Η ηθική της πολιτικής και οι ανήθικοι πολιτικοί

akisΩς προς την έναρξή της τουλάχιστον η «δίκη Τσοχατζόπουλου» θύμισε περισσότερο μια συνάθροιση επώνυμων και γνωστών παρά ένα φαινόμενο πολιτικής διαφθοράς και διαδικασία διερεύνησης ποινικών ευθυνών των κατηγορουμένων.

Άλλωστε ο πρώην υπουργός και κάποτε πανίσχυρο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εμφανίσθηκε ευθυτενής και σχεδόν αδιάφορος για τις βαρύτατες και ταπεινωτικές για το πρόσωπό του αναφορές, που γίνονται στο παραπεμπτικό βούλευμα.

Ήδη άνοιξε τα χαρτιά του, ως προς την τακτική που προτίθεται ν’ ακολουθήσει στην αίθουσα του δικαστηρίου. Εμφανίζεται ως θύμα πολιτικής σκευωρίας και καλεί τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στην υπόθεση των υποβρυχίων, πολιτικά και υπηρεσιακά πρόσωπα.

Όσο για τα τεράστια ποσά, που βρέθηκαν ως μίζες σε υπεράκτιες εταιρείες, δεν δίνει κάποια εξήγηση.

Άλλωστε ένας ευπατρίδης της πολιτικής δεν ασχολείται με παρακατιανούς.

Η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου» αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για το ΠΑΣΟΚ.

Το ζημιώνει σε πολιτικό αλλά κυρίως σε ηθικό επίπεδο.

 Όχι όπως θα ζημίωνε οποιοδήποτε κόμμα, του οποίου ένα άλλοτε προβεβλημένο και κορυφαίο του στέλεχος, επί χρόνια Υπουργός, βρισκότανε κατηγορούμενο για μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Πολύ περισσότερο! Γιατί συνέθλιψε το θεμέλιο της ηθικής, αυτό που ξεχωρίζει ένα προοδευτικό από ένα συντηρητικό κόμμα, αυτό που οφείλει να υπερασπιστεί κάθε προοδευτικός άνθρωπος, αυτό που  διαλύθηκε από τους εραστές της εξουσίας και του χρήματος, από τους κατά καιρούς «κολλητούς» προεδρικών αυλών, από τους ανθρώπους που ήξεραν να ελίσσονται προκειμένου να απολαμβάνουν κάθε χρονική περίοδο, τους καρπούς των «υπηρεσιών» που προσέφεραν.

Τώρα αν κάποιος αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν μόνο το ΠΑΣΟΚ, να πληρώνει με τόση ένταση τα αρνητικά ενός συστήματος εξουσίας, ας αναζητήσει την απάντηση σε κάτι απλό:

Πληρώνει τα πάντα, γιατί το εμπιστεύτηκε και το στήριξε ο απλός λαός, με πάθος, επειδή πίστεψε ότι είναι διαφορετικό από τους άλλους. Επειδή ακούμπησε επάνω του την ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, την ελπίδα ότι θα μπορεί να ζήσει σε μια χώρα, ίσων ευκαιριών, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και δυστυχώς το βλέπει να απομακρύνεται από τους στόχους, να μικραίνει, να απαξιώνεται, να ηττάται και να προσπαθεί να επιβιώσει, κολλημένο και πάλι πάνω στην εξουσία…

Το αίσθημα της προσβολής των πιστεύω του, δεν μπορεί κανείς να το διαχειριστεί.

Η αίσθηση της απάτης δεν βρίσκεται μόνο στις μίζες του Άκη και του κάθε Άκη, αλλά στη διάψευση των προσδοκιών, των ελπίδων και των αρχών.

Κουμπάροι και κουμπάρες, γενικοί γραμματείς Υπουργείων, βουλευτές ,πρώην  Υπουργοί και Περιφερειάρχες, μεγαλοστελέχη της ΝΔ, κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή ή χάσανε τα αξιώματα τους για σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Αποδεδειγμένες εμπλοκές με offshore οδήγησαν πολλούς από αυτούς στην απομάκρυνση από την πολιτική σκηνή. Ο φάκελος για  το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα, μια καθαρή ιστορία ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, βρίσκεται αραχνιασμένος σε κάποια γραφεία δικαστικών λειτουργών.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε τις επιπτώσεις, που έχει η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου».

Τίποτα από όλα αυτά , όσο η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», δεν ταυτίστηκε τόσο με την αρνητική πλευρά της  λειτουργίας του ίδιου του πολιτικού συστήματος.  Ένα πολιτικό σύστημα, εχθρικό προς τον πολίτη, τα λάθη του οποίου υπηρετούν την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί της «συνολικής ευθύνης»: Όλοι τα παίρνουν, όλοι διαχειρίζονται μίζες, όλοι συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι!

Λανθασμένη, πέρα για πέρα αντίληψη. Και ιδιαίτερα επικίνδυνη. Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Προφανώς και «μερικοί» δεν μπορούν να χαρακτηρίζουν το σύνολο. Προφανώς και η ατομική ευθύνη για τη λαμογιά και για το παράνομο κέρδος δεν μπορεί να χαρακτηρίζει συνολικά κόμματα, θεσμούς και το σύνολο της πολιτικής ζωής.

Αλλά άντε να πείσεις αυτόν που υποφέρει από τις πολιτικές λιτότητας, που με το ζόρι τα βγάζει πέρα, που βλέπει τις οικονομικές του δυνατότητες να μειώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάθε μέρα και περισσότερο , ότι δεν είναι έτσι. Άντε να τον πείσεις ότι η εξουσία δεν είναι μέσο για πλουτισμό, ότι μέσα της δεν αναπτύσσονται διαπλοκές συμφερόντων.

Άντε να τους πείσεις ότι πολιτική σημαίνει ηθική, σημαίνει προσφορά στο σύνολο και όχι προσωπική απολαβή…

Παρακολουθώ βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο στοίχισε ο Άκης στο ΠΑΣΟΚ!

Αναρωτιέμαι απλά, αν υπάρχει ζυγαριά για να μετρήσει τι στοίχισε περισσότερο.

Ο Άκης ή η σύμπλευση με δεξιές πολιτικές;

Η Βίκυ και τα γούστα της ή η αντιπαλότητα με ολόκληρη την κοινωνία;

Ο Σμπώκος και ο κάθε Σμπώκος ή η πολιτική του απαξίωση, το ιδεολογικό του συνονθύλευμα και η οργανωτική του διάλυση;

Όσο λάθος είναι να αδιαφορούν κάποιοι για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε σαν σίριαλ, με επεισόδια που εμφανίζονταν παραμονές των τελευταίων εκλογών, άλλο τόσο λάθος είναι να προσπαθεί κάποιος να μηδενίσει τις πραγματικές πολιτικές επιλογές που οδηγούν στον πολιτικό παροπλισμό ενός κόμματος.

Τα υπόλοιπα μετά το Πάσχα, όταν επαναρχίζει η συνεδρίαση.

Φαντάζομαι ότι πρώτα θα ξεκινήσει η δίκη και αργότερα θα δούμε τον ανασχηματισμό. Τυχαία, για να μην πάει ο νους σας, σε «σημειωμένη τράπουλα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s