Happy birthday… Μνημόνιο!

23 Απριλίου, σαν και σήμερα, του 2010. Καστελόριζο. Παπανδρέου. Μνημόνια και Τρόικα.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΜεσοπρόθεσμα, πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, φόβος , αγωνία και κοινωνική τραγωδία.

Μνημονιακοί και αντι – μνημονιακοί. Αντιπαραθέσεις και επιθέσεις σε όλα τα αυτονόητα κεκτημένα της μεταπολίτευσης. Ακόμη και τα πιο απλά. Ακόμα και σε αυτό του να μπορείς να ζήσεις. Γιατί εδώ οδηγούμαστε τρία χρόνια μετά.

Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί και πως θα ήταν τα πράγματα αν ακολουθούσαμε έναν άλλο δρόμο. Ειλικρινά δεν ξέρω. Ξέρω όμως αυτό που ζούμε, αυτό που ζει ολόκληρος ο λαός.

Ξέρω πως μέσα σε λίγο χρόνο μια ολόκληρη κοινωνία δεν έχασε αυτά που είχε, αλλά που δεν είχε.

Το βασανιστικό ερώτημα της αναγκαιότητας ή μη του μνημονίου παραμένει και θα παραμένει αναπάντητο, όσο οι απαντήσεις στοχεύουν πάντοτε στην αποφυγή του πολιτικού κόστους.

Μετά από τρία μνημόνια σωτηρίας και τρία  πλέον χρόνια βάρβαρων επιθέσεων στα εισοδήματα και τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη, η κρίση βρίσκεται στην κορύφωση της. Η ελληνική κοινωνία ζει σε συνθήκες εκ των πραγμάτων χρεωκοπίας.

Η ελληνική οικογένεια δίνει τη μάχη για την επιβίωση, να μπορέσει να επιβιώσει και να ανταποκριθεί σε μια φοροκαταιγίδα άνευ προηγουμένου.

Φοροκαταιγίδα, αποτέλεσμα των συμβιβασμών που έχουν γίνει για να είναι αυτή η χρεοκοπία ελεγχόμενη, όπως την έχουν ονομάσει, και όχι ανεξέλεγκτη. Για το μέσο όμως ελληνικό νοικοκυριό η χρεοκοπία είναι ανεξέλεγκτη.

Οι βάρβαρες μειώσεις των εισοδημάτων, η καταστροφή της αγοράς εργασίας και η τρομακτική αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους έχουν κάνει τον βίο αβίωτο για τον μέσο έλληνα.

Και το χειρότερο απ’ όλα, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου. Όλη αυτή η υποβάθμιση της ζωής μας δείχνει να συνεχίζεται χωρίς τέλος.

Το φάρμακο των μνημονίων ήταν μια οικονομική και πολιτική τραγωδία. 

Τα μνημόνια  πήραν με τρόπο βίαιο κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και με αίμα, έριξαν πάνω στη πλάτη του μέσου Έλληνα το βάρος της κάλυψης της δημοσιονομικής τρύπας που δημιούργησαν η διαπλοκή και η κακοδιαχείριση.

Οικονομικά οδήγησαν την χώρα σε μια πρωτοφανή σε διάρκεια και βάθος ύφεση.

Πολιτικά,  έριξαν  όλο το βάρος της προσαρμογής στους αδύναμους. Η ιδεολογία των συγκεκριμένων προγραμμάτων ήταν βαθιά αντιδραστική, όσο ποιο αδύναμος οικονομικά τόσο πιο πολύ έπρεπε να πληρώσεις. Στην βάση της πυραμίδας, οι άνεργοι, οι νεόπτωχοι, οι εργαζόμενοι οικογενειάρχες, οι χειμαζόμενοι μικροεπιχειρηματίες,  Στην κορυφή οι παρατρεχάμενοι του μηχανισμού εξουσίας που χαίρονται τα κλοπιμαία στα σαλέ της Ελβετίας και στα κλαμπ του Λονδίνου.

3 χρόνια μετά και τα μνημόνια αναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα είναι προαπαιτούμενα. Η τυφλή υποταγή και η πιστή εφαρμογή των υποδείξεων των δανειστών, απαιτούν και το ανάλογο πολιτικό προσωπικό.

Εκλεγμένοι Πρωθυπουργοί οδηγήθηκαν σε παραίτηση με τη χρησιμοποίηση εσωτερικών «Δούρειων Ίππων» , Τραπεζίτες ανέλαβαν να οδηγήσουν τη χώρα σε κρίσιμες αποφάσεις, πολιτικοί που με ένα «ουδείς αναμάρτητος» άλλαξαν υποσχέσεις, θέσεις και απόψεις, κόμματα που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα είχαν ούτε ποσοστά νικοτίνης, έκαναν την εμφάνιση τους. Η πλατεία Συντάγματος έγινε το σύμβολο της συμβίωσης των πιο αντίθετων πολιτικών απόψεων, που όμως ομονόησαν στον ευτελισμό της Βουλής και κατά προέκταση της δημοκρατίας.

Κόμματα παραιτούνται από τα πιστεύω τους, αλλάζουν πλευρά, αλλάζουν  πολιτικές κατευθύνσεις. Στα δεξιά παίζεται το παιχνίδι, γιατί αυτό το γήπεδο των μνημονιακών υποχρεώσεων και της ατελείωτης φτώχειας έχει συγκεκριμένες διαστάσεις.

Ένας ολόκληρος λαός πληρώνει για όσα δεν έκανε. Για όσα δεν είναι υπεύθυνος. Παρόλο που οι υπεύθυνοι προσπάθησαν να του χρεώσουν τη συνευθύνη. «Μαζί τα φάγαμε», «όλοι φταίμε», «όλοι θα πληρώσουμε»…

Και όμως το μεγάλο χρέος το οποίο μας επισείουν οι δανειστές μας, στο μεγαλύτερο βαθμό δεν είναι δική μας ευθύνη. Ήταν εγκληματική διαχείριση υπουργών και πρωθυπουργών που δούλευαν για τα συμφέροντα και όχι για τον κόσμο. Ήταν η εγκληματική κάλυψη που παρείχε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνοντας καθεστώς αξιοπιστίας στα ψεύτικα νούμερα που παρουσίαζαν οι υπουργοί της διαπλοκής. Ήταν η εγκληματική χρήση των πόρων που αντί να επενδυθούν και να γίνουν ανάπτυξη γίνονταν μίζες, αρπακτές, καταθέσεις στην Ελβετία και φιλοδωρήματα στην εκλογική πελατεία.

3 χρόνια μετά και πάλι θα γραφούν πολλά.

Υπάρχουν και οι απαραίτητες ενέσεις υπερ-αισιοδοξίας, μέσα από διαγγέλματα, δηλώσεις και μεγαλόσχημες τοποθετήσεις. Άλλωστε οι ειδικοί γνωρίζουν καλύτερα από το φτωχό λαό.

Μόνο που παλεύαμε τα προηγούμενα χρόνια για να αποφύγουμε να γίνουμε κοινωνία των δύο τρίτων.

Σήμερα γινόμαστε κοινωνία του πέντε τα εκατό.

Και αύριο κανείς δεν ξέρει που θα φτάσουμε.

3 χρόνια μετά η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου.

Όλη αυτή η υποβάθμιση της ζωής μας δείχνει να συνεχίζεται χωρίς τέλος.

Advertisements

Η ηθική της πολιτικής και οι ανήθικοι πολιτικοί

akisΩς προς την έναρξή της τουλάχιστον η «δίκη Τσοχατζόπουλου» θύμισε περισσότερο μια συνάθροιση επώνυμων και γνωστών παρά ένα φαινόμενο πολιτικής διαφθοράς και διαδικασία διερεύνησης ποινικών ευθυνών των κατηγορουμένων.

Άλλωστε ο πρώην υπουργός και κάποτε πανίσχυρο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εμφανίσθηκε ευθυτενής και σχεδόν αδιάφορος για τις βαρύτατες και ταπεινωτικές για το πρόσωπό του αναφορές, που γίνονται στο παραπεμπτικό βούλευμα.

Ήδη άνοιξε τα χαρτιά του, ως προς την τακτική που προτίθεται ν’ ακολουθήσει στην αίθουσα του δικαστηρίου. Εμφανίζεται ως θύμα πολιτικής σκευωρίας και καλεί τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στην υπόθεση των υποβρυχίων, πολιτικά και υπηρεσιακά πρόσωπα.

Όσο για τα τεράστια ποσά, που βρέθηκαν ως μίζες σε υπεράκτιες εταιρείες, δεν δίνει κάποια εξήγηση.

Άλλωστε ένας ευπατρίδης της πολιτικής δεν ασχολείται με παρακατιανούς.

Η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου» αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για το ΠΑΣΟΚ.

Το ζημιώνει σε πολιτικό αλλά κυρίως σε ηθικό επίπεδο.

 Όχι όπως θα ζημίωνε οποιοδήποτε κόμμα, του οποίου ένα άλλοτε προβεβλημένο και κορυφαίο του στέλεχος, επί χρόνια Υπουργός, βρισκότανε κατηγορούμενο για μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Πολύ περισσότερο! Γιατί συνέθλιψε το θεμέλιο της ηθικής, αυτό που ξεχωρίζει ένα προοδευτικό από ένα συντηρητικό κόμμα, αυτό που οφείλει να υπερασπιστεί κάθε προοδευτικός άνθρωπος, αυτό που  διαλύθηκε από τους εραστές της εξουσίας και του χρήματος, από τους κατά καιρούς «κολλητούς» προεδρικών αυλών, από τους ανθρώπους που ήξεραν να ελίσσονται προκειμένου να απολαμβάνουν κάθε χρονική περίοδο, τους καρπούς των «υπηρεσιών» που προσέφεραν.

Τώρα αν κάποιος αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν μόνο το ΠΑΣΟΚ, να πληρώνει με τόση ένταση τα αρνητικά ενός συστήματος εξουσίας, ας αναζητήσει την απάντηση σε κάτι απλό:

Πληρώνει τα πάντα, γιατί το εμπιστεύτηκε και το στήριξε ο απλός λαός, με πάθος, επειδή πίστεψε ότι είναι διαφορετικό από τους άλλους. Επειδή ακούμπησε επάνω του την ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, την ελπίδα ότι θα μπορεί να ζήσει σε μια χώρα, ίσων ευκαιριών, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και δυστυχώς το βλέπει να απομακρύνεται από τους στόχους, να μικραίνει, να απαξιώνεται, να ηττάται και να προσπαθεί να επιβιώσει, κολλημένο και πάλι πάνω στην εξουσία…

Το αίσθημα της προσβολής των πιστεύω του, δεν μπορεί κανείς να το διαχειριστεί.

Η αίσθηση της απάτης δεν βρίσκεται μόνο στις μίζες του Άκη και του κάθε Άκη, αλλά στη διάψευση των προσδοκιών, των ελπίδων και των αρχών.

Κουμπάροι και κουμπάρες, γενικοί γραμματείς Υπουργείων, βουλευτές ,πρώην  Υπουργοί και Περιφερειάρχες, μεγαλοστελέχη της ΝΔ, κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή ή χάσανε τα αξιώματα τους για σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Αποδεδειγμένες εμπλοκές με offshore οδήγησαν πολλούς από αυτούς στην απομάκρυνση από την πολιτική σκηνή. Ο φάκελος για  το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα, μια καθαρή ιστορία ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, βρίσκεται αραχνιασμένος σε κάποια γραφεία δικαστικών λειτουργών.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε τις επιπτώσεις, που έχει η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου».

Τίποτα από όλα αυτά , όσο η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», δεν ταυτίστηκε τόσο με την αρνητική πλευρά της  λειτουργίας του ίδιου του πολιτικού συστήματος.  Ένα πολιτικό σύστημα, εχθρικό προς τον πολίτη, τα λάθη του οποίου υπηρετούν την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί της «συνολικής ευθύνης»: Όλοι τα παίρνουν, όλοι διαχειρίζονται μίζες, όλοι συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι!

Λανθασμένη, πέρα για πέρα αντίληψη. Και ιδιαίτερα επικίνδυνη. Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Προφανώς και «μερικοί» δεν μπορούν να χαρακτηρίζουν το σύνολο. Προφανώς και η ατομική ευθύνη για τη λαμογιά και για το παράνομο κέρδος δεν μπορεί να χαρακτηρίζει συνολικά κόμματα, θεσμούς και το σύνολο της πολιτικής ζωής.

Αλλά άντε να πείσεις αυτόν που υποφέρει από τις πολιτικές λιτότητας, που με το ζόρι τα βγάζει πέρα, που βλέπει τις οικονομικές του δυνατότητες να μειώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάθε μέρα και περισσότερο , ότι δεν είναι έτσι. Άντε να τον πείσεις ότι η εξουσία δεν είναι μέσο για πλουτισμό, ότι μέσα της δεν αναπτύσσονται διαπλοκές συμφερόντων.

Άντε να τους πείσεις ότι πολιτική σημαίνει ηθική, σημαίνει προσφορά στο σύνολο και όχι προσωπική απολαβή…

Παρακολουθώ βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο στοίχισε ο Άκης στο ΠΑΣΟΚ!

Αναρωτιέμαι απλά, αν υπάρχει ζυγαριά για να μετρήσει τι στοίχισε περισσότερο.

Ο Άκης ή η σύμπλευση με δεξιές πολιτικές;

Η Βίκυ και τα γούστα της ή η αντιπαλότητα με ολόκληρη την κοινωνία;

Ο Σμπώκος και ο κάθε Σμπώκος ή η πολιτική του απαξίωση, το ιδεολογικό του συνονθύλευμα και η οργανωτική του διάλυση;

Όσο λάθος είναι να αδιαφορούν κάποιοι για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε σαν σίριαλ, με επεισόδια που εμφανίζονταν παραμονές των τελευταίων εκλογών, άλλο τόσο λάθος είναι να προσπαθεί κάποιος να μηδενίσει τις πραγματικές πολιτικές επιλογές που οδηγούν στον πολιτικό παροπλισμό ενός κόμματος.

Τα υπόλοιπα μετά το Πάσχα, όταν επαναρχίζει η συνεδρίαση.

Φαντάζομαι ότι πρώτα θα ξεκινήσει η δίκη και αργότερα θα δούμε τον ανασχηματισμό. Τυχαία, για να μην πάει ο νους σας, σε «σημειωμένη τράπουλα».