιά με αυτισμό , ο οποίος παραπέμπεται  στο πειθαρχικό συμβούλιο  με την κατηγορία της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας, με  κίνδυνο την άμεση απόλυσή  του, είναι το ζωντανό παράδειγμα της εφαρμογής του νόμου 4093/ 2012, ο οποίος επιβάλλει την αυτοδίκαιη αργία για οποιοδήποτε δημόσιο υπάλληλο από τη στιγμή που παραπέμπεται στο πειθαρχικό συμβούλιο και μόνο.

Η υπόθεσή του αφορά σε συμμετοχή   σε  διαμαρτυρία  ενάντια  στην  ασκούμενη πολιτική,  την  ημέρα  της  παρέλασης για την 25η  Μαρτίου , όπου  και  συνελήφθη.

Η τοπική ΕΛΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση συμπαράστασης όπου ανάμεσα στα άλλα σημειώνει:

«Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας (

η υπόθεση  δεν  έχει  εκδικασθεί  οριστικά) , που στιγματίζει τον εργαζόμενο και θίγει την προσωπική του αξιοπρέπεια.

Αποτελεί  στην  ουσία  πολιτική  δίωξη και  απαγόρευση  κάθε διαμαρτυρίας. Δημιουργείται έτσι ένα κλίμα φόβου, που δεσμεύει τον καθένα μας, καθώς αφορά στην καθημερινότητά μας και σε ζητήματα στα οποία θα μπορούσαμε ανθρωπίνως να εμπλακούμε όλοι. Επιπλέον η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς» είναι εντελώς ασαφής και αυθαίρετη.

Η στήριξη, λοιπόν, στο συνάδελφο δεν αποτελεί συντεχνιακό αίτημα ούτε έχει προσωπικό χαρακτήρα. Δεν είναι καν θέμα συναδελφικής αλληλεγγύης. Θέτει ζήτημα αποκατάστασης του δικαίου και της προσωπικής αξιοπρέπει

ας.

Υπερασπιζόμαστε με αυτό τον τρόπο δικαιώματα κατοχυρωμένα όχι μόνο από το Σύνταγμά μας αλλά και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Με την εφαρμογή του μνημονιακού αυτού νόμου είμαστε όλοι υπό διωγμό!

Ζητούμε την κατάργηση του μνημονιακού νόμου 4093/ 2012.

Ζητούμε την άμεση αθώωση του συναδέλφου και την παύση  κάθε  δίωξης του.

Καλούμε την ΟΛΜΕ και την ΑΔΕΔΥ να αναδείξουν το σοβαρό αυτό πρόβλημα και να κινητοποιήσουν όλους τους   εργαζόμενους».

Συνυπογράφω χωρίς κανέναν αστερίσκο και αναρωτιέμαι με πόση ευκολία, πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για « αναξιοπρεπή συμπεριφορά εκτός υπηρεσίας»!